The Strain: Κανένα αντιβιοτικό δεν θα σε σώσει…

Δημιουργός: Guillermo del Toro, Chuck Hogan
Δίκτυο: FX
Διάρκεια: 4 σεζόν (46 επεισόδια 39’-44’)
Ηθοποιοί: Corey Stoll, David Bradley, Mia Maestro κ.α
Είδος: Horror Drama
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE STRAIN (2014-2017)
Χάλασε πάλι ο καιρός, οπότε ευκαιρία να σου προτείνω άλλη μια σειρούλα τρόμου για bingewatching μέχρι να έρθει ξανά η λιακάδα! Και τι καλύτερο από μια παραγωγή του ανθρώπου που έχει αφήσει το ανεξίτηλο στίγμα του στις ταινίες τρόμου και φαντασίας; Η σημερινή σειρά κράτησε τέσσερα χρόνια και είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι δημιουργοί είχαν ήδη προαποφασίσει τη διάρκειά της και δεν θέλησαν να την τραβήξουν από το μαλλί με το ζόρι!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Αμέσως μετά την προσγείωση ενός αεροπλάνου στο αεροδρόμιο JFK, κάθε επικοινωνία με το πιλοτήριο διακόπτεται, ενώ οι επιβαίνοντες δεν δίνουν κανένα σημείο ζωής. Αμέσως καλείται μια ερευνητική ομάδα του Κέντρου Ελέγχου Λοιμωδών Νοσημάτων, με επικεφαλής τον Dr. Ephraim Goodweather, η οποία ανακαλύπτει ότι όλοι οι επιβάτες –πλην τεσσάρων ατόμων- είναι νεκροί από κάτι που μοιάζει με παρασιτική ασθένεια. Εν τω μεταξύ, στον αποθηκευτικό χώρο του αεροσκάφους ανακαλύπτεται ένα μυστηριώδες, σκαλιστό κουτί που μοιάζει με φέρετρο. Η υπόθεση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν ένας ηλικιωμένος ενεχυροδανειστής, ο Abraham Setrakian πλησιάζει τον Ephraim και τον πιέζει να καταστρέψει όλα τα πτώματα των θυμάτων και να μην επιτρέψει στο μυστηριώδες κουτί να βγει από τον χώρο του αεροδρομίου. Οι πάντες τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, χωρίς να γνωρίζουν ότι βρίσκονται στο ξεκίνημα μιας πρωτοφανούς επιδημίας που θα αλλάξει για πάντα την ανθρωπότητα…

Το The Strain είναι βασισμένο στην ομώνυμη τριλογία μυθιστορημάτων των del Toro και Hogan και την παραγωγή ανέλαβε ο Carlton Cuse, γνωστός για τη συμβολή του σε μερικές από τις πιο γνωστές και πετυχημένες σειρές των ΗΠΑ. Ο del Toro σκόπευε να προχωρήσει απευθείας στη δημιουργία τηλεοπτικής σειράς, όμως η συμφωνία με το πρώτο δίκτυο κατέληξε σε φιάσκο όταν του ζήτησαν να κάνει τη σειρά… κωμωδία! Έτσι, αποφασίστηκε να ακολουθήσει πρώτα τη συγγραφική οδό, με τη βοήθεια του Hogan. Το πρώτο βιβλίο, μάλιστα, ήταν τόσο μεγάλη επιτυχία, που αρκετά τηλεοπτικά δίκτυα πλησίασαν τους συγγραφείς για να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα. Οι ίδιοι, όμως, αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε κάποια συμφωνία πριν την έκδοση και του τρίτου βιβλίου, φοβούμενοι ότι μια πρόωρη τηλεοπτική μεταφορά θα επηρέαζε τον τρόπο που θα έγραφαν τα υπόλοιπα βιβλία (οι φαν του Game of Thrones κουνάνε το κεφάλι απελπισμένοι σε αυτό το σημείο).

Ο πυρήνας της σειράς, ουσιαστικά, δεν αποτελεί τίποτε παραπάνω από μια ιστορία με βρικόλακες. Δεν την αποκαλείς, όμως, ούτε κλασική ούτε συνηθισμένη, αφού οι δημιουργοί έχουν καταφέρει να ανανεώσουν πλήρως τον μύθο των βαμπίρ, παρουσιάζοντας την ιστορία απο τελείως διαφορετική οπτική γωνία και με ενδιαφέρουσες προσθήκες που οδηγούν την πλοκή σε εντελώς απρόσμενα μονοπάτια. Η σειρά έχει την ίδια noir, στυλιζαρισμένη αισθητική με όλες τις παραγωγές του del Toro, ενώ όσο προχωρούν οι σεζόν, τόσο πιο σκοτεινή και έντονη γίνεται η ατμόσφαιρα.

Άπο άποψη παραγωγής, πρόκειται για μια πολύ αξιόλογη δουλειά, με προσεγμένη σκηνοθεσία, αρκετά καλά εφέ και κάποια από τα πιο τρομακτικά και φρικιαστικά πλάσματα που έχουν δημιουργηθεί ποτέ για σειρά.
Από άποψη σεναρίου, θα μπορούσε σίγουρα να γίνει καλύτερη δουλειά. Η αφήγηση μπορεί να είναι σχετικά γρήγορη και χωρίς περιττά πλατιάσματα, όμως υπάρχουν μπόλικα σεναριακά κενά και αρκετά σημεία που δεν έχουν καμία λογική στα πλαίσια της ιστορίας, καθώς και κάποιοι διάλογοι ή σκηνές που θα σε κάνουν να στραβομουτσουνιάσεις, αφού ακολουθείται η πάγια τακτική που θέλει τους κεντρικούς ήρωες μια στο τόσο να κάνουν κάτι τελείως ηλίθιο, μόνο και μόνο για να γίνει πιο δραματική η πλοκή. Έτσι, μπορεί μεν η ιστορία να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα όσο προχωρά και να έχεις αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί τελικά, αλλά οι ίδιοι οι χαρακτήρες σού το χαλάνε αρκετά.

Σε γενικές γραμμές, το The Strain είναι τρομακτικό, έχει αρκετές δόσεις σασπένς και φρίκης και καταφέρνει να δώσει νέα πνοή σε μια κλασική, τετριμμένη ιδέα. Μόνο που η εκτέλεση θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την καλύτερα μονοκοπανιά, κατά προτίμηση με τις πόρτες κλειδαμπαρωμένες!

GEEKY TRIVIA
Ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας καπνίζει τσιγάρα μάρκας Morley. Η μάρκα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και χρησιμοποιείται κατά κόρον σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές από το 1960, όταν ο Hitchcock την πρωτοχρησιμοποίησε στην ταινία Psycho. Η πιο γνωστή της χρήση, όμως, είναι στη σειρά The X Files, αφού είναι η αγαπημένη μάρκα του διαβόητου «Cigarette Smoking Man»!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Η σειρά έληξε χωρίς να αφήνει ενδεχόμενα συνέχειας –και χωρίς να χρειάζεται κάποια, άλλωστε.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου.

Η ερευνητική ομάδα.

Ο αινιγματικός μπάρμπας.

Το κατοικίδιό του;

Τι κοιμάται εκεί μέσα;

El Espinazo del Diablo: Νιώσε τον τρόμο στη ραχοκοκαλιά σου…

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Antonio Trashorras
Μουσική: Javier Navarrete
Ηθοποιοί: Marisa Peredes, Eduardo Noriega, Federico Luppi κ.α.
Είδος: Gothic Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

EL ESPINAZO DEL DIABLO (2001)
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις αγγλόφωνες παραγωγές και να δούμε και κάτι σε διαφορετική γλώσσα, να ξεκουραστεί λιγάκι το αυτάκι μας! Σήμερα, λοιπόν, έχει Ισπανία το μενού και όταν συνδυάζουμε την Ισπανία με τις ταινίες τρόμου, ένα είναι το όνομα που έρχεται πρώτα στο μυαλό: Guillermo del Toro!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού Εμφυλίου, ένα απόμερο ορφανοτροφείο αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών που είτε έχουν χάσει τους γονείς τους είτε αφήνονται εκεί για την ασφάλειά τους. Στην κεντρική αυλή του δεσπόζει μια τεράστια βόμβα η οποία δεν εξερράγει ποτέ –κατάλοιπο παλιότερης επίθεσης στην περιοχή. Στο ορφανοτροφείο καταφτάνει και ο μικρός Carlos, ο οποίος γίνεται αμέσως στόχος του Jaime, του νταή του ιδρύματος. Ο Carlos αρχίζει να βλέπει μια μυστηριώδη, τρομακτική οπτασία που μοιάζει να στοιχειώνει τις εγκαταστάσεις του ορφανοτροφείου και μαθαίνει από τα υπόλοιπα παιδιά τις φήμες για τον Santi, ένα παιδί που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς τη μέρα που εμφανίστηκε η βόμβα στην αυλή. Το υποτιθέμενο φάντασμα, όμως, είναι η μικρότερη απειλή που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν οι υπεύθυνου του ιδρύματος…

Το The Devil’s Backbone –όπως είναι ο αγγλικός τίτλος- είναι μία ισπανο-μεξικάνικη παραγωγή και αποτελεί μια από τις πρώτες ταινίες μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη –και σε παραγωγή Αλμοδοβάρ, παρακαλώ! Από την αρχή ως το τέλος της σε κρατά καθηλωμένο με τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες της, το μυστήριό της, αλλά και τη σαγηνευτική της ατμόσφαιρα, που ισορροπεί ιδανικά το ρεαλιστικό με το φανταστικό. Παράλληλα, η αίσθηση ότι κάτι κακό πλανάται στον αέρα σε ακολουθεί από τις πρώτες σκηνές, καθώς δεν είναι μόνο το σκηνικό πολέμου και το φάντασμα που προσθέτουν ένταση στην ταινία, αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κάποιοι από τους οποίους έχουν τα δικά τους μυστικά.

Η αλήθεια είναι ότι η ταινία παίζει με διάφορες υπο-πλοκές και μικρότερες ιστορίες που μπλέκονται η μία με την άλλη. Συνήθως αυτό δεν έχει καλά αποτελέσματα σε ένα σενάριο, αλλά ο del Toro είναι γνωστός βιρτουόζος και καταφέρει να χειριστεί σαν ζογκλέρ όλες τις πτυχές του σεναρίου, φτιάχνοντας –ακόμη μία φορά- μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο παραμύθι και το δράμα.

Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι η ταινία απέσπασε θερμότατες κριτικές από κοινό και κριτικούς και αγαπήθηκε ως μία από τις καλύτερες του del Toro. Φυσικά, τα πρωτεία θα έκλεβε πέντε χρόνια αργότερα το μεγαλύτερο αριστούργημά του μέχρι σήμερα: το El Laberinto del Fauno, το οποίο, επίσης, διαδραματίζεται στον ισπανικό Εμφύλιο κι έχει ως κεντρικό πρόσωπο ένα παιδί. Ε, κολλήματα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, join the club: δες την και λάτρεψέ την!

GEEKY TRIVIA
Ο del Toro έγραψε το σενάριο όταν ήταν ακόμη στο κολλέγιο και το El Espinazo αποτελεί την αγαπημένη και πιο προσωπική του δημιουργία. Ίσως επειδή την έχει εμπνευστεί από δικές του αναμνήσεις, κυρίως αυτές με τον θείο του -ο οποίος υποτίθεται ότι τον επισκέφθηκε κάποια στιγμή ως φάντασμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ταινία αποτελεί τον μεγάλο αδελφό του El Laberinto del Fauno, μια και εκτυλίσσονται και οι δύο στην ίδια χρονική περίοδο κι έχουν ως κεντρικούς ήρωες παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα, όχι μόνο με το υπερφυσικό, αλλά και με την τραγική πραγματικότητα γύρω τους.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αυτή και μόνο είναι υπεραρκετή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Πού πας νυχτιάτικα;

Το κακό συναπάντημα…

Ώρα για μπάρμπεκιου!

Crimson Peak: Τα φαντάσματα είναι αληθινά…

10sCP-posterΣκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Matthew Robbins
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Mia Wasikowska, Tom Hiddleston, Jessica Chastain κ.α.
Είδος: Gothic Romance
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

CRIMSON PEAK (2015)
Την αγάπη μου για τον del Toro την έχω ομολογήσει αρκετές φορές στο παρελθόν και με τη σημερινή ταινία, η αγάπη αυτή μετατράπηκε σε λατρεία μεγέθους «στήνω βωμό στο δωμάτιό μου και θυσιάζω στο όνομά σου μικρά ζώα κάθε βράδυ»! Το στυλ του ξεχωρίζει πάντα, ειδικά σε ταινίες εποχής, όπου δίνει ρέστα (βλέπε Pan’s Labyrinth). Και αν σε τρομάζει το γεγονός ότι η ταινία λανσάρεται ως «gothic romance», μη φοβάσαι! Δεν πρόκειται για κάποιο κλαουνορομάντσο τύπου Twilight, όπου δέκα μορφονιοί περιφέρουν τις καταθλιπτικές μουτσούνες τους σε όλη την ταινία ψάχνοντας την αληθινή αγάπη και τζελ με δυνατό κράτημα για τα μαλλιά τους!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η ιστορία διαδραματίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες του 1900, όπου ο βρετανός βαρονέτος Sir Thomas αναζητεί επενδυτές για μια εφεύρεση που θα κάνει την εξόρυξη πηλού στην πατρίδα του πιο γρήγορη και εύκολη. Απευθύνεται στον επιχειρηματία Carter Cushing, ο οποίος, όμως, αντιμετωπίζει με μεγάλη δυσπιστία τον βαρονέτο –σε αντίθεση με την κόρη του, την Edith, η οποία του δείχνει ιδιαίτερη συμπάθεια. Καθώς με το πέρασμα του χρόνου αρχίζει να αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο μεταξύ τους, η Edith αγνοεί ότι τα πραγματικά κίνητρα του Sir Thomas –αλλά και της εκκεντρικής αδελφής του- είναι κάθε άλλο παρά αγνά. Όταν, όμως, ο πατέρας της ερευνήσει το παρελθόν τους, θα θέσει σε κίνηση μια σειρά από γεγονότα που θα φέρουν την Edith αντιμέτωπη με την αλήθεια, αλλά και με –κυριολεκτικά- φαντάσματα του παρελθόντος…

Το Crimson Peak είναι μια οπτικοακουστική πανδαισία. Ο del Toro βγάζει πάντα τον καλύτερο εαυτό του στις ταινίες που έχουν να κάνουν με τη φαντασία και το υπερφυσικό, ειδικά όταν πλαισιώνεται από συνεργάτες που έχουν δουλέψει πολλές φορές μαζί του και ξέρουν πια πώς να κάνουν το όραμά του πραγματικότητα. Τα γοτθικά σκηνικά (ειδικά αυτό του παλιού σπιτιού) είναι εντυπωσιακά και υποβλητικά και σε μαγνητίζουν, τα βικτωριανά κουστούμια είναι σχεδόν παραμυθένια και συμπληρώνουν τον κάθε χαρακτήρα, ενώ η εξαιρετική μουσική επένδυση του Velázquez είναι ό,τι πιο όμορφο και καθηλωτικό έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια σε ταινία τρόμου.

Το ίδιο το σενάριο δεν αποτελεί κάτι το εξαιρετικά πρωτότυπο. Πολλά πράγματα θα τα μαντέψεις από την αρχή μόνος σου, κάποια άλλα δεν κάνουν καν τον κόπο να τα κρατήσουν μυστικά από την αρχή κιόλας, ενώ υπάρχουν και ορισμένες ανατροπούλες που τονώνουν το ενδιαφέρον. Άλλωστε, πρόκειται πρωτίστως για μια ιστορία αγάπης, που διαδραματίζεται μέσα σε ένα σκηνικό τρόμου και μυστηρίου. Ακόμη κι έτσι, όμως, οι δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών –ειδικά της Jessica Chastain, η οποία είχε συνεργαστεί ξανά (έμμεσα) με τον del Toro στο Mama– καλύπτουν στο έπακρο τις όποιες αδυναμίες του σεναρίου.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, πρόκειται για μια πολύ καλοδουλεμένη και φινετσάτη παραγωγή, που θα σε καθηλώσει με την ατμόσφαιρα που αποπνέει. Παρά τις πολύ καλές κριτικές, βέβαια, η ταινία δείχνει να δίχασε τους θεατές, με πολλούς να τη θεωρούν βαρετή, αδιάφορη ή κατώτερη των προσδοκιών τους –ίσως επειδή κανείς τους δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει την υπόθεση της ταινίας και νόμιζαν ότι πρόκειται για καμιά σπλατεριά ή κλασική ιστορία με εκδικητικά πνεύματα που καρυδώνουν κοσμάκη!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, απόλαυσέ την με την ησυχία σου! Εγώ την έχω ήδη δει δύο φορές!

GEEKY TRIVIA
Τα πάντα μέσα στο σπίτι του Κόκκινου Λόφου κατασκευάστηκαν για το σπίτι της ταινίας, δεν υπάρχει ούτε ένα αντικείμενο που να επαναχρησιμοποιήθηκε από παλιότερες παραγωγές. Το ίδιο το σπίτι δε, χτίστηκε ολόκληρο μέσα στο στούντιο, αλλά μετά το τέλος των γυρισμάτων αναγκάστηκαν να το γκρεμίσουν για να εξοικονομήσουν χώρο. Κρίμα, θα ήταν ό,τι έπρεπε για στοιχειωμένο σπίτι σε πάρκο ψυχαγωγίας!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι, δεν υπάρχει ούτε υλικό ούτε λόγος για σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Φιλοσοφική συζήτηση και πεταλούδες. Το κλασικό κόλλημα του del Toro με τα ζωύφια!

Φιλοσοφική συζήτηση και πεταλούδες. Το κλασικό κόλλημα του del Toro με τα ζωύφια!

Φάε κάτι, πετσί και κόκκαλο έμεινες...

Φάε κάτι, πετσί και κόκκαλο έμεινες…

Ψιλοφλώρος, αλλά εκείνη την εποχή οι φλώροι ήταν η μόδα!

Ψιλοφλώρος, αλλά εκείνη την εποχή οι φλώροι ήταν η μόδα!

Mimic: Αυτά παθαίνεις όταν παίζεις με τη Φύση…

90sMimic-posterΣκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Matthew Robbins, Guillermo del Toro
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Mira Sorvino, Jeremy Northam, Josh Brolin
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★
☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★
☆☆☆
Φρίκη: ★★
★
☆☆
Τρόμος: ★★
☆☆☆
Αγωνία: ★★
★
☆☆

MIMIC (1997)
Σήμερα, θα ασχοληθούμε με έντομα. Άσε κάτω μυγοσκοτώστρες, εντομοκτόνα και ηλεκτροφόρες ρακέτες –δεν πιάνουν μία μπροστά στα έντομα που θα δεις. Αν έχεις κάνα μπαζούκα εύκαιρο, τότε εντάξει! Η σημερινή ταινία δεν είναι και κάτι το τόσο αξιόλογο, πρωτότυπο ή σούπερ ουάου –αν και ο σκηνοθέτης της μάς έδωσε στη συνέχεια μπόλικες τέτοιες ταινίες! Είναι απλώς μια ταινία για να περάσεις κάπως την ώρα σου, να φας λίγο ποπ κ… βασικά, το ποπ κορν και οποιοδήποτε άλλο φαγώσιμο, καλύτερα να τα ξεχάσεις -εκτός αν τα πηγαίνεις καλά με κατσαρίδες που σου ρίχνουν στο μπόι…

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας θανατηφόρος ιός που έχει ως φορέα την κατσαρίδα (κάτι ξέρω που τις μισώ…), μολύνει και σκοτώνει τα παιδιά στη Νέα Υόρκη. Οι ειδικοί, ανήμποροι να βρουν θεραπεία, καταφεύγουν στη βοήθεια της εντομολόγου Susan Tyler, η οποία δημιουργεί (έτσι, στα πεταχτά!) τον «Ιούδα», ένα μεταλλαγμένο είδος εντόμου που οδηγεί τις κατσαρίδες της πόλης σε αφανισμό. Το νέο είδος είναι στείρο και γενετικά προγραμματισμένο να εξαλειφθεί από την πρώτη γενιά. Παρόλα αυτά, τρία χρόνια αργότερα, η Susan θα συνειδητοποιήσει με τρόμο ότι το έντομο, όχι μόνο επέζησε, αλλά έχει εξελιχθεί σε φονική μηχανή στο μέγεθος ανθρώπου, που μιμείται, ταυτόχρονα, την ανθρώπινη μορφή.

Εντάξει, αν δεν ανατινάχτηκε ο εγκέφαλός σου από αυτό που διάβασες και καταφέρεις να βάλεις στην άκρη το αφελές και τραβηγμένο από το μαλλί σενάριο, τότε θα μπορέσεις να δεις την ταινία κάπως ευχάριστα, μια και έχει μπόλικη δράση και αγωνία. Ως εκεί, μια και το Mimic δεν προσφέρεται για κάτι περισσότερο. Καλά, το κλασικό μήνυμα περνάει και πάλι, λίγο χοντροειδώς, ώστε να το πιάσει εύκολα και ο πιο ουγκ θεατής: «Ο άνθρωπος παριστάνει το Θεό και βιάζει τη Φύση, οπότε η Φύση αποφασίζει να εκδικηθεί και Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ! ΜΙΑ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΑΛΟΓΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΗ ΘΕΙΑ!!!»

Σίγουρα δεν ανήκει στις καλύτερες ταινίες που έχει σκηνοθετήσει ο del Toro, όχι μόνο επειδή αποτελεί μια από τις πρώτες του δουλειές, αλλά κυρίως επειδή οι παραγωγοί της ταινίας (οι περιβόητοι αδελφοί Weinstein) είχαν άποψη για τα πάντα και έχωναν τη μύτη τους συνέχεια, με αποτέλεσμα να ξεφεύγουν πολλές φορές από το σενάριο ή να αναγκάζεται ο σκηνοθέτης να γυρίζει πρόσθετες σκηνές που του ζητούσαν οι «πληρώνουμε-και-έχουμε-και-άποψη» παραγωγοί. Τελικώς, η ταινία, αν και δεν πήρε τόσο άσχημες κριτικές, πάτωσε εισπρακτικώς και δεν έβγαλε καν το budget της, ενώ ο del Toro την αποκήρυξε κι από τότε δεν έχει συνεργαστεί ποτέ ξανά με τους Weinstein! Όποιος καεί στο χυλό…
Παρόλα αυτά, το Mimic περιέχει αρκετές από τις αγαπημένες εμμονές του σκηνοθέτη, τις οποίες συναντάμε σχεδόν σε κάθε ταινία του: έντομα (με τα οποία έχει ανησυχητική μανία και να πάει να το κοιτάξει), κλειστοφοβικά, σκοτεινά μέρη και τέρατα!

Η ταινία προοριζόταν στην αρχή μόνο για μικρή διάρκεια –μόλις 30 λεπτά- και θα αποτελούσε, μαζί με άλλες δύο, κομμάτι μιας σπονδυλωτής ταινίας τρόμου. Τελικά το σενάριο άρεσε και αποφάσισαν να την τραβήξουν κι άλλο, ώστε να γίνει μια ολοκληρωμένη ταινία από μόνη της. Εντάξει, μπορεί και να ήταν και καλύτερη αν την άφηναν τριαντάλεπτη…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το ταινιάκι βλέπεται ευχάριστα –δεν είναι και για Aroxol!


GEEKY TRIVIA
Η ταινία είχε αρχικά λίγο πιο απαισιόδοξο τέλος, αλλά δεν πήγε καλά στη δοκιμαστική προβολή, οπότε διαφοροποιήθηκε αρκετά. Το εναλλακτικό τέλος κυκλοφορεί στο ίντερνετ.


MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε άλλα δύο σίκουελ, αμφότερα απευθείας σε DVD και πολύ κατώτερης ποιότητας από το πρωτότυπο.

  • Mimic 2 (2001) ★
☆☆☆☆
    Τα έντομα έχουν επιβιώσει (τι πρωτότυπο!) και στην ταινία υποβιβάζονται σε ρόλο stalker, αφού καταδιώκουν και σκοτώνουν έναν-έναν τους γκόμενους της εντομολόγου Remy –βοηθού της Susan από την πρώτη ταινία, η οποία είναι και το μοναδικό μέλος του αρχικού καστ που επιστρέφει- που εργάζεται πλέον ως δασκάλα. Το σενάριο είναι μια από τα ίδια, με εξαίρεση το απολύτως εξωφρενικό φινάλε που ανεβάζει την επιστημονική φαντασία σε νέα ύψη!
  • Mimic 3: Sentinel (2003) ★
☆☆☆☆
    Ο Marvin, ένας επιζώντας του φονικού ιού που σκότωνε τα παιδιά στην πρώτη ταινία, ζει προστατευμένος μέσα στο αποστειρωμένο δωμάτιό του, καθώς η ασθένεια τον άφησε με αρκετές αλλεργίες και υπερευαισθησία στο περιβάλλον. Μοναδική του ασχολία το να τραβάει και να εμφανίζει φωτογραφίες από όλους τους γείτονες και τους περίοικους, μαθαίνοντας σχεδόν τα πάντα γι’ αυτούς. Όταν πιάσει με την κάμερα του μια μυστηριώδη μορφή που σκοτώνει κόσμο, θα προσπαθήσει να πείσει τους πάντες ότι το έντομο «Ιούδας» έχει επιστρέψει.
    Η ταινία διαφοροποιείται αρκετά από τις προηγούμενες σε ύφος, καθώς τη μισή τη βλέπουμε μέσα από την κάμερα του ψυχάκια…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το φάγανε οι κατσαρίδες. Ε, τι μέλλον να έχει μια ταινία που δεν έβγαλε ούτε το κόστος της;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Αχ, τι γλυκούλι! Κι έτοιμο να σου σκίσει τα ράμματα!

Αχ, τι γλυκούλι! Κι έτοιμο να σου σκίσει τα ράμματα!

Πριν πλησιάσεις, σιγουρέψου πρώτα ότι η σκιά του αγνώστου ανήκει σε θηλαστικό...

Πριν πλησιάσεις, σιγουρέψου πρώτα ότι η σκιά του αγνώστου ανήκει σε θηλαστικό…

Παγιδευμένοι και με ένα μάτσο τέρατα στο κατόπι τους...

Παγιδευμένοι και με ένα μάτσο τέρατα στο κατόπι τους…