Feast: Είσαι το κυρίως πιάτο!

Σκηνοθεσία: John Gulager
Σενάριο: Marcus Dunstan, Patrick Melton
Μουσική: Stephen Edwards
Ηθοποιοί: Balthazar Getty, Henry Rollins, Navi Rawat
Είδος: Action Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

FEAST (2005)
Η σημερινή πρόταση είναι σπλατεριά. Έχει αίματα, εντόσθια, κομμένα μέλη, σιχαμένους, τοξικούς εμετούς και γλοιώδη πλάσματα. Ο,τιδήποτε χρειάζεται, δηλαδή, μια ταινία φρίκης για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της! Η σημερινή ταινία, όμως, δεν είναι τυχαία, αλλά προέκυψε μετά από τηλεοπτικό διαγωνισμό και το χεράκι τους έβαλαν –ως παραγωγοί- κάμποσα μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως ο Matt Damon, ο Ben Affleck και ο Wes Craven! Αλλά θα επανέλθω σε αυτό παρακάτω!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας τύπος καλυμμένος με αίματα εισβάλλει σε ένα μπαρ της κακιάς ώρας, κάπου στην έρημο, προειδοποιώντας τους θαμώνες ότι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς μια ομάδα από αποκρουστικά, αδηφάγα τέρατα κατευθύνεται προς το μέρος τους. Οι αμφιβολίες όλων εξανεμίζονται γρήγορα, όχι μόνο επειδή ο τύπος κρατάει το κομμένο κεφάλι ενός από τα τέρατα ως απόδειξη, αλλά κυρίως επειδή πολύ σύντομα δέχονται την πρώτη επίθεση και μαθαίνουν από πρώτο χέρι πόσο άσχημα έχουν μπλέξει. Παγιδευμένοι, πλέον, μέσα στο μπαρ, πρέπει να βρούνε έναν τρόπο να συνεργαστούν ώστε ν’ απωθήσουν τις επιθέσεις των τεράτων και να ξεφύγουν ζωντανοί…

Το Feast, λοιπόν, γεννήθηκε στην τρίτη σεζόν του Project Greenlight –μιας περίεργης μίξης ντοκιμαντέρ/ριάλιτι/διαγωνισμού που δίνει την ευκαιρία σε νέους σεναριογράφους και σκηνοθέτες να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη βιομηχανία του θεάματος. Το σενάριο του Feast ήταν αυτό που ξεχώρισε ανάμεσα σε όσα υποβλήθηκαν για τη σεζόν εκείνη και ο Gulager επιλέχθηκε να σκηνοθετήσει την ταινία. Εκ των πραγμάτων, το budget της ταινίας ήταν αρκετά περιορισμένο, οπότε έπρεπε να αφαιρεθούν κάποιες σκηνές δράσης που είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί και το σύνολο της ταινίας επικεντρώθηκε στο εσωτερικό του μπαρ. Αυτό δεν δημιουργεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στο σενάριο, φυσικά, αφού η κεντρική ιδέα ήθελε τους πρωταγωνιστές ούτως ή άλλως καθηλωμένους. Αν και πρόκειται για low budget παραγωγή, σίγουρα δεν φαίνεται για τέτοια και αυτό είναι θετικό.

Οι περισσότερες σκηνές τρόμου είναι σχεδόν αναμενόμενες, καθώς δεν αποτελούν και κάτι το πρωτότυπο. Κάθε φορά που κάποιος στέκεται μπροστά σε ένα παράθυρο ή κοιτάζει από μια τρύπα, είσαι ήδη υποψιασμένος ότι κάτι θα πεταχτεί. Λίγες φορές τρομάζεις ή ξαφνιάζεσαι από κάτι αναπάντεχο. Παρόλα αυτά, το βάρος έχει πέσει στα πρακτικά εφέ, οπότε, τουλάχιστον, οι σκηνές φρίκης είναι αρκετά ικανοποιητικές και χορταστικές –υπέρ το δέον σε κάποια σημεία! Ίσως το πιο πρωτότυπο στοιχείο της ταινίας είναι ότι δεν κάνει ξεκάθαρο από την αρχή ποιοι είναι οι ήρωες. Ναι μεν οι χαρακτήρες βασίζονται στα κλασικά στερεότυπα των ταινιών τρόμου, αλλά οι δημιουργοί παίζουν πολύ έξυπνα με αυτές τις συμβάσεις, πετώντας το μπαλάκι του «κεντρικού ήρωα» σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτό κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, καθώς αναρωτιέσαι συνεχώς ποιος θα τα καταφέρει, τελικά, ως το τέλος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δεν είναι και κακή, αλλά θα σου αρέσει περισσότερο αν είσαι φαν των σπλάτερ.

GEEKY TRIVIA
Το ότι ο Gulager κέρδισε τον διαγωνισμό και έβγαλε μια σχετικά καλή ταινία δεν αποτελούσε και βεβαίωση ότι το σκηνοθετικό μέλλον του θα ήταν οπωσδήποτε λαμπρό. Από τότε έχει σκηνοθετήσει μόνο τα απείρως κατώτερα σίκουελ του Feast, το κατάπτυστο σίκουελ του Piranha 3D και μια κάκιστη ταινία με ζόμπι για την εταιρεία παραγωγής The Asylum –γνωστής κυρίως για τις low budget (και quality) b-movies της, που αποτελούν κακέκτυπα γνωστών παραγωγών. Είναι κάτι παρόμοιο με τα ελληνικά talent shows, όπου τους εννέα από τους δέκα νικητές δεν τους θυμάται πλέον ούτε η μάνα τους -με τη διαφορά ότι αυτός, τουλάχιστον, δουλεύει ακόμα!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε δύο σίκουελ, τα οποία δεν εξέλιξαν καθόλου την αρχική ιστορία, αλλά βασίστηκαν περισσότερο στη φρίκη και σε φτηνά gag που μόνο σκοπό είχαν να σοκάρουν.

  • Feast 2: Sloppy Seconds (2008) ★☆☆☆
    Η δράση μεταφέρεται σε μια μικρή πόλη, η οποία έχει ήδη δεχτεί την επίθεση των τεράτων πριν τα γεγονότα της αρχικής ταινίας. Μια ομάδα από επιζώντες, στους οποίους προστίθενται και ορισμένοι από τους επιζήσαντες του μπαρ, προσπαθούν να απωθήσουν τα τέρατα και να βρούνε έναν τρόπο να δραπετεύσουν. Μετριότητα που γυρίστηκε μόνο για το τζέρτζελο.
  • Feast 3: The Happy Finish (2009) ★☆☆☆☆
    Η ταινία συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη. Οι επιζώντες προσπαθούν ακόμη να ξεφύγουν ζωντανοί όσο διάφορα κωμικοτραγικά ευτράπελα συμβαίνουν γύρω τους, εκτινάσσοντας την ταινία σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη γελοιότητας.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι δα! Χάρη τους έκαναν που τους άφησαν να γυρίσουν και τα δύο σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ένα μπάνιο το χρειάζεται…

Δεν το λες και χαριτωμένο!

Να πέφτουν στοιχήματα: ζει ή πεθαίνει;

Hostel: Το check out δεν θα είναι όπως το περίμενες…

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

HOSTEL (2005)
Ξεκίνησαν οι μεγάλοι καύσωνες -σημάδι ότι το καλοκαίρι έφτασε επισήμως. Και μια και είναι η περίοδος που όλοι σκέφτονται τις καλοκαιρινές διακοπές (ασχέτως αν θα πάνε ή όχι), ας δούμε σήμερα μια ταινία με ταξιδιωτικό θέμα! Μαγευτικά τοπία, ευρωπαϊκός αέρας, ξεφάντωμα και διαμελισμοί μέσα σε σκοτεινά μπουντρούμια! Δεν ξέρω αν είναι στα άμεσα σχέδιά σου να γυρίσεις μια ξένη χώρα με σακίδιο στην πλάτη, αλλά μετά τη σημερινή ταινία, θα φροντίσεις να κλείνεις πάντα πεντάστερο ξενοδοχείο και ν’ αμπαρώνεις και την πόρτα κιόλας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paxton και ο Josh είναι δυο αμερικανοί φοιτητές που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, παρέα με έναν Ισλανδό φίλο τους. Θέλοντας να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες γίνεται, θα ακολουθήσουν την προτροπή του Alexi -ενός τύπου που γνωρίζουν σε ένα κλαμπ- και θα ταξιδέψουν μέχρι τη Σλοβακία, για να μείνουν σε έναν ξενώνα που δέχεται φοιτητές από όλο τον κόσμο. Εκεί θα γνωριστούν αμέσως με δύο φίλες που θ’ αναλάβουν να τους ξεναγήσουν. Αυτό που δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι ο ξενώνας αποτελεί απλώς βιτρίνα για κάτι πολύ πιο μοχθηρό και θανατηφόρο…

Torture porn από τα λίγα το Hostel, με σκηνές που πρόκειται να σε φτάσουν στα όριά σου και να σε κάνουν να γυρίσεις το πρόσωπό σου αλλού. Ο Eli Roth είναι γνωστό αρρωστάκι του χώρου κι έχει σκαρφιστεί αρκετές ταινίες τρόμου βγαλμένες από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες σου. Αν και δίχασε αρκετά τους κριτικούς –με πολλούς από αυτούς να χαρακτηρίζουν τις γραφικές σκηνές ως υπερβολικές και με μόνο στόχο να διεγείρουν το αρρωστημένο για αίμα κοινό- κάποιοι θεώρησαν ότι αποτέλεσε και μια κριτική πάνω στον υπερκαταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας, όπου τα πάντα είναι εφικτά με το ανάλογο αντίτιμο.

Δεν ξέρω αν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο Roth (χλωμό το κόβω!), αλλά η ταινία -έστω και άθελά της- είναι μια βουτιά στα βάθη της σκοτεινής πλευράς της ανθρωπότητας και μια σπουδή πάνω στην ηθική, τις ανθρώπινες επιθυμίες και το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει κάποιος για να τις ικανοποιήσει. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι κεντρικοί ήρωες μετατρέπονται σε θύματα ακολουθώντας τη δική τους ανάγκη να ικανοποιήσουν τις όποιες επιθυμίες τους, αδιαφορώντας για την ηθική τους υπόσταση.

Οι χαρακτήρες είναι ουσιαστικά μονοδιάστατοι και σχεδόν απεχθείς –σαν καρικατούρες από σεξοταινία με κολλεγιόπαιδα- αλλά ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του σκηνοθέτη. Όχι τόσο να σε κάνει να τους αντιπαθήσεις, όσο να παίξει με το στερεότυπο των «χαζών αμερικάνων που ψάχνουν μόνο σεξ και ποτό», προσγειώνοντάς τους απότομα στην σκληρή πραγματικότητα που αγνοούσαν. Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο Roth μοιάζει να αγνοεί αυτό που ο ίδιος παρουσιάζει ως ωμή πραγματικότητα, αφού γι’ αυτόν η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι σαν το Βασίλειο των Μπουρδέλων, όπου πάνε όλοι επειδή έχει τζάμπα ναρκωτικά, οι γυναίκες είναι όλες πόρνες και οι υπόλοιποι κάτοικοι απλώς σε σκοτώνουν στον δρόμο για τσιχλόφουσκες.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται η Σλοβακία στην ταινία, τουλάχιστον, πράγμα που -όπως ήταν αναμενόμενο- ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται θα προκαλούσε ζημιά στην εικόνα της στο εξωτερικό και θα απέτρεπε πολλούς από το να την επισκεφθούν. Το πραγματικά διασκεδαστικό είναι πως ούτε μια σκηνή της ταινίας δεν κινηματογραφήθηκε στη Σλοβακία, αλλά τα γυρίσματα έγιναν στην Πράγα, λόγω του χαμηλού κόστους των στούντιο εκεί!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την με δική σου ευθύνη και έχε έναν κουβά πρόχειρο κάπου κοντά!

GEEKY TRIVIA
Στην πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο κλήθηκαν δύο ασθενοφόρα για να παραλάβουν δύο από τους θεατές. Ένας άντρας βγήκε από την αίθουσα μετά από μια σκηνή άγριου βασανισμού, λιποθύμησε και… έπεσε από τις σκάλες, ενώ μια γυναίκα, σε άλλη σκηνή βασανισμού, νόμιζε ότι πάθαινε καρδιακή προσβολή και κάλεσε βοήθεια. Ξέρεις ότι η ταινία σου είναι απολύτως ρεαλιστική όταν πέφτουν οι θεατές σαν τις μύγες!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έκανε τρελή εμπορική επιτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την ξεχειλώσουν!

  • Hostel: Part II (2007) ★★★☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται πάλι στη Σλοβακία και λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αυτή τη φορά με γυναίκες ως κεντρικούς χαρακτήρες. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά δεν επικεντρώνεται μόνο στα επίδοξα θύματα, αλλά και τους θύτες τους. Έχει αρκετές ανατροπές, παρόλα αυτά -σε σχέση με την πρώτη- πάτωσε.
  • Hostel: Part III (2011)
    Μια παρέα φίλων ταξιδεύει στο Las Vegas για το bachelor party ενός από αυτούς και καταλήγουν κεντρικές ατραξιόν σε ένα φρικιαστικό, αιματηρό παιχνίδι πλουσίων. H ταινία δεν έχει σχέση με τον Eli Roth, είναι η πρώτη που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ (προφανώς λόγω χαμηλού budget) και διενεμήθη απευθείας σε DVD.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Για την ώρα, η τρίτη ταινία αποτελεί και την ταφόπλακα όλης της σειράς. Όμως έχει μαζέψει καλό φαν κλαμπ, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε 2-3 ακόμη συνέχειες –ακόμη χαμηλότερης ποιότητας, ασφαλώς!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τι ειδυλλιακό τοπίο για να ψοφολογήσεις!

Πράγματα που δεν θες να δεις μπροστά σου όταν ξυπνάς δεμένος σε υπόγειο!

Απότομη διακοπή στις διακοπές του…

 

The Skeleton Key: Ορισμένες πόρτες πρέπει να μένουν κλειστές…

00s

key-poster

Σκηνοθεσία: Iain Softley
Σενάριο: Ehren Kruger
Μουσική: Edward Shearmur
Ηθοποιοί: Kate Hudson, Gena Rowlands, John Hurt, Peter Sarsgaard
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★


TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ☆☆☆☆☆
Φρίκη: ★★

☆☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

THE SKELETON KEY (2005)
Προσπαθώ να είμαι φειδωλός με τα «πεντάρια» που βάζω στις ταινίες που παρουσιάζω, όμως η σκέψη μου είναι πολύ απλή: κάθε φορά που βλέπω μια ταινία, προσπαθώ να σκεφτώ τα αρνητικά σημεία της, εκείνες τις μικρές ή μεγάλες ατέλειες που μου χάλασαν κάπως τη συνταγή. Συνήθως, μου έρχονται κάμποσα αρνητικά στο μυαλό, διότι είμαι και ψείρας και την έχω δει γκουρού των θρίλερ! Όταν, όμως, πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί αρκετά να σκεφτεί κάποιο αρνητικό σημείο και να μην μπορεί να το βρει, τότε αυτό σημαίνει ότι η ταινία κατάφερε να με ικανοποιήσει στο έπακρο και μόνο γι’ αυτό, τα αξίζει τα πέντε αστέρια της! Τέτοια είναι και η σημερινή προσθήκη! Και μια και συμμετέχει και ο John Hurt, τον οποίο χάσαμε πρόσφατα, ήταν ευκαιρία να την προτείνω.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Caroline, μια νοσοκόμα από τη Νέα Ορλεάνη που ειδικεύεται στη φροντίδα ετοιμοθάνατων ασθενών, αποφασίζει να απαντήσει σε μια αγγελία για αποκλειστική νοσοκόμα σε ένα απομονωμένο, παλιό σπίτι, κοντά στους βάλτους της Λουιζιάνα. Ο Ben, ο ασθενής που αναλαμβάνει, είναι ένας ηλικιωμένος που έχει παραλύσει πλήρως μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, ενώ η σύζυγος του, μια παλαιών αρχών γυναίκα του Νότου δείχνει να μην είναι τόσο θετική με την ιδέα μιας αποκλειστικής. Η Caroline φιλοξενείται στο παλιό αρχοντικό και της δίνεται ένα κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις κλειδαριές στο σπίτι (skeleton key). Σύντομα, όμως, ανακαλύπτει ότι το κλειδί δεν μπορεί να ανοίξει μια κλειδωμένη πόρτα στη σοφίτα του σπιτιού, που κανείς δεν γνωρίζει τι κρύβει πίσω της. Η Caroline είναι αποφασισμένη να μάθει τι κρύβεται στο μυστηριώδες δωμάτιο, όμως μερικές φορές κάποια πράγματα είναι καλύτερο να παραμένουν κρυμμένα…

Αν και η ταινία πήρε σχετικά χλιαρές κριτικές, έγινε επιτυχία και άρεσε στον κόσμο, αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά το μέγα χάσμα που χωρίζει τους κριτικούς κινηματογράφου από το υπόλοιπο, θνητό κοινό! Και δεν απορώ για την αποδοχή της, μια και έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια ταινία υπερφυσικού τρόμου για να σαγηνεύσει το κοινό της: σκοτεινή ατμόσφαιρα, το ιδανικό, ανατριχιαστικό και μυστηριώδες περιβάλλον και ένα μυστήριο που σε πιάνει από το χέρι και σε τραβολογάει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν είναι το φιλμ που θα στηριχτεί στις αιματηρές σκηνές ή τις άπειρες ξαφνικές τρομάρες για να σε κερδίσει –το παιχνίδι με τις σκιές και τους ήχους αρκεί από μόνο του, θυμίζοντας κάτι από τα παλιά, μεταφυσικά θρίλερ των 70s ή την ατμόσφαιρα πιο πρόσφατων επιτυχιών, όπως το The Others (το οποίο, ασφαλώς, ήταν κλάσεις ανώτερο!) Η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι κακό πρόκειται να συμβεί είναι διάχυτη σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ειδικά του John Hurt, που ακόμη και χωρίς ατάκες δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής, ενώ το σενάριο είναι καλογραμμένο και κρατά καλά κρυμμένα τα χαρτιά του ως το τέλος –ακόμη και αν ψυλλιαστείς μέσες-άκρες τι παίζει, θα συναντήσεις διάφορες εκπληξούλες στην πορεία, μέχρι το αναπάντεχο φινάλε,το οποίο απέσπασε επαίνους από οποιονδήποτε, σχεδόν, είδε την ταινία- σπάνιο αυτό για ένα θρίλερ. Κοινώς, ενώ στην ουσία της είναι «ακόμη μια ταινία με φαντάσματα», παρόλα αυτά καταφέρνει να διαχωρίσει πλήρως τη θέση της, κυρίως αποφεύγοντας τη χρήση των κλασικών, εύκολων «κόλπων» στα οποία καταφεύγουν οι υπόλοιπες του είδους.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι φρέσκια και υποβλητική! Πάρε ποπ κορν, κλειδώσου μέσα και απόλαυσέ την!

GEEKY TRIVIA
Το σπίτι στο οποίο έγιναν τα γυρίσματα της ταινίας βρίσκεται σε αγροτική περιοχή και περιτριγυρίζεται από χωράφια. Εκ των πραγμάτων, οι βάλτοι οι οποίοι παρουσιάζονται γύρω του –κάνοντας την ατμόσφαιρα ακόμα πιο creepy, δημιουργήθηκαν με CGI εφέ! Ουάου;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα μέλλον, δεν πειράζει -μια ταινία και καλή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δύσκολο να χάνεις ασθενή...

Δύσκολο να χάνεις ασθενή…

Ο νέος της ασθενής.

Ο νέος της ασθενής.

Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα μια σκοτεινή, ανατριχιαστική σοφίτα;

Γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα μια σκοτεινή, ανατριχιαστική σοφίτα;

5 «σκοτεινά» θρίλερ!

Vinieta_Special
VS5ΜΑΥΡΗ ΜΑΥΡΙΛΑ ΠΛΑΚΩΣΕ!

Τα θρίλερ είναι από την φύση τους σκοτεινά σε ύφος και περιεχόμενο. Λογικό, καθώς τα περισσότερα πραγματεύονται θέματα όπως ο θάνατος, η μαύρη μαγεία, το υπερφυσικό και χίλια δυο ακόμη πραγματάκια που μόνο χαρούμενα και ανεβαστικά δεν τα αποκαλείς! Κάποια θρίλερ, φυσικά, προσπαθούν να μας υπενθυμίσουν τη μαυρίλα τους και με τους ίδιους τους τίτλους τους, διότι είναι πιο εύκολο να κοτσάρεις τη λέξη «dark» πίσω από ένα ουσιαστικό, παρά να κάτσεις να σκεφτείς κάτι πιο ψαγμένο! (Είναι το αντίστοιχο που κάνουν οι δικοί μας μεταφραστές, όταν μας δίνουν τίτλους όπως: «Το πανδοχείο/πλοίο/κάστρο/νησί/περίπτερο κ.ο.κ. του Τρόμου»!) Έτσι, κατά καιρούς ξεφυτρώνουν διάφορες ταινίες τρόμου που πραγματεύονται την «σκοτεινή» εκδοχή κάποιου πράγματος. Και μια και φθινοπώριασε πια και νυχτώνει πιο γρήγορα και θ’ αλλάξει όπου να’ναι και η ώρα, ας δούμε πέντε από αυτές μαζεμένες, να μπούμε στο κλίμα! Είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε και δεύτερο μέρος στο σημερινό σπέσιαλ, μια και όσο περνά ο καιρός προστίθενται και άλλοι ανάλογοι τίτλοι στη λίστα!


WATERDARK WATER (2005)

Σκηνοθεσία: Walter Salles
Σενάριο: Rafael Yglesias
Μουσική: Angelo Badalamenti
Ηθοποιοί: Jennifer Connelly, Tim Roth,
John C. Reilly κ.α.

Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η προσφάτως χωρισμένη Dahlia μετακομίζει με την κόρη της, Cecilia, σε διαμέρισμα ενός παλιού και παραμελημένου κτιριακού συγκροτήματος, κάνοντας μια προσπάθεια να ξαναβάλει τη ζωή της σε μια σειρά και ν’ αποδείξει ότι είναι σε θέση να κρατήσει την επιμέλεια της κόρης της. Αμέσως μετά τη μετακόμιση, όμως, το διαμέρισμα αρχίζει να εμφανίζει διάφορα προβλήματα, με κυριότερη τη διαρροή νερού από το επάνω διαμέρισμα. Προσπαθώντας να βρει μια λύση, θα συνειδητοποιήσει ότι όσα συμβαίνουν δεν είναι καθόλου τυχαία…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλό είναι για να περάσεις την ώρα σου, αλλά μην περιμένεις να δεις κάτι το πρωτότυπο ή διαφορετικό. Η ταινία είναι remake της ομώνυμης ιαπωνικής ταινίας και, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις ανάλογων remake, δείχνει να έχει χάσει κάτι από την αρχική ατμόσφαιρά της, ενώ έχουμε βαρεθεί προ πολλού το στόρυ με την προβληματική μάνα που κανείς δεν πιστεύει επειδή χαπακώνεται. Η τελική κλιμάκωση δε, είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτική και άνευρη.


FLOORSDARK FLOORS (2008)

Σκηνοθεσία: Pete Riski
Σενάριο: Lordi, Pete Riski
Μουσική: Ville Riippa
Ηθοποιοί: William Hope, Skye Bennett, Lordi κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Sarah είναι ένα αυτιστικό κορίτσι που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο St. Mary, ένα παλιό νοσηλευτικό ίδρυμα με αρκετά λειτουργικά προβλήματα. Όταν ο τομογράφος στον οποίο βρίσκεται η Sarah παθαίνει βλάβη και παίρνει φωτιά, ο πατέρας της αποφασίζει να πάρει την κόρη του από το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Όταν, όμως, αυτός, η κόρη του και μερικοί ακόμη επιβαίνοντες βγαίνουν από το ασανσέρ, συνειδητοποιούν ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, καθώς στο νοσοκομείο δεν υπάρχει πλέον ούτε ψυχή. Ή για την ακρίβεια, υπάρχει κάτι, το οποίο δείχνει να κυνηγά τη μικρή Sarah…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και η ταινία ήταν κυρίως μια ευκαιρία για το φινλανδικό ροκ συγκρότημα Lordi  να μείνει λίγο ακόμη στην επικαιρότητα, μετά τη νίκη στον τελικό της Eurovision του 2006, πρόκειται για αρκετά καλοδουλεμένη παραγωγή που δεν έχει πολλά να ζηλέψει από αντίστοιχες του Hollywood. Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη ταινία ήταν μια ιδέα που είχε στο μυαλό του ο frontman του συγκροτήματος Mr Lordi και την οποία αποφάσισε να υλοποιήσει όταν απέκτησαν λίγη φήμη παραπάνω –με όλα τα τότε μέλη του συγκροτήματος να συμμετέχουν ως τα «τέρατα»του σεναρίου. Σαφώς, το σενάριο έχει μπόλικες τρύπες που δεν καλύπτονται επαρκώς, αλλά η όλη ατμόσφαιρα δουλεύει, ενώ το budget έπεσε κυρίως στα εφέ.


COUNTRYDARK COUNTRY (2009)

Σκηνοθεσία: Thomas Jane
Σενάριο: Tab Murphy
Μουσική: Eric Lewis
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Lauren German, Ron Perlman
Είδος: Psychological Thriller, Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ένα νιόπαντρο ζευγάρι ξεκινά το ταξίδι του μέλιτος διασχίζοντας νύχτα την έρημο της Nevada. Στον δρόμο, όμως, θα συναντήσουν έναν βαριά τραυματισμένο άντρα που είχε ατύχημα με το αυτοκίνητό του, τον οποίο θ’ αποφασίσουν να οδηγήσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, όμως, ο τραυματισμένος άντρας θα συνέλθει και θ’ αρχίσει να φέρεται παρανοϊκά, οδηγώντας σιγά σιγά στην παράνοια και τους σωτήρες του…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, με το ζόρι βλέπεται. Και το πρόβλημα δεν είναι το σενάριο, το οποίο πατάει σε ενδιαφέρουσα ιδέα, έχει αρκετό μυστήριο και μια καλή ανατροπή στο τέλος. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ με το ζόρι βλέπεται, μια και η προσπάθεια να την κάνουν υπερστυλιζαρισμένη στο στυλ των κλασικών film noir, είχε άθλια οπτικά αποτελέσματα. Είναι θεοσκότεινη (δίνοντας κυριολεκτικό ύφος και στο “Dark” του τίτλου), έχει άθλια εφέ, ενώ οι περισσότερες σκηνές μοιάζουν να γυρίστηκαν μπροστά σε green screen τη δεκαετία του ΄80. Από την άλλη, κάνει απίστευτη κοιλιά, μια και το σενάριο είναι ιδανικό για να αποδοθεί σε ένα επεισόδιο του Twilight Zone, αλλά όχι σε ταινία μεγάλου μήκους.


CIRCLESDARK CIRCLES (2013)

Σκηνοθεσία: Paul Soter
Σενάριο: Paul Soter
Μουσική: Bobby Tahouri
Ηθοποιοί: Johnathon Schaech, Pell James
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Alex και η Penny αποφασίζουν ν’ αφήσουν τη φασαριόζικη ζωή στην πόλη και να μετακομίσουν στην εξοχή, ώστε να μεγαλώσουν το νεογέννητο μωρό τους σε πιο ήσυχο περιβάλλον. Η ζωή στην εξοχή, όμως, δεν είναι τόσο ιδανική όσο την φαντάζονταν, αφού από τις πρώτες μέρες εμφανίζονται διάφορα προβλήματα που διαταράσσουν την οικογενειακή τους γαλήνη και τους στερούν τον τόσο πολύτιμο ύπνο τους. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν, όμως, όταν η στέρηση ύπνου θα τους οδηγήσει σε οράματα μιας μυστηριώδους γυναίκας μέσα στο σπίτι τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κάτι λέει η ταινία, τουλάχιστον από άποψη αγωνίας, καθώς πιάνεις τον εαυτό σου να συμπάσχει με τους ταλαίπωρους γονείς. Το σενάριο, όμως, ενώ ξεκινά καλά, κάπου χάνει τη δυναμική του και αρχίζει να κατρακυλά στα γνώριμα, κατηφορικά μονοπάτια των κλισέ. Το τέλος, από την άλλη, προσπαθεί να κάνει ανατροπή και τελικά το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι να σου δημιουργήσει ξαφνικά δεκάδες αναπάντητα ερωτηματικά! Όταν τη δεις, θα καταλάβεις τι εννοώ!


TOUCHDARK TOUCH (2013)

Σκηνοθεσία: Marina de Van
Σενάριο: Marina de Van
Μουσική: Christophe Chassol
Ηθοποιοί: Missy Keating, Marcella Plunkett, Pádraic Delaney κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η μικρή Niamh ζει με την οικογένειά της σε μια μικρή, απομονωμένη κοινότητα της Ιρλανδίας, αλλά η ζωή της είναι γεμάτη τρόμο, καθώς υποστηρίζει ότι το σπίτι τους ζωντανεύει. Όταν μετά από ένα ανεξήγητο και βίαιο περιστατικό ολόκληρη η οικογένειά της σκοτώνεται, η Niamh πηγαίνει να ζήσει προσωρινά με την οικογένεια των γειτόνων της. Όσο, όμως, εκείνοι προσπαθούν να την παρηγορήσουν και να την κάνουν να ξεχάσει, τόσο αρχίζουν διάφορα περίεργα περιστατικά να συμβαίνουν και στο δικό τους σπίτι, ενώ σιγά σιγά αρχίζει ν’ αποκαλύπτεται και το σκοτεινό μυστικό που κρύβει το μικρό κορίτσι…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία έχει σίγουρα την κατάλληλη ατμόσφαιρα, το ιδανικό περιβάλλον και μια συνταρακτική ιστορία για να σε καθηλώσει. Το ίδιο το σενάριο θυμίζει ένα πάντρεμα Carrie και Poltergeist και ενώ, ουσιαστικά, δεν κρατάει τα χαρτιά του κρυφά και αποκαλύπτει σχεδόν από την αρχή τι συμβαίνει, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον σου. Προσωπικά, δεν με ικανοποίησε καθόλου το τέλος της ταινίας (όπως και πολλούς ακόμη που την είδαν), αλλά δεν μπορώ να επεκταθώ στο θέμα χωρίς να κάνω σπόιλερ! Σε γενικές γραμμές, είναι αξιοπρεπέστατη παραγωγή που αξίζει τον χρόνο σου.

Red Eye: Στα ταξίδια γνωρίζεις ενδιαφέροντες ανθρώπους…

00sposterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Carl Ellsworth
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, Cillian Murphy, Brian Cox κ.α.
Είδος: Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

RED EYE (2005)
Αποχαιρετήσαμε μέσα στην εβδομάδα που πέρασε τον μετρ του τρόμου, Wes Craven, ο οποίος έφυγε στα 76 του αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά στο κινηματογραφικό είδος και κάμποσους συντετριμμένους φαν… Αν και η επαφή του με τον χώρο είχε ξεκινήσει από πολύ παλιότερα, ήταν η δημιουργία του A Nightmare on Elm Street και του εικονικού δολοφόνου του, Freddy, αλλά και η σκηνοθεσία των υπερεπιτυχημένων Scream, που τον εδραίωσαν στο πάνθεον των πιο γνωστών και περιζήτητων σκηνοθετών και σεναριογράφων τρόμου. Και ενώ αυτά τα δύο franchise θα αρκούσαν για να νιώσει κανείς πλήρης και φτασμένος, ο Craven δεν επαναπαύτηκε και συνέχισε να ασχολείται με διάφορα project μέχρι τη μέρα που έφυγε. Σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, μια από τις σχετικά πρόσφατες σκηνοθετικές δουλειές του, η οποία θεωρείται και από τις καλές.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Lisa, η υπεύθυνη ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Miami, βρίσκεται προσωρινά στο Dallas, για την κηδεία της γιαγιάς της. Ενώ ετοιμάζεται να πάρει τη νυχτερινή πτήση πίσω στο Miami, μια καθυστέρηση στα δρομολόγια την αναγκάζει να παραμείνει στο αεροδρόμιο για αρκετές ώρες, μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες. Εκεί θα γνωριστεί με τον Jackson, έναν μυστηριώδη άντρα με τον οποίο θα φλερτάρει μέχρι την ώρα της αναχώρησης. Κατά την επιβίβαση θα συνειδητοποιήσει ότι το κάθισμά της είναι δίπλα σε αυτό του Jackson, μόνο που δεν πρόκειται για καθόλου τυχαίο γεγονός, όπως πολύ σύντομα θα φροντίσει να της αποκαλύψει και ο ίδιος…

Ξέρω τι σκέφτεσαι: έχουν βγει άπειρες ταινίες δράσης και θρίλερ που διαδραματίζονται σε αεροπλάνα, τι το καινούργιο να έχει αυτή; Κατ’ αρχάς, δεν πρόκειται για την κλασική ταινία καταστροφής με αεροπλάνο –δεν έχουμε αστραπές, βόμβες, συγκρούσεις, αεροπειρατές, κατάδικους ή motherfucking φίδια! Η ταινία επικεντρώνεται στο πρωταγωνιστικό δίδυμο και στις προσπάθειες της ηρωίδας να σώσει την κατάσταση, υπό πίεση. Απλώς ένα μεγάλο μέρος της διαδραματίζεται σε ένα αεροπλάνο.
Φυσικά, γίνεται μια υποτυπώδης προσπάθεια να μας «συστηθούν» στο σενάριο και κάποιοι ακόμη επιβάτες, αλλά κάνει μπαμ ότι η μοναδική αιτία που συμβαίνει αυτό είναι επειδή θα παίξουν αργότερα έναν μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στην ανάπτυξη της πλοκής και μετά μην τους είδατε.

Η επιλογή του πρωταγωνιστικού διδύμου ήταν ό,τι έπρεπε, καθώς –πέρα από τη χημεία που έχουν στην οθόνη- οι ερμηνείες τους είναι αξιοπρεπέστατες και δίνουν βάθος στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. Κατ’ αρχάς, ο Cillian Murphy έχει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά combos βλέμματος/χαμόγελου που έχουν περάσει ποτέ από τον κινηματογράφο και θα μπορούσε χαλαρά να υποδυθεί πειστικά τον κακό χωρίς καμιά ατάκα σε όλη την ταινία -μόνο χρησιμοποιώντας τα υπνωτιστικά μάτια του! Η McAdams, από την άλλη -πέρα από το ότι είναι συμπαθέστατη και αξιολάτρευτη ως φυσιογνωμία- υποδύεται μια ηρωίδα που απέχει έτη φωτός από τους ανήμπορους, κακομοίρικους γυναικείους χαρακτήρες που έχουμε συνηθίσει στα θρίλερ. Είναι δυναμική και θαρραλέα, χρησιμοποιεί το μυαλό της, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της από την αρχή και το βασικότερο: τα σπάει στις σκηνές μάχης!

Σε γενικές γραμμές, δεν πρόκειται για την ταινιάρα που θα σε αφήσει κατάπληκτο και, σαφώς, έχει μια μεγάλη δόση αφέλειας η κεντρική ιδεά του σεναρίου. Αλλά έχει μπόλικο σασπένς, έχει δράση στα σημεία και στις αναλογίες που πρέπει, έχει γρήγορη πλοκή και ένταση, χωρίς κοιλιές και πλατιάσματα και πολύ καλές ερμηνείες –όλα τα συστατικά που κάνουν καλό ένα θρίλερ! Ήταν λογικό, επομένως, να τα πάει πολύ καλά από εισπράξεις, όχι μόνο στο σινεμά, αλλά και στις ενοικιάσεις DVD.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε κρατήσει μέχρι το τέλος στη θέση σου –χωρίς πολλές αναταράξεις!

GEEKY TRIVIA
Το σενάριο είχε γραφτεί αρχικά για τους Sean Penn και Robin Wright, αλλά ο Wes Craven αποφάσισε ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθούν νεότεροι πρωταγωνιστές. Ο ίδιος ο Murphy ήθελε τόσο πολύ να πάρει τον ρόλο, που δύο μέρες πριν το γάμο του πέταξε από την Αγγλία στις ΗΠΑ, για να γευματίσει με τον Craven και να το συζητήσουν. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι κέρδισε τον ρόλο χάρη στα μάτια του. Είπαμε: το δουλεύει καλά το creepy βλέμμα ο τύπος!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, εντάξει, τα πήγε αρκετά καλά, αλλά δεν ήταν και για σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Φαίνεται σαν ένα ρομαντικό ραντεβουδάκι...

Φαίνεται σαν ένα ρομαντικό ραντεβουδάκι…

Πρέπει να δουλέψει λίγο τον τρόπο που φλερτάρει...

Πρέπει να δουλέψει λίγο τον τρόπο που φλερτάρει…

Υπήρχε περίπτωση να έχει σήμα; Σε θρίλερ είμαστε!

Υπήρχε περίπτωση να έχει σήμα; Σε θρίλερ είμαστε!

Masters of Horror / Fear Itself: Όταν οι μετρ ενώνουν τις δυνάμεις τους…

tvmasters-posterΔημιουργός: Mick Garris
Δίκτυο: Showtime / NBC
Διάρκεια: 26 επεισόδια 60’ / 13 επεισόδια 42’
Ηθοποιοί: Διάφοροι
Είδος: Anthology Horror
Αξιολόγηση: ★
★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★
Τρόμος: ★★
Αγωνία: ★★★☆☆

MASTERS OF HORROR / FEAR ITSELF (2005-2008)
Μικρή οθόνη έχω για σήμερα, αλλά με μια κάπως περίεργη πρόταση, καθώς δεν σου έχω μια τηλεοπτική σειρά, αλλά δύο μαζί, ασχέτως αν και οι δύο σειρές είναι στην τελική η ίδια σειρά, αλλά με δύο διαφορετικά ονόματα –τύπου «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς»! Μυστήριαι αι βουλαί των τηλεοπτικών δικτύων, αλλά είμαστε πλέον συνηθισμένοι στις αλχημείες που κάνουν εκεί στο Αμέρικα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Κάθε επεισόδιο της σειράς παρουσιάζει και μια ξεχωριστή, αυτοτελή ιστορία τρόμου, φρίκης ή αγωνίας, κάθε φορά από διαφορετικό σκηνοθέτη και καστ. Εκ των πραγμάτων, κάθε επεισόδιο διαφέρει σε περιεχόμενο και ύφος, αναλόγως του σεναρίου και του σκηνοθέτη. Υπάρχουν, παρόλα αυτά, ιστορίες για όλα τα γούστα: με ζόμπι, τέρατα, βαμπίρ, πνεύματα, serial killers κ.ο.κ.

Το Masters of Horror προέκυψε από ένα… ανεπίσημο δείπνο! Ο δημιουργός της σειράς, Mick Garris, οργάνωσε ένα δείπνο για εκείνον και εννέα συναδέλφους του, στο οποίο μπόρεσαν να βρεθούν για να τα πούνε μεταξύ τους και να μιλήσουν ο ένας για τη δουλειά του άλλου. Ανάμεσα στους σκηνοθέτες βρίσκονταν και μεγαθήρια όπως ο John Carpenter, ο Guillermo del Toro, ο John Landis και άλλοι. Στο δείπνο αυτό έπεσε και η ιδέα για τη συνεργασία όλων αυτών σε μια σειρά ανθολογίας, ενώ στη συνέχεια ο Garris οργάνωσε και άλλα παρόμοια δείπνα για πληθώρα σκηνοθετών.

Οι ανθολογίες τρόμου μου αρέσουν γενικά, διότι το φορμάτ τους σου δίνει τη δυνατότητα να δεις ιστορίες με διαφορετικό ύφος μεταξύ τους. Φυσικά, το μεγάλο κακό με τις ανθολογίες είναι ότι κάθε επεισόδιο έχει και διαφορετική δυναμική, μια και η σκηνοθετική ματιά και το σενάριο αλλάζουν. Συνεπώς, έχεις επεισόδια που είναι πιο ενδιαφέροντα και κυλούν ομαλά και άλλα που είναι πιο μονότονα ή αδιάφορα. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το Masters, το οποίο, προσωπικά, δεν με ενθουσίασε καθόλου -πέρα από κάποια ελάχιστα επεισόδια που είχαν καλή ιστορία και γρήγορη σκηνοθεσία. Ως επί το πλείστον, πρόκειται για ιστορίες που είτε έχουν ήδη παρουσιαστεί με χίλιους δύο τρόπους στον κινηματογράφο, οπότε δεν παρουσιάζουν κάποια πρωτοτυπία, είτε είναι άνευρες και αδιάφορες και απλώς τις τραβάνε από το μαλλί για να γεμίσουν τη μία ώρα του επεισοδίου.

Τα περισσότερα επεισόδια είναι γεμάτα κλισέ ή προβλέψιμες ανατροπές, που μερικές φορές τις μυρίζεσαι από την αρχή του επεισοδίου. Παρόλα αυτά, αρκετά από αυτά είναι γεμάτα από γραφικές σκηνές και αίμα, ενώ σχεδόν όλα έχουν στριμωγμένη κάπου με το ζόρι και μια σκηνή σεξ (ή παραπάνω ενίοτε), μόνο και μόνο για να δείξουν και λίγο βυζί, μπας και κρατήσουν το ενδιαφέρον ζωντανό. Σε γενικές γραμμές, οι… masters του τρόμου δεν δείχνουν και καμιά ιδιαίτερη μαεστρία στη συγκεκριμένη σειρά, όπου μάλλον διεκπεραιωτικά βλέπουν τον ρόλο τους.

Όταν ολοκληρώθηκαν οι δύο σεζόν, το Showtime αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σειρά, αλλά ο Garris βρήκε χρηματοδότηση από τη Lionsgate και υπέγραψε για μια τρίτη σεζόν με το NBC. Στην πορεία, φυσικά, η τρίτη σεζόν μεταμορφώθηκε σε νέα σειρά -με τον τίτλο Fear Itself– αλλά ακριβώς ίδιο φορμάτ με την προηγούμενη. Και μετά από μία σεζόν την έφαγε κι αυτή το μαύρο σκοτάδι της ακύρωσης και το πήραν, επιτέλους, απόφαση ότι δεν τους θέλει και πολύ το project, οπότε τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, εντάξει, για εκείνα τα βράδια που βαριέσαι και θες να δεις κάτι να περάσει η ώρα, καλή είναι!

GEEKY TRIVIA
Κάποιοι από τους κανόνες που έθεσε το Showtime στους σκηνοθέτες ήταν ότι απαγορευόταν να υπάρξει σκηνή που αν δείχνει γυμνό άντρα από μπροστά, καθώς και οποιαδήποτε σκηνή που να δείχνει παιδί να ασκεί σωματική βία σε άλλο παιδί! Εννοείται πως το γυναικείο γυμνό δεν τους χάλαγε καθόλου, ούτε είχαν κανένα πρόβλημα να δείξουν ενήλικα να σακατεύει παιδί. Ε, εντάξει, είπαμε να είμαστε ευαίσθητοι, μην το παρακάνουμε κιόλας!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δυο φορές κόπηκε, δεν νομίζω να ξανασχοληθεί κανείς.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Περιμένετε κι εσείς το λεωφορείο;"

«Περιμένετε κι εσείς το λεωφορείο;»

Εμ... Miss Piggy;;;

Εμ… Miss Piggy;;;

Τα έχεις δει όλα σε μια σειρά όταν εμφανίζεται και ελάφι-απαγωγέας...

Τα έχεις δει όλα σε μια σειρά όταν εμφανίζεται και ελάφι-απαγωγέας…