The Cabin in the Woods: Τώρα εξηγούνται όλα!

Σκηνοθεσία: Drew Goddard
Σενάριο: Joss Whedon, Drew Goddard
Μουσική: David Julyan
Ηθοποιοί: Kristen Connolly, Chris Hemsworth, Fran Kranz, Jesse Williams κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

THE CABIN IN THE WOODS (2012)
Ετοιμάζεσαι να πας κάπου για το τριήμερο; Αν όχι, έχω να σου προτείνω μια απόμερη καλύβα στο δάσος! Τη σημερινή ταινία τη λάτρεψα όσο έχω λατρέψει λίγες ταινίες τρόμου. Σε μια εποχή όπου οι φρέσκες ιδέες σπανίζουν και ξέρεις πια τι να περιμένεις πάνω κάτω από ένα θρίλερ, το Cabin in the Woods κατάφερε, όχι μόνο να πρωτοτυπήσει με το καινοτόμο σενάριό του, αλλά και να χρησιμοποιήσει έξυπνα όλα τα κλισέ του είδους, προς όφελός του –κάτι που ως τότε είχε καταφέρει να πετύχει, ως ένα βαθμό, μόνο το Scream.

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε φοιτητές αποφασίζουν να περάσουν το σαββατοκύριακό τους σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος, αγνοώντας ότι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση από μια ομάδα επιστημόνων που εργάζονται στις μυστικές εγκαταστάσεις μιας μυστηριώδους οργάνωσης. Η ανυποψίαστη παρέα των φοιτητών δεν γνωρίζει ότι όλες οι κινήσεις και αποφάσεις τους υποκινούνται έμμεσα από τους επιστήμονες και ότι αποτελούν απλώς τα αθώα πιόνια σε ένα πανάρχαιο τελετουργικό που δεν θα αποφασίσει μόνο το δικό τους μέλλον…

Άλλο ένα κλασικό θρίλερ με καλύβες στο δάσος και μανιακούς δολοφόνους, λοιπόν; Και ναι και όχι! Διότι, όπως έλεγε και το trailer: «νομίζεις ότι ξέρεις την ιστορία» και, σίγουρα, ξεκινάει σαν κάτι πολύ γνώριμο, αλλά η εξέλιξή της σε διαψεύδει πλήρως. Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας, είναι ότι κρατά καλά κρυμμένα τα χαρτιά της ως το τέλος. Μπορείς άνετα να κάνεις κάμποσες εικασίες για το τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα πέσεις τελείως μέσα. Μοιάζει με ένα παζλ που καλείται να λύσει ο θεατής, ενώ έχει και τόσες έμμεσες αναφορές σε άλλες ταινίες τρόμου, που αποτελεί την παιδική χαρά κάθε horror geek!

Πρόκειται, στην ουσία, για ένα meta-thriller που καταφέρνει με πανέξυπνο τρόπο να επαναπροσδιορίσει όλες, σχεδόν, τις μεταφυσικές ταινίες τρόμου –δανειζόμενο, έμμεσα, στοιχεία από αυτές- και ταυτόχρονα να αυτο-οριστεί ξεδιάντροπα ως το origin story όλων τους! (Θα καταλάβεις περισσότερο τι εννοώ όταν δεις την ταινία, δεν μπορώ να γράψω περισσότερα χωρίς να κάνω spoiler!) Ταυτόχρονα, το Cabin in the Woods δεν φοβάται καθόλου τα κλισέ. Αντιθέτως, τα χρησιμοποιεί άφοβα, αλλά μέσα σε ένα διαφορετικό και πρωτότυπο πλαίσιο, το οποίο τα μετατρέπει σε κάτι καινούργιο. Σίγουρα, έχει δυο-τρεις στιγμές που θα σε κάνουν να γυρίσεις τα μάτια σου χαμογελώντας σαρκαστικά και το τέλος είναι λίιιιιγο over the top! Αλλά αυτά δεν θα σε ενοχλήσουν και τόσο –άλλωστε, όλοι μας έχουμε συγχωρήσει πολύ μεγαλύτερα παραπτώματα σε ταινίες!

Η ταινία, φυσικά, χώρισε τους θεατές σε δύο στρατόπεδα (όπως συμβαίνει συχνά με όλα τα αριστουργήματα, άλλωστε –ναι, ναι, ξέρω, δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής!). Το ένα στρατόπεδο, στο οποίο ανήκουν και οι περισσότεροι κριτικοί, λάτρεψε την ταινία και τη θεωρεί ένα από τα καλύτερα και πιο πρωτότυπα θρίλερ. Το άλλο στρατόπεδο δεν μπορεί να καταλάβει για ποιον λόγο ενθουσιάστηκαν όλοι τόσο μαζί της και τη θεωρεί σκουπίδι. Γι’ αυτό, όμως, ευθύνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι οι περισσότεροι δυσαρεστημένοι θεατές δεν γνώριζαν ότι η ταινία που πήγαν να παρακολουθήσουν δεν αποτελούσε καθαρόαιμη ταινία splatter, αλλά ΚΩΜΩΔΙΑ τρόμου, και ξενέρωσαν.

Αλλά πώς είναι δυνατόν μια ταινία που παρωδεί, ουσιαστικά, το horror genre στην πληρότητά του, να μην διαθέτει και ίχνη χιούμορ ή σάτιρας; Η φρίκη, το δράμα, το μυστήριο, ο τρόμος και το κωμικό στοιχείο ισορροπούν απολύτως μεταξύ τους, σε ένα σενάριο γεμάτο έξυπνους διαλόγους και κάμποσες ανατροπές που διατηρούν το ενδιαφέρον σου ζωντανό μέχρι το τέλος.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το ρωτάς; ΝΑΙ! Και όταν τη δεις, έλα να μου πεις αν την αγάπησες ή τη μίσησες –ενδιάμεσο στάδιο δεν έχει!

GEEKY TRIVIA
Το ξεκίνημα της ταινίας είναι αρκετά περίεργο, σε σημείο να φαίνεται σαν να βλέπεις κάποια τελείως άσχετη ταινία. Αυτός ήταν και ο σκοπός πίσω από την εναρκτήρια σκηνή, καθώς ο Whedon και ο Goddard ήθελαν να μπερδέψουν τους θεατές και να τους κάνουν να νομίζουν ότι μπήκαν σε λάθος αίθουσα στον κινηματογράφο. Ταιριαστό, μια και τίποτε στην ταινία δεν είναι αυτό που φαίνεται!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν υπάρχει περίπτωση (και λόγος) να υπάρξει συνέχεια! Κανένα σίκουελ δεν μπορεί να επαναλάβει αυτή την επιτυχία.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μοιάζει τετριμμένο, αλλά δεν είναι!

Πάντα υπάρχει ένα creepy ιαπωνικό φάντασμα!

Δεν δείχνουν καλά τα πράγματα…

Oculus: Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

Σκηνοθεσία: Mike Flanagan
Σενάριο: Mike Flanagan, Jeff Howard
Μουσική: The Newton Brothers
Ηθοποιοί: Karen Gillan, Brenton Thwaites, Rory Cochrane κ.α.
Είδος: Psychological Horror, Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
★


OCULUS (2013)
Τη σημερινή ταινία την είχα λατρέψει πριν καν προβληθεί, για έναν και μόνο λόγο, ο οποίος ακούει στο όνομα Karen Gillan. Αν είσαι κι εσύ φαν του Doctor Who, θα την γνωρίζεις ήδη ως την πολυαγαπημένη Amelia Pond, μία από τους συντρόφους του Ενδέκατου Γιατρού. Αν δεν είσαι φαν, τότε θα τη γνωρίζεις πιθανότατα ως Nebula από το Guardians of the Galaxy. Αν δεν την ξέρεις ούτε από εκεί, τότε είσαι πιθανότατα ένας πολύ βαρετός άνθρωπος που παρακολουθεί μόνο κοινωνικά δράματα εποχής και καουμπόικα…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Kaylie εντοπίζει έναν καθρέφτη-αντίκα που ανήκε κάποτε στην οικογένειά της, με σκοπό να αποδείξει ότι μέσα του κρύβεται μια σατανική, υπερφυσική δύναμη η οποία οδηγεί τους ανθρώπους στην παράνοια. Πεπεισμένη ότι ο καθρέφτης ευθύνεται για την τραγωδία που βρήκε και τη δική της οικογένεια πριν από αρκετά χρόνια, πειραματίζεται μαζί του στο παλιό σπίτι τους, καταγράφοντας σε κάμερα τις εμπειρίες της. Μαζί της βρίσκεται ο αδελφός της, ο οποίος, όμως, είναι πεπεισμένος ότι τα πράγματα δεν συνέβησαν όπως υποστηρίζει η Kaylie και ότι όλες οι αναμνήσεις της είναι μια προσπάθεια του μυαλού της να εκλογικεύσει τα τραυματικά περιστατικά που βίωσε. Ποιος από τους δύο έχει δίκιο, τελικά;

Το Oculus είναι μια αρκετά προσεγμένη παραγωγή, με έξυπνο και καλογραμμένο σενάριο που σε απορροφά και δυνατές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές (μεγάλους και μικρούς). Δικαίως απέσπασε θερμότατες κριτικές από κοινό και κριτικούς. Είναι βασισμένο στην ιστορία τρόμου μικρού μήκους Oculus: Chapter 3 – The Man with the Plan, του ίδιου σκηνοθέτη, η επιτυχία της οποίας τράβηξε την προσοχή διάφορων στούντιο. Και ενώ οι αρχικές βλέψεις των παραγωγών ήταν να γυριστεί με τη μορφή found footage, ο Flanagan αντιστάθηκε σθεναρά σε αυτή την προοπτική –και πολύ καλά έκανε!

Η πλοκή είναι μοιρασμένη σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους -το παρελθόν και το παρόν- αλλά καθώς εξελίσσεται η ιστορία, οι δυο περίοδοι όλο και συγκλίνουν. Παράλληλα, καταφέρνει να παίξει σε μεγάλο βαθμό με την αντίληψή σου, αφού η πραγματικότητα και το φανταστικό μπλέκονται περίτεχνα μεταξύ τους, σε σημείο να είσαι καχύποπτος για το κάθε τι που βλέπεις να εκτυλίσσεται. Και ενώ η κεντρική ιστορία ακούγεται σαν κάτι το γνώριμο και κλασικό, παρόλα αυτά καταφέρνει να ξεχωρίσει και να διαφοροποιηθεί, κυρίως χάρη στην ευρηματικότητα της αφήγησης και μερικές σκόρπιες ανατροπές. Δεν προσθέτει κάτι το καινούριο στο genre, αλλά σαφώς του κάνει ένα μικρό λίφτινγκ και του δίνει μια αίσθηση φρεσκάδας!

Η ταινία δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο σασπένς και τον ψυχολογικό, κυρίως, τρόμο, παρά τη φρίκη –χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει 2-3 σκηνές που θα σε κάνουν να ανατριχιάσεις ή να αηδιάσεις! Το σενάριο εκτυλίσσεται αργά και σταθερά, χωρίς περιττές βιασύνες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται βαρετό. Το μόνο αρνητικό σημείο της είναι ότι προς το τέλος το παρακάνει κάπως με τις συνεχείς ενάλλαγες ανάμεσα στο τώρα και το τότε και ίσως κουράζει ή μπερδεύει λίγο, οπότε θέλει καθαρό μυαλό πριν κάτσεις να τη δεις! Σε γενικές γραμμές, όμως, πρόκειται για κάτι ατμοσφαιρικό, έξυπνο και τρομακτικό που θα σε καθηλώσει!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, σκέπασε όλους τους καθρέφτες στο σπίτι και κάτσε να την απολαύσεις!

GEEKY TRIVIA
Η λέξη «oculus» έχει τρεις ερμηνείες: α) ένα κυκλικό ή οβάλ παράθυρο, β) το κυκλικό άνοιγμα στην κορυφή ενός θόλου και γ) μάτι.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αν και το σενάριο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για κάμποσα sequel (και prequel, μη σου πω), δεν έχει ακουστεί κάτι για συνέχεια –παρά την εισπρακτική και κριτική επιτυχία της. Παρόλα αυτά, η ταινία θα αποκτήσει τέλη αυτού του Μαΐου το remake της στο… Bollywood, υπό τον τίτλο Dobaara: See Your Evil! Τώρα, αν θα έχει και χορευτικό στο τέλος, θα σε γελάσω!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Εγώ πάντως θα τον αγόραζα!

Δεν θα πλησίαζα, όμως, τόσο καλού κακού!

Καλή όρεξη!

El Espinazo del Diablo: Νιώσε τον τρόμο στη ραχοκοκαλιά σου…

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Antonio Trashorras
Μουσική: Javier Navarrete
Ηθοποιοί: Marisa Peredes, Eduardo Noriega, Federico Luppi κ.α.
Είδος: Gothic Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

EL ESPINAZO DEL DIABLO (2001)
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις αγγλόφωνες παραγωγές και να δούμε και κάτι σε διαφορετική γλώσσα, να ξεκουραστεί λιγάκι το αυτάκι μας! Σήμερα, λοιπόν, έχει Ισπανία το μενού και όταν συνδυάζουμε την Ισπανία με τις ταινίες τρόμου, ένα είναι το όνομα που έρχεται πρώτα στο μυαλό: Guillermo del Toro!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού Εμφυλίου, ένα απόμερο ορφανοτροφείο αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών που είτε έχουν χάσει τους γονείς τους είτε αφήνονται εκεί για την ασφάλειά τους. Στην κεντρική αυλή του δεσπόζει μια τεράστια βόμβα η οποία δεν εξερράγει ποτέ –κατάλοιπο παλιότερης επίθεσης στην περιοχή. Στο ορφανοτροφείο καταφτάνει και ο μικρός Carlos, ο οποίος γίνεται αμέσως στόχος του Jaime, του νταή του ιδρύματος. Ο Carlos αρχίζει να βλέπει μια μυστηριώδη, τρομακτική οπτασία που μοιάζει να στοιχειώνει τις εγκαταστάσεις του ορφανοτροφείου και μαθαίνει από τα υπόλοιπα παιδιά τις φήμες για τον Santi, ένα παιδί που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς τη μέρα που εμφανίστηκε η βόμβα στην αυλή. Το υποτιθέμενο φάντασμα, όμως, είναι η μικρότερη απειλή που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν οι υπεύθυνου του ιδρύματος…

Το The Devil’s Backbone –όπως είναι ο αγγλικός τίτλος- είναι μία ισπανο-μεξικάνικη παραγωγή και αποτελεί μια από τις πρώτες ταινίες μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη –και σε παραγωγή Αλμοδοβάρ, παρακαλώ! Από την αρχή ως το τέλος της σε κρατά καθηλωμένο με τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες της, το μυστήριό της, αλλά και τη σαγηνευτική της ατμόσφαιρα, που ισορροπεί ιδανικά το ρεαλιστικό με το φανταστικό. Παράλληλα, η αίσθηση ότι κάτι κακό πλανάται στον αέρα σε ακολουθεί από τις πρώτες σκηνές, καθώς δεν είναι μόνο το σκηνικό πολέμου και το φάντασμα που προσθέτουν ένταση στην ταινία, αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κάποιοι από τους οποίους έχουν τα δικά τους μυστικά.

Η αλήθεια είναι ότι η ταινία παίζει με διάφορες υπο-πλοκές και μικρότερες ιστορίες που μπλέκονται η μία με την άλλη. Συνήθως αυτό δεν έχει καλά αποτελέσματα σε ένα σενάριο, αλλά ο del Toro είναι γνωστός βιρτουόζος και καταφέρει να χειριστεί σαν ζογκλέρ όλες τις πτυχές του σεναρίου, φτιάχνοντας –ακόμη μία φορά- μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο παραμύθι και το δράμα.

Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι η ταινία απέσπασε θερμότατες κριτικές από κοινό και κριτικούς και αγαπήθηκε ως μία από τις καλύτερες του del Toro. Φυσικά, τα πρωτεία θα έκλεβε πέντε χρόνια αργότερα το μεγαλύτερο αριστούργημά του μέχρι σήμερα: το El Laberinto del Fauno, το οποίο, επίσης, διαδραματίζεται στον ισπανικό Εμφύλιο κι έχει ως κεντρικό πρόσωπο ένα παιδί. Ε, κολλήματα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, join the club: δες την και λάτρεψέ την!

GEEKY TRIVIA
Ο del Toro έγραψε το σενάριο όταν ήταν ακόμη στο κολλέγιο και το El Espinazo αποτελεί την αγαπημένη και πιο προσωπική του δημιουργία. Ίσως επειδή την έχει εμπνευστεί από δικές του αναμνήσεις, κυρίως αυτές με τον θείο του -ο οποίος υποτίθεται ότι τον επισκέφθηκε κάποια στιγμή ως φάντασμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ταινία αποτελεί τον μεγάλο αδελφό του El Laberinto del Fauno, μια και εκτυλίσσονται και οι δύο στην ίδια χρονική περίοδο κι έχουν ως κεντρικούς ήρωες παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα, όχι μόνο με το υπερφυσικό, αλλά και με την τραγική πραγματικότητα γύρω τους.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αυτή και μόνο είναι υπεραρκετή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Πού πας νυχτιάτικα;

Το κακό συναπάντημα…

Ώρα για μπάρμπεκιου!

The Forest: Μη βγεις από το μονοπάτι!

10s

poster

Σκηνοθεσία: Jason Zada
Σενάριο: Ben Ketai, Sarah Cornwell, Nick Antosca
Μουσική: Bear McCreary
Ηθοποιοί: Natalie Dormer, Taylor Kinney, Yukiyoshi Ozawa κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★

☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE FOREST (2016)
Όταν πρωτοέμαθα για τη σημερινή ταινία είχα ενθουσιαστεί αρκετά, καθώς το δάσος στο οποίο αναφέρεται, είναι υπαρκτό –και ένα από τα μέρη που ψήνομαι να επισκεφτώ κάποια μέρα (αν καταφέρω να μπω σε αεροπλάνο!) Μετά, δυστυχώς, είδα και το trailer και ο ενθουσιασμός μου μαράθηκε σαν γαρδένια στο κατακαλόκαιρο, καθώς υποψιάστηκα ότι η ταινία θα ήταν μία από τα ίδια, με τα κλασικά, ανέμπνευστα jump scares που μαστίζουν παρόμοιες παραγωγές. Δεν έπεσα και πολύ έξω, αλλά θα το συζητήσουμε παρακάτω αυτό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Sara λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από την Ιαπωνία, που την ενημερώνει ότι η Jess –η δίδυμη αδελφή της, η οποία δουλεύει εκεί- είναι πιθανότατα νεκρή, καθώς τελευταία φορά εθεάθη να μπαίνει βαθιά στο Aokigahara, ένα πυκνό δάσος στο οποίο πηγαίνει όποιος θέλει ν’ αυτοκτονήσει. Η Sara είναι πεπεισμένη ότι η αδελφή της είναι ακόμη ζωντανή, καθώς τη συνδέει μαζί της ένας ιδιαίτερος δεσμός. Αποφασίζει να ταξιδέψει μέχρι την Ιαπωνία και να αναζητήσει την Jess μόνη της. Στο ξενοδοχείο θα γνωρίσει τον Aiden, έναν ρεπόρτερ που την ενημερώνει ότι σκοπεύει να επισκεφθεί το δάσος με έναν ντόπιο οδηγό και την προσκαλεί να τους ακολουθήσει, με αντάλλαγμα να τον αφήσει να διηγηθεί την ιστορία της.

Σίγουρα, το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται, το οποίο συμβάλλει στην ανατριχιαστική ατμόσφαιρα. Κάτι το οποίο το χρειάζεται, καθώς σε γενικές γραμμές η ταινία δεν είναι τόσο τρομακτική, μια και δεν καταφέρνει να σου δείξει κάτι που να μην το έχεις ήδη ξαναδεί σε δεκάδες θρίλερ ως τώρα. Εκ των πραγμάτων, οι περισσότερες από τις σκηνές που υποτίθεται ότι πρέπει να σε τρομάξουν είναι τόσο τετριμμένες που τις διαγράφεις με τη σειρά από λίστα που έχεις γράψει από πριν, ενώ τα plot twists τα βλέπεις να έρχονται από χιλιόμετρα μακριά! Επίσης: νισάφι πια με τις σκηνές ονείρου στα θρίλερ! Αν θέλαμε να δούμε τους ήρωες να βλέπουν τον έναν εφιάλτη μετά τον άλλο, θα ξαναβλέπαμε τα Nightmare on Elm Street!

Το σενάριο κυλά κάπως αργά στην αρχή, καθώς προσπαθεί να αναλύσει λίγο περισσότερο τους χαρακτήρες (τζάμπα κόπος). Δεν είναι κακό η ιστορία να παίρνει το πάσο της για να αναπτυχθεί, αρκεί αυτό να γίνεται ομαλά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, το τελευταίο μισάωρο της ταινίας καταλήγει να είναι τόσο γρήγορο, βιαστικό και αγχωτικό –στην προσπάθεια του σκηνοθέτη να εξηγήσει τα πάντα πριν το φινάλε- που νομίζεις ότι τρέχανε να προλάβουν να κλείσουν το γύρισμα και να μαζέψουν τα συμπράγκαλα για να μη χάσουν το τελευταίο τρένο!

Οι ερμηνείες, από την άλλη, δεν λένε και πολλά -εκτός ίσως από της πρωταγωνίστριας που είναι η μόνη που πήρε καλές κριτικές και η αλήθεια είναι πως βάζει τα δυνατά της η καημένη, αλλά όταν δεν σε βοηθάει και το σενάριο δεν μπορείς να κάνεις και θαύματα! Ευτυχώς που υπάρχει και το Game of Thrones και μας έχει ήδη αποδείξει ότι έχει υποκριτικό ταλέντο, διαφορετικά το Forest είναι από εκείνες τις ταινίες που χαντακώνουν καριέρες πριν καν αρχίσουν!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κάπως ντεμί η κατάσταση. Ούτε πολύ καλή, ούτε τελείως χάλια, βλέπεται άνετα, χωρίς να κινδυνεύεις να κόψεις φλέβα!

GEEKY TRIVIA
Το Aokigahara είναι γνωστό και ως Suicide Forest ή Sea of Trees και εδώ και δεκαετίες αποτελεί προορισμό εκατοντάδων ανθρώπων που αποφασίζουν να δώσουν τέρμα στη ζωή τους. Λόγω της φήμης του, θεωρείται τόπος που μαστίζεται από δαιμονικές οντότητες. Παρόλα αυτά, τα γυρίσματα έγιναν σε ένα δάσος που βρίσκεται στη Σερβία, καθώς η ιαπωνική κυβέρνηση απαγορεύει το γύρισμα ταινιών στο Aokigahara. Η ίδια η πρωταγωνίστρια ταξίδεψε μέχρι εκεί για έρευνα και όταν κάποια στιγμή απομακρύνθηκε από το μονοπάτι για να τραβήξει φωτογραφίες, ο ξεναγός της δεν το κούνησε ρούπι από τη θέση του!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το μέλλον της ταινίας βρίσκεται κρεμασμένο από ένα κλαδί, κάπου μέσα στο Aokigahara…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Το ιδανικό μέρος για να μη σε βρούνε ποτέ...

Το ιδανικό μέρος για να μη σε βρούνε ποτέ…

...και αν σε βρούνε, θα είσαι σε αυτή την κατάσταση!

…και αν σε βρούνε, θα είσαι σε αυτή την κατάσταση!

Θρίλερ είναι, ξέρεις από πριν ότι κάτι θα πεταχτεί!

Θρίλερ είναι, ξέρεις από πριν ότι κάτι θα πεταχτεί!

Lights Out: Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός…

10sposterΣκηνοθεσία: David F. Sandberg
Σενάριο: Eric Heisserer
Μουσική: Benjamin Wallfisch
Ηθοποιοί: Teresa Palmer, Gabriel Bateman, Alexander DiPersia κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★★
☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

LIGHTS OUT (2016)
Καλή χρονιά και χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες της τελευταίας εβδομάδας. Μια και σήμερα είναι των Φώτων, δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να παρουσιάσω μια ταινία με την ιδανική θεματολογία –αν και στο λίγο πιο κυριολεκτικό της! Νέα χρονιά ξεκίνησε, οπότε ας κάνω ποδαρικό με μια φρεσκαδούρα από το τρισκατάρατο 2016 που μας άφησε, το οποίο πήρε μαζί του το μισό καλλιτεχνικό στερέωμα…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μετά τον ανεξήγητο θάνατο του πατέρα του, ο μικρός Martin μένει μόνος με τη μητέρα του, Sophie, η οποία πάσχει από ψυχική διαταραχή και κατάθλιψη. Η Sophie περνάει τα βράδια της μιλώντας σε κάποια αόρατη φίλη, γεγονός που κρατά ξύπνιο τον Martin τις νύχτες. Όταν αυτό γίνεται αντιληπτό και στο σχολείο του, μια κοινωνική λειτουργός αποφασίζει να απευθυνθεί στη Rebecca, αδελφή του Martin, η οποία έχει μετακομίσει πλέον από το πατρικό της, καθώς δεν άντεχε τις ιδιοτροπίες της μητέρας της. Εκείνη αποφασίζει να βοηθήσει τον αδελφό της, όμως στην πορεία κάνει κάποιες τρομακτικές αποκαλύψεις γύρω από το παρελθόν της μητέρας της, αλλά και τη μυστηριώδη φίλη της, η οποία αποδεικνύεται λίγο πιο αληθινή απ’ ό,τι νόμιζαν όλοι…

Το Lights Out πρωτοεμφανίστηκε το 2013, ως ταινία τρόμου μικρού μήκους του Sandberg –ο οποίος, μάλιστα, έχει γυρίσει μπόλικα παρόμοια ταινιάκια, πολλά με έξυπνο σενάριο. Το φιλμ γυρίστηκε για έναν διαγωνισμό, έχει διάρκεια μόλις τριών λεπτών και πρωταγωνιστεί η σύζυγός του σκηνοθέτη, Lotta Losten (η οποία, μάλιστα, πήρε και ένα μικρό ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά, τιμής ένεκεν.) Παρότι έχασε στον διαγωνισμό, έσπασε το ίντερνετ όταν έγινε viral και πολλοί το χαρακτήρισαν ως ένα από τα τρομακτικότερα shorts που έχουν γυριστεί ποτέ. (Εντάξει, ωραίο μου φάνηκε εμένα, αλλά δεν έσκισα και το βρακί μου από ενθουσιασμό, ειδικά με το κλασικό jump scare της κακιάς ώρας στο τέλος!) Ο χαμός, πάντως, ήταν αρκετός για να τραβήξει την προσοχή κάμποσων ατζέντηδων που άρχισαν να κυνηγάνε τον Sandberg για να κλείσουν συμφωνία για ταινία μεγάλου μήκους. Κι έτσι, Sandberg και σύζυγος βρέθηκαν ως σύγχρονες Σταχτοπούτες στο Χόλυγουντ, όπου εκείνος είχε την ευκαιρία να γυρίσει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του κι εκείνη… εμ… να παρατήσει τη δουλειά της στη Σουηδία (αλλά, τουλάχιστον, έχει ήδη κλείσει για την επόμενη ταινία τρόμου που θα σκηνοθετήσει ο άντρας της, οπότε θα πάρει μπρος η καριέρα της στην υποκριτική!)

Αν και υπήρχαν κάποιοι αρχικοί ενδοιασμοί για το αν θα μπορούσε ένα short χωρίς ιδιαίτερο σενάριο και backstory να «γεμίσει» τον χρόνο μιας κινηματογραφικής ταινίας, παρόλα αυτά ο Sandberg κατάφερε να φτιάξει ένα treatment του σεναρίου, το οποίο καθησύχασε τους παραγωγούς και πήρε το πράσινο φως. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία και στα σινεμά -σε σημείο να βγάλει όλο το budget της μέσα στην πρώτη μέρα προβολής της- και ενθουσίασε, ως επί το πλείστον, κοινό και κριτικούς. Φυσικά, είχε ήδη μαζέψει μεγάλο φανατικό κοινό από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η παραγωγή της!

Ενώ το σενάριο είναι σχετικά απλό και ολίγον τι προβλέψιμο σε ορισμένα σημεία, η σκοτεινή ατμόσφαιρα και το κλειστοφοβικό κλίμα της ταινίας σε αποζημιώνουν για την όποια έλλειψη καινοτομίας. Μπορεί να πατάει σε κάποια από τα συνηθισμένα κλισέ του είδους, αλλά τουλάχιστον δεν το κάνει με τον κλασικό, ανέμπνευστο τρόπο. Η κεντρική πλοκή σε τραβάει από την αρχή και προσφέρεται για αρκετές ανατριχίλες, καθώς βασίζεται στο παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι, δημιουργώντας έτσι ένα «τέρας» που -ενώ δεν αποτελεί κάτι το τόσο πρωτότυπο- αποδίδεται με αρκετά ευρηματικό τρόπο!
Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, η ιστορία κυλάει ομαλά, χωρίς να κάνει κοιλιά, η σκηνοθεσία και η φωτογραφία βοηθούν το σενάριο να λάμψει και οι στιγμές τρόμου είναι αρκετές και τόσο δυνατές όσο χρειάζεται για να σε συνοδεύουν αρκετές ώρες μετά το τέλος της ταινίας!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, σβήσε όλα τα φώτα -έτσι για να μπεις τελείως στο κλίμα- και απόλαυσέ το! Κατά προτίμηση, με παρέα!

GEEKY TRIVIA
Το σπίτι στο οποίο είναι γυρισμένη η ταινία, παίζει να είναι αγαπημένο σποτ των σκηνοθετών τρόμου, καθώς έχει ήδη χρησιμοποιηθεί στο γύρισμα των δύο ταινιών Ouija!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εννοείται ότι έχει μέλλον, μετά από τέτοιο σουξέ! Το πράσινο φως για το σίκουελ δόθηκε μόλις ένα μήνα αφού ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους και, για την ώρα, θα το αναλάβουν οι ίδιοι συντελεστές.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

'Ηρθε η ώρα να την κάνεις τρέχοντας!

‘Ηρθε η ώρα να την κάνεις τρέχοντας!

Η κουβέρτα δεν θα προσφέρει και μεγάλη προστασία...

Η κουβέρτα δεν θα προσφέρει και μεγάλη προστασία…

Κάθε φως είναι χρήσιμο!

Κάθε φως είναι χρήσιμο!

Being Human: Η δυσκολία του να (μην) είσαι άνθρωπος…

tvposterΔημιουργός: Toby Whithouse
Δίκτυο: BBC Three
Διάρκεια: 5 σεζόν (36 επεισόδια 58’)
Ηθοποιοί: Lenora Crichlow, Russell Tovey, Aidan Turner κ.α.
Είδος: Supernatural Drama
Αξιολόγηση: ★
★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

BEING HUMAN (2009-2013)
Βρετανική σειρά με έντονο το υπερφυσικό στοιχείο (και ολίγον τι από φρίκη) σου έχω σήμερα! Αν είσαι φαν των βρετανικών σειρών, θα γνωρίζεις ήδη από πρώτο χέρι ότι οι τύποι το έχουν αρκετά στις σειρές, καθώς επίσης και ότι διαθέτουν έναν κάπως πιο… ζαμάν φου τρόπο αντιμετώπισής τους! Για τους βρετανούς, μια σεζόν (ή series, όπως τις αποκαλούν) μπορεί κάλλιστα να αποτελείται μόνο από 3 εώς 8 επεισόδια το πολύ και κάθε σεζόν μπορεί να προβάλλεται και με κάνα δυο χρόνια απόσταση η μία από την άλλη -καμιά βιασύνη και κανένα άγχος! Οι αμερικάνοι, από την άλλη, τις περισσότερες σειρές τις τραβάνε από το μαλλί για να γεμίσουν 10 και 12 σεζόν από 23 επεισόδια η κάθε μία, ώσπου στο τέλος η σειρά γίνεται σούπα! Ποιότητα και ποσότητα δεν πάνε πάντα μαζί!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο George, ο Mitchell και η Annie μοιράζονται ένα μικρό, διώροφο σπίτι στο Bristol και προσπαθούν να κάνουν τη συγκατοίκησή τους όσο πιο φυσιολογική γίνεται, παρά τις μεγάλες διαφορές που έχουν μεταξύ τους. Ο George είναι περισσότερο τακτικός και αγχώδης, ο Mitchell είναι ο αυθόρμητος και παρορμητικός της παρέας και η Annie αναζητά ακόμη ένα νόημα στην ύπαρξή της. Επίσης, ο George είναι λυκάνθρωπος, ο Mitchell βαμπίρ και η Annie… ένα φάντασμα, που μόνο οι δυο τους μπορούν να δούνε! Τα τρία υπερφυσικά όντα έχουν επιλέξει να ζήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους και παλεύουν να κάνουν τη ζωή τους όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική γίνεται. Μόνο που οι περιστάσεις, η φύση τους, αλλά και το άμεσο περιβάλλον τους, δημιουργούν συνεχώς απροσπέλαστα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν, βοηθώντας ο έναν τον άλλο…

Η κεντρική ιδέα της σειράς είναι σίγουρα πρωτότυπη και αρκετά ελκυστική, αν και αρχικά δεν προοριζόταν για υπερφυσικό θρίλερ. Η εταιρεία παραγωγής ανέθεσε στον Whithouse να γράψει μια δραματική σειρά με τρεις συγκατοίκους, καθένας από τους οποίους θα είχε τους δικούς του δαίμονες ν’ αντιμετωπίσει: ο ένας θα ήταν σεξομανής, ο άλλος θα είχε πρόβλημα διαχείρισης θυμού και η γυναίκα της παρέας θα ήταν αγοραφοβική. Όταν διαπίστωσαν ότι δυσκολεύονταν να σκεφτούν κάποια κεντρική ιστορία, ο Whithouse σκέφτηκε να προσθέσει το υπερφυσικό στοιχείο και οι χαρακτήρες διαμορφώθηκαν αναλόγως.

Σοφή επιλογή, μια και η ιδέα αυτή ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προστεθούν και τα στοιχεία του τρόμου και της φρίκης στη σειρά –καθώς και αρκετό χιούμορ στα κατάλληλα σημεία, για να σπάει η μαυρίλα! Παράλληλα προσφερόταν και για μπόλικο δράμα, όπως και για αξιοπρεπέστατη εμβάθυνση των χαρακτήρων. Μέσα από όλες τις περιπέτειές τους, οι τρεις ήρωες προσπαθούν συνεχώς ν’ ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι και τι υπερισχύει μέσα τους: ο άνθρωπος ή το τέρας; Και όσο παλεύουν να διατηρήσουν επαφή με την ανθρώπινη πλευρά τους, τόσο ο κόσμος τους υπενθυμίζει πόσο αταίριαστοι και ξένοι είναι. Στην ουσία της, μάλιστα, η σειρά μπορεί να θεωρηθεί περισσότερο δραματική, παρά υπερφυσική.

Δυστυχώς, όσο περνούν οι σεζόν, τόσο χαλάει η συνταγή, με την τρίτη σεζόν να είναι -κατά τη γνώμη μου- η τελευταία αξιοπρεπής. Από εκεί και πέρα οι ιστορίες γίνονται όλο και πιο παράλογες ή χαζές και μοιάζουν σαν γραμμένες στο πόδι ή την τελευταία στιγμή, ενώ οι κεντρικοί χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο ανυπόφοροι. Στην τελευταία σεζόν, δε, τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ που νιώθεις σαν να παρακολουθείς κάποιο spin-off της αρχικής σειράς –δεν θα γράψω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί θα σου κάνω χοντρά σπόιλερ!

Αυτή η έλλειψη συνοχής -και λογικής, πολλές φορές- με ξενέρωσε και είναι κάτι που το έχω συναντήσει και σε άλλες βρετανικές σειρές, Φταίει, μάλλον, το ζαμάν φου που έλεγα στην εισαγωγή: οι δημιουργοί δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους -αν χρειαστεί π.χ. να εισαγάγουν νέο χαρακτήρα στα τελευταία επεισόδια ή να σκεφτούν ένα τελείως κουφό storyline για να τους βγει η ιστορία, θα το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη! Αυτό, όμως, δεν έχει σημασία, προφανώς! Παρά τα όποια ελαττώματά της, οι κριτικοί επαίνεσαν, κατά κύριο λόγο, τη σειρά και το κοινό απλώς τη λάτρεψε μέχρι αηδίας!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σου αρέσει στα σίγουρα –ειδικά τα πρώτα επεισόδια. Και όταν αρχίζει να χαλάει, θα είσαι ήδη εθισμένος και δεν θα σε νοιάζει, οπότε θα είναι ευκαιρία να ξεκινήσεις και το remake (βλ. παρακάτω)!

GEEKY TRIVIA
Τα μάτια της Annie αλλάζουν αναλόγως την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Στην καθημερινότητά της είναι καστανά, όταν γίνεται ορατή σε θνητούς γίνονται γαλάζια και όταν στοιχειώνει κάποιον, μετατρέπονται σε μωβ!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το 2011 η σειρά απέκτησε ένα online spin-off, καθώς και το αμερικανικό remake της -για λογαριασμό του Syfy.

  • Becoming Human (2011)
    Σειρά από οχτώ webisodes, συνολικής διάρκειας 50 λεπτών, που ακολουθεί τις περιπέτειες άλλης τριάδας βαμπίρ-λυκανθρώπου-πνεύματος, καθώς προσπαθούν να εξιχνιάσουν το φόνο του τελευταίου.
  • Being Human US (2011-2014) ★
★★☆☆
    Βορειοαμερικάνικο remake της βρετανικής σειράς. Αν και είναι βασισμένο στην ίδια κεντρική ιδέα, τράβηξε το δικό του δρόμο, με διαφορετική πλοκή και υπο-ιστορίες (κυρίως επειδή κάθε σεζόν είχε περισσότερα επεισόδια από τη βρετανική σειρά). Οι ηθοποιοί δεν είδαν καν το πρωτότυπο, ώστε να καταφέρουν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους οι ίδιοι, χωρίς καμιά επιρροή. Η σειρά κράτησε 4 σεζόν (52 επεισόδια συνολικά) και πρωταγωνιστούσαν ο Sam Witwer στο ρόλο του βαμπίρ Aidan, ο Sam Huntington στο ρόλο του λυκάνθρωπου Josh και η Meaghan Rath στο ρόλο του φαντάσματος Sally. Προσωπικά, μου άρεσε περισσότερο από το πρωτότυπο, καθώς είχε μεγαλύτερη συνοχή και πήρε πιο ενδιαφέρουσα τροπή.

Τέλος, το 2010 εκδόθηκαν από το BBC Books και τρία βιβλία βασισμένα στη σειρά. (Αυτό το BBC, τελικά, το έχουν αντιγράψει πολύ εκεί στον Σκάι!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, το είχε και το remake της η σειρά, οπότε τον έκανε τον κύκλο της! Το πολύ πολύ να τη δούμε και σε μεταφορά στον κινηματογράφο στο μέλλον, μια και είναι η νέα μόδα αυτή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου

Η κάρτα τίτλου

Αυτό πρέπει να πονάει λίγο...

Αυτό πρέπει να πονάει λίγο…

Αυτό πρέπει να πονάει περισσότερο!

Αυτό πρέπει να πονάει περισσότερο!