Crimson Peak: Τα φαντάσματα είναι αληθινά…

10sCP-posterΣκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Matthew Robbins
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Mia Wasikowska, Tom Hiddleston, Jessica Chastain κ.α.
Είδος: Gothic Romance
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

CRIMSON PEAK (2015)
Την αγάπη μου για τον del Toro την έχω ομολογήσει αρκετές φορές στο παρελθόν και με τη σημερινή ταινία, η αγάπη αυτή μετατράπηκε σε λατρεία μεγέθους «στήνω βωμό στο δωμάτιό μου και θυσιάζω στο όνομά σου μικρά ζώα κάθε βράδυ»! Το στυλ του ξεχωρίζει πάντα, ειδικά σε ταινίες εποχής, όπου δίνει ρέστα (βλέπε Pan’s Labyrinth). Και αν σε τρομάζει το γεγονός ότι η ταινία λανσάρεται ως «gothic romance», μη φοβάσαι! Δεν πρόκειται για κάποιο κλαουνορομάντσο τύπου Twilight, όπου δέκα μορφονιοί περιφέρουν τις καταθλιπτικές μουτσούνες τους σε όλη την ταινία ψάχνοντας την αληθινή αγάπη και τζελ με δυνατό κράτημα για τα μαλλιά τους!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η ιστορία διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες του 1900, όπου ο βρετανός βαρονέτος Sir Thomas αναζητεί επενδυτές για μια εφεύρεση που θα κάνει την εξόρυξη πηλού στην πατρίδα του πιο γρήγορη και εύκολη. Απευθύνεται στον επιχειρηματία Carter Cushing, ο οποίος, όμως, αντιμετωπίζει με μεγάλη δυσπιστία τον βαρονέτο –σε αντίθεση με την κόρη του, την Edith, η οποία του δείχνει ιδιαίτερη συμπάθεια. Καθώς με το πέρασμα του χρόνου αρχίζει να αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο μεταξύ τους, η Edith αγνοεί ότι τα πραγματικά κίνητρα του Sir Thomas –αλλά και της εκκεντρικής αδελφής του- είναι κάθε άλλο παρά αγνά. Όταν, όμως, ο πατέρας της ερευνήσει το παρελθόν τους, θα θέσει σε κίνηση μια σειρά από γεγονότα που θα φέρουν την Edith αντιμέτωπη με την αλήθεια, αλλά και με –κυριολεκτικά- φαντάσματα του παρελθόντος…

Το Crimson Peak είναι μια οπτικοακουστική πανδαισία. Ο del Toro βγάζει πάντα τον καλύτερο εαυτό του στις ταινίες που έχουν να κάνουν με τη φαντασία και το υπερφυσικό, ειδικά όταν πλαισιώνεται από συνεργάτες που έχουν δουλέψει πολλές φορές μαζί του και ξέρουν πια πώς να κάνουν το όραμά του πραγματικότητα. Τα γοτθικά σκηνικά (ειδικά αυτό του παλιού σπιτιού) είναι εντυπωσιακά και υποβλητικά και σε μαγνητίζουν, τα βικτωριανά κουστούμια είναι σχεδόν παραμυθένια και συμπληρώνουν τον κάθε χαρακτήρα, ενώ η εξαιρετική μουσική επένδυση του Velázquez είναι ό,τι πιο όμορφο και καθηλωτικό έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια σε ταινία τρόμου.

Το ίδιο το σενάριο δεν αποτελεί κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο. Πολλά πράγματα θα τα μαντέψεις από την αρχή μόνος σου, κάποια άλλα δεν κάνουν καν τον κόπο να τα κρατήσουν μυστικά από την αρχή κιόλας, ενώ υπάρχουν και ορισμένες ανατροπούλες που τονώνουν το ενδιαφέρον. Άλλωστε, πρόκειται πρωτίστως για μια ιστορία αγάπης, που διαδραματίζεται μέσα σε ένα σκηνικό τρόμου και μυστηρίου. Ακόμη κι έτσι, όμως, οι δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών –ειδικά της Jessica Chastain, η οποία είχε συνεργαστεί ξανά (έμμεσα) με τον del Toro στο Mama– καλύπτουν στο έπακρο τις όποιες αδυναμίες του σεναρίου.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, πρόκειται για μια πολύ καλοδουλεμένη και φινετσάτη παραγωγή, που θα σε καθηλώσει με την ατμόσφαιρα που αποπνέει. Παρά τις πολύ καλές κριτικές, βέβαια, η ταινία δείχνει να δίχασε τους θεατές, με πολλούς να τη θεωρούν βαρετή, αδιάφορη ή κατώτερη των προσδοκιών τους –ίσως επειδή κανείς τους δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει την υπόθεση της ταινίας και νόμιζαν ότι πρόκειται για καμιά σπλατεριά ή κλασική ιστορία με εκδικητικά πνεύματα που καρυδώνουν κοσμάκη!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, απόλαυσέ την με την ησυχία σου! Εγώ την έχω ήδη δει δύο φορές!

GEEKY TRIVIA
Τα πάντα μέσα στο σπίτι του Κόκκινου Λόφου κατασκευάστηκαν για το σπίτι της ταινίας, δεν υπάρχει ούτε ένα αντικείμενο που να επαναχρησιμοποιήθηκε από παλιότερες παραγωγές. Το ίδιο το σπίτι δε, χτίστηκε ολόκληρο μέσα στο στούντιο, αλλά μετά το τέλος των γυρισμάτων αναγκάστηκαν να το γκρεμίσουν για να εξοικονομήσουν χώρο. Κρίμα, θα ήταν ό,τι έπρεπε για στοιχειωμένο σπίτι σε πάρκο ψυχαγωγίας!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι, δεν υπάρχει ούτε υλικό ούτε λόγος για σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Φιλοσοφική συζήτηση και πεταλούδες. Το κλασικό κόλλημα του del Toro με τα ζωύφια!

Φιλοσοφική συζήτηση και πεταλούδες. Το κλασικό κόλλημα του del Toro με τα ζωύφια!

Φάε κάτι, πετσί και κόκκαλο έμεινες...

Φάε κάτι, πετσί και κόκκαλο έμεινες…

Ψιλοφλώρος, αλλά εκείνη την εποχή οι φλώροι ήταν η μόδα!

Ψιλοφλώρος, αλλά εκείνη την εποχή οι φλώροι ήταν η μόδα!

Stormhouse: Κάτω από τη γη κανείς δεν ακούει τα χασμουρητά σου!

b-movieStormhouse-PosterΣκηνοθεσία: Dan Turner
Σενάριο: Jason Arnopp
Μουσική: Sam Watts
Ηθοποιοί: Grant Masters, Katie Flynn, Grahame Fox
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★☆☆☆☆


STORMHOUSE (2011)

Καιρό είχαμε να μιλήσουμε για κακορίζικη ταινία! Ανεξάρτητο, βρετανικό σινεμά έχει το μενού σήμερα. Γενικά, προσπαθώ να βλέπω τις indie παραγωγές με μεγάλη επιείκεια, καθώς οι δημιουργοί δεν έχουν από πίσω τους μια τεράστια εταιρεία παραγωγής που τους αδειάζει πανέρια με δολάρια για να ρίξουν στην ταινία. Έτσι, εκ των πραγμάτων, μιλάμε για παραγωγές που προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο με ό,τι έχουν. Υπάρχουν αυτοί που τα καταφέρνουν –κυρίως ρίχνοντας το βάρος στην ιστορία, τους χαρακτήρες και τη σκηνοθεσία, ώστε να αντισταθμίσουν την έλλειψη εφέ, σκηνικών και τρανταχτών ονομάτων. Και υπάρχουν και οι άλλοι. Η σημερινή ταινία αφορά τους άλλους. Λυπάμαι.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ταινία μάς μεταφέρει μερικούς μήνες πριν τον πόλεμο του Ιράκ –το οποίο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την ταινία, αλλά whatever! Σε μια μυστική στρατιωτική βάση, οι στρατιώτες έχουν καταφέρει να συλλάβουν και να παγιδεύσουν μέσα σε ενεργειακό πεδίο μια άυλη οντότητα -διότι στη βασική εκπαίδευση του στρατού μαθαίνεις και πώς να κάνεις τον Ghostbuster! Η παραψυχικός Hayley Sands καλείται στη βάση για να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με το πνεύμα και να μάθει τις προθέσεις του, ενώ ταυτόχρονα πειραματίζονται μαζί του, διότι «ποιος χέστηκε που σύντομα θα είμαστε στη Βαγδάτη και θα τρώμε νάρκες, ας παίξουμε λίγο με το πνεύμα!» Όταν αυτό καταφέρνει να δραπετεύσει, μαθαίνουν όλοι τις προθέσεις του με τον άσχημο τρόπο.

Αν υπάρχει ένα βασικό πράγμα που έχω μάθει από τις ταινίες τρόμου, αυτό είναι να μη δίνω τόσο μεγάλη βάση και σημασία στο σενάριο. 9 στις 10 φορές θα πρόκειται για κάτι εξωφρενικά απίστευτο –κυρίως αφού τα περισσότερα θρίλερ ασχολούνται με το παραφυσικό. Προσπαθώ να βλέπω την ταινία συνολικά, όσον αφορά το αν επιτελεί τον σκοπό της και σου προσφέρει αυτά που πρέπει να σου προσφέρει ένα θρίλερ. Στην περίπτωση του Stormhouse, λοιπόν, ακόμη και αν βάλεις στην άκρη το παντελώς ακατανόητο και αφελές σενάριο, δεν έχεις να πιαστείς από κάπου αλλού. Η ταινία είναι κακή! Τόσο κακή που όλοι οι συντελεστές της παίζει να αυτοκτόνησαν μετά το τέλος της, για να εξιλεωθούν για το απίστευτο κακό που εξαπέλυσαν στον κόσμο με αυτό το έκτρωμα. Δεν μπορώ να δείξω καθόλου επιείκεια –υπάρχουν ταινίες με απολύτως μηδενικό budget που έχουν καταφέρει να με τρομάξουν και να με κάνουν να περάσω καλά, χωρίς να πατάνε αποκλειστικά και μόνο σε χιλιομασημένα κλισέ -και με κακό τρόπο.

Κατ’ αρχάς, το γεγονός ότι ξεκινά με τη φράση: «Η ταινία είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα» και μετά σου διηγείται πώς μερικοί στρατόκαυλοι, «φυλάκισαν» ένα φάντασμα και μετά κάλεσαν κι ένα μέντιουμ στη μυστική τους βάση για να μιλήσει μαζί του, στέλνει την ταινία αυτομάτως στο ράφι με τις κωμωδίες! Παράλληλα, αυτό είναι το όλο στόρυ και μετά απλώς τους βλέπεις να τρελαίνονται ένας ένας και να κάνουν κουλαμάρες! Καμιά εξήγηση απολύτως για το πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό, πώς φυλακίστηκε το πνεύμα, από πού ήρθε, τι σκοπεύουν να κάνουν με αυτό, γιατί κάνει ό,τι κάνει και πάει λέγοντας! Ακόμη και η πιο κακή ταινία φροντίζει να σου δώσει έστω μια κλισεδιάρικη απάντηση στα ερωτήματα που δημιουργούνται.

Από την άλλη… who cares? Πραγματικά, αυτό που παρακολουθείς είναι τόσο βαρετό και άνευρο που δεν σε νοιάζει καν να σου απαντήσει τίποτε, απλώς κρατιέσαι να μην το δεις όλο με fast forward! Επίσης, τα πράγματα γίνονται χειρότερα από το γεγονός ότι η ταινία είναι θεοσκοτεινή –εντάξει, μυστική υπόγεια βάση είστε, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σας έχουν εγκαταστήσει καν λάμπες! Προφανώς, αυτή ήταν η άποψη του σκηνοθέτη για να δημιουργήσει την κατάλληλη, τρομακτική ατμόσφαιρα, αλλά δείξτε λίγο έλεος! Θέλουμε να βλέπουμε τις σκηνές, όχι να τις φανταζόμαστε! Οι προσπάθειες τρόμου ήταν αστείες και παιδικές και η γενική αίσθηση είναι ότι βλέπεις κάτι απίστευτα κακοφτιαγμένο και βαρετό. Για την ακρίβεια, δεν είναι μόνο η γενική αίσθηση, είναι και η αλήθεια!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες το με παρέα, για να σχολιάζετε μαζί και να γελάτε…

GEEKY TRIVIA
Το καστ και το προσωπικό της ταινίας διέμεναν στην τοποθεσία των γυρισμάτων και ζούσαν υπό στρατιωτικό καθεστώς, για να μπούνε στο πετσί του ρόλου. Από το τελικό αποτέλεσμα, θα έλεγα ότι μάλλον σε άσυλο για ψυχικά διαταραγμένους έμεναν.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αν είμαστε τυχεροί, έμειναν όλοι ταπί και δεν έχουν λεφτά ούτε για να ξαναγυρίσουν βίντεο κλιπ…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ας απολαύσουμε το φως. Δεν πρόκειται να το ξαναδούμε στην ταινία μέχρι το τέλος...

Ας απολαύσουμε το φως. Δεν πρόκειται να το ξαναδούμε στην ταινία μέχρι το τέλος…

Το παράκανες λίγο με το κραγιόν...

Το παράκανες λίγο με το κραγιόν…

Το πνεύμα. Μέχρι εκεί έφταναν τα λεφτά για τα εφέ.

Το πνεύμα. Μέχρι εκεί έφταναν τα λεφτά για τα εφέ.

Unfriended: Ετοιμάσου να πετάξεις το ρούτερ από το παράθυρο!

10sposterΣκηνοθεσία: Leo Gabriadze
Σενάριο: Nelson Greaves
Μουσική: –
Ηθοποιοί: Shelley Hennig, Moses Storm, Renee Olstead, Will Peltz κ.α.
Είδος: Found Footage, Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

UNFRIENDED aka CYBERNATURAL (2014)
Τη σημερινή ταινία τη λάτρεψα. Παραδέχομαι ξεδιάντροπα ότι την είδα κρατώντας το μαξιλάρι αγκαλιά, διότι είναι από τις ελάχιστες φορές που μια ταινία με κρατά αλαφιασμένο από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να έχει πολλές ή ιδιαιτέρως έντονες σκηνές τρόμου. Ίσως φταίει ο περίεργος και, ομολογουμένως, πρωτότυπος τρόπος με τον οποίο είναι γυρισμένη, που την κάνει να φαίνεται πιο αληθινή!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια παρέα συμμαθητών που συμμετέχει σε κοινή συνομιλία στο Skype παρενοχλείται από έναν άγνωστο που έχει εισβάλει στη συζήτηση. Όταν ο άγνωστος αρχίζει να χρησιμοποιεί την ταυτότητα της Laura, μιας νεκρής φίλης τους -η οποία είχε αυτοκτονήσει ακριβώς έναν χρόνο πριν, εξαιτίας ενός ντροπιαστικού βίντεο που είχε δημοσιευτεί στο YouTube- το πράγμα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ανατριχιαστικό. Πιστεύοντας ότι κάποιος ανάμεσά τους κάνει κάποιο κακόγουστο αστείο, αρχίζουν να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. Όταν ο stalker τους, όμως, αρχίζει να αποκαλύπτει τον ρόλο που έπαιξε ο καθένας τους στην αυτοκτονία της Laura, συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται για κάποιο αστείο, αλλά για στυγνή εκδίκηση…

Το Unfriended είναι περίεργη περίπτωση, καθώς πρόκειται, ουσιαστικά, για ανεξάρτητη παραγωγή, που κατάφερε να τραβήξει την προσοχή ενός μεγάλου στούντιο. Η ταινία προβλήθηκε πρώτα στο φεστιβάλ Fantasia με τον τίτλο Cybernatural. Πήγε τόσο καλά και πήρε τόσο εξαιρετικές κριτικές από το κοινό, που η Universal αγόρασε στο καπάκι τα δικαιώματα και τη διένειμε στους κινηματογράφους τον επόμενο χρόνο –με το νέο της τίτλο. Ακόμα κι εκεί τα έσπασε, αφού έκανε το καλύτερο ντεμπούτο για πρωτότυπη ταινία τρόμου, μετά το The Conjuring.

Το Unfriended είναι περίεργη περίπτωση και όσον αφορά τη σκηνοθεσία. Η ταινία εκτυλίσσεται ολόκληρη στο περιβάλλον μιας οθόνης υπολογιστή! Παρακολουθείς τα βίντεο που βλέπει η ηρωίδα, διαβάζεις τα mail και τα μηνύματα που λαμβάνει, βλέπεις τις συνομιλίες της και τα site που επισκέπτεται και γνωρίζεις κι εκείνην και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες μέσα από την οθόνη του Skype! Γιατί τόση τρέλα, λοιπόν, με μια ταινία που εξελίσσεται ολόκληρη σε μια οθόνη υπολογιστή; Ίσως το μυστικό της βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την απλότητά της. Δεν χρειάστηκε ούτε ακριβά εφέ, ούτε πασίγνωστο καστ, ούτε εντυπωσιακά σκηνικά για να είναι τρομακτική, διότι είχε τα κυριότερα στοιχεία: αληθοφάνεια και πιστευτούς, καθημερινούς χαρακτήρες!

Αν είσαι εξοικειωμένος με τους υπολογιστές, το Skype, τα social media και το ίντερνετ γενικότερα, δεν θα σου είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να παρακολουθήσεις ό,τι συμβαίνει στην οθόνη. Αν, από την άλλη, απέχεις κάπως από αυτή την κουλτούρα, ίσως κάποια σημεία να σε μπερδέψουν ή να σε κουράσουν –η ταινία μοιάζει σαν να στέκεσαι πίσω από τον ώμο κάποιου και να τον παρακολουθείς να σερφάρει στο διαδίκτυο! Παρόλα αυτά, όσο και αν μοιάζει μπερδεμένο αυτό το πέρα-δώθε στα ανοιχτά παράθυρα και τα προγράμματα, δεν θα δυσκολευτείς να καταλάβεις τι συμβαίνει. Κερδίζεις έξτρα πόντους παράνοιας αν είσαι κάτοχος iMac και παρακολουθήσεις την ταινία εκεί, καθώς κάθε φορά που θα σκάει notification στην οθόνη θα νομίζεις ότι είναι δικό σου!

Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί μια εξονυχιστική ματιά πάνω στην ηλεκτρονική εξέλιξη της ανθρώπινης επικοινωνίας, την αμεσότητα της σύγχρονης τεχνολογίας, αλλά και τον ολοκληρωτικό εθισμό που προκαλεί πλέον αυτή στους νέους. Παράλληλα, αποτελεί και μιας πρώτης τάξεως κριτική πάνω στη σύγχρονη ιντερνετική κουλτούρα και τον βάναυσο τρόπο με τον οποίο το ίντερνετ μπορεί πλέον να εισβάλει στην ιδιωτικότητα κάποιου, ενώ τα μηνύματα που περνά όσον αφορά τις καταστροφικές συνέπειες του cyberbullying και του trolling είναι εμφανή.

Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές και πειστικές και ίσως ευθύνεται το γεγονός ότι σε πολλά σημεία οι ηθοποιοί αυτοσχεδίαζαν, αφού σε κάθε γύρισμα το σενάριο είχε επίτηδες αλλαγές, προσθήκες και ανατροπές της τελευταίας στιγμής, στις οποίες έπρεπε ν’ αντιδράσουν εντός χαρακτήρα. Είναι, πραγματικά, μια από τις πιο πρωτότυπες και διαφορετικές ταινίες τρόμου που έχουν γυριστεί ποτέ -κυρίως όσον αφορά το σκηνοθετικό κομμάτι- και καταφέρνει να δώσει νέα πνοή στο είδος του found footage. Η πλοκή μπορεί να μην αποτελεί κάτι το τόσο καινούργιο -μια και ταινίες με εκδικητικά πνεύματα έχουμε δει πάμπολλες- αλλά ακόμη κι αυτή έχει αποδοθεί με πιο φρέσκο τρόπο, καθώς η χρήση των social media, των υπολογιστών και όλων αυτών των στοιχείων με τα οποία ερχόμαστε πλέον σε πολύωρη, καθημερινή επαφή δίνει διαφορετική χροιά και υπόσταση στην απειλή που αντιμετωπίζουν οι ήρωες. Αυτό που σε τρομάζει περισσότερο είναι η ίδια η ιστορία και όχι οι τρομακτικές σκηνές.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα τη λατρέψεις! Εκτός αν σου αρέσει αν τρολλάρεις κόσμο στο ίντερνετ και φοβάσαι να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία γυρίστηκε σε ένα μόνο σπίτι με όλα τα μέλη του καστ να βρίσκονται σε διαφορετικό δωμάτιο το καθένα. Όλοι οι λογαριασμοί Facebook και Skype που παρουσιάζονται στην ταινία είναι πραγματικοί και υπάρχουν ακόμα. Δεν ξέρω τι είναι πιο ανατριχιαστικό, πάντως: το ότι κάποιος εξακολουθεί να δημοσιεύει στο προφίλ και τη σελίδα της νεκρής Laura Barns, παριστάνοντας τη μητέρα που θρηνεί ή ότι υπάρχουν πάμπολλα ζώα που αφήνουν σχόλια συμπαράστασης πιστεύοντας ότι η ταινία αφορά αληθινό πρόσωπο;

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Πρόσφατα η ταινία απέκτησε και ένα σίκουελ

  • Unfriended: Dark Web (2018) ★★★☆☆
    Μια παρέα φίλων μαζεύεται μέσω Skype για την καθιερωμένη τους βραδιά παιχνιδιού. Ένα από αυτούς έχει αγοράσει ένα νέο λάπτοπ, το οποίο όμως έχει ακόμη περασμένα μέσα τα στοιχεία του παλιότερου ιδιοκτήτη. Όσο εξελίσσεται η βραδιά, αρχίζει να λαμβάνει όλο και περισσότερα μηνύματα τα οποία απευθύνονται στον προηγούμενο χρήστη, μέχρι που κάποια από αυτά τον οδηγούν στην ανακάλυψη ενός σκοτεινού μυστικού που βρίσκεται καλά κρυμμένο μέσα στη συσκευή.
    Η ταινία είναι γυρισμένη με τον ίδιο τρόπο που ήταν και αρχική, αφού παρακολουθούμε όλη τη δράση μέσα από την οθόνη του πρωταγωνιστή, αλλά αυτή τη φορά το παραφυσικό στοιχείο έχει δώσει τη θέση του σε μια πιο ρεαλιστική ιστορία.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Οι κακές κριτικές του σίκουελ δεν είναι καλό σημάδι για το μέλλον του franchise. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι οι ταινίες κοστίζουν ελάχιστα (1 εκατομμύριο έκαστη) και βγάζουν το budget τους με το παραπάνω (90 φορές και βάλε η πρώτη, αλλά μόλλις 9 φορές η επόμενη) είναι ένα καλό κίνητρο.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Όχι, σε αντίθεση με την αληθινή ζωή, εδώ το Skype δεν το έχουν μόνο για cybersex!

Όχι, σε αντίθεση με την αληθινή ζωή, εδώ το Skype δεν το έχουν μόνο για cybersex!

Ποιος είναι τώρα αυτός ο ενοχλητικός;

Ποιος είναι τώρα αυτός ο ενοχλητικός;

Online ξεφτίλισμα: η νέα μόδα στις ΗΠΑ!

Online ξεφτίλισμα: η νέα μόδα στις ΗΠΑ!

 

Deathwatch: Κράτα την τελευταία σφαίρα για σένα!

00sposterΣκηνοθεσία: Michael J. Bassett
Σενάριο: Michael J. Bassett
Μουσική: Curt Cress, Chris Weller
Ηθοποιοί: Jamie Bell, Laurence Fox, Kris Marshall, Andy Serkis κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆
☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: 
★☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

DEATHWATCH (2002)
Μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα θα γιορτάσουμε ξανά την ένδοξη επέτειο του ΟΧΙ (εκείνο του 1940, όχι το πρόσφατο το ντεμέκ, που τελικά ήταν ΝΑΙ!), θα γεμίσουν σημαιάκια τα μαγαζιά και οι δρόμοι, θα γίνουν οι παρελάσεις και θα φάμε στη μάπα για 60η φορά όλες τις κλασικές, ελληνικές πολεμικές ταινίες που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τόσα χρόνια. Οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να βρεις από τώρα θριλεράκια για να γλιτώσεις τις καταθλιπτικές επαναλήψεις της ελληνικής τηλεόρασης –αν και μια πολεμική ταινία με τον Πρέκα μπορεί κάλλιστα να μετρήσει ως θρίλερ αν τη δεις ξεμέθυστος! Και για να είμαι στο κλίμα των ημερών, η σημερινή ταινία έχει και Γερμανούς και χαρακώματα και πόλεμο!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η ταινία διαδραματίζεται στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής μάχης, μια διμοιρία βρετανών στρατιωτών επιτίθεται σε ένα γερμανικό οχύρωμα, αλλά σχεδόν αποδεκατίζεται. Οι ελάχιστοι επιζώντες ξεφεύγουν και συνεχίζουν την πορεία τους το επόμενο πρωί, μέχρι που φτάνουν σε μια σειρά από δαιδαλώδη χαρακώματα, τα οποία φυλάνε ελάχιστοι γερμανοί στρατιώτες, που δείχνουν τρομαγμένοι από κάτι αδιευκρίνιστο. Οι βρετανοί καταλαμβάνουν το οχυρό με μεγάλη ευκολία και –σίγουροι ότι έχουν καταφέρει να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές- αποφασίζουν να παραμείνουν εκεί και να καλέσουν ενισχύσεις. Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι το οχυρό έχει ήδη καταληφθεί από κάτι άλλο και από το πρώτο βράδυ κιόλας θα καταλάβουν για ποιο λόγο οι εχθροί τους έδειχναν τρομοκρατημένοι…

Εντάξει, σε λάθος Παγκόσμιο Πόλεμο εκτυλίσσεται η ταινία, αλλά δεν είμαι και τελείως εκτός θέματος –και οι δύο είχαν Γερμανούς, άλλωστε! Λίγα πράγματα έχω να γράψω σήμερα, πάντως… Παρά το γεγονός ότι το Deathwatch έχει κάτι από Twilight Zone στο ύφος του, δυστυχώς δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τη μετριότητα. Το σενάριο είναι προβλέψιμο, καθώς η ιστορία είχε πολλές προοπτικές, αλλά δεν αξιοποιήθηκε στο έπακρο, με αποτέλεσμα ν’ αναμασήσει τα τυπικά κλισέ. Οι χαρακτήρες αποτελούν κλασικά στερεότυπα πολεμικών ταινιών και διαδραματίζονται κάμποσα πράγματα τα οποία δεν έχουν απόλυτη συνοχή μεταξύ τους –σαν να προσπάθησε ο σεναριογράφος να ενώσει κάμποσες διαφορετικές πλοκές ταινιών τρόμου σε μία.

Έτσι, ενώ η ατμόσφαιρα και το σκηνικό είναι ανατριχιαστικά και σε βάζουν στο κλίμα αμέσως, η εκτέλεση είναι αρκετά ελαττωματική. Επιπροσθέτως, θα μπορούσε να είναι κάπως μικρότερη σε διάρκεια, καθώς αρκετά σημεία μοιάζουν σαν να τραβάνε αρκετά και καταλήγουν μονότονα. Το μόνο που τη σώζει κάπως είναι ότι οι ερμηνείες είναι σχετικά αξιοπρεπείς…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, λίγο νάρκη η ταινία, αλλά καλύτερα αυτή παρά το Υπολοχαγός Νατάσα!

GEEKY TRIVIA
Ο Bassett ήθελε αρχικά να ονομάσει την ταινία The Third Part of Man, αναφερόμενος στο πώς ο πόλεμος κλέβει το ένα τρίτο της ανθρωπιάς ενός στρατιώτη. Καλύτερα που διάλεξαν άλλο τίτλο, διότι αυτός θα ήταν λίγο άκυρος: όσοι πόλεμοι έχουν γίνει ως τώρα μας έχουν ήδη αποδείξει ότι από τους περισσότερους εμπλεκόμενους αφαιρούν το 100% κάθε ίχνους ανθρωπιάς και τσίπας…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Καλά, δεν τη λες και τόσο πετυχημένη που να χρειαζόταν και σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ένα τσιγαράκι το προλαβαίνεις ανάμεσα στις μάχες...

Ένα τσιγαράκι το προλαβαίνεις ανάμεσα στις μάχες…

Εμ, όχι... δεν μοιάζεις καθόλου διαταραγμένος!

Εμ, όχι… δεν μοιάζεις καθόλου διαταραγμένος!

Μπλέξιμο...

Μπλέξιμο…

Killer Toon: Η ζωή μιμείται την τέχνη…

10sKiller-Toon-PosterΣκηνοθεσία: Kim Yong-gyun
Σενάριο: Lee Sang-hak
Μουσική: Choi Yong-rak
Ηθοποιοί: Lee Si-young, Um Ki-joon, Hyun Woo κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★
★

☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
★☆

Φρίκη: ★
★
★
★☆
Τρόμος: ★
★
★
★☆
Αγωνία: ★
★
★
★☆

DEO WEB-TOON: YE-GO SAL-IN (KILLER TOON) (2013)
Μα, τόσο καιρό να μην έχω παρουσιάσει κάτι από Ασία μεριά; Ασυγχώρητος! Είναι γνωστό ότι μερικά από τα πιο πρωτότυπα, τρομακτικά και ανατριχιαστικά θρίλερ έχουν έρθει από εκείνα τα μέρη –τα περισσότερα, φυσικά, ίσως να τα γνωρίζεις από τα χαμηλότερης ποιότητας remake των φίλων μας των Αμερικάνων, που έχουν μια μικρή αλλεργία στα ξενόγλωσσα και αν δεν υπάρχει τουλάχιστον ένα πλάνο με Starbucks στις ταινίες που βλέπουν, τους πιάνει κατάθλιψη! Είναι αισιόδοξο το γεγονός ότι μετά την Ιαπωνία και την Κίνα έχουν ξεμυτίσει κινηματογραφικά κι άλλες χώρες –ειδικά η Ταϊλάνδη έχει πέσει με τα μούτρα στην παραγωγή! Το σημερινό ταινιάκι, όμως, έρχεται από την Κορέα. Την καλή Κορέα, όχι την άλλη –οι μόνες ταινίες που βγάζουν εκεί είναι μονωτικές!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας άγριος, ανεξήγητος φόνος που μοιάζει ν’ αναπαριστά με κάθε λεπτομέρεια ένα διάσημο webtoon, στρέφει τις υποψίες της αστυνομίας στη δημιουργό του κόμικ, τη νεαρή και αρκετά επιτυχημένη καρτουνίστρια, Kang Ji-yoon. Οι έρευνες θα αποκαλύψουν μια σειρά από καλά κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος, που όλα έχουν ως μοναδικό συνδετικό σημείο την Kang, η οποία βασανίζεται παράλληλα από απόκοσμους εφιάλτες και σκοτοδίνες, πράγμα που απλώς ενισχύει τις υποψίες όλων…

Η ταινία, ουσιαστικά, βασίζεται στην κλασική συνταγή που ακολουθούν αρκετές ασιατικές ταινίες: ένα σκοτεινό μυστικό του παρελθόντος και οι μυστηριώδεις –και απαραιτήτως τρομακτικές του θανατά- οντότητες που έρχονται να πάρουν εκδίκηση/στοιχειώσουν/τιμωρήσουν γι’ αυτό. Παρόλα αυτά, έχει αποδοθεί με αρκετά φρέσκο και μοντέρνο ύφος. Ο τρόπος που τα σκίτσα παρεμβάλλονται στην αφήγηση ή «ζωντανεύουν» και γίνονται μέρος αυτής συμβάλλει αρκετά σε αυτό. Το σενάριο έχει πολλές απανωτές τρομάρες που σε ορισμένες σκηνές σε σφυροκοπούν στην κυριολεξία! (Καλά, όχι στην κυριολεξία. Διότι τότε θα έπεφτες νεκρός….) Οι ασιάτες σκηνοθέτες είναι γνωστοί, άλλωστε, για το ταλέντο που έχουν να στήνουν σκηνές που κάνουν τις τρίχες σου να στέκονται σούζα ή για τη μανία τους να δημιουργούν «τέρατα» που μόνος τους λόγος ύπαρξης είναι να στοιχειώσουν τα όνειρά σου!

Παρόλα αυτά, νιώθω ότι κάπου μετά τη μέση η ταινία το χάνει κάπως και κάνει μια μικρή κοιλιά. Ίσως φταίνε τα κλασικά flashback (άλλη μια μανιέρα του ασιατικού κινηματογράφου) που ρίχνουν περισσότερο φως στην ιστορία. Κάπου μπερδεύεται κιόλας λίγο το πράγμα, αλλά στο τέλος όλα εξηγούνται και ξεκαθαρίζονται. Νομίζω, δηλαδή. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία, μια και το Killer Toon βαδίζει επάξια στα χνάρια κλασικών ταινιών τρόμου, όπως το The Grudge ή το The Eye (για τα ιαπωνικά μιλάμε πάντα, όχι τα κακέκτυπα!) Δικαίως έσπασε ταμεία και ρεκόρ στην πατρίδα του, καθώς έγινε το πρώτο κορεατικό θρίλερ σε εισπράξεις. Και αν δεν ήταν και το World War Z, που προβλήθηκε την ίδια περίοδο, θα είχε κατακτήσει και την κορυφή του box office γενικότερα, αλλά ας όψεται που Brad Pitt συνδυασμένος με ζόμπι είναι δύσκολος αντίπαλος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες το και μετά κόψε οριστικά τη σύνδεσή σου στο ίντερνετ! Και κάψε και όλα τα κόμικ σου –ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει το κακό!

GEEKY TRIVIA
Τα webtoons έχουν γίνει μεγάλη μόδα στο ίντερνετ την τελευταία δεκαετία. Ένα από τα πιο γνωστά –που κατάφερε να μεταπηδήσει προσωρινά και στην τηλεόραση- είναι το Happy Tree Friends, το οποίο είναι… στην κυριολεξία killer toon, μια και οι ήρωες πεθαίνουν σε κάθε επεισόδιο με τραγικούς, φρικιαστικούς και αρκετά βίαιους τρόπους!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν ακούγεται κάτι, αν και είναι λίγο δύσκολο να βρεις πληροφορίες για ασιατικές παραγωγές…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ένας απλός ζωγραφιστός φόνος...

Ένας απλός ζωγραφιστός φόνος…

...που παύει να είναι τόσο απλός όταν πραγματοποιείται!

…που παύει να είναι τόσο απλός όταν πραγματοποιείται!

Καλώς τα δέχτηκες!

Καλώς τα δέχτηκες!

Ouija: Μην ξεχάσεις να πεις «αντίο»!

10souija-posterΣκηνοθεσία: Stiles White
Σενάριο: Juliet Snowden, Stiles White
Μουσική: Anton Sanko
Ηθοποιοί: Olivia Cooke, Daren Kagasoff, Douglas Smith κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

OUIJA (2014)
Κλασικούλι έχουμε για σήμερα –όχι από άποψη χρονολογίας, αλλά από άποψη σεναρίου. Είπαμε: η βιομηχανία του τρόμου στις ΗΠΑ αναμασάει τα ίδια και τα ίδια θέματα τα τελευταία χρόνια κι αυτός ο μηρυκασμός, τις περισσότερες φορές, φέρνει απλώς την ίδια γεύση στο στόμα σου και ελάχιστες εκπλήξεις. Αλλά τι να κάνουμε που είμαστε φαν των θρίλερ (εγώ και οι υπόλοιποι 3 που διαβάζουν τις αναρτήσεις μου) και δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε κάθε ευκαιρία για τρομάρες και φρίκη, όσο προβλέψιμη και αν φαντάζει;

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μετά τη μυστηριώδη αυτοκτονία μιας έφηβης, οι φίλοι της προσπαθούν να ανακαλύψουν τι ακριβώς την οδήγησε στην πράξη της αυτή. Για να βρούνε απαντήσεις, αποφασίζουν να επικοινωνήσουν με το πνεύμα της (διότι αυτό είναι ΠΑΝΤΑ πολύ καλή ιδέα στις ταινίες!) μέσω μιας πινακίδας πνευμάτων, την οποία χρησιμοποιούσε και η ίδια ως παιχνίδι. Όταν καταφέρουν, όμως, να έρθουν σε επαφή με ένα πνεύμα που συστήνεται ως «φίλος», θα συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος των πνευμάτων δεν αποτελεί παιχνίδι…

Μια από τα ίδια σεναριακά η σημερινή ταινία, αν και προσπάθησε να προσεγγίσει το θέμα με κάπως πιο διαφορετική ματιά. Παρόλα αυτά, δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί, μέσες-άκρες, άπειρες φορές σε ταινίες ή σειρές τρόμου: μια παρέα φίλων που βλέπει μια πινακίδα πνευμάτων ως παιχνίδι, η επαφή τους με ένα μυστηριώδες πνεύμα που συστήνεται ως φίλος, η μετεξέλιξη του πνεύματος σε τρομακτική απειλή και κάμποσες ακόμη μανιέρες του είδους που δεν έχουν τίποτα καινούργιο να προσθέσουν. Αναρωτιέμαι πότε θα αποφασίσουν επιτέλους στο Hollywood ότι κάποιες ιστορίες έχουν χιλιοειπωθεί και ήρθε η ώρα να τις αφήσουν να ξεκουραστούν καμιά εκατονταετία…

Σε γενικές γραμμές, η ιστορία βαδίζει σε γνωστά μονοπάτια –προφανώς όλες οι ταινίες με ouija boards ακολουθούν συγκεκριμένα guidelines- οπότε είναι αρκετά προβλέψιμη και μπορείς να μαντέψεις τι θα επακολουθήσει. Το καστ είναι αυτό που περιμένεις σε μια ταινία που απευθύνεται κυρίως σε εφήβους και οι ερμηνείες είναι το λιγότερο μέτριες εώς ενοχλητικές σε κάποιες περιπτώσεις. Μια δυο ανατροπές στο σενάριο και ελάχιστες αναπάντεχες τρομάρες δεν αρκούν για να σώσουν την κατάσταση. Στην καλύτερη, παρακολουθείς την ταινία με την αγωνία που έχεις όσο παρακολουθείς μια διαφήμιση για απορρυπαντικό πιάτων –με τη διαφορά ότι δένεσαι συναισθηματικά περισσότερο με το απορρυπαντικό, παρά με τους ήρωες της ταινίας! Το περίεργο είναι ότι το στούντιο ζήτησε να ξαναγυριστούν πολλές σκηνές της ταινίας (σχεδόν η μισή ξαναγυρίστηκε) κι έγιναν και προσθήκες της τελευταίας στιγμής, οπότε αναρωτιέμαι πόσο πιο χάλια ήταν το αρχικό υλικό!

Φυσικά, όλα αυτά δεν έδειξαν να πτοούν το κοινό, αφού το Ouija απεδείχθη εμπορική επιτυχία –μάλλον επειδή την είδαν κυρίως δεκαεξάχρονα τα οποία δεν έχουν φάει στη μάπα ανάλογες ταινίες. Και μάλλον αυτός είναι και ο κύριος λόγος, τελικά, που το Hollywood έχει μια μανία να περιστρέφεται γύρω από τα ίδια θέματα συνεχώς. Όσο πουλάει κάτι, γιατί να κάνεις τον κόπο να το αντικαταστήσεις με κάτι νέο;

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ούτε κρύο ούτε ζέστη. Δες την έστω για να φρεσκάρεις τις γνώσεις σου πάνω στον κόσμο των πνευμάτων!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία είναι παραγωγή των Hasbro Studios –υποθέτω επειδή τα δικαιώματα των ouija boards ανήκουν στην μαμά-εταιρεία παιχνιδιών. Αποτελεί την πρώτη ταινία τρόμου της εταιρείας και μου φαίνεται λογικό, καθώς η Hasbro δεν έχει και πολλά επιτραπέζια που να μπορούν να εξελιχθούν σε ταινίες τρόμου. Η ίδια εταιρεία έχει βάλει το χεράκι της σε υπερπαραγωγές όπως το franchise των Transformers, τα κινηματογραφικά G.I. Joe και το Battleship. Και αν αναρωτιέσαι «ποιο άλλο επιτραπέζιο σκοπεύουν να κάνουν ταινία», τότε να σε ενημερώσω ότι στα άμεσα σχέδιά τους είναι μια ταινία… Monopoly! Τώρα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία απέκτησε και ένα prequel, το οποίο ήταν ομολογουμένως πολύ καλύτερο από την αρχική ταινία και απέσπασε και καλύτερες κριτικές.

  • Ouija: Origin of Evil (2016) ★
★★
☆☆
    Στο Λος Άντζελες του 1967, μια χήρα και οι δύο κόρες της προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα κάνοντας πνευματικές συνεδρίες. Όταν η μητέρα αποφασίζει να προσθέσει στη συλλογή με τα τεχνάσματά της και έναν πίνακα Ouija, τα πράγματα θα σοβαρέψουν απότομα…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Για την ώρα δεν έχει ακουστεί κάτι, αλλά μια και η δεύτερη ταινία τα πήγε καλύτερα από την πρώτη, είναι πάντα ανοιχτό το ενδεχόμενο να δούμε κι άλλες συνέχειες.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δείχνει τόσο αθώο και άδολο!

Δείχνει τόσο αθώο και άδολο!

"Ας παίξουμε λίγο μαζί του, τι μπορεί να συμβεί;"

«Ας παίξουμε λίγο μαζί του, τι μπορεί να συμβεί;»

"Ουπς..."

«Ουπς…»