A Simple Favor: Τι είναι μια χάρη μεταξύ φιλενάδων;

Σκηνοθεσία: Paul Feig
Σενάριο: Jessica Sharzer
Μουσική: Theodore Shapiro
Ηθοποιοί: Anna Kendrick, Blake Lively, Henry Golding
Είδος: Black Comedy, Mystery
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

A SIMPLE FAVOR (2018)
Μπήκε για τα καλά η άνοιξη, οπότε σου έχω κάτι φρέσκο, χαρούμενο και γεμάτο χρώμα, λουλούδια και ζωντάνια για σήμερα! Μην μπερδεύεσαι, όμως! Μπορεί η σημερινή πρόταση να μη διαθέτει τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και τη μαυρίλα των συνηθισμένων θρίλερ, αλλά δεν υστερεί καθόλου σε αγωνία και μυστήριο!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Stephanie είναι μια μόνη μητέρα που ζει την κλασική, προαστιακή ζωή μιας μέσης μητέρας: φροντίζει με τον γιο της, ασχολείται ενεργά με τις εκδηλώσεις της κοινότητας και του σχολείου και διατηρεί ένα vlog με συνταγές και χειροτεχνίες για τις υπόλοιπες μητέρες. Ώσπου συναντά την Emily, τη μητέρα ενός συμμαθητή του γιου της, η οποία είναι το άκρως αντίθετο από την Stephanie. Έχει καριέρα στον χώρο της μόδας, είναι δυναμική, ατρόμητη και χωρίς ταμπού. Οι δυο φαινομενικά αταίριαστες γυναίκες θα αναπτύξουν μια περίεργη φιλία μεταξύ τους και η Stephanie θα αρχίσει δειλά δειλά να βγαίνει από το καβούκι της και να αποκτά νέες εμπειρίες. Μέχρι τη μέρα που η Emily θα εξαφανιστεί μυστηριωδώς, αφού παρακαλέσει τη νέα της φίλη να προσέχει προσωρινά τον γιο της. Η Stephanie, σε συνεργασία με τον σύζυγο της Emily, θα κινήσει γη και ουρανό για ν’ ανακαλύψει τι της συνέβη, μόνο που στην πορεία θα αρχίσει να ανακαλύπτει το ένα αναπάντεχο μυστικό μετά το άλλο…

Η ταινία είναι βασισμένη στο παρθενικό μυθιστόρημα της Darcey Bell, το οποίο είναι τόσο καλογραμμένο και καθηλωτικό, ώστε τα δικαιώματα για τη μεταφορά του στον κινηματογράφο αγοράστηκαν πριν καν εκδοθεί! Αποτελεί μόλις τη δεύτερη ταινία του Feig που δεν είναι αποκλειστικά κωμωδία, παρόλα αυτά αποφάσισε να την κινηματογραφήσει σαν μια καλοφωτισμένη κωμωδία, ώστε να γίνεται ακόμη πιο έντονη η αντίθεση με τα πιο «σκοτεινά» σημεία της πλοκής.

Η όλη αισθητική της ταινίας είναι στυλιζαρισμένη με κάποιες νότες από φιλμ noir, ενώ οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου είναι δυνατές, με αυτήν της Kendrick να κλέβει την παράσταση, ως μια συνεσταλμένη και άτολμη γυναίκα που αρχίζει σιγά σιγά να ξεπερνά τον εαυτό της και να ανακαλύπτει σταδιακά όλα αυτά που κρύβονται μέσα της –θετικά και αρνητικά. Υπάρχει απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στα κωμικά στοιχεία και στο μυστήριο ή το δράμα και το αποτέλεσμα είναι μια διασκεδαστική παραγωγή που δεν θα σε κάνει καθόλου να βαρεθείς.

Αυτό που κρατάει, όμως, το ενδιαφέρον στα ύψη είναι οι συνεχείς ανατροπές και εκπλήξεις του σεναρίου. Η μια αποκάλυψη διαδέχεται την άλλη και το τοπίο αλλάζει διαρκώς, κάνοντας την εμπειρία πιο απολαυστική! Σίγουρα πρόκειται για ένα θρίλερ αρκετά διαφορετικό από τα τυποποιημένα και θα σε ξαφνιάσει ευχάριστα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κάνε μια απλή χάρη στον εαυτό σου και δες την σύντομα!

GEEKY TRIVIA
Η σχεδιάστρια των κοστουμιών έκανε έρευνα στο Instagram και μελέτησε αρκετές μαμάδες-vloggers, ώστε να πάρει έμπνευση για τα ρούχα που θα φορούσε ο χαρακτήρας της Kendrick στην ταινία! Η Lively, από την άλλη, απενεργοποίησε προσωρινά τον λογαριασμό της στο Instagram και άρχισε να ακολουθεί όσους λογαριασμούς είχαν το ίδιο όνομα με αυτό του χαρακτήρα της, μέχρι να κυκλοφορήσει η ταινία!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν παίρνει συνέχεια!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν τη λες και Βέφα!

Η μέρα με τη νύχτα!

Ενδιαφέρον πορτρέτο!

Advertisements

Jennifer’s Body: She’s a maneater!

Σκηνοθεσία: Karyn Kusama
Σενάριο: Diablo Cody
Μουσική: Stephen Barton, Theodore Shapiro
Ηθοποιοί: Megan Fox, Amanda Seyfried, Adam Brody κ.α.
Είδος: Supernatural Horror, Black Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

JENNIFER’S BODY (2009)
Ανοίγουν τα σχολεία, ευκαιρία για θρίλερ με φόντο τις σχολικές αίθουσες. Τη σημερινή πρόταση νομίζω ότι την είδα στον κινηματογράφο, αλλά δεν είμαι και τελείως σίγουρος –η ανάμνησή της είναι λίγο θολή στο μυαλό μου. Μπορεί να φταίει το ότι πρωταγωνιστεί η Megan Fox, η οποία δεν φημίζεται για την υποκριτική της δεινότητα. Από την άλλη, έχω δει και μεγαλύτερες μπούρδες στο σινεμά κατά καιρούς, οπότε το θεωρώ πολύ πιθανό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Anita και η Jennifer είναι κολλητές από μικρές, αν και ουσιαστικά δεν έχουν τίποτε κοινό μεταξύ τους. Κάποιο βράδυ πηγαίνουν σε ένα τοπικό μπαρ για να παρακολουθήσουν τη συναυλία ενός indie συγκροτήματος. Όταν ξεσπά μια καταστροφική πυρκαγιά στο μαγαζί, οι δυο φίλες χωρίζονται και η Jennifer φεύγει με το βανάκι του συγκροτήματος, παρά τις αντιρρήσεις της Anita. Το ίδιο βράδυ, η Jennifer εμφανίζεται στο σπίτι της φίλης της καλυμμένη με αίματα και συμπεριφέρεται αλλόκοτα. Από εκείνη τη στιγμή, η Anita αρχίζει να υποψιάζεται όλο και περισσότερο ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την κολλητή της και ότι ίσως η Jennifer που άφησε εκείνη τη νύχτα δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που επέστρεψε…

Η ταινία, σε γενικές γραμμές, είναι ψυχαγωγική και διατηρεί το ενδιαφέρον σου ως το τέλος. Οι διάλογοι είναι έξυπνοι και καυστικοί και έχουν κάμποσες αναφορές στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, ενώ το σενάριο θεωρήθηκε από αρκετούς κριτικούς ως μια μεταφορά για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, καθώς και μια πιο διερευνητική ματιά στις φιλίες και τους δεσμούς μεταξύ γυναικών. Αν και πολλοί επέκριναν κάποιες «καυτές» σκηνές μεταξύ των δύο πρωταγωνιστριών (και ακόμη και την ίδια την επιλογή της Fox) ως μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να προσελκύσουν το αντρικό κοινό, η Cody αρνήθηκε κάθε σκοπιμότητα. Παραδόξως, η ταινία δεν τα πήγε και τόσο καλά στο κοινό αυτό και προσέλκυσε περισσότερες γυναίκες –πράγμα το οποίο ήλπιζε και η ίδια η Cody.

Το κοινό διχάστηκε πλήρως, πάντως, καθώς οι μισοί τη λάτρεψαν και τη θεώρησαν παρεξηγημένο διαμάντι και οι άλλοι μισοί την διέγραψαν κατευθείαν από τη μνήμη τους. Η αλήθεια είναι ότι εμένα δεν με ενθουσίασε ιδιαιτέρως. Ούτε την αγάπησα, ούτε τη μίσησα –και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν μου έμεινε και τόσο στο μυαλό. Παρά το έντονο στοιχείο φρίκης και τις, ομολογουμένως, καλές ερμηνείες (ναι, ακόμα και της Fox!), η ταινία χάνει λίγο, καθώς πασχίζει μάταια να βρει την ταυτότητά της. Ενώ λανσαρίστηκε κυρίως ως μαύρη κωμωδία, το κωμικό στοιχείο είναι ελάχιστο και δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την κατηγοριοποίηση αυτή. Συν τοις άλλοις, ούτε οι τρομακτικές σκηνές είναι τόσο τρομακτικές, αν εξαιρέσουμε μερικά κλασικά jump scares.

Λίγο κωμωδία, λίγο δράμα, λίγο love story, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου! Γενικά, «λίγη» η ταινία, με λίγα λόγια! (Οι ελπίδες μου για Πούλιτζερ όλο και εξανεμίζονται…) Παρόλα αυτά, η σεναριογράφος – η οποία έγινε γνωστή χάρη στην επιτυχία της πρώτης της ταινίας, του Juno– προτάθηκε για βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων και για το Jennifer’s Body. Γούστα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το χάσαμε το κορμί, πατριώτη…

GEEKY TRIVIA
Η ταινία διαδραματίζεται στην φανταστική πόλη Devil’s Kettle (Τσαγιέρα του Διαβόλου), η οποία βρίσκεται σε έναν ομώνυμο καταρράκτη, τα νερά του οποίου εξαφανίζονται σε μια καταβόθρα, η οποία κανείς δεν γνωρίζει που οδηγεί. Ο συγκεκριμένος καταρράκτης, όμως, είναι απολύτως αληθινός (αν και στην ταινία παρουσιάζεται αρκετά διαφοροποιημένος), βρίσκεται σε εθνικό πάρκο της Μινεσότα και, πράγματι, οι επιστήμονες δεν έχουν καταλάβει ακόμη πού καταλήγει ό,τι πέφτει στην καταβόθρα. Μήπως εκεί πού πάνε και όλες οι χαμένες κάλτσες;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κούκου!

Φωτιά στα Σαββατόβραδα…

Μη σε ξεγελά η αθωότητά τους! Τα ελάφια είναι ύπουλα!

Ravenous: Τρώγοντας έρχεται η όρεξη!

Σκηνοθεσία: Antonia Bird
Σενάριο: Ted Griffin
Μουσική: Michael Nyman, Damon Albarn
Ηθοποιοί: Guy Pearce, Robert Carlyle, David Arquette κ.α.
Είδος: Black Comedy, Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

RAVENOUS (1999)
Ταινία εποχής σήμερα, ακατάλληλη για χορτοφάγους και για επιλεκτικούς στο φαγητό, γενικώς! Ασχολείται με ένα από τα θέματα-ταμπού με τα οποία λατρεύουν να καταπιάνονται διάφοροι δημιουργοί, για να προκαλούν απανωτά εγκεφαλικά στους πουριτανούς! Όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι, όμως, και καλό είναι να είσαι προετοιμασμένοι για τα πάντα, διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς κι εσύ αποκλεισμένος στις Άνδεις, για παράδειγμα, παρέα με μια πεινασμένη ποδοσφαιρική ομάδα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1846, κατά τη διάρκεια του Μεξικανο-αμερικανικού πολέμου. Εξαιτίας της δειλίας που επέδειξε σε μια μάχη, ο υπολοχαγός Boyd παίρνει δυσμενή μετάθεση σε ένα απομακρυσμένο οχυρό στη Sierra Nevada, το οποίο φυλάσσεται από μια μικρή ομάδα απροσάρμοστων στρατιωτών. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του, στα μέσα ενός βαρύ χειμώνα, ανακαλύπτουν έναν μισοπεθαμένο άντρα, τον Colqhoun, τον οποίο μεταφέρουν στο οχυρό. Όταν συνέρχεται, τους διηγείται πώς τα μέλη της ομάδας του αποκλείστηκαν από το χιόνι σε μια σπηλιά, στην προσπάθειά τους να βρούνε μια σύντομη διαδρομή προς τα παράλια του Ειρηνικού. Όταν τα τρόφιμα τέλειωσαν άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον και να καταφεύγουν στον κανιβαλισμό για να επιζήσουν κι εκείνος, φοβούμενος για τη ζωή του, αποφάσισε να το σκάσει. Οι στρατιώτες αποφασίζουν να οργανώσουν μια ομάδα διάσωσης και να πάνε πίσω στη σπηλιά, ελπίζοντας ότι θα προλάβουν κάποιον ζωντανό…

Αν μπερδεύτηκες με την εισαγωγή, όχι, δεν έχει αεροπλάνα η ταινία, ούτε Άνδεις –είναι από άλλο έργο αυτά! Ταινίες με θέμα τον κανιβαλισμό έχουν γυριστεί κάμποσες και κάποιες από αυτές πολύ πιο γραφικές και σκληρές –να σου θυμίσω αυτό το διαμαντάκι; Το Ravenous είναι κάπως πιο light, αφού αποφεύγει τις πολύ ακραίες γραφικότητες, αλλά μη νομίζεις ότι δεν θα δεις κι εκεί κάμποσο αιματάκι να ρέει! Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν την ίδια χρονολογία (και στην ίδια τοποθεσία) στην ομάδα Donner, περιστατικό στο οποίο έχουν βασιστεί και άλλα θρίλερ κατά καιρούς -διότι μη δούμε τραγωδία και μακελειό στην Παγκόσμια Ιστορία, αμέσως να το κάνουμε σενάριο! Η διαφορά είναι πως το Ravenous έχει και μια πιο υπερφυσική χροιά, έτσι για περισσότερη τσαχπινιά!

Πρόκειται για μια υποτιμημένη ταινία, καθώς όχι μόνο οι κριτικοί ήταν μάλλον χλιαροί εώς αρνητικοί απέναντί της (σε αντίθεση με το κοινό, που τη λάτρεψε), αλλά και επειδή από πολύ νωρίς κόλλησε τη ρετσινιά της μαύρης κωμωδίας, εξαιτίας μερικών κωμικών σκηνών που έχει. Πίστεψέ με, όμως, σίγουρα δεν πρόκειται για κωμωδία! Φυσικά, έχεις μάθει πια ότι οι περισσότερες ταινίες που έφαγαν θάψιμο στο παρελθόν, μερικά χρόνια αργότερα απέκτησαν μεγαλύτερη αξία. Και η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια αξιοπρεπή ταινία, με αρκετό σασπένς, καλές ερμηνείες και κάμποσες σκηνές που θα σε κρατήσουν τσιτωμένο. Παρά το γεγονός ότι η κεντρική πλοκή είναι κάπως προβλέψιμη και αναμενόμενη, αν έχεις δει πολλές ταινίες, το σενάριο έχει και 2-3 ακόμη ανατροπούλες που το κάνουν πιο ενδιαφέρον.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε τρώγεται, αλλά όχι αν τη βλέπεις τρώγοντας κι εσύ!

GEEKY TRIVIA
Θα περάσουν γύρω στα 25 ολόκληρα λεπτά μέχρι να ακούσεις τον πρωταγωνιστή να λέει την πρώτη του ολοκληρωμένη πρόταση! Όχι, δεν έχει το στόμα του γεμάτο μέχρι τότε. Όχι συνέχεια, τουλάχιστον!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Μπα, δεν θα έχει δεύτερο πιάτο το μενού!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ζακέτα να πάρετε. Και καραμπίνες.

Όποιος ανέλαβε τη διακόσμηση έχει σοβαρά θέματα να επιλύσει…

Καλή όρεξη!

5 θρίλερ για να γελάσεις με τον πόνο των άλλων!

ΤΡΑΓΩΔΙΑ-ΚΩΜΩΔΙΑ, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ!
Κάτι ανάλαφρο και σπέσιαλ έχω για σήμερα, με πέντε κωμωδίες τρόμου ή μαύρες κωμωδίες που καλύπτουν όλα τα γούστα! Έχουμε βαμπιράκια, αραχνούλες, φιδάκια, ψυχάκηδες και δύσμορφους –όλο και κάτι θα σου κάνει! Οι κωμωδίες τρόμου είναι παρεξηγημένο είδος, κυρίως από τους σκληροπυρηνικούς φαν των θρίλερ που θεωρούν ότι τρόμος και γέλιο δεν κάνουν χωριό. Οι υπόλοιποι -που είμαστε λίγο πιο κοινωνιοπαθείς και δεν έχουμε πρόβλημα να γελάσουμε με θανατικά, τραγωδίες και μακελειά- μια χαρά μπορούμε να τα συνδυάσουμε. Φυσικά, είναι δύσκολο να κρατήσεις μια ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το τρομακτικό στοιχείο. Πολλά θρίλερ ρίχνουν τόσο βάρος στο πρώτο, που καταλήγουν απλώς παρωδίες (βλέπε κάτι μπαρούφες τύπου Seed of Chucky) ή γίνονται τόσο γελοία που ακόμα και οι σκηνές τρόμου μοιάζουν με σκετσάκια των Monty Python. Οι σημερινές προτάσεις είναι από ελαφρώς περίεργες έως εξωφρενικές, πάντως. Και δεν σου έχω ταινίες ό,τι κι ό,τι! Σε κάθε μία πρωταγωνιστεί τουλάχιστον ένα μεγάλο όνομα (ή, έστω, αρκετά γνωστό) –έτσι για να μη λες ότι συνέχεια τριτοκλασάτες δουλειές σου προτείνω!


VAMPIRE IN BROOKLYN (1995)

Σκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Charles Murphy, Michael Lucker
Μουσική: J. Peter Robinson
Ηθοποιοί: Eddie Murphy, Angela Bassett, Allen Payne κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Όταν ένα πλοίο γεμάτο πτώματα συγκρούεται στην αποβάθρα του Μπρούκλυν, οι τοπικές δυνάμεις της αστυνομίας προσπαθούν να καταλάβουν ποιος είναι υπεύθυνος για το μακελειό. Αυτό που δεν περνάει καν από το μυαλό τους είναι ότι πρόκειται για ένα βαμπίρ, το οποίο ταξίδεψε από την Καραϊβική με σκοπό να εντοπίσει τη μέλλουσα νύφη του. Στο στόχαστρό του θα βρεθεί από πολύ νωρίς η Rita, που δουλεύει για την αστυνομία και βασανίζεται από τα δικά της οικογενειακά προβλήματα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, συμπαθητική η ταινιούλα, αλλά θεωρείται (και σίγουρα είναι) μια από τις χειρότερες του Craven και του Murphy. Το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι ενώ λανσάρεται ως κωμωδία κι έχει και κάποιες κωμικές σκηνές ή τους απαραίτητους comic relief χαρακτήρες, μοιάζει να χάνει λίγο το στόχο της και να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο. Γι’ αυτό ευθυνόταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο Murphy, ο οποίος επέμενε να υποδύεται τον χαρακτήρα του τελείως σοβαρά, παρά τις αντίθετες υποδείξεις του Craven. Τα εφέ και το μακιγιάζ είναι συμπαθητικά, το στόρυ λίγο αδιάφορο και συνηθισμένο και η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να είναι είτε πιο σκοτεινή είτε πιο ανάλαφρη –αρκεί να αποφάσιζαν κι οι ίδιοι τι ταινία ακριβώς ήθελαν να γυρίσουν!


EIGHT LEGGED FREAKS (2002)

Σκηνοθεσία: Ellory Elkaymen
Σενάριο: Ellory Elkaymen, Jesse Alexander
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: David Arquette, Kari Wührer, Scott Tera κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Σε μια μικρή πόλη κάπου στην Αριζόνα η ζωή κυλά ήσυχα και το μόνο πρόβλημα των κατοίκων είναι το αν θα πουλήσουν τα τοπικά ορυχεία –πράγμα στο οποίο αντιτίθεται ο Chris, που είναι πλέον ο νόμιμος ιδιοκτήτης τους. Τα προβλήματά τους, όμως, πρόκειται σύντομα να μεγαλώσουν. Κυριολεκτικά, αφού ένα βαρέλι με τοξικά θα οδηγήσει σε μια φρικαλέα μετάλλαξη στις αράχνες της περιοχής, οι οποίες θα αποκτήσουν γιγαντιαίες διαστάσεις και μεγάλη όρεξη για ανθρώπινο κρέας!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι τόσο εξωφρενική που θα τη λατρέψεις! Πιστή στο ύφος των παλιών, κλασικών b-movies, συνδυάζει άψογα την κωμωδία με τον τρόμο –αν και, μεταξύ μας, η ταινία δεν είναι και τόσο τρομακτική, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι αφορά αράχνες στο μέγεθος αυτοκινήτου, φυσικά! Το μοναδικό της πρόβλημα είναι ότι ενώ ξεκινά δυνατά, στο τέλος καταλήγει στις κοινοτοπίες που ακολουθούν όλες οι ταινίες δράσης (που συνήθως καταλήγουν σε μια δυνατή έκρηξη που σκοτώνει τα πάντα). Παρόλα αυτά, η ταινία είναι διασκεδαστική και με γρήγορο ρυθμό. Αν δεν σου αρκούν όλα αυτά, τότε έχει και 18χρονη Scarlett Johansson σε έναν από τους πρώτους ρόλους της!


SNAKES ON A PLANE (2006)

Σκηνοθεσία: David R. Ellis
Σενάριο: David J. Taylor, John Hefferman
Μουσική: Trevor Rabin
Ηθοποιοί: Samuel L. Jackson, Julianna Margulies, Nathan Phillips κ.α.
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Sean γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός εισαγγελέα από έναν gangster και το FBI τον θέτει υπό την προστασία του, καθώς ο κακοποιός τον αναζητά για να του κλείσει το στόμα. Δύο πράκτορες αναλαμβάνουν να τον κρατήσουν ασφαλή και να τον μεταφέρουν με αεροπλάνο στο Λος Άντζελες, όπου θα καταθέσει στο δικαστήριο κατά του εγκληματία. Ο αδίστακτος δολοφόνος, όμως, καταφέρνει να γεμίσει το αεροπλάνο με εκατοντάδες επικίνδυνα φίδια, τα οποία θα μετατρέψουν την πτήση σε κόλαση. Διότι οι ρουκέτες και οι βόμβες είναι πολύ mainstream, προφανώς!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για την απόλυτη, ένοχη απόλαυση! Πριν καν προβληθεί στους κινηματογράφους, είχε ήδη αποκτήσει cult status και τρελό φαν κλαμπ. Το σενάριο είναι τελείως εξωφρενικό και γεμάτο τρύπες και γεγονότα που δεν βγάζουν νόημα -όπως η κεντρική ιδέα, που υποδηλώνει ότι ο ευκολότερος και αμεσότερος τρόπος να ξεκάνει ένας γκάνγκστερ κάποιον μάρτυρα κατηγορίας είναι να… γεμίσει ένα αεροπλάνο με μιλιούνια φίδια! Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η ταινία δεν πολυπαίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της –κι αυτό είναι που τη σώζει! Ξέρεις ότι πρόκειται να δεις μια καφρίλα που γυρίστηκε απλώς για να γουστάρεις! Οι σπλάτερ σκηνές δίνουν και παίρνουν, υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, όπως σε κάθε κλασική ταινία καταστροφής, ενώ η παρουσία του Jackson απλώς πολλαπλασιάζει την απόλαυση, καθώς ο τύπος είναι θεός όπου και αν εμφανιστεί!


BOTCHED (2007)

Σκηνοθεσία: Kit Ryan
Σενάριο: Raymond Friel, Derek Boyle, Eamon Friel
Μουσική: Tom Green
Ηθοποιοί: Stephen Dorff, Jaime Murray, Sean Pertwee κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
O Richie είναι επαγγελματίας κλέφτης και δουλεύει για έναν πλούσιο επιχειρηματία, ώστε να ξεχρεώσει ένα χρέος του προς αυτόν. Η τελευταία δουλειά που αναλαμβάνει τον φέρνει στη Ρωσία, όπου πρέπει να κλέψει έναν ανεκτίμητο σταυρό που βρίσκεται κλειδωμένος στο χρηματοκιβώτιο ενός ρετιρέ στη Μόσχα. Ενώ η δουλειά στέφεται –φαινομενικά- με επιτυχία, το ασανσέρ στο οποίο επιβαίνει ο Richie και οι συνεργοί του σταματά ανεξήγητα στον μισοτελειωμένο, 13ο όροφο του κτιρίου. Και εκεί αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα τρελά και ανεξήγητα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για μια πραγματικά αλλόκοτη και περίεργη ταινία, η οποία θα σε κρατήσει σε αγωνία, μόνο και μόνο επειδή θα θες να μάθεις τι στο καλό συμβαίνει και πώς εξηγούνται όλα τα ανεξήγητα που παρακολουθείς! Έχει κάμποσες γραφικές σκηνές και αίμα, έχει αρκετά κωμικά και slapstick στοιχεία και έχει και ένα θέμα με τη συνοχή, καθώς μοιάζει να αλλάζει συνεχώς ύφος όσο εκτυλίσσεται! Τη μία νομίζεις ότι θα παρακολουθήσεις ένα ψυχολογικό θρίλερ, μετά είσαι σίγουρος ότι παίζει κάτι υπερφυσικό και λίγο αργότερα αναρωτιέσαι αν βλέπεις κάτι ανάμεσα σε SAW και Friday the 13th! Σίγουρα, η θετική πλευρά είναι ότι δεν πρόκειται να βαρεθείς και δύσκολα θα ψυλλιαστείς από πριν τι παίζει. Σε γενικές γραμμές, όμως, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κάπως ανισοβαρές.


THE COTTAGE (2008)

Σκηνοθεσία: Paul Andrew Williams
Σενάριο: Paul Andrew Williams
Μουσική: Laura Rossi
Ηθοποιοί: Andy Serkis, Reece Shearsmith, Steve O’Donnell κ.α.
Είδος: Black Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Δύο αδελφοί και μικροκακοποιοί απαγάγουν την κόρη ενός μεγαλοεγκληματία και τη μεταφέρουν σε ένα παλιό, απομονωμένο αγρόκτημα, με σκοπό να ζητήσουν λύτρα. Από τη στιγμή που μεταφέρουν την αναίσθητη κοπέλα μέσα, όμως, τα πάντα αρχίζουν να πηγαίνουν τελείως στραβά. Το αποκορύφωμα έρχεται όταν το θύμα τους όχι μόνο ξεφεύγει, αλλά καταφέρνει να κρατήσει όμηρο έναν από τους απαγωγείς και να αναζητήσει καταφύγιο σε μια κοντινή αγροικία. Το τελευταίο πράγμα το οποίο πρόκειται να βρει εκεί, όμως, είναι βοήθεια, καθώς ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος δεν αποδεικνύεται και μεγάλο πρότυπο φιλοξενίας…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα αξιοπρεπές δείγμα βρετανικής ταινίας τρόμου, που συνδυάζει μπόλικη φρίκη και μπόλικη μαύρη κωμωδία! Το μόνο θέμα είναι ο αργός ρυθμός με τον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή –γεγονός που μοιάζει να χωρίζει την ταινία σε δύο ξεχωριστά μέρη, με εντελώς διαφορετικό ύφος και περιεχόμενο το καθένα. Αυτό που στην αρχή μοιάζει περισσότερο με μια κωμωδία με στοιχεία περιπέτειας, εξελίσσεται στη συνέχεια σε άγρια σπλατεριά! Δεν πρόκειται, παρόλα αυτά, να σε ενοχλήσει αυτό καθόλου στο να την παρακολουθήσεις, αφού σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις καλύτερα τους χαρακτήρες και να προετοιμαστείς γι’ αυτό που θα επακολουθήσει. Οι ερμηνείες είναι, αν μη τι άλλο, απολαυστικές και –χωρίς να αποτελεί κάτι το πρωτότυπο, που να μην έχεις ξαναδεί- πρόκειται για άκρως ψυχαγωγική επιλογή, που θα σε ικανοποιήσει!

Cabin Fever: Δεν θα βρεις αντιβίωση γι’ αυτό!

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Randy Pearlstein, Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Rider Strong, Jordan Ladd, Joey Kern κ.α
Είδος: Black Comedy, Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

CABIN FEVER (2002)
Αν έχεις κανονίσει εξόρμηση σε κάνα εξοχικό για το τριήμερο της Πρωτομαγιάς, δες πρώτα αυτή την ταινία –ίσως σε πείσει να κάτσεις στο σπιτάκι σου! Η σημερινή πρόταση ό,τι πρέπει για μικροβιοφοβικούς, υποχόνδριους και κατά φαντασίαν ασθενείς, μια και πραγματεύεται φρικαλέες ασθένειες, σαρκοφάγα βακτηρίδια και μεταδοτικούς χτικιάρηδες! Ό,τι πρέπει για να τρέξεις στον καθρέφτη να ελέγξεις κάθε σπιθαμή του κορμιού σου και μετά να αναζητήσεις εναγωνίως ιατρικές συμβουλές και διαγνώσεις. Στο Google.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Πέντε κολεγιόπαιδα πηγαίνουν για διακοπές (δηλαδή, ποτό, ναρκωτικά και σεξ) σε μια απομονωμένη καλύβα κάπου στο δάσος –κάτι που το 90% των θρίλερ μάς έχει διδάξει ότι είναι κακή ιδέα! Εκεί, έρχονται σε επαφή με έναν ερημίτη, ο οποίος τους ζητά βοήθεια, καθώς μοιάζει να έχει προσβληθεί από κάποια φριχτή ασθένεια που τρώει τη σάρκα. Τρομαγμένοι, τον διώχνουν μακριά, αλλά το κακό έχει ήδη γίνει, καθώς σύντομα έρχεται η σειρά τους να παρουσιάσουν συμπτώματα της ασθένειας, η οποία δείχνει να εξαπλώνεται ραγδαία…

Σταθερός στις αξίες του ο Eli Roth, παρουσιάζει άλλη μία ταινία γεμάτη αίμα, φρίκη και αηδιαστικούς θανάτους. Αν και, για την ακρίβεια, αυτή είναι η ταινία που ξεκίνησε το σερί του, μια και αποτελεί το σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Όχι ότι με χαλάει προσωπικά το στυλ του, μια και λατρεύω και το horror genre, αλλά και αυτόν. Όμως με την περίπτωση του Cabin Fever δεν τρελάθηκα κιόλας, για να είμαι ειλικρινής. Μάλλον ευθύνεται το γεγονός ότι, ενώ πρόκειται για μαύρη κωμωδία, τα κωμικά στοιχεία είτε μοιάζουν τελείως ξένα με το όλο ύφος της ταινίας ή είναι τόσο σουρεαλιστικά που δείχνουν τελείως ασύνδετα, σαν να μπήκαν εμβόλιμα από κάποια παρωδία τρόμου.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, φυσικά, μια και η ταινία τα πήγε πολύ καλά στο box office, παρά τις μέτριες κριτικές. Οι οποίες ήταν και απολύτως δικαιολογημένες, μια και η ταινία δεν προσπαθεί και πολύ να πρωτοτυπήσει –από τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες-καρικατούρες και τις (υπερβολικά πολλές) σεναριακές τρύπες που βγάζουν μάτι, μέχρι τη φρίκη για χάρη της φρίκης, χωρίς να γίνεται η παραμικρή προσπάθεια να εμβαθύνουν λίγο παραπάνω στο σενάριο. Εντάξει, θα μου πεις ότι σπλατεριά είναι και όσοι την είδαν ήξεραν από πριν τι θα δούνε, δεν περίμεναν και βαθυστόχαστους διαλόγους σε ταινία του Roth.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, μέτριο το αποτέλεσμα αλλά υποφερτό, κάτι σαν ένα ελαφρύ κρυολόγημα! Το δικαιολογώ επειδή ήταν η πρώτη του δουλειά.

GEEKY TRIVIA
Ο ηχολήπτης της ταινίας, είναι παράλληλα και τυχερός και γκαντέμης. Τυχερός διότι έχει επιζήσει από το αληθινό σαρκοβόρο βακτηρίδιο και γκαντέμης, διότι το κόλλησε σε νοσοκομείο μετά από μια ασήμαντη επέμβαση (άλλος ένας λόγος να μην πατήσω το ποδάρι μου ποτέ σε νοσοκομείο). Νοσηλεύτηκε 13 ημέρες σε μονάδα εντατικής θεραπείας και σύμφωνα με δήλωσή του, το μακιγιάζ στην ταινία είναι 100% ακριβές! Φαντάζομαι τον ενθουσιασμό του όταν έμαθε το σενάριο της ταινίας που θα δούλευε!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία είχε ένα μέτριο σίκουελ, ένα ακόμη χειρότερο πρίκουελ -με τα οποία δεν είχε καμιά ανάμιξη ο Eli Roth- κι ένα τραγικό remake!

  • Cabin Fever 2: Spring Fever (2009) ★☆☆☆☆
    Συνεχίζοντας λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένα φορτίο με μολυσμένο νερό καταλήγει στο γυμνάσιο μικρής κωμόπολης, μολύνοντας σιγά σιγά όλους τους μαθητές και το προσωπικό του σχολείου, που ετοιμάζονται για την ετήσια βραδιά χορού. Η ταινία προσπαθεί να διατηρήσει το κωμικό ύφος και αυξάνει τα ποσοστά φρίκης, αλλά είναι ακόμη πιο τραγική και αδιάφορη από την αρχική.
  • Cabin Fever: Patient Zero (2014) ☆☆☆☆☆
    Η ταινία διηγείται τα origins του θανατηφόρου ιού και διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο νησί, όπου μια ομάδα επιστημόνων μελετά τον αρχικό ασθενή, ενώ παράλληλα μια η παρέα κάνει bachelor party στην παραλία. Κάτι τέτοιο, δηλαδή, ήταν τόσο βαρετή και αδιάφορη που την έβλεπα σιδερώνοντας και τα μισά δεν τα πρόσεξα. Το γεγονός ότι πάει να το παίξει σοβαρό θρίλερ, χωρίς ίχνος κωμωδίας, κάνει τα πράγματα πιο ανυπόφορα…
  • Cabin Fever (2016)
    Τελείως αχρείαστο remake, το οποίο χρησιμοποιεί το ίδιο σενάριο με το αρχικό, με ελάχιστες αλλαγές. Ήταν αναμενόμενο το ότι θα πάτωνε τελείως…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Μετά τις απογοητευτικές κριτικές του remake, ελπίζω να αποφάσισαν να αφήσουν το franchise να ψοφήσει οριστικά!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μεγάλο πρόβλημα η ξηρή επιδερμίδα…

Αυτό είναι που λένε «έφαγε τα μούτρα της»;

Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να καθαρίσεις τα αυτιά σου!

Serial Mom: Είναι μανούλα στους φόνους!

90sPosterΣκηνοθεσία: John Waters
Σενάριο: John Waters
Μουσική: Basil Poledouris
Ηθοποιοί: Kathleen Turner, Sam Waterston, Matthew Lillard κ.α.
Είδος: Black Comedy
Αξιολόγηση: ★
★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★☆☆☆

SERIAL MOM (1994)
Μια και αυτή την Κυριακή είναι η γιορτή της Μητέρας, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να δούμε κάτι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες εκεί έξω! Ελαφρούτσικη η σημερινή ταινία, αφού πρόκειται για μαύρη κωμωδία που θα σε κάνει, όμως, να το σκεφτείς δεύτερη φορά πριν φέρεις αντίρρηση στη μάνα σου – αν και η ηρωίδα του Serial Mom κάνει τις εκρήξεις της μανούλας σου να μοιάζουν με ρομαντικό περίπατο στις όχθες του Δούναβη!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ζωή κυλά όμορφα για την οικογένεια Sutphin, κάπου στα προάστια της Βαλτιμόρης. Τα παιδιά τρώνε το πρωινό τους πριν ξεκινήσουν για το σχολείο, ο πατέρας διαβάζει την εφημερίδα του πριν πάει στην ήσυχη δουλειά του, η μητέρα απολαμβάνει τη φύση και τα πουλάκια και φροντίζει το τραπέζι να έχει πάντα φαγητό, το σπίτι να είναι τακτοποιημένο και οι γείτονες να βρίσκουν φριχτό θάνατο από τα χεράκια της! Διότι αυτό που δεν γνωρίζει κανείς είναι ότι η κυρία Sutphin είναι μια κοινωνιοπαθής με πολύ μικρή ανοχή σε οποιονδήποτε θεωρεί εκνευριστικό, αγενή ή απλώς κακοντυμένο!

Το Serial Mom είναι μια μαύρη κωμωδία από τα χεράκια του μετρ στις μαύρες κωμωδίες, John Waters. Πρόκειται, στην ουσία, για μια σάτιρα πάνω στην φαινομενικά ήσυχη και τέλεια ζωή στα αμερικανικά προάστια -όπου πολλές φορές κρύβονται αρκετά σκοτεινά μυστικά- αλλά και τη μανία των αμερικανών με ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αληθινά εγκλήματα, δίκες, σκάνδαλα και κάθε τι που τους βγάζει για λίγο από τη βαρετή ρουτίνα τους. Όλα αυτά, φυσικά, έχουν αποδοθεί με αρκετές δόσεις υπερβολής, ενώ η ερμηνεία της Turner, η οποία υποδύεται τη μαμά-νοικοκυρά-δολοφόνο με μια πηγαία φυσικότητα και αφοπλιστική αθωότητα, είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα, καθώς το ύφος του Waters έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο αντιπαράθεσης στη βιομηχανία του θεάματος, ενώ το χιούμορ του μπορεί να θεωρηθεί και ακραίο ή κακόγουστο σε κάποιες περιπτώσεις. Αλλά αν σου αρέσουν οι μαύρες κωμωδίες και δεν είσαι από αυτούς που «προσβάλλονται» με το παραμικρό, τότε θα λατρέψεις το Serial Mom.

Η ταινία έγινε πολύ γρήγορα καλτ και θεωρείται μια από τις καλύτερες mainstream του σκηνοθέτη και, ίσως, η πιο υποτιμημένη από όλες. Οι διάλογοι είναι έξυπνοι και ξεκαρδιστικοί κατά διαστήματα, οι φόνοι από αστείοι εώς σουρεαλιστικοί και η όλη ατμόσφαιρα είναι μια μίξη ρετρό και επιτηδευμένου κιτς, ώστε το ήδη τρελό σενάριο να φαίνεται ακόμη πιο παρανοϊκό και εξωπραγματικό. Ο Waters παίζει αδίστακτα με τις οικογενειακές αξίες και την ηθικοπλαστική υποκρισία της μέσης αμερικανικής οικογένειας και δείχνει να το γουστάρει!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν θες κάτι ελαφρύ να δεις με τη μαμά σου, αυτή είναι η ταινία σου! Αρκεί να μην αρχίσουν να της μπαίνουν τίποτε περίεργες ιδέες…

GEEKY TRIVIA
Το video club που εμφανίζεται σε κάποιες σκηνές της ταινίας είναι πραγματικό και όχι σκηνικό και ανήκει στον ίδιο τον Waters.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Οι ταινίες του Waters σου φαίνονται να είναι από εκείνες που παίρνουν σίκουελ ή διασκευές;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μια τυπική, αμερικανική οικογένεια...

Μια τυπική, αμερικανική οικογένεια…

Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν η μάνα σου καραδοκεί στις αντρικές τουαλέτες...

Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν η μάνα σου καραδοκεί στις αντρικές τουαλέτες…

Θάνατος από χοιρομέρι! Έτσι θέλω να πάω κι εγώ!

Θάνατος από χοιρομέρι! Έτσι θέλω να πάω κι εγώ!