5 θρίλερ μόνο για μέλη!


NETFLIX AND CHILL!
Τριημεράκι έφτασε κι αυτό σημαίνει μπόλικος χρόνος για να αράξεις σπίτι και να λιώσεις στις ταινίες και τις σειρές (εκτός αν έχεις ανήλικα παιδιά, οπότε τα θερμά μου συλληπητήρια…) Μια και την προηγούμενη φορά παρουσίασα παραγωγή του Netflix, είπα να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο, με πέντε ταινίες τρόμου της συγκεκριμένης πλατφόρμας. Κάποιες από τις σημερινές προτάσεις χρηματοδοτήθηκαν από το ίδιο το Netflix, με σκοπό να προβληθούν αποκλειστικά από αυτό, ενώ κάποιες άλλες είχαν πρώτα προβολή σε περιορισμένες κινηματογραφικές αίθουσες ή φεστιβάλ. Είναι γεγονός ότι το Netflix –αφού άλλαξε τα δεδομένα στο τηλεοπτικό τοπίο – έχει μπει με φόρα και στην κινηματογραφική αρένα, κοντράροντας στα ίσα τα μεγάλα στούντιο. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και πιο γνωστά ονόματα συνεργάζονται με αυτό, αφού οι καλογυρισμένες και ακριβές παραγωγές του έχουν τραβήξει την προσοχή του κοινού. Και αν δεν έχεις δική σου συνδρομή, μην ανησυχείς: όλο και κάποιος φίλος σου θα έχει για να πας να κάνεις τράκα καμιά ταινία, αλλιώς μπορείς κάλλιστα να το ενεργοποιήσεις δωρεάν για έναν μήνα και να πέσεις με τα μούτρα! (Ούτε ποσοστά να έπαιρνα, με τόση διαφήμιση…)


THE RITUAL (2017)

Σκηνοθεσία: David Bruckner
Σενάριο: Joe Burton (βασισμένο στο βιβλίο του Adam Nevill)
Μουσική: Ben Lovett
Ηθοποιοί: Rafe Spall, Arsher Ali κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Έξι μήνες μετά τη δολοφονία ενός φίλου τους, τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη της παρέας οργανώνουν προς τιμήν του ένα ταξίδι για πεζοπορία στην Σουηδία. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, όμως, ένας από τους φίλους τραυματίζεται και αποφασίζουν να αλλάξουν τη διαδρομή τους και να περάσουν μέσα από ένα δάσος, ώστε να μειώσουν στο μισό την απόσταση. Η απόφαση αυτή, όμως, συνοδεύεται από μια σειρά ανεξήγητων και τρομακτικών συμβάντων, καθώς και περίεργους εφιάλτες που δείχνουν να επηρεάζουν κάθε μέλος της παρέας με διαφορετικό τρόπο. Όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έπρεπε να είχαν μπει ποτέ μέσα στο δάσος αυτό, είναι πια πολύ αργά για να γυρίσουν πίσω…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα αρκετά υποβλητικό και τρομακτικό θρίλερ. Μπορεί η ιστορία να είναι κάπως γνώριμη, αλλά το σκανδιναβικό σκηνικό προσθέτει αρκετούς πόντους στην ήδη ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και στην αίσθηση ενός επερχόμενου κακού, το οποίο δεν κάνει φανερή την παρουσία του από την αρχή, αφήνοντας πρώτα τους χαρακτήρες, το τοπίο και τους ήχους να θέσουν τα θεμέλια του τρόμου που θα ακολουθήσει. Όσο εξελίσσεται η ιστορία, τόσο πιο αλλόκοτη γίνεται, οπότε να είσαι προετοιμασμένος για όλα!


GERALD’S GAME (2017)

Σκηνοθεσία: Mike Flanagan
Σενάριο: Jeff Howard, Mike Flanagan (βασισμένο στο βιβλίο του Stephen King)
Μουσική: The Newton Brothers
Ηθοποιοί: Carla Gugino, Bruce Greenwood
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Jessie και ο Gerald πηγαίνουν στο απομονωμένο, παραλίμνιο εξοχικό τους για ένα ρομαντικό τριήμερο, με σκοπό να αναθερμάνουν τη σχέση τους. Ο Gerald παίρνει δύο χάπια Viagra και στη συνέχεια δένει την έκπληκτη γυναίκα του με χειροπέδες στο κρεβάτι, προτείνοντάς της να πραγματοποιήσουν μια φαντασίωσή του. Όταν η Jessie αρχίζει να νιώθει άβολα με τον τρόπο που εξελίσσεται το παιχνίδι, του ζητά να σταματήσουν –γεγονός που οδηγεί σε καυγά μεταξύ τους. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο όταν ο Gerald παθαίνει καρδιακή προσβολή και καταρρέει, αφήνοντας τη γυναίκα του δεμένη και αβοήθητη στο κρεβάτι…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ –με μεγάλη έμφαση στο «ψυχολογικό»! Το τονίζω, καθώς βλέποντας το trailer σου δίνεται η εντύπωση ότι τα στοιχεία του τρόμου και της αγωνίας είναι πολύ πιο έντονα και ότι πρόκειται για τις απεγνωσμένες προσπάθειες της ηρωίδας να απελευθερωθεί και να σωθεί από βέβαιο, φριχτό θάνατο. Σίγουρα, αυτή είναι η βασική πλοκή, όμως το ψυχολογικό κομμάτι της ταινίας είναι αυτό που παίζει πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία –γεγονός που δεν είναι απαραιτήτως κακό, απλώς όταν ξεκινάς να δεις κάτι έχοντας την εντύπωση ότι θα εξελιχθεί διαφορετικά, ξενερώνεις κάπως! Η ταινία, σε γενικές γραμμές, δεν απογοητεύει, όμως είναι εμφανές ότι προσπαθεί απεγνωσμένα να γεμίσει τον χρόνο, καθώς το σενάριο είναι βασισμένο σε μια μικρή νουβέλα του King και δεν έχει πολύ υλικό στο οποίο μπορεί να στηριχτεί. Θα δούλευε καλύτερα ως επεισόδιο κάποιας σειράς ή ανθολογίας θρίλερ.


1922 (2017)

Σκηνοθεσία: Zak Hilditch
Σενάριο: Zak Hilditch (βασισμένο στη νουβέλα του Stephen King)
Μουσική: Mike Patton
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Molly Parker, Neal McDonough
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Will είναι αγρότης σε μια μικρή κωμόπολη της Nebraska και ζει σε μια μικρή φάρμα, μαζί με τη σύζυγο και τον γιο τους. Όταν η Arlette κληρονομεί ένα μεγάλο κομμάτι γης, ξεσπά μια αψιμαχία ανάμεσα στο ζευγάρι, με τον Will να την πιέζει να κρατήσει τη γη, ώστε να την αξιοποιήσουν, και εκείνη να θέλει να πουλήσει τα πάντα και να μετακομίσουν στην Omaha για να ανοίξει μια δική της βιοτεχνία ρούχων. Στο μέσο αυτού του καυγά βρίσκεται ο γιος τους, ο Henry, τον οποίο ο κάθε γονιός θέλει να τραβήξει με το μέρος του. Όταν η Arlette αναφέρει ότι θα προχωρήσει σε διαζύγιο και θα πάρει μαζί της και τον Henry, ο Will συνειδητοποιεί ότι πρόκειται να χάσει τα πάντα και καταστρώνει ένα σχέδιο δολοφονίας της συζύγου του…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ακόμη μια μεταφορά νουβέλας του King. Η ταινία αποφεύγει τα έντονα στοιχεία τρόμου και φρίκης και τα jump scares και στα οποία στηρίζονται τα περισσότερα θρίλερ (ειδικά αυτά του King). Αντ’ αυτών, στηρίζεται περισσότερο στη διάχυτη ατμόσφαιρα μυστηρίου που εδραιώνει από το ξεκίνημά της, η οποία ενισχύεται από μερικές διακριτικές, υπερφυσικές πινελιές. Όλα αυτά, φυσικά, ενισχύονται από την αξιέπαινη ερμηνεία του Jane, ο οποίος στηρίζει, ουσιαστικά, το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στις πλάτες του.


APOSTLE (2018)

Σκηνοθεσία: Gareth Evans
Σενάριο: Gareth Evans
Μουσική: Fajar Yusekemal, Aria Prayogi
Ηθοποιοί: Dan Stevens, Lucy Boynton, Bill Milner κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στις αρχές του 1900, ένας πρώην ιεραπόστολος ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο νησί της Ουαλίας, με σκοπό να βρει και να ελευθερώσει την αδελφή του, η οποία έχει απαχθεί από μέλη μιας αίρεσης. Παριστάνοντας έναν από τους νέους προσήλυτους της αίρεσης, παρεισφρύει σε αυτήν και αρχίζει να διεξάγει κρυφή έρευνα με σκοπό να ανακαλύψει ποιοι είναι αυτοί που απήγαγαν την αδελφή του και σε ποιο σημείο την κρατάνε. Η έρευνά του, όμως, αρχίζει να αποκαλύπτει πολύ πιο αλλόκοτα πράγματα από όσα φανταζόταν πως θα έβρισκε, καθώς και ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τους ιδρυτές της σέκτας…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για μια αρκετά περίεργη, μυστηριώδη και αναπάντεχη ταινία τρόμου, που δεν εξελίσσεται όπως θα φανταζόσουν! Το σενάριο αποφεύγει τις κλισέ τρομάρες και επιλέγει να χτίσει αργά και σταθερά το σασπένς –αφήνοντας κάποιες αναλαμπές φρίκης πού και πού ώστε να σου δώσει μια γεύση από αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει! Η φρίκη, η βία και το υπερφυσικό στοιχείο δένουν μεταξύ τους αρμονικά, χωρίς αχρείαστες υπερβολές, ενώ η ερμηνεία του Stevens αποδεικνύει ακόμη μια φορά ότι πρόκειται για ένα από τα πιο αναξιοποίητα ταλέντα του Hollywood…


BIRD BOX (2018)

Σκηνοθεσία: Susanne Bier
Σενάριο: Eric Heisserer (βασισμένο στο βιβλίο του Josh Malerman)
Μουσική: Trent Reznor, Atticus Ross
Ηθοποιοί: Sandra Bullock, Trevante Rhodes, John Malkovich κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ένα μυστηριώδες, τρομακτικό φαινόμενο αποδεκατίζει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της Γης. Οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν οράματα, τα οποία τους παρακινούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους με διάφορους τρόπους. Στο μέσο όλης αυτής της φρίκης βρίσκεται η Malorie, μια ασυμβίβαστη ζωγράφος, της οποίας η μόνη ανησυχία λίγες ώρες νωρίτερα ήταν αν θα έδινε το αγέννητο παιδί της προς υιοθεσία ή θα το μεγάλωνε η ίδια. Τώρα, εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι μαζί με μια ομάδα άλλων επιζώντων, προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει γύρω της. Η μόνη ελπίδα επιβίωσης είναι να μείνουν όλοι κρυμμένοι, με τα παράθυρα καλυμμένα και αν χρειαστεί να κυκλοφορήσουν έξω, να το κάνουν με τα μάτια δεμένα. Πόσο μπορείς, όμως, να ζήσεις έτσι;

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για το θρίλερ που έκανε τον μεγαλύτερο ντόρο πέρσι και έσπασε ρεκόρ προβολής στο Netflix, με 80 εκατομμύρια προβολές μέσα σε έναν μήνα. Η παρουσία της Bullock στον κεντρικό ρόλο ήταν, σίγουρα, μεγάλος κράχτης, αλλά συνέβαλε σε αυτό και η ίδια η ιστορία, η οποία είναι από τις πιο πρωτότυπες και παράξενες που έχουμε δει ποτέ σε ταινία τρόμου. Η ταινία δεν εξηγεί ίσως και πάρα πολλά, αλλά αυτό δεν σε ενοχλεί καθόλου (το έχουμε συνηθίσει, άλλωστε, στα θρίλερ τα τελευταία χρόνια), καθώς οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, η αγωνία και οι σκηνές τρόμου αρκούν για να σε κρατήσουν ικανοποιημένο.
Το Bird Box, φυσικά, έγινε γνωστό και για άλλον λόγο: για το περιβόητο “blinfold challenge”, όπου ένα μάτσο κρετίνοι άρχισαν να κάνουν διάφορες επικίνδυνες προκλήσεις με τα μάτια δεμένα –με αποκορύφωμα μια 17χρονη ηλίθια στη Γιούτα, που κατάφερε να τρακάρει οδηγώντας έτσι!

5 θρίλερ με ζόμπι… αλλιώς!

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ!
Τη Δευτέρα που πέρασε, μας αποχαιρέτησε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε ένα ολόκληρο sub-genre του κινηματογράφου τρόμου: ο George A. Romero. Και ενώ στις ταινίες του ο θάνατος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και το τέλος, στην πραγματική ζωή, όταν κλείσει η κάσα, η αυλαία πέφτει οριστικά. (Από την άλλη, δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που θα τρελαινόταν με την ιδέα να επιστρέψει ως κουφάρι με τάσεις κανιβαλισμού!) Ο Romero ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο «πατέρας των ζόμπι», μια και το Night of the Living Dead ξεκίνησε μια ολόκληρη τάση που αντέχει ως τις μέρες μας (νεκροζώντανη είναι, άλλωστε, δεν πεθαίνει και τόσο εύκολα!) Δεκάδες δημιουργοί ταινιών, σειρών, κόμικ και βιβλίων πάτησαν στο έργο του για να επεκτείνουν το σύμπαν των απέθαντων με τις δικές τους ιδέες. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το ενδιαφέρον για ταινίες με ζόμπι έχει αναζωπυρωθεί, κυρίως χάρη στην επιτυχία του Walking Dead, που έφερε ξανά την υπέροχα φρικιαστική σαπίλα τους στο προσκήνιο. Επειδή, όμως, το πολύ το «κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς και –στην περίπτωσή μας- και το κοινό, αρκετοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες προσθέτουν διάφορα καινούργια στοιχεία στον μύθο των ζωντανών-νεκρών, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από την κλασική συνταγή του Romero. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει διάφορες παραλλαγές πάνω στο θέμα κι έχουμε πια ταινίες (αλλά και σειρές) με κάθε είδους ζόμπι: γρήγορα, έξυπνα, ανθεκτικά, εξημερωμένα, μεταλλαγμένα, ερωτευμένα και πάει λέγοντας… Και μια και το έργο του Romero το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ, σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, πέντε κάπως πιο “διαφορετικές” ταινίες με ζόμπι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν.


BRAINDEAD aka DEAD ALIVE (1992)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Stephen Sinclair
Μουσική: Peter Dasent
Ηθοποιοί: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lionel ζει με την αυταρχική και χειριστική μητέρα του, τη Vera, σε μια μικρή πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ερωτεύεται την Paquita, κόρη του παντοπώλη της γειτονιάς, η Vera προσπαθεί να σαμποτάρει το ειδύλλιο, αλλά στην πορεία δέχεται την επίθεση ενός σπάνιου, εξωτικού πιθήκου. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, η Vera έχει μολυνθεί από έναν ιό που τη μετατρέπει σιγά σιγά σε ένα επιθετικό, πεινασμένο ζόμπι. Ο Lionel αποφασίζει να κρύψει από τους πάντες την ασθένεια της μητέρας του και να τη φροντίσει ο ίδιος, όμως η κατάσταση ξεφεύγει πολύ γρήγορα από τον έλεγχό του και τα ζόμπι στο υπόγειο του σπιτιού του αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία αποτελεί μία από τις αρχικές δημιουργίες του Peter Jackson και ίσως και αυτή που έχει αποκτήσει το μεγαλύτερο cult status –ασχέτως αν εισπρακτικώς δεν τα πήγε τόσο καλά. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα αυτή, μια και γυρίστηκε πριν κορεστεί το genre των ζόμπι, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζει τη θεματολογία είναι τελείως διαφορετικός. Επιλέγοντας την οδό της κωμωδίας τρόμου, προσφέρει μερικές από τις πιο εξωφρενικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία με ζόμπι και προσθέτει κάμποσα στοιχεία που αγγίζουν (και ξεπερνούν κιόλας) τα όρια του slapstick! Αν είσαι φαν του gore κιόλας, θα μείνεις απολύτως ικανοποιημένος, καθώς η ταινία αποτελεί τη μανούλα όλων των splatter και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η πιο φρικιαστική όλων των εποχών!


RE-KILL (2015)

Σκηνοθεσία: Valeri Milev, Mike Hurst
Σενάριο: Mike Hurst
Μουσική: Justin Burnett
Ηθοποιοί: Scott Adkins, Bruce Payne, Daniella Alonso
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα μια επιδημίας ζόμπι που οδήγησε στον αποδεκατισμό του μισού πληθυσμού της Γης, τα μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας R-Division καταδιώκουν και εξολοθρεύουν τους νεκροζώντανους που έχουν απομείνει, ενώ όλες οι αποστολές που αναλαμβάνουν προβάλλονται ζωντανά στην τηλεόραση, μέσω της εκπομπής Re-Kill. Μόνο που, καθώς προχωρά ο καιρός, συνειδητοποιούν ότι τα ζόμπι γίνονται όλο και πιο έξυπνα, πράγμα που σημαίνει ότι μια νέα, πιο καταστροφική επιδημία είναι στα πρόθυρα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα, καθώς –παρά τις φιλότιμες προσπάθειες- η ταινία δεν καταφέρνει να προκαλέσει τόσο το ενδιαφέρον σου. Ο τρόπος που έχει γυριστεί είναι σίγουρα διαφορετικός και παραπέμπει σε στυλ σε παλιότερες ταινίες του Paul Verhoeven, όπως το Robocop ή το Starship Troopers, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από ένα θορυβώδες, συνεχόμενο πιστολίδι στα σκοτάδια, με ζόμπια.


MAGGIE (2015)

Σκηνοθεσία: Henry Hobson
Σενάριο: John Scott 3
Μουσική: David Wingo
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Abigail Breslin
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η κοινωνία των ΗΠΑ προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την εξάπλωση του ιού «Necroabulist», που μετατρέπει αργά τα θύματά του σε άβουλα πλάσματα με κανιβαλιστικές τάσεις. Παρότι η επιδημία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς και οι επιστήμονες έχουν πλέον απομονώσει και μελετούν τον ιό, η έλλειψη θεραπείας και η ύπαρξη μολυσμένων στις πόλεις, έχει οδηγήσει στην απαγόρευση κυκλοφορίας, ώστε να αποφευχθεί νέο ξέσπασμα. Όταν η Maggie αψηφά την απαγόρευση και μολύνεται, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Ο Wade, ο πατέρας της, όμως, την αναζητά αποφασιμένος να τη φροντίσει όσο χρειαστεί και να εξετάσουν όλες τις επολογές τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για δράμα, που δυστυχώς πήγε χαμένη. Ενώ βλέπουμε μια ταινία με ζόμπι, όπου το επίκεντρο για πρώτη φορά δεν είναι η φρίκη και το αίμα, αλλά ο κοινωνικός και ψυχολογικός αντίκτυπος που έχει η επιδημία -καθώς η ηρωίδα χάνει τον εαυτό της σταδιακά και το στενό της περιβάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα – η εκτέλεση γίνεται με τόσο άνευρο και άτονο τρόπο, που χάνεις σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Οι λιγοστές εξάρσεις υποτυπώδους δράσης καταφέρνουν να σε βγάλουν πού και πού από τον λήθαργο, αλλά δεν αρκούν για να σώσει την κατάσταση. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι οι καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου -με τον Arnie, μάλιστα, να εισπράττει πολύ θετικές κριτικές για την πρώτη δραματική ερμηνεία του. Σε γενικές γραμμές, όμως, μαζί με τη Maggie γίνεσαι κι εσύ ζόμπι στον καναπέ…


PRIDE AND PREJUDICE AND ZOMBIES (2016)

Σκηνοθεσία: Burr Steers
Σενάριο: Burr Steers
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Lily James, Sam Riley, Matt Smith, Lena Headey κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, οι πέντε αδελφές Bennet έχουν εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων και στις πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στις επιθέσεις των ζόμπι που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και χρόνια. Η μητέρα τους, από την άλλη, επιθυμεί μόνο να τις παντρέψει καλά, μια και η δική τους περιουσία είναι δεσμευμένη και δεν έχουν πια ούτε πεντάρα στο όνομά τους. Σε έναν χορό, η Elizabeth, η μεγαλύτερη από τις αδελφές, τραβά την προσοχή του εύπορου, αλλά κυνικού συνταγματάρχη Darcy, ο οποίος θα προσπαθήσει να κλέψει την καρδιά της, υπερισχύοντας παράλληλα των αντίζηλών του. Η Elizabeth, όμως, είναι αφοσιωμένη στη μάχη κατά των ζόμπι -τα οποία πού και πού κάνουν και καμιά επίθεση για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους σε αυτό το περίεργο πάντρεμα κλασικής λογοτεχνίας και τρόμου…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα -αν και η ταινία είναι καλογυρισμένη, με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Seth Grahame-Smith, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί παρωδία του γνωστού βιβλίου της Jane Austen. Δυστυχώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και παρά το πολύ ενδιαφέρον twist που έχουν προσθέσει στη μυθολογία τους (δεν κάνω σπόιλερ), τα ζόμπι εξακολουθούν να αποτελούν τελείως ξένο στοιχείο και να μη δένουν με το όλο ύφος της ταινίας, η οποία έχει ως κεντρικό κορμό της την πλοκή του αυθεντικού βιβλίου. Έτσι, νιώθεις σαν να βλέπεις ταινία εποχής με εμβόλιμες σκηνές από ταινία τρόμου, πράγμα που κάνει το «+zombies» του τίτλου απολύτως ταιριαστό!


THE GIRL WITH ALL THE GIFTS (2016)

Σκηνοθεσία: Colm McCarthy
Σενάριο: M. R. Carey
Μουσική: Cristobal Tapia de Veer
Ηθοποιοί: Gemma Arterton, Glenn Close, Paddy Considine κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει αποδεκατιστεί από μια επιδημία μυκητιακής νόσου, που μετατρέπει τα θύματά της σε πεινασμένους ανθρωποφάγους. Μια ομάδα επιστημόνων, όμως, πειραματίζεται με παιδιά-υβρίδια που, παρά τη λαχτάρα τους για ανθρώπινη σάρκα, έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν και να εκπαιδευτούν. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και η Melanie, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πειραματόζωα, χάρη στο υψηλό IQ της και η οποία τραβά την προσοχή της γιατρού Caldwell, η οποία χρησιμοποιεί τα παιδιά προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα αντίδοτο για την ασθένεια…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άλλη μια μεταφορά βιβλίου –του M.R. Carey αυτή τη φορά- με σχετικά μέτριο τελικό αποτέλεσμα. Αν και στο σύνολό της η ταινία είναι καλογυρισμένη, με προσεγμένα εφέ (μόνο όπου χρειάζεται) και σκοτεινή ατμόσφαιρα, δεν είναι από τις ταινίες που βλέπεις με ανοιχτό στόμα ή που θα θυμάσαι μερικές βδομάδες αργότερα. Ενώ ξεκινά δυνατά και με αρκετές δόσεις μυστηρίου, πολύ γρήγορα εξελίσσεται όπως όλες οι κλασικές ταινίες με ζόμπι, ενώ σε ορισμένα σημεία κάνει μικρή κοιλιά. Η βασική απορία μου ήταν πώς διάολο βρέθηκε η Glenn Close να συμμετέχει σε μια σχετικά άγνωστη παραγωγή, αλλά εδώ έπαιξε στο τραγικό Transformers 5 ο Hopkins, οπότε τίποτε δεν μου προκαλεί έκπληξη πλέον!