The Alphabet Killer: Λόλα, να μια φόλα!

b-moviealphabet_posterΣκηνοθεσία: Rob Schmidt
Σενάριο: Tom Malloy
Μουσική: Eric Perlmutter
Ηθοποιοί: Eliza Dushku, Cary Elwes, Michael Ironside, Timothy Hutton
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE ALPHABET KILLER (2008)
Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά, οπότε ας δούμε κάτι σχετικό με γραμματική και ανάγνωση! Θρίλερ βασισμένο σε αληθινή ιστορία σήμερα -και ενώ ισχύει ότι τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή, η μετάφορα αυτών των σεναρίων στο σινεμά μερικές φορές αποδεικνύεται αρκετά προβληματική! Μια τέτοια περίπτωση είναι και η σημερινή, δυστυχώς, καθώς, ουσιαστικά, πρόκειται για μια ταινία που δεν καταφέρνει με κανένα στοιχείο της να ξεχωρίσει από τον σωρό, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάνει.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Megan είναι επιθεωρήτρια της αστυνομίας και ερευνά τον φόνο ενός ανήλικου κοριτσιού. Το γεγονός ότι τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του, αλλά και η τοποθεσία που βρέθηκε το πτώμα ξεκινούν από το ίδιο γράμμα, οδηγούν την Megan στη θεωρία ότι ο δολοφόνος εντοπίζει τα θύματά του με βάση τα αρχικά τους και πρόκειται να ξαναχτυπήσει. Κανείς άλλος δεν συμμερίζεται τη θεωρία της, όμως, και στην προσπάθειά της να βρει την άκρη του νήματος, πιέζει τον εαυτό της τόσο πολύ που αρχίζει να έχει οράματα του νεκρού κοριτσιού, ώσπου οδηγείται σε απόπειρα αυτοκτονίας. Δύο χρόνια αργότερα –ενώ έχει πλέον διαγνωσθεί με σχιζοφρένεια και έχει υποβιβαστεί σε δουλειά γραφείου- ένας παρόμοιος φόνος σημειώνεται. Πεπεισμένη ότι ο δολοφόνος έχει επιστρέψει, ζητάει να βοηθήσει στην υπόθεση με σκοπό να λύσει οριστικά το μυστήριο…

Η ταινία είναι ελαφρώς βασισμένη στην αληθινή ιστορία των «Φόνων της Αλφαβήτου», όπως ονομάστηκαν. Πάρα πολύ ελαφρώς βασισμένη, φυσικά, αφού το μόνο που κράτησαν ήταν οι φόνοι και όλα τα υπόλοιπα –από τη σχιζοφρενή μπατσίνα μέχρι τον υποτιθέμενο δολοφόνο που προκύπτει στο τέλος- τα έβγαλε από το μυαλό του ο σεναριογράφος. Η αλήθεια είναι ότι το πρωταρχικό υλικό δεν ήταν και τόσο πλούσιο ώστε να μπορέσει να δώσει μια ολόκληρη ταινία από μόνο του. Eμ, δεν ήταν όλοι οι δολοφόνοι στις ΗΠΑ τόσο εφευρετικοί και πολυάσχολοι, όσο ο Zodiac Killer! Από την άλλη, όμως, αφού σκοπεύεις απλώς να βασιστείς στο αρχικό περιστατικό και να του αλλάξεις τα φώτα, τότε γιατί να μην κάνεις μερικές προσθήκες που θα δώσουν λίγο ενδιαφέρον παραπάνω; Η ιδέα ενός δολοφόνου που σκοτώνει με βάση τα αρχικά των θυμάτων του έχει πολύ ψωμί και θα μπορούσε να αναπτυχθεί ακόμη καλύτερα.

Αλλά φευ! Η ταινία στο σύνολό της είναι αφόρητα ανιαρή και άνευρη. Το σενάριο πάσχει κι αυτό, σαν την ηρωίδα –αλλά από οξεία κλισεδίτιδα– και είναι σχετικά προβλέψιμο, ενώ το τέλος –πέρα από ένα συνονθύλευμα σεναριακών ευκολιών και κλισέ- είναι απίστευτα απογοητευτικό. Το υπερφυσικό στοιχείο δε, που έχει προστεθεί με τη μορφή των οραμάτων που βλέπει η ηρωίδα, είναι τόσο ασύνδετο και ξεκάρφωτο με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας, που είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι προστέθηκε απλώς για να δώσει μια “τσαχπινιά” παραπάνω στο σενάριο, ή μπας και μπερδέψει κανέναν ανυποψίαστο θεατή που θα νομίζει ότι πήγε να δει μεταφυσικό θρίλερ. Και ενώ η Dushku κάνει ό,τι μπορεί για να υποδυθεί την ψυχικά διαταραγμένη, από ένα σημείο κι έπειτα νιώθεις ότι ολόκληρη η ιστορία περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον χαρακτήρα της, την πάθησή της και τη δυσκολία της να γίνει αποδεκτή από τους συναδέλφους της, ενώ οι ίδιοι οι φόνοι περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Έξτρα «who-gives-a-fuck» πόντους παίρνει το βεβιασμένο, εξαναγκασμένο, καθόλου πειστικό και ουρανοκατέβατο ρομάντσο που προκύπτει ξαφνικά ανάμεσα στην ηρωίδα κι έναν μπάτσο, με τον οποίο μοιράζονται 5-6 σκηνές, ένα ξεκάρφωτο φιλί και καθόλου, μα καθόλου χημεία! Από την άλλη, τον μπάτσο τον υποδύεται ο σεναριογράφος της ταινίας, οπότε μάλλον βρήκε τον καλύτερο τρόπο για να τσιμπήσει φιλί από την Dushku, η οποία στην πραγματική ζωή ούτε για να της γυαλίσει τις γόβες δεν θα τον έχει τον τύπο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία δεν έχει τίποτε το καινούργιο ή ενδιαφέρον να πει. Πάρτο και σε αλφαβητική σειρά: αδιάφορη, άνευρη, βαρετή, προβλέψιμη, υποτονική.

GEEKY TRIVIA
Ο Rob Schmidt έχει μόλις 3 ταινίες στο ενεργητικό του, με πιο γνωστή το θρίλερ Wrong Turn, στο οποίο πρωταγωνιστούσε πάλι η Eliza Dushku. Διακρίνω μια κάποια συμπάθεια…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εκτός αν εμφανιστεί ξανά ο Alphabet killer και αρχίσει τους φόνους, δεν το βλέπω να ετοιμάζεται σίκουελ στη μπούρδα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

True Blood: Καλώς ήλθατε στο αλλόκοτο Bon Temps…

tvtrueblood_posterΔημιουργός: Alan Ball
Δίκτυο: HBO
Διάρκεια: 7 σεζόν (80 επεισόδια 45’-60’)
Ηθοποιοί: Anna Paquin, Stephen Moyer, Alexander Skarsgård, Rutina Wesley κ.α.
Είδος: Supernatural Drama, Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
★
☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
★


TRUE BLOOD (2008-2014)
Έφτασε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας κι επιτέλους έχεις χρόνο να λιώσεις μπροστά σε μια οθόνη! Αν δεν έχεις τι να δεις, είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκινήσεις τη σημερινή σειρά τρόμου -αν δεν την έχει δει ήδη! Και σε περίπτωση που δεν την έχεις καν ακουστά, τότε μάλλον ήσουν στην έρημο για διαλογισμό τα τελευταία οχτώ χρόνια, καθώς δεν πρόκειται απλώς για μια από τις πιο πετυχημένες και πολυσυζητημένες σειρές της καλωδιακής τηλεόρασης, αλλά και γι’ αυτήν που έφερε ξανά τα βαμπίρ στη μόδα. Τα οποία, προσωπικά, δεν μου είχαν λείψει ιδιαιτέρως, αλλά τουλάχιστον ο τρόπος που παρουσιάζονται εδώ είναι αρκούντως σκοτεινός και τρομακτικός.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η σειρά μάς μεταφέρει σε μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου τα βαμπίρ (και όχι μόνο) είναι υπαρκτά. Όταν μια ιαπωνική εταιρεία συνθέτει το Tru Blood, ένα σκεύασμα που –ουσιαστικά- κάνει περιττή την ανάγκη για ανθρώπινο αίμα, τα βαμπίρ αποφασίζουν να κάνουν γνωστή την παρουσία τους στον κόσμο και να αναζητήσουν τη δική τους θέση στην κοινωνία. Από τη μία προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων (διότι, όπως και να το κάνουμε, όταν ο άλλος μπορεί να σε στραγγίξει, μια δυσπιστία απέναντί του την έχεις) και από την άλλη αντιμετωπίζουν και εσωτερικές διαμάχες, καθώς έχουν χωριστεί σε δύο μέτωπα: αυτά που θέλουν μια ειρηνική συμβίωση με την ανθρωπότητα και αυτά που θεωρούν ότι είναι ανώτερα των ανθρώπων και αρνούνται να σταματήσουν να τρέφονται από αυτούς. Κεντρική ηρωίδα είναι η Sookie Stackhouse, σερβιτόρα σε ένα μικρό εστιατόριο της Λουιζιάνα. Η Sookie, όμως, δεν είναι μια συνηθισμένη σερβιτόρα, καθώς διαθέτει την ικανότητα να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων, πράγμα που κάνει τους πάντες στην πόλη να την αντιμετωπίζουν με φόβο και καχυποψία. Μέχρι το βράδυ που θα γνωριστεί με τον Bill Compton, ένα μυστηριώδες, σαγηνευτικό βαμπίρ με το οποίο θα αποκτήσει αμέσως έναν ιδιαίτερο δεσμό…

Αυτός είναι ο κεντρικός κορμός της σειράς, φυσικά, καθώς κάθε σεζόν έχει το δικό της κεντρικό story arc, ενώ παράλληλα βλέπουμε και αρκετές υπο-ιστορίες που αφορούν τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Το σήριαλ είναι ελαφρώς βασισμένο στη 13τομη σειρά βιβλίων The Southern Vampire Mysteries της Charlaine Harris, η οποία με τη σειρά της μετονομάστηκε σε True Blood μετά την τρελή επιτυχία που έκανε η τηλεοπτική μεταφορά.

Το True Blood έχει, αν μη τι άλλο, την ιδανική ατμόσφαιρα για μια σειρά με βαμπίρ -σκοτεινή, ανατριχιαστική και μυστηριώδης. Ατμόσφαιρα στην οποία φροντίζουν να σε βάλουν από την αρχή οι εξαιρετικοί τίτλοι έναρξης, οι οποίοι, μάλιστα, έχουν τσιμπήσει και μια πρόταση για Emmy, αλλά δεν τους έκατσε! Παράλληλα, οι περισσότεροι χαρακτήρες μένουν βαθιά χαραγμένοι στη μνήμη, καθώς ο καθένας κουβαλάει τα δικά του μυστικά και κουσούρια και οι ερμηνείες σε ορισμένες περιπτώσεις είναι κάτι παραπάνω από άριστες. Τέλος, οι πιο αιμοβόροι θεατές θα μείνουν απολύτως ικανοποιημένοι, αφού η σειρά έχει μπόλικο αίμα, ωμή βία και στοιχεία φρίκης, καθώς και πολύ, πολύ, ΠΟΛΥ σεξ –για όλα τα γούστα, μάλιστα! Αυτά είναι τα καλά του να προβάλλεσαι στην καλωδιακή τηλεόραση, υποθέτω!

Το ενδιαφέρον με τη σειρά είναι ότι, χρησιμοποιώντας τα βαμπίρ και τον αγώνα τους για αποδοχή, λειτουργεί ως μιας πρώτης τάξεως αλληγορία για διάφορα θέματα που μαστίζουν τη σύγχρονη κοινωνία, όπως οι διακρίσεις και η βία ενάντια στις μειονότητες, οι αγώνες για ίσα δικαιώματα και η επιρροή που ασκούν η θρησκεία και τα μέσα ενημέρωσης στις μάζες. Εντάξει, λίγο χοντροκομμένη και εξόφθαλμη η αλληγορία, αλλά τη δουλειά της την κάνει!

Οι πρώτες σεζόν απέσπασαν θερμότατες κριτικές, προτάθηκαν για κάμποσα βραβεία και κέρδισαν μερικά από αυτά, αλλά -όπως ήταν αναμενόμενο- στην πορεία η ποιότητα και το σενάριο άρχισαν σιγά σιγά να φθίνουν, με κάποιες ελάχιστες αναλαμπές που και που, φυσικά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, True Blood δαγκωτό!

GEEKY TRIVIA
Μπορεί η σειρά να εκτυλίσσεται στη Λουιζιάνα και οι χαρακτήρες να μιλάνε με προφορά αμερικανικού νότου, παρόλα αυτά το κεντρικό καστ απαρτίζεται κυρίως από ηθοποιούς με καταγωγή εκτός των ΗΠΑ. Η Paquin κατάγεται από τη Νέα Ζηλανδία, ο Moyer είναι Βρετανός, ο Kwanten Αυστραλός ενώ ο Skarsgård είναι Σουηδός (αν και αυτός δεν μετράει αφού, ουσιαστικά, στη σειρά υποδύεται τον πρώην Βίκινγκ!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα, τέλειωσαν και τα βιβλία, οπότε ο κύκλος ολοκληρώθηκε οριστικά.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου.

Η κάρτα τίτλου.

Άχου το!

Άχου το!

Μπιλ και Σούκι. Θα κρατήσει χρόνια αυτό το ρομάντσο!

Μπιλ και Σούκι. Θα κρατήσει χρόνια αυτό το ρομάντσο!

5 «σκοτεινά» θρίλερ!

Vinieta_Special
VS5ΜΑΥΡΗ ΜΑΥΡΙΛΑ ΠΛΑΚΩΣΕ!

Τα θρίλερ είναι από την φύση τους σκοτεινά σε ύφος και περιεχόμενο. Λογικό, καθώς τα περισσότερα πραγματεύονται θέματα όπως ο θάνατος, η μαύρη μαγεία, το υπερφυσικό και χίλια δυο ακόμη πραγματάκια που μόνο χαρούμενα και ανεβαστικά δεν τα αποκαλείς! Κάποια θρίλερ, φυσικά, προσπαθούν να μας υπενθυμίσουν τη μαυρίλα τους και με τους ίδιους τους τίτλους τους, διότι είναι πιο εύκολο να κοτσάρεις τη λέξη «dark» πίσω από ένα ουσιαστικό, παρά να κάτσεις να σκεφτείς κάτι πιο ψαγμένο! (Είναι το αντίστοιχο που κάνουν οι δικοί μας μεταφραστές, όταν μας δίνουν τίτλους όπως: «Το πανδοχείο/πλοίο/κάστρο/νησί/περίπτερο κ.ο.κ. του Τρόμου»!) Έτσι, κατά καιρούς ξεφυτρώνουν διάφορες ταινίες τρόμου που πραγματεύονται την «σκοτεινή» εκδοχή κάποιου πράγματος. Και μια και φθινοπώριασε πια και νυχτώνει πιο γρήγορα και θ’ αλλάξει όπου να’ναι και η ώρα, ας δούμε πέντε από αυτές μαζεμένες, να μπούμε στο κλίμα! Είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε και δεύτερο μέρος στο σημερινό σπέσιαλ, μια και όσο περνά ο καιρός προστίθενται και άλλοι ανάλογοι τίτλοι στη λίστα!


WATERDARK WATER (2005)

Σκηνοθεσία: Walter Salles
Σενάριο: Rafael Yglesias
Μουσική: Angelo Badalamenti
Ηθοποιοί: Jennifer Connelly, Tim Roth,
John C. Reilly κ.α.

Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η προσφάτως χωρισμένη Dahlia μετακομίζει με την κόρη της, Cecilia, σε διαμέρισμα ενός παλιού και παραμελημένου κτιριακού συγκροτήματος, κάνοντας μια προσπάθεια να ξαναβάλει τη ζωή της σε μια σειρά και ν’ αποδείξει ότι είναι σε θέση να κρατήσει την επιμέλεια της κόρης της. Αμέσως μετά τη μετακόμιση, όμως, το διαμέρισμα αρχίζει να εμφανίζει διάφορα προβλήματα, με κυριότερη τη διαρροή νερού από το επάνω διαμέρισμα. Προσπαθώντας να βρει μια λύση, θα συνειδητοποιήσει ότι όσα συμβαίνουν δεν είναι καθόλου τυχαία…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλό είναι για να περάσεις την ώρα σου, αλλά μην περιμένεις να δεις κάτι το πρωτότυπο ή διαφορετικό. Η ταινία είναι remake της ομώνυμης ιαπωνικής ταινίας και, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις ανάλογων remake, δείχνει να έχει χάσει κάτι από την αρχική ατμόσφαιρά της, ενώ έχουμε βαρεθεί προ πολλού το στόρυ με την προβληματική μάνα που κανείς δεν πιστεύει επειδή χαπακώνεται. Η τελική κλιμάκωση δε, είναι κάτι παραπάνω από απογοητευτική και άνευρη.


FLOORSDARK FLOORS (2008)

Σκηνοθεσία: Pete Riski
Σενάριο: Lordi, Pete Riski
Μουσική: Ville Riippa
Ηθοποιοί: William Hope, Skye Bennett, Lordi κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Sarah είναι ένα αυτιστικό κορίτσι που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο St. Mary, ένα παλιό νοσηλευτικό ίδρυμα με αρκετά λειτουργικά προβλήματα. Όταν ο τομογράφος στον οποίο βρίσκεται η Sarah παθαίνει βλάβη και παίρνει φωτιά, ο πατέρας της αποφασίζει να πάρει την κόρη του από το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Όταν, όμως, αυτός, η κόρη του και μερικοί ακόμη επιβαίνοντες βγαίνουν από το ασανσέρ, συνειδητοποιούν ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, καθώς στο νοσοκομείο δεν υπάρχει πλέον ούτε ψυχή. Ή για την ακρίβεια, υπάρχει κάτι, το οποίο δείχνει να κυνηγά τη μικρή Sarah…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και η ταινία ήταν κυρίως μια ευκαιρία για το φινλανδικό ροκ συγκρότημα Lordi  να μείνει λίγο ακόμη στην επικαιρότητα, μετά τη νίκη στον τελικό της Eurovision του 2006, πρόκειται για αρκετά καλοδουλεμένη παραγωγή που δεν έχει πολλά να ζηλέψει από αντίστοιχες του Hollywood. Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη ταινία ήταν μια ιδέα που είχε στο μυαλό του ο frontman του συγκροτήματος Mr Lordi και την οποία αποφάσισε να υλοποιήσει όταν απέκτησαν λίγη φήμη παραπάνω –με όλα τα τότε μέλη του συγκροτήματος να συμμετέχουν ως τα «τέρατα»του σεναρίου. Σαφώς, το σενάριο έχει μπόλικες τρύπες που δεν καλύπτονται επαρκώς, αλλά η όλη ατμόσφαιρα δουλεύει, ενώ το budget έπεσε κυρίως στα εφέ.


COUNTRYDARK COUNTRY (2009)

Σκηνοθεσία: Thomas Jane
Σενάριο: Tab Murphy
Μουσική: Eric Lewis
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Lauren German, Ron Perlman
Είδος: Psychological Thriller, Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ένα νιόπαντρο ζευγάρι ξεκινά το ταξίδι του μέλιτος διασχίζοντας νύχτα την έρημο της Nevada. Στον δρόμο, όμως, θα συναντήσουν έναν βαριά τραυματισμένο άντρα που είχε ατύχημα με το αυτοκίνητό του, τον οποίο θ’ αποφασίσουν να οδηγήσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, όμως, ο τραυματισμένος άντρας θα συνέλθει και θ’ αρχίσει να φέρεται παρανοϊκά, οδηγώντας σιγά σιγά στην παράνοια και τους σωτήρες του…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, με το ζόρι βλέπεται. Και το πρόβλημα δεν είναι το σενάριο, το οποίο πατάει σε ενδιαφέρουσα ιδέα, έχει αρκετό μυστήριο και μια καλή ανατροπή στο τέλος. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ με το ζόρι βλέπεται, μια και η προσπάθεια να την κάνουν υπερστυλιζαρισμένη στο στυλ των κλασικών film noir, είχε άθλια οπτικά αποτελέσματα. Είναι θεοσκότεινη (δίνοντας κυριολεκτικό ύφος και στο “Dark” του τίτλου), έχει άθλια εφέ, ενώ οι περισσότερες σκηνές μοιάζουν να γυρίστηκαν μπροστά σε green screen τη δεκαετία του ΄80. Από την άλλη, κάνει απίστευτη κοιλιά, μια και το σενάριο είναι ιδανικό για να αποδοθεί σε ένα επεισόδιο του Twilight Zone, αλλά όχι σε ταινία μεγάλου μήκους.


CIRCLESDARK CIRCLES (2013)

Σκηνοθεσία: Paul Soter
Σενάριο: Paul Soter
Μουσική: Bobby Tahouri
Ηθοποιοί: Johnathon Schaech, Pell James
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Alex και η Penny αποφασίζουν ν’ αφήσουν τη φασαριόζικη ζωή στην πόλη και να μετακομίσουν στην εξοχή, ώστε να μεγαλώσουν το νεογέννητο μωρό τους σε πιο ήσυχο περιβάλλον. Η ζωή στην εξοχή, όμως, δεν είναι τόσο ιδανική όσο την φαντάζονταν, αφού από τις πρώτες μέρες εμφανίζονται διάφορα προβλήματα που διαταράσσουν την οικογενειακή τους γαλήνη και τους στερούν τον τόσο πολύτιμο ύπνο τους. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν, όμως, όταν η στέρηση ύπνου θα τους οδηγήσει σε οράματα μιας μυστηριώδους γυναίκας μέσα στο σπίτι τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κάτι λέει η ταινία, τουλάχιστον από άποψη αγωνίας, καθώς πιάνεις τον εαυτό σου να συμπάσχει με τους ταλαίπωρους γονείς. Το σενάριο, όμως, ενώ ξεκινά καλά, κάπου χάνει τη δυναμική του και αρχίζει να κατρακυλά στα γνώριμα, κατηφορικά μονοπάτια των κλισέ. Το τέλος, από την άλλη, προσπαθεί να κάνει ανατροπή και τελικά το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι να σου δημιουργήσει ξαφνικά δεκάδες αναπάντητα ερωτηματικά! Όταν τη δεις, θα καταλάβεις τι εννοώ!


TOUCHDARK TOUCH (2013)

Σκηνοθεσία: Marina de Van
Σενάριο: Marina de Van
Μουσική: Christophe Chassol
Ηθοποιοί: Missy Keating, Marcella Plunkett, Pádraic Delaney κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η μικρή Niamh ζει με την οικογένειά της σε μια μικρή, απομονωμένη κοινότητα της Ιρλανδίας, αλλά η ζωή της είναι γεμάτη τρόμο, καθώς υποστηρίζει ότι το σπίτι τους ζωντανεύει. Όταν μετά από ένα ανεξήγητο και βίαιο περιστατικό ολόκληρη η οικογένειά της σκοτώνεται, η Niamh πηγαίνει να ζήσει προσωρινά με την οικογένεια των γειτόνων της. Όσο, όμως, εκείνοι προσπαθούν να την παρηγορήσουν και να την κάνουν να ξεχάσει, τόσο αρχίζουν διάφορα περίεργα περιστατικά να συμβαίνουν και στο δικό τους σπίτι, ενώ σιγά σιγά αρχίζει ν’ αποκαλύπτεται και το σκοτεινό μυστικό που κρύβει το μικρό κορίτσι…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία έχει σίγουρα την κατάλληλη ατμόσφαιρα, το ιδανικό περιβάλλον και μια συνταρακτική ιστορία για να σε καθηλώσει. Το ίδιο το σενάριο θυμίζει ένα πάντρεμα Carrie και Poltergeist και ενώ, ουσιαστικά, δεν κρατάει τα χαρτιά του κρυφά και αποκαλύπτει σχεδόν από την αρχή τι συμβαίνει, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον σου. Προσωπικά, δεν με ικανοποίησε καθόλου το τέλος της ταινίας (όπως και πολλούς ακόμη που την είδαν), αλλά δεν μπορώ να επεκταθώ στο θέμα χωρίς να κάνω σπόιλερ! Σε γενικές γραμμές, είναι αξιοπρεπέστατη παραγωγή που αξίζει τον χρόνο σου.

The Ruins: Αξιοθέατα που κόβουν την ανάσα. Για πάντα.

00sposterΣκηνοθεσία: Carter Smith
Σενάριο: Scott B. Smith
Μουσική: Graeme Revell
Ηθοποιοί: Jonathan Tucker, Jena Malone, Shawn Ashmore, Laura Ramsey κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★
☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★

Φρίκη: ★★★★

Τρόμος: ★
★
★

Αγωνία: ★★★★
★


THE RUINS (2008)
Είσαι έτοιμος για τις διακοπούλες σου; Σκοπεύεις να πας κάπου να παραθερίσεις, να κάνεις τα μπάνια σου, να επισκεφτείς κανένα μουσείο, ίσως; Μήπως σκοπεύεις να περάσεις και καμιά βόλτα κι από τ’ αξιοθέατα της περιοχής, να τραβήξεις καμιά φωτογραφία και ν’ απολαύσεις το κάλλος και την αρμονία της αρχαίας αρχιτεκτονικής; Μήπως αυτό το τελευταίο κομμάτι να το ξανασκεφτείς καλύτερα; Διότι, αφού δεις τη σημερινή ταινία, ίσως αποφασίσεις ότι και τα μουσεία μια χαρά είναι για την καλοκαιρινή δόση κουλτούρας σου και περάσεις τις υπόλοιπες διακοπές σου στην παραλία, δίπλα σε πολύ, πολύ κόσμο!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Δυο ζευγάρια περνούν τις διακοπές τους στο Μεξικό, όπου γνωρίζονται με τον Mathias, έναν γερμανό τουρίστα που τους καλεί να τον συνοδεύσουν σε μια αρχαιολογική ανασκαφή στα ερείπια παλιάς πυραμίδας των Μάγια. Ο αδελφός του Mathias και η αρχαιολόγος φιλενάδα του βρίσκονται ήδη στην πυραμίδα, η οποία είναι καλά κρυμμένη μέσα στη ζούγκλα, σε ένα σημείο που δεν μαζεύει καθόλου τουρίστες. Μόλις φτάσουν εκεί, όμως, θα έρθουν αντιμέτωποι με μια ομάδα οπλισμένων –και πολύ εχθρικών- χωρικών που δείχνουν να μην βλέπουν την παρουσία των ξένων με καλό μάτι, αναγκάζοντάς τους ν’ αναζητήσουν καταφύγιο στα ερείπια. Οι ντόπιοι, όμως, είναι το μικρότερο από τα προβλήματά τους…

Κατ΄αρχάς, οφείλω να αναφέρω ότι η συγκεκριμένη ταινία ανήκει στις ελάχιστες –και μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού- ταινίες που έχουν καταφέρει να με κάνουν να κλείσω μάτια και αυτιά αηδιασμένος. Επιπροσθέτως, κερδίζει ακόμη περισσότερους πόντους ως η μοναδική ταινία ταινία που με έφτασε ποτέ στα όρια της λιποθυμίας –κι ευτυχώς που δεν την είδα στο σινεμά, αλλά στο σπίτι, όπου αρκούσε να πατήσω το pause και να πάω να ξαπλώσω μέχρι να επιστρέψει το αίμα στο ωχρό, πανέμορφο κεφάλι μου. Ναι, δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω: έχω δει όλα τα SAW, τα Hostel και τη σάρα και τη μάρα από σπλατεριές, αλλά με το The Ruins βρήκα το μάστορά μου! Όσο και αν δεν της φαίνεται, η ταινία έχει μερικές από τις πιο αηδιαστικά γραφικές σκηνές που έχω δει ποτέ σε θρίλερ και όσες φορές και αν την ξαναδώ από τότε, πάντα τις «τρέχω» στο fast forward!

Οπότε, από την προηγούμενη προσωπική εξομολόγηση, καταλαβαίνεις τι να περιμένεις πάνω κάτω από την ταινία! Αν είσαι φαν της φρίκης και του τρόμου, θα μείνεις ικανοποιημένος. Βέβαια, αν και οι σκηνές φρίκης είναι πολύ γραφικές και σκληρές, παρόλα αυτά είναι σχετικά λίγες και μοιρασμένες μέσα στην ταινία -μη νομίζεις ότι θα δεις κάνα ασταμάτητο αιματοκύλισμα, με σπλάχνα και μυαλά να πετάγονται στην οθόνη! Κατά κύριο λόγο, το The Ruins βασίζεται περισσότερο στον ψυχολογικό τρόμο, οπότε η αγωνία είναι σίγουρα στα ύψη και μερικές καλές τρομάρες θα σε πιάσουν απροετοίμαστο!

Το σκηνικό είναι ατμοσφαιρικό και αρκετά ρεαλιστικό –ειδικά αν λάβεις υπόψη ότι η ταινία δεν γυρίστηκε καν στη ζούγκλα του Μεξικού, αλλά στην Αυστραλία, και ότι η πυραμίδα είναι, ουσιαστικά, τρία διαφορετικά σκηνικά συνδυασμένα με μπόλικα CGI εφέ σε κάποια πλάνα. Όσο για τον «κακό» της ταινίας… ξεφεύγει αρκετά από τα συνηθισμένα. Όταν τη δεις θα καταλάβεις! Το καλύτερο είναι πως δεν πρόκειται για κάποια κλισέ ταινία του συρμού, καθώς το σενάριο είναι σχετικά φρέσκο και κάπως πιο διαφορετικό από όσα έχουμε συνηθίσει ως τώρα. Για την ακρίβεια, η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Scott Smith, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο. Αυτό μάλλον έκανε και τη διαφορά, διότι αν και οι κριτικές ήταν σχετικά χλιαρές, η ταινία κατάφερε να τα πάει αρκετά καλά από πωλήσεις.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, οπλίσου με θάρρος και ένα κουβά καλού-κακού –ειδικά αν είσαι τόσο ευαίσθητος στα σκληρά θεάματα, όσο εγώ!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία έχει γυριστεί με τρία διαφορετικά φινάλε: αυτό που θεωρήθηκε καταλληλότερο από τις δοκιμαστικές προβολές και προβλήθηκε και στους κινηματογράφους, αυτό της unrated εκδοχής της ταινίας που κυκλοφόρησε σε DVD και ένα ακόμα που κόπηκε τελείως επειδή θεωρήθηκε καταθλιπτικό. Πάντως, και τα τρία διαφέρουν από το τέλος του βιβλίου -όπως και πολλά ακόμη κεντρικά σημεία της πλοκής.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν ακούγεται κάτι. Όχι ότι δεν θα μπορούσε να έχει συνέχεια, ασχέτως αν το βιβλίο είναι μόνο ένα, αλλά μάλλον σοφά επέλεξαν να το αφήσουν στη μία ταινία.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Υπάρχει λόγος που κάποια πράγματα έχουν μείνει τόσο καιρό κρυμμένα...

Υπάρχει λόγος που κάποια πράγματα έχουν μείνει τόσο καιρό κρυμμένα…

Ουπς, αυτό πρέπει να πονάει!

Ουπς, αυτό πρέπει να πονάει!

Άσε τον πυρσό και βρες φλογοβόλο!

Άσε τον πυρσό και βρες φλογοβόλο!

 

Masters of Horror / Fear Itself: Όταν οι μετρ ενώνουν τις δυνάμεις τους…

tvmasters-posterΔημιουργός: Mick Garris
Δίκτυο: Showtime / NBC
Διάρκεια: 26 επεισόδια 60’ / 13 επεισόδια 42’
Ηθοποιοί: Διάφοροι
Είδος: Anthology Horror
Αξιολόγηση: ★
★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★
Τρόμος: ★★
Αγωνία: ★★★☆☆

MASTERS OF HORROR / FEAR ITSELF (2005-2008)
Μικρή οθόνη έχω για σήμερα, αλλά με μια κάπως περίεργη πρόταση, καθώς δεν σου έχω μια τηλεοπτική σειρά, αλλά δύο μαζί, ασχέτως αν και οι δύο σειρές είναι στην τελική η ίδια σειρά, αλλά με δύο διαφορετικά ονόματα –τύπου «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς»! Μυστήριαι αι βουλαί των τηλεοπτικών δικτύων, αλλά είμαστε πλέον συνηθισμένοι στις αλχημείες που κάνουν εκεί στο Αμέρικα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Κάθε επεισόδιο της σειράς παρουσιάζει και μια ξεχωριστή, αυτοτελή ιστορία τρόμου, φρίκης ή αγωνίας, κάθε φορά από διαφορετικό σκηνοθέτη και καστ. Εκ των πραγμάτων, κάθε επεισόδιο διαφέρει σε περιεχόμενο και ύφος, αναλόγως του σεναρίου και του σκηνοθέτη. Υπάρχουν, παρόλα αυτά, ιστορίες για όλα τα γούστα: με ζόμπι, τέρατα, βαμπίρ, πνεύματα, serial killers κ.ο.κ.

Το Masters of Horror προέκυψε από ένα… ανεπίσημο δείπνο! Ο δημιουργός της σειράς, Mick Garris, οργάνωσε ένα δείπνο για εκείνον και εννέα συναδέλφους του, στο οποίο μπόρεσαν να βρεθούν για να τα πούνε μεταξύ τους και να μιλήσουν ο ένας για τη δουλειά του άλλου. Ανάμεσα στους σκηνοθέτες βρίσκονταν και μεγαθήρια όπως ο John Carpenter, ο Guillermo del Toro, ο John Landis και άλλοι. Στο δείπνο αυτό έπεσε και η ιδέα για τη συνεργασία όλων αυτών σε μια σειρά ανθολογίας, ενώ στη συνέχεια ο Garris οργάνωσε και άλλα παρόμοια δείπνα για πληθώρα σκηνοθετών.

Οι ανθολογίες τρόμου μου αρέσουν γενικά, διότι το φορμάτ τους σου δίνει τη δυνατότητα να δεις ιστορίες με διαφορετικό ύφος μεταξύ τους. Φυσικά, το μεγάλο κακό με τις ανθολογίες είναι ότι κάθε επεισόδιο έχει και διαφορετική δυναμική, μια και η σκηνοθετική ματιά και το σενάριο αλλάζουν. Συνεπώς, έχεις επεισόδια που είναι πιο ενδιαφέροντα και κυλούν ομαλά και άλλα που είναι πιο μονότονα ή αδιάφορα. Κάτι τέτοιο συνέβη και με το Masters, το οποίο, προσωπικά, δεν με ενθουσίασε καθόλου -πέρα από κάποια ελάχιστα επεισόδια που είχαν καλή ιστορία και γρήγορη σκηνοθεσία. Ως επί το πλείστον, πρόκειται για ιστορίες που είτε έχουν ήδη παρουσιαστεί με χίλιους δύο τρόπους στον κινηματογράφο, οπότε δεν παρουσιάζουν κάποια πρωτοτυπία, είτε είναι άνευρες και αδιάφορες και απλώς τις τραβάνε από το μαλλί για να γεμίσουν τη μία ώρα του επεισοδίου.

Τα περισσότερα επεισόδια είναι γεμάτα κλισέ ή προβλέψιμες ανατροπές, που μερικές φορές τις μυρίζεσαι από την αρχή του επεισοδίου. Παρόλα αυτά, αρκετά από αυτά είναι γεμάτα από γραφικές σκηνές και αίμα, ενώ σχεδόν όλα έχουν στριμωγμένη κάπου με το ζόρι και μια σκηνή σεξ (ή παραπάνω ενίοτε), μόνο και μόνο για να δείξουν και λίγο βυζί, μπας και κρατήσουν το ενδιαφέρον ζωντανό. Σε γενικές γραμμές, οι… masters του τρόμου δεν δείχνουν και καμιά ιδιαίτερη μαεστρία στη συγκεκριμένη σειρά, όπου μάλλον διεκπεραιωτικά βλέπουν τον ρόλο τους.

Όταν ολοκληρώθηκαν οι δύο σεζόν, το Showtime αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σειρά, αλλά ο Garris βρήκε χρηματοδότηση από τη Lionsgate και υπέγραψε για μια τρίτη σεζόν με το NBC. Στην πορεία, φυσικά, η τρίτη σεζόν μεταμορφώθηκε σε νέα σειρά -με τον τίτλο Fear Itself– αλλά ακριβώς ίδιο φορμάτ με την προηγούμενη. Και μετά από μία σεζόν την έφαγε κι αυτή το μαύρο σκοτάδι της ακύρωσης και το πήραν, επιτέλους, απόφαση ότι δεν τους θέλει και πολύ το project, οπότε τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, εντάξει, για εκείνα τα βράδια που βαριέσαι και θες να δεις κάτι να περάσει η ώρα, καλή είναι!

GEEKY TRIVIA
Κάποιοι από τους κανόνες που έθεσε το Showtime στους σκηνοθέτες ήταν ότι απαγορευόταν να υπάρξει σκηνή που αν δείχνει γυμνό άντρα από μπροστά, καθώς και οποιαδήποτε σκηνή που να δείχνει παιδί να ασκεί σωματική βία σε άλλο παιδί! Εννοείται πως το γυναικείο γυμνό δεν τους χάλαγε καθόλου, ούτε είχαν κανένα πρόβλημα να δείξουν ενήλικα να σακατεύει παιδί. Ε, εντάξει, είπαμε να είμαστε ευαίσθητοι, μην το παρακάνουμε κιόλας!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δυο φορές κόπηκε, δεν νομίζω να ξανασχοληθεί κανείς.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Περιμένετε κι εσείς το λεωφορείο;"

«Περιμένετε κι εσείς το λεωφορείο;»

Εμ... Miss Piggy;;;

Εμ… Miss Piggy;;;

Τα έχεις δει όλα σε μια σειρά όταν εμφανίζεται και ελάφι-απαγωγέας...

Τα έχεις δει όλα σε μια σειρά όταν εμφανίζεται και ελάφι-απαγωγέας…

The Happening: Η φύση πάντα βρίσκει τον τρόπο!

00shappening_posterΣκηνοθεσία: M. Night Shyamalan
Σενάριο: M. Night Shyamalan
Μουσική: James Newton Howard
Ηθοποιοί: Mark Wahlberg, Zooey Deschanel, John Leguizamo κ.α.
Είδος: Supernatural Thriller
Αξιολόγηση: ★
★☆☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★★☆☆
Φρίκη: ★
★★☆☆
Τρόμος: ★
★★☆☆
Αγωνία: ★
★★★☆

THE HAPPENING (2008)
Καλή Πρωτομαγιά! Μπήκε για τα καλά πλέον η άνοιξη και σίγουρα ετοιμάζεσαι να τρέξεις στην εξοχή και να πιάσεις τον Μάη –ειδικά τώρα που η αργία έπεσε και σε τριήμερο. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, λοιπόν, να μιλήσουμε για μια ταινία γεμάτη φύση, δέντρα, λουλουδάκια και ύπαιθρο! Και μπόλικους, τραγικούς, εξοχικούς θανάτους! Έτσι, για να σου μαγαρίσω την εξόρμηση και να σε κάνω να βλέπεις κάθε φορά με μισό μάτι τη φύση! Άλλωστε, το ότι τα δέντρα δεν μπορούν να μετακινηθούν, δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθούν να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να μας εξοντώσουν!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης αρχίζουν ξαφνικά ν’ αυτοκτονούν με διάφορους τρόπους, σαν κάποιος να ελέγχει το μυαλό τους. Η αρχική εκτίμηση είναι ότι πρόκειται για τρομοκρατική επίθεση και ότι υπαίτιος είναι κάποια μυστηριώδης νευροτοξίνη που μεταδίδεται με τον αέρα. Όταν τα κρούσματα, όμως, αρχίζουν να εμφανίζονται ταυτόχρονα και σε άλλες μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ, ο κόσμος πανικοβάλλεται και αναζητά καταφύγιο σε αγροτικές περιοχές και την εξοχή. Ανάμεσά τους είναι και ο Elliot, ένας καθηγητής λυκείου, ο οποίος μαζί με τη γυναίκα του και τον καλυτερό του φίλο θα προσπαθήσουν να παραμείνουν ζωντανοί και να βρούνε μια απάντηση στη μυστηριώδη μάστιγα…

Η ταινία ξεκινά αρκετά καλά και σε προετοιμάζει από την πρώτη σκηνή κιόλας για την απειλή που πρόκειται να αντιμετωπίσουν οι ήρωες. Δυστυχώς, αυτό για το οποίο δεν σε προετοιμάζει είναι ο απότομος κατήφορος που πρόκειται να πάρει με το που θα εμφανιστούν αυτοί! Αν υπάρχει ένα γεγονός το οποίο έχει γίνει παγκοσμίως αποδεκτό όσον αφορά το The Happening, είναι ότι σχεδόν όλες οι ερμηνείες είναι κακές εώς κάκιστες. Σε αυτό, φυσικά, δεν φταίνε τόσο οι ηθοποιοί -οι οποίοι, ούτως ή άλλως, έχουν αποδείξει το υποκριτικό τους ταλέντο σε άλλες παραγωγές- όσο το ίδιο το σενάριο. Οι διάλογοι είναι απλοί και αφελείς στην καλύτερη περίπτωση και τελείως χαζοί στη χειρότερη. Όσο καλός ηθοποιός και αν είσαι, όταν το σενάριο που σου παραδίδουν είναι κακογραμμένο και δεν δίνει κανένα βάθος στους χαρακτήρες, δεν μπορείς να κάνεις και θαύματα!

Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, οι πρωταγωνιστές δεν πείθουν τόσο για τη χημεία μεταξύ τους, κάθε διάλογός τους μοιάζει ανούσιος κι εκτός της πραγματικότητας της ταινίας, οι αντιδράσεις τους σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους δεν βγάζουν κανέναν νόημα, ενώ ο χαρακτήρας του Wahlberg κάνει το ένα λογικό άλμα μετά το άλλο ώστε να μαντέψει τελείως αυθαίρετα (και βολικά) όλες τις απαντήσεις στο μυστήριο –όταν δεν του τις δίνουν στην ψύχρα ξεκάρφωτοι χαρακτήρες, δηλαδή… Και αυτό είναι κρίμα, διότι το ίδιο το σενάριο είχε τις προοπτικές να δώσει μια εξαιρετική πλοκή.

Η ταινία έχει αρκετές σκηνές θανάτου –πολλές από αυτές για γερά νεύρα- και αν εξαιρέσουμε το γελοίο των διαλόγων και των ερμηνειών, είναι αρκετά αγωνιώδης και φρικιαστική. Ο Shyamalan δήλωσε ότι σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν ένα b-movie, οπότε η αφέλεια του σεναρίου και των διαλόγων ήταν σκόπιμη, αλλά κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά πια αυτόν, μια και όλες οι πρόσφατες ταινίες του έχουν την τάση να καταλήγουν b-movies… Δικαίως έφαγε σκυλοθάψιμο από τους πάντες και φιγουράρει και στις πρώτες θέσεις κάθε λίστας με τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το happening καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με πάρτυ γυμνασιόπαιδου –από εκείνα που παίζει κακή ποπ μουσική και σκάει μύτη και κλόουν να κάνει ταχυδακτυλουργικά! Αλλά αξίζει μόνο για τις σκηνές θανάτου!

GEEKY TRIVIA
Ο M. Night Shyamalan έχει τη συνήθεια να κάνει cameos σε όλες τις ταινίες του –περίπου όπως έκανε ο Χίτσκοκ στις δικές του, αλλά με τη διαφορά ότι αυτός έχει και ατάκες. Αυτή είναι η πρώτη ταινία στην οποία δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπό του, αλλά ακούμε μόνο τη φωνή του, αφού υποδύεται τον Joey, τον συνάδελφο της πρωταγωνίστριας, με τον οποίο μιλάει στο κινητό.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το τέλος της ταινίας αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός σίκουελ. Η ίδια η ταινία, όχι!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

It's raining men!

It’s raining men!

Δεν σου έμαθε η μάνα σου να μη μαζεύεις ό,τι βρίσκεις κάτω;

Δεν σου έμαθε η μάνα σου να μη μαζεύεις ό,τι βρίσκεις κάτω;

Αναρωτιούνται όλοι τι συμβαίνει. Και πώς βρέθηκαν σ' αυτή την ταινία...

Αναρωτιούνται όλοι τι συμβαίνει. Και πώς βρέθηκαν σ’ αυτή την ταινία…