5 θρίλερ μόνο για μέλη!


NETFLIX AND CHILL!
Τριημεράκι έφτασε κι αυτό σημαίνει μπόλικος χρόνος για να αράξεις σπίτι και να λιώσεις στις ταινίες και τις σειρές (εκτός αν έχεις ανήλικα παιδιά, οπότε τα θερμά μου συλληπητήρια…) Μια και την προηγούμενη φορά παρουσίασα παραγωγή του Netflix, είπα να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο, με πέντε ταινίες τρόμου της συγκεκριμένης πλατφόρμας. Κάποιες από τις σημερινές προτάσεις χρηματοδοτήθηκαν από το ίδιο το Netflix, με σκοπό να προβληθούν αποκλειστικά από αυτό, ενώ κάποιες άλλες είχαν πρώτα προβολή σε περιορισμένες κινηματογραφικές αίθουσες ή φεστιβάλ. Είναι γεγονός ότι το Netflix –αφού άλλαξε τα δεδομένα στο τηλεοπτικό τοπίο – έχει μπει με φόρα και στην κινηματογραφική αρένα, κοντράροντας στα ίσα τα μεγάλα στούντιο. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και πιο γνωστά ονόματα συνεργάζονται με αυτό, αφού οι καλογυρισμένες και ακριβές παραγωγές του έχουν τραβήξει την προσοχή του κοινού. Και αν δεν έχεις δική σου συνδρομή, μην ανησυχείς: όλο και κάποιος φίλος σου θα έχει για να πας να κάνεις τράκα καμιά ταινία, αλλιώς μπορείς κάλλιστα να το ενεργοποιήσεις δωρεάν για έναν μήνα και να πέσεις με τα μούτρα! (Ούτε ποσοστά να έπαιρνα, με τόση διαφήμιση…)


THE RITUAL (2017)

Σκηνοθεσία: David Bruckner
Σενάριο: Joe Burton (βασισμένο στο βιβλίο του Adam Nevill)
Μουσική: Ben Lovett
Ηθοποιοί: Rafe Spall, Arsher Ali κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Έξι μήνες μετά τη δολοφονία ενός φίλου τους, τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη της παρέας οργανώνουν προς τιμήν του ένα ταξίδι για πεζοπορία στην Σουηδία. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, όμως, ένας από τους φίλους τραυματίζεται και αποφασίζουν να αλλάξουν τη διαδρομή τους και να περάσουν μέσα από ένα δάσος, ώστε να μειώσουν στο μισό την απόσταση. Η απόφαση αυτή, όμως, συνοδεύεται από μια σειρά ανεξήγητων και τρομακτικών συμβάντων, καθώς και περίεργους εφιάλτες που δείχνουν να επηρεάζουν κάθε μέλος της παρέας με διαφορετικό τρόπο. Όταν συνειδητοποιούν ότι δεν έπρεπε να είχαν μπει ποτέ μέσα στο δάσος αυτό, είναι πια πολύ αργά για να γυρίσουν πίσω…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα αρκετά υποβλητικό και τρομακτικό θρίλερ. Μπορεί η ιστορία να είναι κάπως γνώριμη, αλλά το σκανδιναβικό σκηνικό προσθέτει αρκετούς πόντους στην ήδη ανατριχιαστική ατμόσφαιρα και στην αίσθηση ενός επερχόμενου κακού, το οποίο δεν κάνει φανερή την παρουσία του από την αρχή, αφήνοντας πρώτα τους χαρακτήρες, το τοπίο και τους ήχους να θέσουν τα θεμέλια του τρόμου που θα ακολουθήσει. Όσο εξελίσσεται η ιστορία, τόσο πιο αλλόκοτη γίνεται, οπότε να είσαι προετοιμασμένος για όλα!


GERALD’S GAME (2017)

Σκηνοθεσία: Mike Flanagan
Σενάριο: Jeff Howard, Mike Flanagan (βασισμένο στο βιβλίο του Stephen King)
Μουσική: The Newton Brothers
Ηθοποιοί: Carla Gugino, Bruce Greenwood
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Jessie και ο Gerald πηγαίνουν στο απομονωμένο, παραλίμνιο εξοχικό τους για ένα ρομαντικό τριήμερο, με σκοπό να αναθερμάνουν τη σχέση τους. Ο Gerald παίρνει δύο χάπια Viagra και στη συνέχεια δένει την έκπληκτη γυναίκα του με χειροπέδες στο κρεβάτι, προτείνοντάς της να πραγματοποιήσουν μια φαντασίωσή του. Όταν η Jessie αρχίζει να νιώθει άβολα με τον τρόπο που εξελίσσεται το παιχνίδι, του ζητά να σταματήσουν –γεγονός που οδηγεί σε καυγά μεταξύ τους. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο όταν ο Gerald παθαίνει καρδιακή προσβολή και καταρρέει, αφήνοντας τη γυναίκα του δεμένη και αβοήθητη στο κρεβάτι…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ –με μεγάλη έμφαση στο «ψυχολογικό»! Το τονίζω, καθώς βλέποντας το trailer σου δίνεται η εντύπωση ότι τα στοιχεία του τρόμου και της αγωνίας είναι πολύ πιο έντονα και ότι πρόκειται για τις απεγνωσμένες προσπάθειες της ηρωίδας να απελευθερωθεί και να σωθεί από βέβαιο, φριχτό θάνατο. Σίγουρα, αυτή είναι η βασική πλοκή, όμως το ψυχολογικό κομμάτι της ταινίας είναι αυτό που παίζει πρωταρχικό ρόλο στην ιστορία –γεγονός που δεν είναι απαραιτήτως κακό, απλώς όταν ξεκινάς να δεις κάτι έχοντας την εντύπωση ότι θα εξελιχθεί διαφορετικά, ξενερώνεις κάπως! Η ταινία, σε γενικές γραμμές, δεν απογοητεύει, όμως είναι εμφανές ότι προσπαθεί απεγνωσμένα να γεμίσει τον χρόνο, καθώς το σενάριο είναι βασισμένο σε μια μικρή νουβέλα του King και δεν έχει πολύ υλικό στο οποίο μπορεί να στηριχτεί. Θα δούλευε καλύτερα ως επεισόδιο κάποιας σειράς ή ανθολογίας θρίλερ.


1922 (2017)

Σκηνοθεσία: Zak Hilditch
Σενάριο: Zak Hilditch (βασισμένο στη νουβέλα του Stephen King)
Μουσική: Mike Patton
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Molly Parker, Neal McDonough
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Will είναι αγρότης σε μια μικρή κωμόπολη της Nebraska και ζει σε μια μικρή φάρμα, μαζί με τη σύζυγο και τον γιο τους. Όταν η Arlette κληρονομεί ένα μεγάλο κομμάτι γης, ξεσπά μια αψιμαχία ανάμεσα στο ζευγάρι, με τον Will να την πιέζει να κρατήσει τη γη, ώστε να την αξιοποιήσουν, και εκείνη να θέλει να πουλήσει τα πάντα και να μετακομίσουν στην Omaha για να ανοίξει μια δική της βιοτεχνία ρούχων. Στο μέσο αυτού του καυγά βρίσκεται ο γιος τους, ο Henry, τον οποίο ο κάθε γονιός θέλει να τραβήξει με το μέρος του. Όταν η Arlette αναφέρει ότι θα προχωρήσει σε διαζύγιο και θα πάρει μαζί της και τον Henry, ο Will συνειδητοποιεί ότι πρόκειται να χάσει τα πάντα και καταστρώνει ένα σχέδιο δολοφονίας της συζύγου του…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ακόμη μια μεταφορά νουβέλας του King. Η ταινία αποφεύγει τα έντονα στοιχεία τρόμου και φρίκης και τα jump scares και στα οποία στηρίζονται τα περισσότερα θρίλερ (ειδικά αυτά του King). Αντ’ αυτών, στηρίζεται περισσότερο στη διάχυτη ατμόσφαιρα μυστηρίου που εδραιώνει από το ξεκίνημά της, η οποία ενισχύεται από μερικές διακριτικές, υπερφυσικές πινελιές. Όλα αυτά, φυσικά, ενισχύονται από την αξιέπαινη ερμηνεία του Jane, ο οποίος στηρίζει, ουσιαστικά, το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στις πλάτες του.


APOSTLE (2018)

Σκηνοθεσία: Gareth Evans
Σενάριο: Gareth Evans
Μουσική: Fajar Yusekemal, Aria Prayogi
Ηθοποιοί: Dan Stevens, Lucy Boynton, Bill Milner κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στις αρχές του 1900, ένας πρώην ιεραπόστολος ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο νησί της Ουαλίας, με σκοπό να βρει και να ελευθερώσει την αδελφή του, η οποία έχει απαχθεί από μέλη μιας αίρεσης. Παριστάνοντας έναν από τους νέους προσήλυτους της αίρεσης, παρεισφρύει σε αυτήν και αρχίζει να διεξάγει κρυφή έρευνα με σκοπό να ανακαλύψει ποιοι είναι αυτοί που απήγαγαν την αδελφή του και σε ποιο σημείο την κρατάνε. Η έρευνά του, όμως, αρχίζει να αποκαλύπτει πολύ πιο αλλόκοτα πράγματα από όσα φανταζόταν πως θα έβρισκε, καθώς και ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τους ιδρυτές της σέκτας…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για μια αρκετά περίεργη, μυστηριώδη και αναπάντεχη ταινία τρόμου, που δεν εξελίσσεται όπως θα φανταζόσουν! Το σενάριο αποφεύγει τις κλισέ τρομάρες και επιλέγει να χτίσει αργά και σταθερά το σασπένς –αφήνοντας κάποιες αναλαμπές φρίκης πού και πού ώστε να σου δώσει μια γεύση από αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει! Η φρίκη, η βία και το υπερφυσικό στοιχείο δένουν μεταξύ τους αρμονικά, χωρίς αχρείαστες υπερβολές, ενώ η ερμηνεία του Stevens αποδεικνύει ακόμη μια φορά ότι πρόκειται για ένα από τα πιο αναξιοποίητα ταλέντα του Hollywood…


BIRD BOX (2018)

Σκηνοθεσία: Susanne Bier
Σενάριο: Eric Heisserer (βασισμένο στο βιβλίο του Josh Malerman)
Μουσική: Trent Reznor, Atticus Ross
Ηθοποιοί: Sandra Bullock, Trevante Rhodes, John Malkovich κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ένα μυστηριώδες, τρομακτικό φαινόμενο αποδεκατίζει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της Γης. Οι άνθρωποι αρχίζουν να βλέπουν οράματα, τα οποία τους παρακινούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους με διάφορους τρόπους. Στο μέσο όλης αυτής της φρίκης βρίσκεται η Malorie, μια ασυμβίβαστη ζωγράφος, της οποίας η μόνη ανησυχία λίγες ώρες νωρίτερα ήταν αν θα έδινε το αγέννητο παιδί της προς υιοθεσία ή θα το μεγάλωνε η ίδια. Τώρα, εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι μαζί με μια ομάδα άλλων επιζώντων, προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει γύρω της. Η μόνη ελπίδα επιβίωσης είναι να μείνουν όλοι κρυμμένοι, με τα παράθυρα καλυμμένα και αν χρειαστεί να κυκλοφορήσουν έξω, να το κάνουν με τα μάτια δεμένα. Πόσο μπορείς, όμως, να ζήσεις έτσι;

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για το θρίλερ που έκανε τον μεγαλύτερο ντόρο πέρσι και έσπασε ρεκόρ προβολής στο Netflix, με 80 εκατομμύρια προβολές μέσα σε έναν μήνα. Η παρουσία της Bullock στον κεντρικό ρόλο ήταν, σίγουρα, μεγάλος κράχτης, αλλά συνέβαλε σε αυτό και η ίδια η ιστορία, η οποία είναι από τις πιο πρωτότυπες και παράξενες που έχουμε δει ποτέ σε ταινία τρόμου. Η ταινία δεν εξηγεί ίσως και πάρα πολλά, αλλά αυτό δεν σε ενοχλεί καθόλου (το έχουμε συνηθίσει, άλλωστε, στα θρίλερ τα τελευταία χρόνια), καθώς οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, η αγωνία και οι σκηνές τρόμου αρκούν για να σε κρατήσουν ικανοποιημένο.
Το Bird Box, φυσικά, έγινε γνωστό και για άλλον λόγο: για το περιβόητο “blinfold challenge”, όπου ένα μάτσο κρετίνοι άρχισαν να κάνουν διάφορες επικίνδυνες προκλήσεις με τα μάτια δεμένα –με αποκορύφωμα μια 17χρονη ηλίθια στη Γιούτα, που κατάφερε να τρακάρει οδηγώντας έτσι!

Advertisements

5 θρίλερ με μπόλικο χρόνο ομιλίας!

 

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ!
Η τεχνολογία έχει κάνει αδιαμφισβήτητα καλύτερη τη ζωή μας, καθώς έχει βελτιώσει σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας: επικοινωνία, ψυχαγωγία, υγεία, διατροφή, μετακίνηση και πάει λέγοντας. Ένας από τους τομείς που έχει πάρει πολύ τα πάνω του χάρη στην τεχνολογική πρόοδο είναι ο κινηματογράφος -όχι μόνο όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι, αλλά και την έμπνευση που αντλούν οι σεναριογράφοι από αυτήν. Φυσικά, τα θρίλερ αγαπούσαν ανέκαθεν να παρουσιάζουν κυρίως τις αρνητικές πλευρές κάθε τεχνολογικού επιτεύγματος, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν θρίλερ, αλλά ντοκιμαντέρ του History Channel. Αυτό είναι καλό για εμάς τους φαν, ασφαλώς, αλλά από την άλλη δίνει και πάτημα σε όσους έχουν μετατρέψει την τεχνολογία σε αποδιοπομπαίο τράγο για ό,τι τραγικό συμβαίνει στην ανθρωπότητα και αναπολούν τις λαμπρές εποχές που κάναμε την ανάγκη μας σε μεταλλικά δοχεία, κυκλοφορούσαμε με κάρα και πεθαίναμε στα 30 από κοινό κρυολόγημα. (Αλλά βλαμένοι υπήρχαν πάντα –εδώ μπήκαμε στο 2018 κι ακόμα ορισμένοι πιστεύουν ότι η Γη είναι τηγανίτα!) Μια από τις αγαπημένες συσκευές των θρίλερ είναι το τηλέφωνο, το οποίο έχει την τιμητική του σε πάμπολλα θρίλερ, ως κομβικό σημείο της πλοκής. Πέντε από αυτά προτείνω σήμερα και, εντελώς συμπτωματικά, τα τρία έχουν γραφτεί από το ίδιο άτομο! Υποθέτω ότι έχει κάποιο περίεργο φετίχ με τις τηλεφωνικές συσκευές…


PHONE BOOTH (2003)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Harry Gregson-Williams
Ηθοποιοί: Colin Farrell, Forest Whitaker, Katie Holmes κ.α.
Είδος: Neo-noir Thriller, Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Stu είναι ένας Νεοϋορκέζος δημοσιοσχετίστας που έχει περάσει όλη του τη ζωή χειραγωγώντας τους πάντες γύρω του και λέγοντας κάθε είδους ψέμα, προσπαθώντας να αναρριχηθεί στην κοινωνία. Μέχρι τη μέρα που θα απαντήσει μια κλήση σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άγνωστο που δείχνει να γνωρίζει όλα του τα μυστικά. Ακόμη χειρότερα, ο άγνωστος δίνει στον Stu μια επιλογή: ή θα ομολογήσει στους πάντες τι είδους άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα ή θα πεθάνει από το τουφέκι με το οποίο τον σημαδεύει όλη την ώρα. Παγιδευμένος μέσα στον τηλεφωνικό θάλαμο, χωρίς δυνατότητα να εξηγήσει σε όσους βρίσκονται απ’ έξω τι πραγματικά συμβαίνει, ο Stu θα πρέπει να αποφασίσει αν το image και η αξιοπρέπειά του αξίζουν περισσότερο από την ίδια του τη ζωή…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα καλογραμμένο και αρκετά αγωνιώδες θρίλερ, με γρήγορο ρυθμό (το σενάριο εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο) και πολύ καλή ερμηνεία από τον Farrell. Η ατμόσφαιρα της ταινίας μπορεί να χαρακτηριστεί και χιτσκοκική –άλλωστε, ο σεναριογράφος είχε προτείνει στον ίδιο τον Χίτσκοκ, πίσω στα 60s, την ιδέα μια ταινίας που εκτυλίσσεται σε τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά δεν κατάφεραν τότε να σκεφτούν την κατάλληλη πλοκή. Όσο περιοριστική και αν ακούγεται η ιδέα μιας ταινίας που περιστρέφεται γύρω από ένα στενό κουτί στη μέση του δρόμου, έχει αρκετή δράση που θα καταφέρει να σε κρατήσει σε αναμμένα κάρβουνα μέχρι το τέλος. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από τα vintage τα μαύρα, με το καντράν!


CELLULAR (2004)

Σκηνοθεσία: David R. Ellis
Σενάριο: Chris Morgan, Larry Cohen
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: Kim Basinger, Chris Evans, Jason Statham κ.α.
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Jessica , μια καθηγήτρια Βιολογίας, πέφτει θύμα απαγωγής από μια ομάδα εγκληματιών, οι οποίοι την κρατάνε φυλακισμένη στη σοφίτα του κρησφύγετου τους. Οι απαγωγείς προσπαθούν να μάθουν πληροφορίες για κάτι για το οποίο, όπως φαίνεται, η ίδια δεν έχει ιδέα. Χρησιμοποιώντας τα εξαρτήματα από μια κατεστραμμένη τηλεφωνική συσκευή, η Jessica θα καταφέρει να κάνει μία και μοναδική τυχαία κλήση, η οποία θα την οδηγήσει στον Ryan. Τώρα, πρέπει να τον πείσει ότι δεν πρόκειται για κάποια φάρσα και ότι η ζωή της βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο και το μόνο που έχει να κάνει εκείνος είναι να κρατήσει το τηλέφωνο ανοιχτό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα ακόμη περιπετειώδες και γεμάτο ανατροπές θρίλερ, με εξίσου γρήγορο ρυθμό, μπόλικο σασπένς, αρκετή δράση και σποραδικές στιγμές χιούμορ, για να πάρεις και μια ανάσα! Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει αρκετή χημεία, ασχέτως αν μοιράζονται απειροελάχιστο χρόνο μαζί στην οθόνη. Το σενάριο είναι, ομολογουμένως, κάπως αφελές εώς εξωφρενικά απίθανο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ταινία δεν πρόκειται να σε ψυχαγωγήσει. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από εκείνες τις funky, ασύρματες συσκευές με τα παρδαλά χρώματα!


MESSAGES DELETED (2009)

Σκηνοθεσία: Rob Cowan
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Jim Guttridge
Ηθοποιοί: Matthew Lillard, Gina Holden κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Joel, ένας καθηγητής σεναριογραφίας που πασχίζει να γράψει ένα πετυχημένο σενάριο, αρχίζει να λαμβάνει τηλεφωνικά μηνύματα και κλήσεις από ανθρώπους που δεν γνωρίζει προσωπικά, ασχέτως αν εκείνοι ξέρουν ποιος είναι. Όταν ένα-ένα τα άτομα αυτά καταλήγουν νεκρά, η αστυνομία θα στρέψει προς εκείνον το ενδιαφέρον της, καθώς δείχνει να είναι ο μόνος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δολοφονημένους. Αποφασισμένος να αποδείξει την αθωότητά του, θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου προσπαθώντας να ανακαλύψει την ταυτότητα του πραγματικού δολοφόνου, ο οποίος μοιάζει να έχει άμεση σχέση με ένα μυστικό από το παρελθόν του Joel…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία πασχίζει απεγνωσμένα ν’ αντιγράψει τη meta αισθητική του Scream, αλλά πάσχει σε όλους τους τομείς. Το σενάριο είναι τίγκα στα λογικά κενά και τις τρύπες, οι ερμηνείες είναι είτε αδιάφορες είτε απλώς κακές και το μόνο που τη σώζει κάπως είναι 1-2 σκηνές που καταφέρνουν να σε τρομάξουν (ή να σε ξυπνήσουν από τον λήθαργο). Ο Matthew Lillard, αφού πέρασε όλη την καριέρα του παίζοντας βαρεμένους τύπους που κάνουν γκριμάτσες και τσιρίζουν, αποφάσισε να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει και σοβαρά, μόνο που το πλοίο έχει σαλπάρει πια οριστικά! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν payphone με τηλεκάρτα!


CELL (2016)

Σκηνοθεσία: Tod Williams
Σενάριο: Stephen King, Adam Alleca
Μουσική: Marcelo Zarvos
Ηθοποιοί: John Cusack, Samuel L. Jackson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Όταν ένα μυστηριώδες σήμα στέλνεται ταυτόχρονα σε όλες τις τηλεφωνικές συσκευές του πλανήτη, όλοι οι χρήστες που χρησιμοποιούν τα κινητά τους εκείνη τη στιγμή μετατρέπονται ακαριαία σε ψυχωτικούς δολοφόνους που προσπαθούν να σκοτώσουν όποιον βρούνε μπροστά τους. Μέσα στο χάος που θα ακολουθήσει, ο Clay, ο οποίος είναι από τους ελάχιστους τυχερούς που δεν έχουν επηρεαστεί ακόμη από τον ιό, θα ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι με σκοπό να εντοπίσει την οικογένειά του. Στην πορεία θα συναντήσει και άλλους επιζώντες, που έχουν σκοπό να λύσουν το μυστήριο πίσω από το φονικό σήμα -αν καταφέρουν να μείνουν ζωντανοί ως το τέλος…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και η ταινία είναι βασισμένη σε ιστορία του Stephen King, δυστυχώς ανήκει στο ποσοστό των ταινιών του που δεν βλέπονται ούτε με ένεση ηρωίνης στο μάτι! Ενώ η αρχική σκηνή της ταινίας σου δίνει την ελπίδα ότι θα δεις κάτι καλό, το σενάριο καταρρέει αμέσως κάτω από το βάρος δεκάδων κλισέ και αμέτρητων ψευτοφιλοσοφικών αναζητήσεων που έχουμε φάει στη μάπα εδώ και χρόνια. Τα μεγάλα ονόματα στο καστ δεν σώζουν καθόλου την κατάσταση -αντιθέτως, μοιάζουν να συμμετέχουν στην ταινία υπό την απειλή όπλου! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν μπάνιου!


NERVE (2016)

Σκηνοθεσία: Henry Joost, Ariel Schulman
Σενάριο: Jessica Sharzer
Μουσική: Rob Simonsen
Ηθοποιοί: Emma Roberts, Dave Franco, Juliette Lewis
Είδος: Techno-thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Vee, μια σχετικά ντροπαλή και συνεσταλμένη τελειόφοιτος του Λυκείου αποφασίζει να δηλώσει συμμετοχή σε ένα δημοφιλές online παιχνίδι ριάλιτι για να αποδείξει στους φίλους της ότι μπορεί να γίνει κι αυτή εξίσου περιπετειώδης. Το Nerve, όπως ονομάζεται το παιχνίδι, αποτελείται από παίκτες, αλλά και παρατηρητές και κάθε διαγωνιζόμενος πρέπει να φέρει σε πέρας διάφορες προκλήσεις με σκοπό να κερδίσει χρήματα, αναλόγως τη δημοτικότητα που θα έχει ανάμεσα στους παρατηρητές. Μόνο που όταν οι προκλήσεις αρχίζουν να γίνονται όλο και επικίνδυνες, η Vee αποφασίζει να παραβιάσει τον πιο σημαντικό, ίσως, κανόνα του παιχνιδιού και να ενημερώσει τις αρχές. Σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι έχει μπλέξει πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζε…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα έξυπνο θρίλερ που καυτηριάζει την κουλτούρα των social media και την υπερβολική ευκολία με την οποία μπορούν αυτά ν΄αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής μας. Παρότι η πολυπλοκότητα του σεναρίου οδηγεί αναπόφευκτα σε αρκετά κενά και σφάλματα, αυτό δεν αφαιρεί κάτι από τη συνολική ενέργεια της ταινίας. Είναι γρήγορη, έχει αρκετές σκηνές όπου δράση και αγωνία χτυπάνε κόκκινο, είναι απολύτως διασκεδαστική μέχρι το τέλος και σε βάζει και σε σκέψεις. Εύκολα της συγχωρείς κάθε παράπτωμα, λοιπόν. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν smartphone!

The Mist: Ο τρόμος (ξανα)έρχεται από πολύ μακριά…

Δημιουργός: Christian Torpe
Δίκτυο: Spike
Διάρκεια: 1 σεζόν (10 επεισόδια 47’)
Ηθοποιοί: Morgan Spector, Alyssa Sutherland, Frances Conroy κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE MIST (2017)
Η σημερινή πρόταση αποτελεί τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Stephen King, το οποίο είχε ήδη μεταφερθεί και στον κινηματογράφο παλιότερα. Πλέον έχουμε μάθει όλοι ότι οι μεταφορές του King σε οποιαδήποτε οθόνη είναι λίγο ρίσκο: είτε θα σπάσουν ταμεία είτε θα τις φάει το μαύρο σκοτάδι. Δεν ξέρω για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό, πάντως το τηλεοπτικό Mist είχε όλα τα φόντα να διαπρέψει, καθώς το κινηματογραφικό του αδελφάκι τα είχε πάει πολύ καλά. Μόνο που οι δημιουργοί καταπάτησαν έναν από τους βασικούς κανόνες του θεάματος: όταν μια συνταγή δουλεύει, ΜΗΝ ΤΗΣ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΤΑ ΦΩΤΑ!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ζωή κυλά φυσιολογικά στη μικρή κωμόπολη Bridgeville –φαινομενικά, τουλάχιστον, καθώς πολλοί από τους κατοίκους της κρύβουν μυστικά και οικογενειακές τραγωδίες που τους κατατρώνε. Μόνο που αυτά τα μυστικά αρχίζουν να έρχονται απότομα στο φως όταν μια μυστηριώδης, πυκνή ομίχλη καλύπτει ολόκληρη την πόλη, καθώς όποιος παγιδευτεί μέσα της βιώνει φριχτές παραισθήσεις από τους πιο ενδόμυχους φόβους του και θανάσιμα οράματα από το παρελθόν του. Όσοι γλιτώσουν βρίσκουν καταφύγιο σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως στην εκκλησία, το νοσοκομείο και το εμπορικό κέντρο. Στο επίκεντρο αυτού του φαινομένου βρίσκονται τα μέλη της οικογένειας Copeland, τα οποία είναι εγκλωβισμένα σε διαφορετικές τοποθεσίες. Στην προσπάθειά τους να βρούνε ξανά ο ένας τον άλλο θα έρθουν αντιμέτωποι, όχι μόνο με τα τέρατα που καραδοκούν μέσα στην ομίχλη, αλλά και με τη μεγαλύτερη απειλή: τους συντοπίτες τους…

Το ύφος της σειράς είναι παρόμοιο με αυτό της ταινίας και αυτό είναι ένα από τα ατού της: σκοτεινή και απειλητική ατμόσφαιρα, κλειστοφοβικά πλάνα και μια απροσδιόριστη απειλή που κρύβεται σε ένα πυκνό πέπλο ομίχλης. Φυσικά, και εδώ, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από το ανθρώπινο στοιχείο, καθώς οι χαρακτήρες καλούνται για ακόμη μία φορά να επιλέξουν αν θα επιζήσουν όλοι μαζί ή αν ο καθένας θα κοιτάξει να σώσει το τομάρι του, πατώντας επί πτωμάτων. Θέματα όπως το αίσθημα αυτοσυντήρησης, ο θρησκευτικός φανατισμός, η εκμετάλλευση και η επικράτηση του ισχυρότερου κάνουν κι εδώ την εμφάνισή τους και αποκτούν σε πολλές περιπτώσεις σαδιστικούς τόνους.

Αυτό είναι και ένα από τα αρνητικά στοιχεία της σειράς, καθώς συναντάμε πάλι τις αναπόφευκτες, κλισέ καρικατούρες που μαστίζουν τέτοιες ιστορίες. Από την άλλη, η προσθήκη κάμποσου αχρείαστου δράματος ακόμη, οδήγησε σε διενέξεις που έμοιαζαν τόσο γελοίες μπροστά στην πραγματική απειλή την οποία είχαν να αντιμετωπίσουν οι ήρωες. Το μεγαλύτερο φάουλ, όμως -και αυτό που μάλλον οδήγησε στις κακές κριτικές- ήταν το γεγονός ότι ο σεναριογράφος αποφάσισε να κάνει μια βασική διαφοροποίηση στην ιστορία: η ομίχλη, πλέον, δεν κρύβει κυριολεκτικά τέρατα από άλλη διάσταση, που παραμονεύουν για αθώα θύματα. Αντιθέτως, αποκτά μια καθαρά ψυχολογική χροιά, καθώς οι απειλές που εμφανίζονται από τα έγκατά της έχουν να κάνουν με τους βαθύτερους φόβους και τα μυστικά αυτών που θα παγιδευτούν μέσα της, οδηγώντας τους στην παράνοια και την αυτοκαταστροφή. Αυτό έκανε τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα από μια άποψη, καθώς ανοίγονταν πολλές προοπτικές για το κακό που είχε να αντιμετωπίσει ο κάθε χαρακτήρας. Από την άλλη, όμως, οι σκληροπυρηνικοί φαν ήθελαν να δούνε εφετζίδικα βδελύγματα που σκοτώνουν ανθρώπους με πρωτότυπους τρόπους (ποιος μπορεί να ξεχάσει τα πελώρια έντομα της ταινίας ή τις αράχνες που εκτόξευαν ιστό από οξύ;)

Αν κρίνουμε από τις περισσότερες κριτικές θεατών, ίσως είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που το κοινό μισεί μια σειρά, την οποία ήθελε πολύ να αγαπήσει.
Αναπόφευκτα, η σειρά δεν πήρε έγκριση για επόμενη σεζόν και τέλειωσε με ένα ελαφρύ cliffhanger. Λέω ελαφρύ, διότι αν έχεις δει ήδη την ταινία ή έχεις διαβάσει το βιβλίο, τότε το cliffhanger δεν σε ενοχλεί ιδαίτερα, καθώς ξέρεις την πλήρη εξήγηση για όσα διαδραματίζονται. Ακόμη και αν δεν έχεις ιδέα για το στόρι, βέβαια, το τέλος δεν αφήνει κάποια τεράστια ερωτήματα όσον αφορά τους κεντρικούς χαρακτήρες, συνεπώς δεν θα ξενερώσεις τελείως.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλή είναι για ένα χουζούρικο σαββατοκύριακο!

GEEKY TRIVIA
Η ομίχλη αποτελείται από μικροσκοπικά σταγονίδια νερού, τα οποία αιωρούνται σε ένα χαμηλό σύννεφο, σε ποσοστό μέχρι 0,5ml ανά κυβικό μέτρο. Με απλά λόγια, αν γεμίζαμε μια πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων με ομίχλη και την συμπυκνώναμε, θα είχαμε περίπου 1,25 λίτρα νερού. Παρότι στα ελληνικά χρησιμοποιούμε συνήθως τον όρο «ομίχλη» για όλη την έκταση του φαινομένου, η αγγλική ορολογία εξαρτάται από την ορατότητα. Έτσι, αν υπάρχει ορατότητα μέχρι 1 χιλιόμετρο, χρησιμοποιείται ο όρος «fog», για ορατότητα μέχρι 2 χιλιόμετρα ο όρος «mist» (υγρά αχλύς) και για πάνω από δύο χιλιόμετρα, ο όρος «haze» (ξηρά αχλύς).

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Έχει προηγηθεί ήδη η ταινία. Αν δεν την έχεις δει, τότε καλύτερα να ξεκινήσεις με εκείνη!

  • The Mist (2007) ★★★★★
    Μετά από μια άγρια καταιγίδα που προκάλεσε αρκετές ζημιές στην πόλη τους, κάποιοι από τους κατοίκους του Bridgton καταφεύγουν στο τοπικό σούπερ μάρκετ για προμήθειες. Όταν, όμως, μια αλλόκοτη ομίχλη καλύπτει αστραπιαία ολόκληρη την πόλη, ταμπουρώνονται φοβισμένοι μέσα στο κατάστημα…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, νομίζω πως είναι πολύ χλωμό πια!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου.

Ε-ε-έρχεται!

Πάρτι σαν να μην υπάρχει αύριο…

Όχι η κατάλληλη στιγμή για να κάθεσαι έξω!

Αυτό πρέπει να πόνεσε!

The Mist: Ο τρόμος έρχεται από πολύ μακριά…

00smist_posterΣκηνοθεσία: Frank Darabont
Σενάριο: Frank Darabont
Μουσική: Mark Isham
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Marcia Gay Harden, Laurie Holden κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★
★

☆☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
★


THE MIST (2007)
Σήμερα βγάζω τα βαριά όπλα: έχω ταινία βασισμένη σε διήγημα του Stephen King! Κατά γενική ομολογία, ο King αποτελεί τον άρχοντα του λογοτεχνικού τρόμου και πηγή έμπνευσης για αρκετούς σκηνοθέτες, καθώς δεκάδες από τα διηγήματα και τα βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, άλλα σημειώνοντας τεράστια επιτυχία (The Shining, Carrie, Christine, Misery, It, Stand by Me, The Shawshank Redemption) και άλλα… εμ… ας μην τα συζητήσουμε καν. Η σημερινή είναι, κατά την άποψή μου, μια από τις πιο επιτυχημένες μεταφορές!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μετά από μια άγρια καταιγίδα που προκάλεσε αρκετές ζημιές στην πόλη τους, κάποιοι από τους κατοίκους του Bridgton καταφεύγουν στο τοπικό σούπερ μάρκετ για προμήθειες. Όταν, όμως, μια αλλόκοτη ομίχλη καλύπτει αστραπιαία ολόκληρη την πόλη, ταμπουρώνονται φοβισμένοι μέσα στο κατάστημα. Σύντομα ανακαλύπτουν ότι οι φόβοι τους είναι βάσιμοι, καθώς αυτή η ομίχλη δεν μοιάζει να είναι ένα απλό φυσικό φαινόμενο και κρύβει κάτω από το πέπλο της πλάσματα ανείπωτου τρόμου. Παγιδευμένοι και ανήμποροι να εξηγήσουν τι συμβαίνει και ποιος ευθύνεται, προσπαθούν να βρούνε τρόπους να αντιδράσουν και να επιζήσουν, χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν έρχεται από τα τέρατα που κρύβονται στην ομίχλη…

Λίγα πράγματα έχω να γράψω σήμερα, μια και η όποια περιγραφή μου θα ωχριά μπροστά στην εμπειρία του να παρακολουθήσεις ο ίδιος την ταινία. Από την πρώτη σκηνή μέχρι το συνταρακτικό τέλος της, η Ομίχλη σε ρουφάει στη σκοτεινή και γεμάτη μυστήριο ατμόσφαιρά της. Είναι έντονη η αίσθηση ότι κακό πλανάται στον αέρα και ότι ο κίνδυνος παραμονεύει παντού και το καλό είναι ότι αυτό το ανακαλύπτεις κι εσύ σταδιακά, μαζί με τους πρωταγωνιστές. Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται οι περισσότεροι άνθρωποι, αυτό είναι το άγνωστο και η συγκεκριμένη ταινία πατάει γερά στον φόβο αυτό και παίζει με τα νεύρα σου. O Darabont, συν τοι άλλοις, το έχει με τις μεταφορές ιστοριών του King, αφού έχει ήδη σκηνοθετήσει στο παρελθόν και τα The Shawshank Redemption και The Green Mile.

Το βασικότερο χαρακτηριστικό του The Mist, όμως, είναι ότι δεν πρόκειται για μια απλή ταινία με τέρατα. Τουλάχιστον, όχι μόνο τα αναμενόμενα τέρατα. Διότι, σίγουρα, υπάρχουν τα εξώκοσμα πλάσματα που κρύβονται μέσα στην ομίχλη και κάνουν αρκετά αισθητή την απειλητική παρουσία τους –ασχέτως αν δεν αποκαλύπτονται όλα στην πληρότητά τους, αλλά υπάρχουν και τα «τέρατα» που φοράνε ανθρώπινο προσωπείο και κρύβονται ανάμεσα στους επιζώντες. Και εκεί παίζεται το παιχνίδι: την κρίσιμη ώρα, θα σταθείς στο ύψος σου ή θ’ αφήσεις το τέρας που κρύβεται μέσα σου να σε κυριεύσει, οδηγώντας σε στα άκρα; Οι ήρωες δεν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μόνο το μυστήριο που κρύβει η ομίχλη, αλλά και τους συντοπίτες τους, που οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές από τις περιστάσεις. Πρόκειται, σαφέστατα, για μια αλληγορία της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά δοσμένη με μέτρο και απόλυτη αρμονία με το σενάριο. Το υποβλητικό score της ταινίας ανήκει στον Mark Isham, ο οποίος αυτή την περίοδο έχει αναλάβει το μουσικό “ντύσιμο” της σειράς φαντασίας Once Upon A Time.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν τη δεις για πρώτη φορά, σε ζηλεύω!

GEEKY TRIVIA
Τρεις από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην ταινία, η Laurie Holden, η Melissa McBride και ο Jeffrey DeMunn ξανασυναντήθηκαν τρία χρόνια αργότερα και στο cast της τηλεοπτικής μεταφοράς του The Walking Dead (ως Andrea, Carol και Dale αντιστοίχως), την επιμέλεια του οποίου είχε αναλάβει ο ίδιος ο Darabont!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία μπορεί να μην απέκτησε σίκουελ, αλλά απέκτησε την (βραχύβια) τηλεοπτική της μεταφορά.

  • The Mist (2017) ★☆☆
    Το Bridgeville καλύπτεται από μια μυστηριώδη ομίχλη που καλύπτει τελείως την ορατότητα, παγιδεύοντας τους κατοίκους σε διάφορα σημεία της πόλης. Η ομίχλη, όμως, κρύβει και θανάσιμους κινδύνους, καθώς όποιος παγιδευτεί σε αυτήν βρίσκει φριχτό θάνατο με ανεξήγητους τρόπους…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Πρέπει να είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι φαν ζητάνε sequel και ο σκηνοθέτης το αρνείται. Πριν ακόμα βγει καλά καλά στους κινηματογράφους η ταινία, ο Darabont (που δεν είναι μεγάλος φαν των σίκουελ) ξεκαθάρισε ότι όσο καλά και αν πήγαινε, δεν θα είχε συνέχεια. Και καλά έκανε, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσουν το πρωτότυπο σε ποιότητα.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν θες να παγιδευτείς σε αυτή την ομίχλη...

Δεν θες να παγιδευτείς σε αυτή την ομίχλη…

mi3

Ποιος από τους δύο είναι πιο φοβισμένος;

Αυτό που δεν βλέπεις σε τρομάζει περισσότερο.

Αυτό που δεν βλέπεις σε τρομάζει περισσότερο.