5 θρίλερ για να γελάσεις με τον πόνο των άλλων!

ΤΡΑΓΩΔΙΑ-ΚΩΜΩΔΙΑ, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ!
Κάτι ανάλαφρο και σπέσιαλ έχω για σήμερα, με πέντε κωμωδίες τρόμου ή μαύρες κωμωδίες που καλύπτουν όλα τα γούστα! Έχουμε βαμπιράκια, αραχνούλες, φιδάκια, ψυχάκηδες και δύσμορφους –όλο και κάτι θα σου κάνει! Οι κωμωδίες τρόμου είναι παρεξηγημένο είδος, κυρίως από τους σκληροπυρηνικούς φαν των θρίλερ που θεωρούν ότι τρόμος και γέλιο δεν κάνουν χωριό. Οι υπόλοιποι -που είμαστε λίγο πιο κοινωνιοπαθείς και δεν έχουμε πρόβλημα να γελάσουμε με θανατικά, τραγωδίες και μακελειά- μια χαρά μπορούμε να τα συνδυάσουμε. Φυσικά, είναι δύσκολο να κρατήσεις μια ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το τρομακτικό στοιχείο. Πολλά θρίλερ ρίχνουν τόσο βάρος στο πρώτο, που καταλήγουν απλώς παρωδίες (βλέπε κάτι μπαρούφες τύπου Seed of Chucky) ή γίνονται τόσο γελοία που ακόμα και οι σκηνές τρόμου μοιάζουν με σκετσάκια των Monty Python. Οι σημερινές προτάσεις είναι από ελαφρώς περίεργες έως εξωφρενικές, πάντως. Και δεν σου έχω ταινίες ό,τι κι ό,τι! Σε κάθε μία πρωταγωνιστεί τουλάχιστον ένα μεγάλο όνομα (ή, έστω, αρκετά γνωστό) –έτσι για να μη λες ότι συνέχεια τριτοκλασάτες δουλειές σου προτείνω!


VAMPIRE IN BROOKLYN (1995)

Σκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Charles Murphy, Michael Lucker
Μουσική: J. Peter Robinson
Ηθοποιοί: Eddie Murphy, Angela Bassett, Allen Payne κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Όταν ένα πλοίο γεμάτο πτώματα συγκρούεται στην αποβάθρα του Μπρούκλυν, οι τοπικές δυνάμεις της αστυνομίας προσπαθούν να καταλάβουν ποιος είναι υπεύθυνος για το μακελειό. Αυτό που δεν περνάει καν από το μυαλό τους είναι ότι πρόκειται για ένα βαμπίρ, το οποίο ταξίδεψε από την Καραϊβική με σκοπό να εντοπίσει τη μέλλουσα νύφη του. Στο στόχαστρό του θα βρεθεί από πολύ νωρίς η Rita, που δουλεύει για την αστυνομία και βασανίζεται από τα δικά της οικογενειακά προβλήματα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, συμπαθητική η ταινιούλα, αλλά θεωρείται (και σίγουρα είναι) μια από τις χειρότερες του Craven και του Murphy. Το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι ενώ λανσάρεται ως κωμωδία κι έχει και κάποιες κωμικές σκηνές ή τους απαραίτητους comic relief χαρακτήρες, μοιάζει να χάνει λίγο το στόχο της και να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο. Γι’ αυτό ευθυνόταν σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο Murphy, ο οποίος επέμενε να υποδύεται τον χαρακτήρα του τελείως σοβαρά, παρά τις αντίθετες υποδείξεις του Craven. Τα εφέ και το μακιγιάζ είναι συμπαθητικά, το στόρυ λίγο αδιάφορο και συνηθισμένο και η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να είναι είτε πιο σκοτεινή είτε πιο ανάλαφρη –αρκεί να αποφάσιζαν κι οι ίδιοι τι ταινία ακριβώς ήθελαν να γυρίσουν!


EIGHT LEGGED FREAKS (2002)

Σκηνοθεσία: Ellory Elkaymen
Σενάριο: Ellory Elkaymen, Jesse Alexander
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: David Arquette, Kari Wührer, Scott Tera κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Σε μια μικρή πόλη κάπου στην Αριζόνα η ζωή κυλά ήσυχα και το μόνο πρόβλημα των κατοίκων είναι το αν θα πουλήσουν τα τοπικά ορυχεία –πράγμα στο οποίο αντιτίθεται ο Chris, που είναι πλέον ο νόμιμος ιδιοκτήτης τους. Τα προβλήματά τους, όμως, πρόκειται σύντομα να μεγαλώσουν. Κυριολεκτικά, αφού ένα βαρέλι με τοξικά θα οδηγήσει σε μια φρικαλέα μετάλλαξη στις αράχνες της περιοχής, οι οποίες θα αποκτήσουν γιγαντιαίες διαστάσεις και μεγάλη όρεξη για ανθρώπινο κρέας!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι τόσο εξωφρενική που θα τη λατρέψεις! Πιστή στο ύφος των παλιών, κλασικών b-movies, συνδυάζει άψογα την κωμωδία με τον τρόμο –αν και, μεταξύ μας, η ταινία δεν είναι και τόσο τρομακτική, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι αφορά αράχνες στο μέγεθος αυτοκινήτου, φυσικά! Το μοναδικό της πρόβλημα είναι ότι ενώ ξεκινά δυνατά, στο τέλος καταλήγει στις κοινοτοπίες που ακολουθούν όλες οι ταινίες δράσης (που συνήθως καταλήγουν σε μια δυνατή έκρηξη που σκοτώνει τα πάντα). Παρόλα αυτά, η ταινία είναι διασκεδαστική και με γρήγορο ρυθμό. Αν δεν σου αρκούν όλα αυτά, τότε έχει και 18χρονη Scarlett Johansson σε έναν από τους πρώτους ρόλους της!


SNAKES ON A PLANE (2006)

Σκηνοθεσία: David R. Ellis
Σενάριο: David J. Taylor, John Hefferman
Μουσική: Trevor Rabin
Ηθοποιοί: Samuel L. Jackson, Julianna Margulies, Nathan Phillips κ.α.
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Sean γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός εισαγγελέα από έναν gangster και το FBI τον θέτει υπό την προστασία του, καθώς ο κακοποιός τον αναζητά για να του κλείσει το στόμα. Δύο πράκτορες αναλαμβάνουν να τον κρατήσουν ασφαλή και να τον μεταφέρουν με αεροπλάνο στο Λος Άντζελες, όπου θα καταθέσει στο δικαστήριο κατά του εγκληματία. Ο αδίστακτος δολοφόνος, όμως, καταφέρνει να γεμίσει το αεροπλάνο με εκατοντάδες επικίνδυνα φίδια, τα οποία θα μετατρέψουν την πτήση σε κόλαση. Διότι οι ρουκέτες και οι βόμβες είναι πολύ mainstream, προφανώς!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για την απόλυτη, ένοχη απόλαυση! Πριν καν προβληθεί στους κινηματογράφους, είχε ήδη αποκτήσει cult status και τρελό φαν κλαμπ. Το σενάριο είναι τελείως εξωφρενικό και γεμάτο τρύπες και γεγονότα που δεν βγάζουν νόημα -όπως η κεντρική ιδέα, που υποδηλώνει ότι ο ευκολότερος και αμεσότερος τρόπος να ξεκάνει ένας γκάνγκστερ κάποιον μάρτυρα κατηγορίας είναι να… γεμίσει ένα αεροπλάνο με μιλιούνια φίδια! Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η ταινία δεν πολυπαίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της –κι αυτό είναι που τη σώζει! Ξέρεις ότι πρόκειται να δεις μια καφρίλα που γυρίστηκε απλώς για να γουστάρεις! Οι σπλάτερ σκηνές δίνουν και παίρνουν, υπάρχουν αρκετοί χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, όπως σε κάθε κλασική ταινία καταστροφής, ενώ η παρουσία του Jackson απλώς πολλαπλασιάζει την απόλαυση, καθώς ο τύπος είναι θεός όπου και αν εμφανιστεί!


BOTCHED (2007)

Σκηνοθεσία: Kit Ryan
Σενάριο: Raymond Friel, Derek Boyle, Eamon Friel
Μουσική: Tom Green
Ηθοποιοί: Stephen Dorff, Jaime Murray, Sean Pertwee κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
O Richie είναι επαγγελματίας κλέφτης και δουλεύει για έναν πλούσιο επιχειρηματία, ώστε να ξεχρεώσει ένα χρέος του προς αυτόν. Η τελευταία δουλειά που αναλαμβάνει τον φέρνει στη Ρωσία, όπου πρέπει να κλέψει έναν ανεκτίμητο σταυρό που βρίσκεται κλειδωμένος στο χρηματοκιβώτιο ενός ρετιρέ στη Μόσχα. Ενώ η δουλειά στέφεται –φαινομενικά- με επιτυχία, το ασανσέρ στο οποίο επιβαίνει ο Richie και οι συνεργοί του σταματά ανεξήγητα στον μισοτελειωμένο, 13ο όροφο του κτιρίου. Και εκεί αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα τρελά και ανεξήγητα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για μια πραγματικά αλλόκοτη και περίεργη ταινία, η οποία θα σε κρατήσει σε αγωνία, μόνο και μόνο επειδή θα θες να μάθεις τι στο καλό συμβαίνει και πώς εξηγούνται όλα τα ανεξήγητα που παρακολουθείς! Έχει κάμποσες γραφικές σκηνές και αίμα, έχει αρκετά κωμικά και slapstick στοιχεία και έχει και ένα θέμα με τη συνοχή, καθώς μοιάζει να αλλάζει συνεχώς ύφος όσο εκτυλίσσεται! Τη μία νομίζεις ότι θα παρακολουθήσεις ένα ψυχολογικό θρίλερ, μετά είσαι σίγουρος ότι παίζει κάτι υπερφυσικό και λίγο αργότερα αναρωτιέσαι αν βλέπεις κάτι ανάμεσα σε SAW και Friday the 13th! Σίγουρα, η θετική πλευρά είναι ότι δεν πρόκειται να βαρεθείς και δύσκολα θα ψυλλιαστείς από πριν τι παίζει. Σε γενικές γραμμές, όμως, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κάπως ανισοβαρές.


THE COTTAGE (2008)

Σκηνοθεσία: Paul Andrew Williams
Σενάριο: Paul Andrew Williams
Μουσική: Laura Rossi
Ηθοποιοί: Andy Serkis, Reece Shearsmith, Steve O’Donnell κ.α.
Είδος: Black Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Δύο αδελφοί και μικροκακοποιοί απαγάγουν την κόρη ενός μεγαλοεγκληματία και τη μεταφέρουν σε ένα παλιό, απομονωμένο αγρόκτημα, με σκοπό να ζητήσουν λύτρα. Από τη στιγμή που μεταφέρουν την αναίσθητη κοπέλα μέσα, όμως, τα πάντα αρχίζουν να πηγαίνουν τελείως στραβά. Το αποκορύφωμα έρχεται όταν το θύμα τους όχι μόνο ξεφεύγει, αλλά καταφέρνει να κρατήσει όμηρο έναν από τους απαγωγείς και να αναζητήσει καταφύγιο σε μια κοντινή αγροικία. Το τελευταίο πράγμα το οποίο πρόκειται να βρει εκεί, όμως, είναι βοήθεια, καθώς ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος δεν αποδεικνύεται και μεγάλο πρότυπο φιλοξενίας…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα αξιοπρεπές δείγμα βρετανικής ταινίας τρόμου, που συνδυάζει μπόλικη φρίκη και μπόλικη μαύρη κωμωδία! Το μόνο θέμα είναι ο αργός ρυθμός με τον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή –γεγονός που μοιάζει να χωρίζει την ταινία σε δύο ξεχωριστά μέρη, με εντελώς διαφορετικό ύφος και περιεχόμενο το καθένα. Αυτό που στην αρχή μοιάζει περισσότερο με μια κωμωδία με στοιχεία περιπέτειας, εξελίσσεται στη συνέχεια σε άγρια σπλατεριά! Δεν πρόκειται, παρόλα αυτά, να σε ενοχλήσει αυτό καθόλου στο να την παρακολουθήσεις, αφού σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις καλύτερα τους χαρακτήρες και να προετοιμαστείς γι’ αυτό που θα επακολουθήσει. Οι ερμηνείες είναι, αν μη τι άλλο, απολαυστικές και –χωρίς να αποτελεί κάτι το πρωτότυπο, που να μην έχεις ξαναδεί- πρόκειται για άκρως ψυχαγωγική επιλογή, που θα σε ικανοποιήσει!

Advertisements

Deadly Friend: Κάποιες φιλίες κρατάνε μέχρι να τελειώσει η μπαταρία…

Σκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Bruce Joel Rubin
Μουσική: Charles Bernstein
Ηθοποιοί: Matthew Laborteaux, Kristy Swanson, Michael Sharrett κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

DEADLY FRIEND (1986)
Οριστική επιστροφή από τις διακοπές και ας ξεκινήσω τη φθινοπωρινή σεζόν με μια πολύ περίεργη περίπτωση ταινίας! Ανήκει σε έναν διάσημο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου, αλλά είναι σχετικά άγνωστη στους περισσότερους, μια και πάτωσε στα ταμεία. Το περίεργο, όμως, με την ταινία είναι ότι ενώ γυρίστηκε και ολοκληρώθηκε, στην πορεία υπέστη ολοκληρωτική μεταμόρφωση και μετατράπηκε σε τελείως διαφορετική ταινία απ ό,τι προοριζόταν! Και το χειρότερο είναι ότι ίσως και αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο πάτωσε τελικά!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paul είναι ένα παιδί-θαύμα που κέρδισε πανεπιστημιακή υποτροφία, χάρη στην κατασκευή του BB -ενός αυτόνομου ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη και την ικανότητα να μαθαίνει. Με τη μητέρα του μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι, όπου ο Paul γίνεται αμέσως φίλος με τον Tom, το παιδί που μοιράζει τις εφημερίδες, αλλά και τη Samantha, τη νεαρή γειτόνισσα που μένει με τον μέθυσο πατέρα της και πέφτει συνεχώς θύμα των βίαιων ξεσπασμάτων του. Οι τρεις τους, μαζί με τον BB, θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία, μέχρι τη στιγμή που μια σειρά από τραγικά γεγονότα θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ο Paul θ΄αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα πειράματα και τις έρευνες που εκτελούν στο πανεπιστήμιο για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως τα περίμενε…

Όπως προανέφερα, η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα και άλλαξε αρκετές μορφές, μέχρι να καταλήξει στο σημείο με το οποίο προβλήθηκε. Ο ίδιος ο Craven δήλωσε ότι την προόριζε για ένα απλό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, χωρίς γραφικές σκηνές, που θα επικεντρωνόταν περισσότερο στην πλοκή και στην αλλόκοτη ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών και θα ανέπτυσσε τους χαρακτήρες σε βάθος –όπως γίνεται περίπου και στο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το σενάριο -το “Friend” της Diana Henstell.

Μετά από τη δοκιμαστική προβολή, όμως, το κοινό στράβωσε με την έλλειψη αίματος και τρόμου –στα οποία τους είχε συνηθίσει ο Craven με τις προηγούμενες ταινίες του- διότι, προφανώς, οι φαν νομίζουν ότι αν τολμήσει κάποιος σκηνοθέτης να ξεφύγει από τη μανιέρα του και να κάνει κάτι διαφορετικό, θα τους πέσει η οροφή του κινηματογράφου στο κεφάλι. Οπότε, εκεί ήταν που μπλέχτηκαν –ποιοι άλλοι;- οι παραγωγοί της ταινίας! Οχτώ, παρακαλώ! Υπάρχουν ταινίες που καταστράφηκαν επειδή ένας παραγωγός έβαλε το χεράκι του –πόσες ελπίδες είχε να τη γλιτώσει αυτή, με οχτώ από δαύτους να λένε το μακρύ και το κοντό τους; Με το στούντιο να τους υποστηρίζει, απαίτησαν να γίνουν νέα γυρίσματα, να προστεθούν σκηνές φρίκης και τρόμου και να γίνουν κάμποσες αλλαγές στις σεκάνς θανάτων και άλλες διαφοροποιήσεις στο σενάριο και την πλοκή. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το τελειωτικό χτύπημα ήταν το τελείως εξωφρενικό τέλος. Προστέθηκε κι αυτό μετά την ολοκλήρωση της ταινίας και ήταν –πανθομολογουμένως- τεράστια φόλα και πανηλίθια ιδέα, αλλά κανείς δεν τόλμησε να το πει τότε, μια και η πανηλίθια ιδέα ανήκε στον τότε επικεφαλής της Warner!

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια χλιαρή μετριότητα με ανισόβαρη πλοκή, εντελώς επιφανειακούς χαρακτήρες και τραβηγμένο από το μαλλί σενάριο. Όλος αυτός ο αχταρμάς με τον οποίο κατέληξαν, έκανε τον ίδιο τον Craven να μην ξέρει καν σε ποιο genre να κατατάξει πλέον το Deadly Friend -πράγμα για το οποίο επέκριναν και οι ίδιοι οι κριτικοί την ταινία- καθώς οι αλλαγές και οι πρόσθετες σκηνές την έκαναν να μοιάζει με «έναν σχιζοφρενικό χαμό», σύμφωνα με τα λόγια ενός από αυτούς! Πράγμα το οποίο αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάποιος κι από το ίδιο το πόστερ της ταινίας, το οποίο παραπέμπει τουλάχιστον σε μεταφυσικό θρίλερ και ουδεμία σχέση έχει με την πλοκή! Και ενώ ακόμα και το Deadly Friend κατάφερε στο πέρασμα του χρόνου ν’ αποκτήσει φαν και να θεωρηθεί μια παρεξηγημένη ταινία, παρόλα αυτά υπάρχουν πολλοί που όχι μόνο θεωρούν ότι η αρχική εκδοχή του Craven ίσως να ήταν πολύ καλύτερη, αλλά απαιτούν από τη Warner να την κυκλοφορήσει κι εκείνη σε DVD!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ο Θανάσιμος Φίλος αποδεικνύεται περισσότερο εχθρός σου, στο τέλος. Αξίζει να τη δεις μόνο για κάποιες σκηνές φρίκης, αλλά και τιμής ένεκεν στον Craven!

GEEKY TRIVIA
Ο πρωταγωνιστής, Matthew Laborteaux, δεν είναι και τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, ασχέτως αν ξεκίνησε ν΄ασχολείται με την υποκριτική από επτά ετών –στην αρχή παίζοντας, κυρίως, σε διαφημίσεις. Μέχρι και σήμερα, ο πιο γνωστός του ρόλος είναι αυτός στη γνωστή τηλεοπτική σειρά Το Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι, την οποία εδώ φάγαμε στη μάπα σε επαναλήψεις στα κρατικά κανάλια. Ο αμέσως επόμενος γνωστός ρόλος του είναι αυτός της ταινίας. Δεν το λες και επιτυχημένη καριέρα αυτό, αλλά όπως βολεύεται καθείς!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το 2010 συζητήθηκε ένα πιθανό remake της ταινίας, με πρωταγωνίστρια την Kristen Stewart, γνωστή και ως Ανέκφραστη Μπέλα του Twilight. Δόξα τω Θεώ, τα σχέδια ναυάγησαν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Εντάξει, δεν το λες και θαύμα της ρομποτικής, αλλά για τα 80s καλό ήταν!

Κάτι κακό βρίσκεται από την άλλη μεριά, μάλλον…

Άρπαξε λιγάκι!

Red Eye: Στα ταξίδια γνωρίζεις ενδιαφέροντες ανθρώπους…

00sposterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Carl Ellsworth
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Rachel McAdams, Cillian Murphy, Brian Cox κ.α.
Είδος: Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

RED EYE (2005)
Αποχαιρετήσαμε μέσα στην εβδομάδα που πέρασε τον μετρ του τρόμου, Wes Craven, ο οποίος έφυγε στα 76 του αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά στο κινηματογραφικό είδος και κάμποσους συντετριμμένους φαν… Αν και η επαφή του με τον χώρο είχε ξεκινήσει από πολύ παλιότερα, ήταν η δημιουργία του A Nightmare on Elm Street και του εικονικού δολοφόνου του, Freddy, αλλά και η σκηνοθεσία των υπερεπιτυχημένων Scream, που τον εδραίωσαν στο πάνθεον των πιο γνωστών και περιζήτητων σκηνοθετών και σεναριογράφων τρόμου. Και ενώ αυτά τα δύο franchise θα αρκούσαν για να νιώσει κανείς πλήρης και φτασμένος, ο Craven δεν επαναπαύτηκε και συνέχισε να ασχολείται με διάφορα project μέχρι τη μέρα που έφυγε. Σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, μια από τις σχετικά πρόσφατες σκηνοθετικές δουλειές του, η οποία θεωρείται και από τις καλές.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Lisa, η υπεύθυνη ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Miami, βρίσκεται προσωρινά στο Dallas, για την κηδεία της γιαγιάς της. Ενώ ετοιμάζεται να πάρει τη νυχτερινή πτήση πίσω στο Miami, μια καθυστέρηση στα δρομολόγια την αναγκάζει να παραμείνει στο αεροδρόμιο για αρκετές ώρες, μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες. Εκεί θα γνωριστεί με τον Jackson, έναν μυστηριώδη άντρα με τον οποίο θα φλερτάρει μέχρι την ώρα της αναχώρησης. Κατά την επιβίβαση θα συνειδητοποιήσει ότι το κάθισμά της είναι δίπλα σε αυτό του Jackson, μόνο που δεν πρόκειται για καθόλου τυχαίο γεγονός, όπως πολύ σύντομα θα φροντίσει να της αποκαλύψει και ο ίδιος…

Ξέρω τι σκέφτεσαι: έχουν βγει άπειρες ταινίες δράσης και θρίλερ που διαδραματίζονται σε αεροπλάνα, τι το καινούργιο να έχει αυτή; Κατ’ αρχάς, δεν πρόκειται για την κλασική ταινία καταστροφής με αεροπλάνο –δεν έχουμε αστραπές, βόμβες, συγκρούσεις, αεροπειρατές, κατάδικους ή motherfucking φίδια! Η ταινία επικεντρώνεται στο πρωταγωνιστικό δίδυμο και στις προσπάθειες της ηρωίδας να σώσει την κατάσταση, υπό πίεση. Απλώς ένα μεγάλο μέρος της διαδραματίζεται σε ένα αεροπλάνο.
Φυσικά, γίνεται μια υποτυπώδης προσπάθεια να μας «συστηθούν» στο σενάριο και κάποιοι ακόμη επιβάτες, αλλά κάνει μπαμ ότι η μοναδική αιτία που συμβαίνει αυτό είναι επειδή θα παίξουν αργότερα έναν μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στην ανάπτυξη της πλοκής και μετά μην τους είδατε.

Η επιλογή του πρωταγωνιστικού διδύμου ήταν ό,τι έπρεπε, καθώς –πέρα από τη χημεία που έχουν στην οθόνη- οι ερμηνείες τους είναι αξιοπρεπέστατες και δίνουν βάθος στους χαρακτήρες που ενσαρκώνουν. Κατ’ αρχάς, ο Cillian Murphy έχει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά combos βλέμματος/χαμόγελου που έχουν περάσει ποτέ από τον κινηματογράφο και θα μπορούσε χαλαρά να υποδυθεί πειστικά τον κακό χωρίς καμιά ατάκα σε όλη την ταινία -μόνο χρησιμοποιώντας τα υπνωτιστικά μάτια του! Η McAdams, από την άλλη -πέρα από το ότι είναι συμπαθέστατη και αξιολάτρευτη ως φυσιογνωμία- υποδύεται μια ηρωίδα που απέχει έτη φωτός από τους ανήμπορους, κακομοίρικους γυναικείους χαρακτήρες που έχουμε συνηθίσει στα θρίλερ. Είναι δυναμική και θαρραλέα, χρησιμοποιεί το μυαλό της, παίρνει την κατάσταση στα χέρια της από την αρχή και το βασικότερο: τα σπάει στις σκηνές μάχης!

Σε γενικές γραμμές, δεν πρόκειται για την ταινιάρα που θα σε αφήσει κατάπληκτο και, σαφώς, έχει μια μεγάλη δόση αφέλειας η κεντρική ιδεά του σεναρίου. Αλλά έχει μπόλικο σασπένς, έχει δράση στα σημεία και στις αναλογίες που πρέπει, έχει γρήγορη πλοκή και ένταση, χωρίς κοιλιές και πλατιάσματα και πολύ καλές ερμηνείες –όλα τα συστατικά που κάνουν καλό ένα θρίλερ! Ήταν λογικό, επομένως, να τα πάει πολύ καλά από εισπράξεις, όχι μόνο στο σινεμά, αλλά και στις ενοικιάσεις DVD.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε κρατήσει μέχρι το τέλος στη θέση σου –χωρίς πολλές αναταράξεις!

GEEKY TRIVIA
Το σενάριο είχε γραφτεί αρχικά για τους Sean Penn και Robin Wright, αλλά ο Wes Craven αποφάσισε ότι έπρεπε να χρησιμοποιηθούν νεότεροι πρωταγωνιστές. Ο ίδιος ο Murphy ήθελε τόσο πολύ να πάρει τον ρόλο, που δύο μέρες πριν το γάμο του πέταξε από την Αγγλία στις ΗΠΑ, για να γευματίσει με τον Craven και να το συζητήσουν. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι κέρδισε τον ρόλο χάρη στα μάτια του. Είπαμε: το δουλεύει καλά το creepy βλέμμα ο τύπος!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, εντάξει, τα πήγε αρκετά καλά, αλλά δεν ήταν και για σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Φαίνεται σαν ένα ρομαντικό ραντεβουδάκι...

Φαίνεται σαν ένα ρομαντικό ραντεβουδάκι…

Πρέπει να δουλέψει λίγο τον τρόπο που φλερτάρει...

Πρέπει να δουλέψει λίγο τον τρόπο που φλερτάρει…

Υπήρχε περίπτωση να έχει σήμα; Σε θρίλερ είμαστε!

Υπήρχε περίπτωση να έχει σήμα; Σε θρίλερ είμαστε!

The People Under The Stairs: Χίλιοι καλοί χωράνε!

90sposterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Wes Craven
Μουσική: Don Peake
Ηθοποιοί: Brandon Adams, Ving Rhames, Wendy Robie, Everett McGill κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE PEOPLE UNDER THE STAIRS (1991)
Επιστροφή στα 90s και σήμερα, με έναν δημιουργό που έχει αφήσει το στίγμα του στις ταινίες τρόμου. Αν και η σημερινή ταινία δεν ανήκει στα πιο δυνατά (και πιο γνωστά, ίσως) χαρτιά του Wes Craven και απέσπασε μέτριες κριτικές, παρόλα αυτά κατάφερε να τα πάει αρκετά εντυπωσιακά στο box office. Πάντως, πέρα από τις κριτικές, κάνει μπαμ ότι είναι δουλειά του Craven, καθώς διαθέτει αρκετά από τα στοιχεία που τον έχουν καθιερώσει.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο μικρός Poindexter και η οικογένειά του ζούνε στο γκέτο του Λος Άντζελες και σύντομα κινδυνεύουν με έξωση από τους σπιτονοικοκύρηδές τους, τους Robesons -ένα εκκεντρικό και πλούσιο ζευγάρι που ζει με την κόρη τους σε ένα, φαινομενικά, απόρθητο σπίτι στην πόλη. Ο Poindexter αποφασίζει να βοηθήσει τον μικροκακοποιό Leroy να διαρρήξει και να ληστέψει το σπίτι των Robesons. Το σχέδιο, όμως, δεν εξελίσσεται τόσο ομαλά και οι δυο τους καταλήγουν παγιδευμένοι μέσα στο σπίτι και ανακαλύπτουν ότι οι Robesons είναι κάτι παραπάνω από απλώς εκκεντρικοί…

Η ταινία συνδυάζει τη μαύρη κωμωδία με την αγωνία και τη φρίκη –ίσως με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς τη μεριά της κωμωδίας κάποιες φορές. Σε σχέση με άλλες, πιο σκληροπυρηνικές δουλειές του σκηνοθέτη, είναι σαφέστατα κάπως πιο ανάλαφρη (ίσως ευθύνεται και ότι η κεντρική ιστορία εξελίσσεται γύρω από παιδιά πρωταγωνιστές) -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει από το ύφος της η συνολική, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα.

Το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία είναι το ιδανικό για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο (ένα τεράστιο σπίτι με παγίδες και κρυφές εισόδους – τι πιο cool;) ενώ το ζευγάρι των κακών ανήκει σίγουρα στα μεγάλα ατού της ταινίας, ασχέτως αν κάποιες φορές τείνουν περισσότερο προς το comic relief και την καρικατούρα. Άλλωστε, ο Craven το έχει με το black χιούμορ – ο μεγαλύτερος κακός του, ο Freddy Krueger, έχει μείνει στην ιστορία ως ο πιο σαρκαστικός και ατακαδόρος δολοφόνος του κινηματογράφου (εντάξει, ίσως βοηθάει και το ότι όλοι οι υπόλοιποι serial killers δεν βγάζουν άχνα συνήθως…)

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα κλασικό θρίλερ των 90s –από τα καλά, όμως – κι έχει τον αέρα που απέπνεαν τα περισσότερα θρίλερ της εποχής εκείνης. Είναι στυλάτο, καλογυρισμένο, μακάβρια αστείο, με περίεργο σενάριο, παράξενους, φευγάτους χαρακτήρες και μπόλικο μυστήριο.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε είναι ό,τι πρέπει για μια ενδιαφέρουσα –και creepy- βραδιά.


GEEKY TRIVIA
Οι ηθοποιοί που υποδύονται τους Robesons (Robie και McGill) είχαν υποδυθεί ξανά το ζεύγος στη σειρά Twin Peaks, έναν χρόνο πριν την ταινία. Για την ακρίβεια, εκεί τους είδε πρώτη φορά ο Wes Craven και αποφάσισε ότι η χημεία τους ήταν ιδανική για την ταινία. Μεταξύ μας, και στο Twin Peaks τους παρανοϊκούς έπαιζαν, αφού σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες της σειράς ήταν για ηλεκτροσόκ!


ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σε κάποια συνέντευξή του ο Craven είχε δηλώσει ότι επιθυμούσε να σκηνοθετήσει ένα remake της ταινίας, αλλά μετά μάλλον του πέρασε η κάψα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κάτι δυσάρεστο πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόρτας!

Κάτι δυσάρεστο πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόρτας!

Το ζευγάρι των psycho...

Το ζευγάρι των psycho…

Μοντέρνα Σταχτοπούτα;

Μοντέρνα Σταχτοπούτα;

Scream: Ακολούθα τους κανόνες και ίσως επιζήσεις!

90sscream_posterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Kevin Williamson
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Neve Campbell, David Arquette, Courteney Cox, Skeet Ulrich
Είδος: Slasher
Αξιολόγηση: ★
★
★
★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
★
☆
Φρίκη: ★
★
★

☆☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★★

SCREAM (1996)
Μην κάνεις σεξ, μην πιεις αλκοόλ, μην πάρεις ναρκωτικά και, για όνομα του Θεού, ποτέ μα ποτέ μην πεις «επιστρέφω αμέσως»! Αυτοί είναι οι απλοί κανόνες, που αν τους ακολουθούσαν όλοι στις ταινίες τρόμου τότε, κατά πάσα πιθανότητα, κανείς δεν θα πέθαινε! Και είναι η πρώτη φορά που κάποιος τους ξεστόμισε μέσα σε ένα… θρίλερ! Και να μην ήξερες από τον τίτλο για ποια ταινία θα μιλούσα απόψε, τρομολάγνε μου, νομίζω ότι αυτή η πρώτη φράση θα ήταν αρκετή για να το καταλάβεις. Εκτός και αν δεν έχεις δει το Scream –παράπτωμα που μπορώ να σου συγχωρήσω μόνο αν είσαι 20 ετών και κάτω και δεν έχεις προλάβει ακόμα να καλύψεις τα κενά σου παρακολουθώντας όλα τα υπέροχα θρίλερ που έχασες όσο ήσουν απασχολημένος με το να θηλάζεις ή να μαθαίνεις την προπαίδεια!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας μανιακός, που οι ντόπιοι αποκαλούν Ghostface, εξ’αιτίας της μάσκας που φοράει, σκορπά τον τρόμο στο Woodsboro, δολοφονώντας άγρια δύο μαθητές του τοπικού Λυκείου. Σύντομα, ο δολοφόνος στοχοποιεί και καταδιώκει τη Sidney και όσους την περιβάλλουν. Εκείνη αρχίζει να αναρωτιέται αν πίσω από τη μάσκα του δολοφόνου κρύβεται κάποιο κοντινό της πρόσωπο και αν οι φόνοι έχουν σχέση με τον φόνο της μητέρας της, που συνέβη ακριβώς έναν χρόνο πριν. Στην προσπάθειά της να ανακαλύψει την αλήθεια, θα συμμαχήσει με την Gale Weathers, μια καιροσκόπο ρεπόρτερ που γνωρίζει καλά το παρελθόν της Sidney, και τον Dewey, τον βοηθό σερίφη της πόλης και αδελφό της καλύτερής της φίλης.

Το Scream είναι μια από τις ταινίες-σταθμούς στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου και η δεύτερη καλύτερη (κατά την ταπεινή μου γνώμη) που έχει σκηνοθετήσει ο Wes Craven (για την πρώτη, στην οποία είχε αναλάβει και το σενάριο, μιλήσαμε εδώ!) Αλλά ο Craven δεν θα μπορούσε να πετύχει και πολλά πράγματα αν δεν είχε ήδη στα χέρια του ένα αξιόλογο σενάριο από τον ταλαντούχο κύριο Kevin Williamson. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι ο Williamson εμπνεύστηκε την ταινία από τη δράση ενός αληθινού serial killer που δολοφόνησε πέντε μαθητές στη Florida (και ο οποίος πρόλαβε να απολαύσει την αρχική τριλογία που ενέπνευσε η αφεντομουτσουνάρα του, πριν φάει τη θανάσιμη ενεσούλα του το 2006…)

Το φιλμ ήρθε σε μια περίοδο που το slasher genre είχε βαλτώσει πλήρως, καθώς οι νέες προσθήκες του είδους περιορίζονταν κυρίως σε αμέτρητα σίκουελ παλιών franchise -τα οποία είχαν ήδη γίνει σούπα και γυρίζονταν απλώς για να γυριστούν- ή αδιάφορες παραγωγές απευθείας σε DVD. Με τους σχετικά αναγνωρίσιμους ηθοποιούς του (κάτι πρωτόγνωρο για ταινία του είδους ως τότε), το χιούμορ και την αυτοεπίγνωση του σεναρίου και την έξυπνη πλοκή, όχι μόνο έδωσε έναν αέρα ανανέωσης, αλλά στην κυριολεξία κατάφερε να αναβιώσει το είδος! Δικαίως, λοιπόν, μέχρι και σήμερα διατηρεί το ρεκόρ του πιο επιτυχημένου σε εισπράξεις slasher film στον κόσμο!

Το σημαντικότερο συστατικό που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει και να αγαπηθεί δεν είναι μόνο το ότι βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα σε ολόκληρο το είδος που αντιπροσωπεύει, αλλά και το ότι αυτοπαρωδείται κιόλας με τον πιο επιτυχημένο τρόπο! Οι χαρακτήρες της ταινίας έχουν πλήρη επίγνωση των κλασικών στοιχείων που απαρτίζουν τις ταινίες τρόμου. Τους βλέπεις να συζητάνε γι΄αυτά, να απαριθμούν τις συμβάσεις που χρησιμοποιούνται και να διακωμωδούν τα κλισέ, λίγο πριν οι ίδιοι –κυνηγημένοι από τον δολοφόνο- καταφύγουν αναπόφευκτα στα ίδια ακριβώς κλισέ! Το σενάριο προσπαθεί συνεχώς να σου υπενθυμίσει ότι αυτό που βλέπεις είναι «ακόμη μια ταινία θρίλερ» στην οποία ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις και, παρόλα αυτά, καταφέρνει με αυτό ακριβώς το τέχνασμα να αποδείξει ότι «δεν είναι ακόμη μια ταινία θρίλερ»!

Τα πάντα στην ταινία είναι άρτια: η αλησμόνητη εισαγωγή είναι χορταστική, καθηλωτική και σε βάζει από νωρίς στο κλίμα, το σενάριο έχει τις κατάλληλες δόσεις τρόμου/χιούμορ, οι ερμηνείες είναι πολύ καλές και πειστικές, ο δολοφόνος καταφέρνει να ξεχωρίσει και να διαφοροποιηθεί και οι ανατροπές σε κρατάνε σε εγρήγορση. Μέχρι το τέλος σε κρατά σε αγωνία και καταφέρνει να κρατήσει τον ένοχο και τα κίνητρά του καλά κρυμμένα. Φυσικά, κάποιοι το κατηγόρησαν ως υπερβολικά βίαιο –διότι, ως γνωστόν, οι ταινίες slasher έχουν να κάνουν με πολύχρωμους μονόκερους που κόβουν φέτες από φρούτα και ψήνουν τάρτες! Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε κάποια χρόνια αργότερα όταν το 1998 και το 1999, το Scream και το πρώτο του σίκουελ «ενέπνευσαν» κάτι βλαμένα να διαπράξουν δολοφονία και απόπειρα δολοφονίας, αντιστοίχως -οπότε όλοι οι στριμόκωλοι των ΗΠΑ βρήκαν ευκαιρία να μιλήσουν για το κακό παράδειγμα που δίνει ο κινηματογράφος στους νέους. Πάντα αυτά τα ανήλικα σου χαλάνε τη διασκέδαση…

Παρά τις όποιες διαμάχες, πάντως, είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ταινία έγραψε ιστορία και γι’ αυτό το λόγο απέσπασε και διθυραμβικές κριτικές για τη φρεσκάδα της –και της συγχωρούμε το γεγονός ότι εξ’αιτίας της φάγαμε στη μάπα και πέντε κακόγουστα, κρύα και οδυνηρά Scary Movie. (Το αστείο της υπόθεσης; Ο τίτλος της ταινίας προοριζόταν αρχικά να είναι… Scary Movie!)

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, είναι η απολαυστικότερη «κραυγή» στην ιστορία του κινηματογράφου!


GEEKY TRIVIA
Οι σκηνές που είναι γυρισμένες στο γυμνάσιο, ήταν προγραμματισμένες να κινηματογραφηθούν στο Santa Rosa High School της Καλιφόρνια. Όταν, όμως, τα μέλη του σχολικού συμβουλίου διάβασαν το σενάριο και συνειδητοποίησαν ότι η ταινία δεν ήταν… κωμωδία, όπως νόμιζαν αρχικά, αρνήθηκαν να γίνει το γύρισμα. Η παραγωγή αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε άλλο σχολείο και ο Wes Craven πήρε το αίμα του πίσω στους τίτλους τέλους, όπου στο κομμάτι των ευχαριστιών πρόσθεσε ένα καθόλου διακριτικό: «NO THANKS WHATSOEVER TO THE SANTA ROSA CITY SCHOOL DISTRICT GOVERNING BOARD». Ξενέρωτοι!


MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η μεγάλη επιτυχία της ταινίας οδήγησε σε ακόμη δύο σίκουελ, οι ιδέες για τα οποία ήταν ήδη γραμμένες από τον Williamson που ούτως ή άλλως προόριζε το φιλμ να οδηγήσει σε franchise. Έντεκα χρόνια μετά το τέλος της τριλογίας, ένα νέο σίκουελ γυρίστηκε, με σκοπό να ξεκινήσει νέα τριλογία. Όλα τα σίκουελ πατάνε στο ίδιο μοτίβο «αυτοεπίγνωσης».

  • Scream 2 (1997) ★
★
★
★★
    H Sidney είναι πλέον φοιτήτρια και αυτή τη φορά ένας νέος δολοφόνος αντιγράφει τους αρχικούς φόνους του Woodsboro, ενώ η ίδια δείχνει να είναι πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Η ταινία, στα χνάρια της πρώτης, έχει τους ήρωές της να καυτηριάζουν τις συμβάσεις των σίκουελ ταινιών τρόμου, πέφτοντας πάλι θύματα σε αυτές.
    Από τις σπάνιες περιπτώσεις που η συνέχεια καταφέρνει να ξεπεράσει σε ποιότητα ακόμη και την αρχική ταινία (αν και δεν κατάφερε να την ξεπεράσει και σε εισπράξεις.)
  • Scream 3 (2000) ★
★
★☆☆
    Αυτή τη φορά έχουμε μια ταινία μέσα σε ταινία, καθώς το σενάριο περιστρέφεται γύρω από τους φόνους των μελών του καστ της ταινίας «Stab 3»που είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Woodsboro! Η Sidney, που πλέον ζει αποτραβηγμένη από την κοινωνία, είναι και πάλι το πρόσωπο-κλειδί. Για ακόμη μία φορά, οι χαρακτήρες σατιρίζουν τα κλισέ που απαρτίζουν μια τυπική τριλογία θρίλερ. Η ταινία πήγε σαφώς χειρότερα από τις προηγούμενες, κυρίως επειδή απέκτησε έναν περισσότερο κωμικό τόνο.
  • Scream 4 (2011) ★
★
★★☆
    Η Sidney επιστρέφει στο Woodsboro 15 χρόνια μετά τους πρώτους φόνους που συγκλόνισαν την τοπική κοινωνία. Μαζί της, όμως, επιστρέφει και ο Ghostface, καθώς οι φόνοι ξεκινούν και πάλι και, αυτή τη φορά, οι υποψίες βαραίνουν ακόμη και την ίδια. Η ταινία ξαναπαίρνει το πιο σκοτεινό και βίαιο ύφος της, αλλά τα πράγματα είναι διαφορετικά τώρα, καθώς οι κανόνες των θρίλερ έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου και τα πάντα είναι πλέον πιθανά!
  • Scream: The TV Series (2015-) ★
★
★☆☆
    Μεταφορά του franchise στη μικρή οθόνη, για λογαριασμό του MTV. Η σειρά, αντί να ακολουθήσει τα γεγονότα των ταινιών, τα επαναπροσδιορίζει. Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από μια σειρά φόνων που λαμβάνουν χώρα μετά από ένα περιστατικό cyberbullying, οι οποίοι θυμίζουν μια σειρά από φόνους που είχαν γίνει παλιότερα στην ίδια πόλη. Αν και δίχασε κάπως τους κριτικούς, το κοινό την αγκάλιασε και η δεύτερη σεζόν ξεκινά μέσα στο 2016.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Απογοητευτικά τα νέα για τους φαν. Το Scream 4 υποτίθεται ότι θα ήταν το εφαλτήριο για μια νέα τριλογία, αν τα πήγαινε καλά στις εισπράξεις. Παρόλα αυτά, μετά την επιτυχημένη έλευση της τηλεοπτικής σειράς, οι παραγωγοί των ταινιών δήλωσαν κατηγορηματικά ότι δεν θα υπάρξει νέα ταινία, καθώς η σειρά είναι μια καλή ευκαιρία για να βρει νέα ζωή και κοινό το franchise.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:
SC3 SC4 SC5

A Nightmare on Elm Street: Μην ξανακοιμηθείς ποτέ…

classicsnightmare-posterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Wes Craven
Μουσική: Charles Bernstein
Ηθοποιοί: Robert Englund, Heather Langenkamp, Amanda Wyss, Johnny Depp
Είδος: Slasher, Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★


TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
★
☆
Φρίκη: ★★
★
★

☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★★
★
★
★


A NIGHTMARE ON ELM STREET (1984)
Σήμερα, τρομολάγνε μου, θα σου μιλήσω για την ταινία που σημάδεψε τα παιδικά μου χρόνια. Την είδα πρώτη φορά γύρω στην πέμπτη με έκτη δημοτικού (δεν θυμάμαι ακριβώς, καθώς έχουν περάσει και οχτώ αιώνες από τότε…) Ήμουν στο σπίτι ενός φίλου και μια και έλειπαν οι γονείς του, αποφασίσαμε να νοικιάσουμε βιντεοκασέτα. Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται να νοικιάσουν δυο ανήλικα αγόρια που είναι μόνα στο σπίτι; Ακριβώς: τσόντα! Αλλά επειδή τα βίντεο κλαμπ είχαν ένα θεματάκι με το να νοικιάζουν πορνό σε ανήλικα, περάσαμε στη δεύτερη εναλλακτική: θρίλερ (τα οποία δεν είχαν, παραδόξως, κανένα πρόβλημα να νοικιάσουν σε ανήλικα!) Ο «Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες» ήταν η ομόφωνη επιλογή, καθώς ήταν το πιο πολυσυζητημένο θρίλερ τα χρόνια εκείνα –είχαν ήδη κυκλοφορήσει 4 ταινίες, άλλωστε.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μια παρέα εφήβων βασανίζεται κάθε βράδυ από τον ίδιο εφιάλτη: ένας μανιακός με καμμένο πρόσωπο, ο οποίος φοράει γάντι με λεπίδες, τους καταδιώκει με σκοπό να τους δολοφονήσει. Σύντομα, όμως, θα διαπιστώσουν ότι δεν πρόκειται απλώς για συνηθισμένο εφιάλτη, καθώς αν κάποιο θύμα πεθάνει μέσα σε αυτόν, πεθαίνει και στην πραγματική ζωή! Η νεαρή Nancy ανακαλύπτει ότι ο δολοφόνος είναι ο Freddy Krueger –ένας παλιός κάτοικος της περιοχής- και ότι ο λόγος που καταδιώκει τα παιδιά της γειτονιάς έχει να κάνει με ένα τεράστιο μυστικό που κρύβουν οι γονείς τους. Το μόνο που έχει να κάνει τώρα είναι να βρει έναν τρόπο να τον σταματήσει, προσπαθώντας παράλληλα να παραμείνει άγρυπνη…

Λίγες είναι οι ταινίες που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να γράψουν ιστορία στον κινηματογράφο και θεωρώ ότι ο «Εφιάλτης» είναι σίγουρα μία από αυτές. Οι φαν του είδους μπορούν να σου τραγουδήσουν ολόκληρο το ανατριχιαστικό τραγουδάκι που αποτελεί trademark του κακού, ενώ το κοκκινοπράσινο πουλόβερ του, το καπέλο και το γάντι πέρασαν στην ιστορία ως το πιο αναγνωρίσιμο outfit ψυχάκια σε ταινία! Είναι σαφέστατα η καλύτερη ταινία του Wes Craven έως τώρα, με το Scream να ακολουθεί αμέσως μετά (ασχέτως αν το Scream είναι η κορυφαία του από άποψη εισπράξεων). Ήταν τέτοια η επιτυχία της, που κατάφερε να σώσει τη New Line Cinema από σίγουρη χρεωκοπία, μια και η πρώτη ταινία της εταιρείας παραγωγής ήταν μια πατάτα τεραστίων διαστάσεων που τους άφησε χωρίς ρευστό. Και το παράδοξο είναι πως το σενάριο της ταινίας βολόδερνε επί τρία χρόνια, αφού σε όποια εταιρεία και αν το πήγε ο Craven, δεν ήθελαν να το χρησιμοποιήσουν! Suckers!

Αν και η ταινία δανείζεται πολλά από τα στοιχεία που εδραιώθηκαν στο Halloween, κατάφερε κι έγινε διάσημη για τη μοναδική της ικανότητα να παίξει πειστικά με τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Πολλές φορές ο θεατής θα αναρωτηθεί αν αυτό που βλέπει στην ταινία είναι αυτό που πραγματικά ζει ο ήρωας, ή θα αποδειχθεί ότι είναι ακόμη ένα θανατηφόρο όνειρο. Άλλωστε, πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει εκείνο το περίεργο συναίσθημα όπου αναρωτιόμαστε αν κάποιο γεγονός το ζήσαμε αληθινά ή απλώς το είδαμε σε όνειρο. Ή ίσως έχουμε βρεθεί σε εκείνη την περίεργη κατάσταση μεταξύ ύπνου και διαύγειας όπου, με μισοκοιμισμένο εγκέφαλο, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε αν κοιμόμαστε ακόμα ή αυτός ο κίτρινος ελέφαντας με το μονόκλ όντως μας έφερε μια τάρτα φράουλα. Ο «Εφιάλτης» πατάει αρκετά πάνω σε αυτά τα ενοχλητικά και πολύ αληθινά συναισθήματα.

Η ταινία έχει πολύ καλό καστ. Πέρα από τον Robert Englund, που απλώς τα σπάει ως Freddy, η ερμηνεία της Heather Langenkamp είναι αξιόλογη και τη βοήθησε –αν και ήταν τελείως άπειρη και άγνωστη- να κερδίσει τον ρόλο, για τον οποίο έκαναν οντισιόν πάνω από 200 ηθοποιούς, ανάμεσά τους η Demi Moore και η Courteney Cox! (Καλά, και την Cox έτσι κι αλλιώς δεν την ήξερε η μάνα της τότε, οπότε δεν ήταν και δύσκολη η αναμέτρηση!) Επίσης, η ταινία είναι η πρώτη του μετέπειτα superstar και μούσας του Burton, Johnny Depp, ο οποίος δεν πήγε καν με σκοπό να περάσει οντισιόν. Απλώς συνόδευε τον φίλο του, που ήθελε να πάρει τον ίδιο ρόλο και δεν τα κατάφερε. Ποιος ήταν ο φίλος του; Ο Jackie Earle Haley. Ποιος είναι αυτός; Ο τύπος που ενσάρκωσε τον Freddy στο remake του 2010! Mindfuck!

Αλλά το μεγαλύτερο ατού της ταινίας, είναι σαφέστατα ο κακός της, ο οποίος σήμερα φιγουράρει στο Νο 40 της λίστας με τους καλύτερους villains όλων των εποχών. Εμπνευσμένος από αληθινό πρόσωπο –τον νταή Fred Krueger που έκανε δύσκολη τη ζωή του Wes Craven στο σχολείο- με τρομακτική και αποκρουστική εμφάνιση, με ένα πρωτότυπο και ανατριχιαστικό όπλο, αλλά και με τον πνευματώδη χαρακτήρα του, κατάφερε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να μετατραπεί σε pop icon. Καλό αυτό και για τις ταινίες και για τον Englund, του οποίου η φήμη εκτοξεύθηκε, αλλά όχι για τον ίδιο τον Freddy, καθώς όσο εξελίσσεται ο χαρακτήρας του, αρχίζει να αγγίζει περισσότερο τα όρια του κωμικού, παρά του τρομακτικού –πράγμα το οποίο άρχισε να γίνεται πολύ έντονο στις τελευταίες ταινίες και να ενοχλεί τους κριτικούς.
Παρόλα αυτά, στην παρθενική του εμφάνιση είναι εξαιρετικός και κάνει μια χαρά τη δουλειά του, που δεν είναι άλλη από το να ξεκοιλιάζει βίαια και να τρομοκρατεί ηθοποιούς και κοινό!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ο «Εφιάλτης» καταφέρνει σίγουρα να στοιχειώσει τα όνειρά σου και να σε κάνει στενό φίλο της καφεΐνης!


GEEKY TRIVIA
Το πρώτο studio που έδειξε ενδιαφέρον για την ταινία ήταν αυτό της Disney, της οποίας οι υπεύθυνοι ζήτησαν απλώς από τον Craven να ρίξει λίγο τους τόνους, ώστε η ταινία να γίνει πιο… φιλική προς παιδιά και εφήβους! Δόξα τω Θεώ, ο Craven τους κούνησε μαντήλι! Φαντάζεσαι τον Freddy Krueger με κανονική φάτσα, γάντι baseball αντί για αυτό με τα ξυράφια κι ένα σκιουράκι με το όνομα «Πιπ» να τον ακολουθεί παντού;


MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η τρελή επιτυχία της αρχικής ταινίας έδωσε, φυσικά, μπόλικα σίκουελ –κάποια καλά και κάποια άθλιας ποιότητας:

  • A Nightmare on Elm Street 2: Freddy’s Revenge (1985) ★
☆
    Πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ο Freddy επιστρέφει και αυτή τη φορά τρομοκρατεί τον Jesse, η οικογένεια του οποίου έχει μετακομίσει στο σπίτι που παλιά έμενε η Nancy. Πλέον, ο Freddy δεν περιορίζεται στα όνειρα, αλλά προσπαθεί να καταλάβει το σώμα του Jesse, με σκοπό να συνεχίσει τη δολοφονική του μανία στον αληθινό κόσμο.
    Η ταινία πήρε πούλο, κυρίως επειδή άλλαξε τα φώτα στην αρχική ιδέα και έβαλε τον Freddy να δολοφονεί χωρίς λόγο εκτός του ονειρικού κόσμου.
  • A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987)
    Ο Wes Craven επιστρέφει στο σενάριο και τη σκηνοθεσία μετά την προηγούμενη πατάτα και το αποτέλεσμα είναι η καλύτερη, πανθομολογουμένως, προσθήκη του franchise! Το νέο θύμα του Freddy αυτή τη φορά είναι η Kristen, η οποία λόγω των εφιαλτών της καταλήγει στην ψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου, μαζί με μερικούς ακόμη προβληματικούς εφήβους – όλοι με παρόμοιους εφιάλτες. Στην κλινική, όμως, δουλεύει ως σύμβουλος και η Nancy (από το πρώτο φιλμ) που αναλαμβάνει να «εκπαιδεύσει» την ομάδα των εφήβων στη χρήση των «ονειρικών» δυνάμεών τους, ώστε να μπορέσουν να κατατροπώσουν τον Freddy οριστικά…
  • A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988)
    Ο Freddy επιστρέφει ακόμη μια φορά και η νεαρή Alice προσπαθεί να τον καταστρέψει αφότου μεταφέρονται σε αυτήν οι ονειρικές δυνάμεις της Kristen. Θεωρείται και αυτή μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς και είναι η πρώτη σε εισπράξεις (πέραν του crossover και του remake).
  • A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child (1989)
    Ο Freddy δεν έχει ψόφο, ως είθισται, οπότε επιστρέφει και αυτή τη φορά χρησιμοποιεί το αγέννητο μωρό της Alice για να σκοτώσει τους φίλους της. Ή κάτι τέτοιο -δεν έχει σημασία, άλλωστε, τον Freddy να πετσοκόβει κόσμο θέλουμε να δούμε.
  • Freddy’s Dead: The Final Nightmare (1991)
    Τελική, ουσιαστικά, προσθήκη στην κανονική ροή των ταινιών, με τον Freddy να προσπαθεί να εντοπίσει το χαμένο του παιδί και με τη βοήθειά του να εξαπλωθεί μέσω εφιαλτών και σε άλλες πόλεις. Ο χαρακτήρας ήδη έχει μετατραπεί σε κωμικό κακέκτυπο των προηγούμενων ενσαρκώσεών του…
  • Wes Craven’s New Nightmare (1994)
    Λίγο περίεργη προσθήκη, καθώς είναι εκτός του κανονικού continuity της σειράς και αποτελεί, ουσιαστικά, ένα metafilm! Η Heather Langenkamp, ο Wes Craven και αρκετά μέλη από το cast και το crew της αρχικής ταινίας ενσαρκώνουν τους ίδιους τους εαυτούς τους στην ταινία που περιστρέφεται γύρω από την παραγωγή μιας νέας ταινίας Nightmare. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, όμως, ο κινηματογραφικός Freddy αποκτά ζωή και αρχίζει να καταδιώκει την ηθοποιό και την οικογένειά της. Η ταινία δεν κατάφερε να εδραιωθεί, παρά τις πολύ καλές κριτικές της και την ανανεωμένη και πιο απειλητική εμφάνιση του Freddy (για την οποία τον προόριζε εξ’αρχής ο δημιουργός του).
  • Freddy vs Jason (2003)
    Ταινία crossover ανάμεσα στα δύο πασίγνωστα franchise. Ο Freddy είναι παγιδευμένος και αδύναμος στην κόλαση, αφού έχει ξεχαστεί από τους πάντες. Στην προσπάθειά του να κάνει τους νέους να ξαναθυμηθούν το όνομά του και να αρχίσουν πάλι να τον φοβούνται –πράγμα που θα επαναφέρει τις δυνάμεις του- χειραγωγεί τον μανιακό δολοφόνο Jason και τον στέλνει στο Springwood. Σύντομα, οι μνήμες του Freddy θα αρχίσουν να ζωντανεύουν και πάλι, δίνοντάς του τη δυνατότητα να στοιχειώσει ξανά τους εφιάλτες των νέων. Όμως, όταν ο Jason αρχίσει να διεκδικεί τα θύματα του Freddy, θα ξεκινήσει μια τιτανομαχία ανάμεσά τους.
  • A Nightmare on Elm Street (2010)
    Αποτελεί διασκευή της πρωτότυπης ταινίας, με πρωταγωνιστικό χαρακτήρα πάλι τη Nancy, αλλά με αρκετές διαφορές όσον αφορά τους χαρακτήρες και το background story του Freddy. Τα εφέ είναι σαφώς πιο εξελιγμένα, ενώ οι επιστημονικές μελέτες των τελευταίων δεκαετιών, πάνω στη στέρηση ύπνου και την επίδρασή της στον εγκέφαλο, βοήθησαν αρκετά στη διαμόρφωση του σεναρίου. Παρόλα αυτά, η ταινία δεν κατάφερε να αγγίξει την ατμόσφαιρα του πρωτότυπου.
  • Freddy’s Nightmares (1988-1990)
    O Freddy δεν περιορίστηκε στον κινηματογράφο, αλλά η χάρη του έφτασε μέχρι και τη μικρή οθόνη, σε μια σειρά τρόμου που όλες οι ιστορίες της εκτυλίσσονται στην Elm Street. Οι περισσότερες ιστορίες δεν αφορούσαν τον ίδιο (τουλάχιστον όχι άμεσα), αλλά κρατούσε κυρίως τον ρόλο του παρουσιαστή –κάτι παρόμοιο με τον Φύλακα της Κρύπτης στο Tales from the Crypt.
  • Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010)
    Ένα τετράωρο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε απευθείας σε DVD και περιέχει τα χρονικά της σειράς ταινιών, την άνοδο της New Line Cinema και συνεντεύξεις από τους συντελεστές και το καστ των ταινιών.
  • Τέλος, έχουν κυκλοφορήσει πολλά βιβλία με ήρωα τον Freddy (ανάμεσά τους και οι λογοτεχνικές μεταφορές των ταινιών), μερικές σειρές κόμικς βασισμένες στην ταινία και κάνα δυο videogames!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το remake του 2010 ήταν μια προσπάθεια αναβίωσης της σειράς, αλλά οι πολύ χλιαρές εώς αρνητικές κριτικές του πιθανότατα πάγωσαν τα όποια μελλοντικά σχέδια –ασχέτως αν ήταν μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του είδους (είναι, αυτή τη στιγμή, η 8η σε εισπράξεις ταινία slasher).

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:
NI3 NI4 NI5