Aftershock: Ο σεισμός είναι το μικρότερο πρόβλημά σου…

Σκηνοθεσία: Nicolás López
Σενάριο: Eli Roth, Nicolás López, Guillermo Amoedo
Μουσική: Manuel Riviero
Ηθοποιοί: Eli Roth, Andrea Osvárt, Ariel Levy, Nicolas Martinez κ.α.
Είδος: Disaster Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

AFTERSHOCK (2012)
Η σημερινή ταινία είναι διπλά επίκαιρη: είναι καλοκαιρινή και έχει να κάνει με σεισμό –είχαμε κάμποσους κι από δαύτους πρόσφατα! Ο σεισμός παίζει να είναι το φυσικό φαινόμενο που τρέμει (το λογοπαίγνιο δεν είναι εσκεμμένο!) το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων του πλανήτη. Δεν υπάρχει πιο ύπουλο όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει η φύση για να σου θυμίσει πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι. Φαντάζομαι ότι ο τρόμος πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι μπορεί να χτυπήσει ξαφνικά, απροειδοποίητα και ανά πάσα στιγμή, χωρίς να προλάβεις να τον μυριστείς. Απόλαυσε το καλοκαίρι σου όσο μπορείς, λοιπόν, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Τρεις φίλοι περνούν τις διακοπές τους ταξιδεύοντας στη Χιλή και πηγαίνοντας από πάρτι σε πάρτι με απώτερο σκοπό (τι άλλο;) να βρούνε γυναίκες. Όταν ένας δυνατός σεισμός ισοπεδώνει την πόλη που βρίσκονται, τραυματίζοντας σοβαρά έναν από αυτούς, προσπαθούν να φτάσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, αφού έχουν ν’ αντιμετωπίσουν το πανικόβλητο πλήθος, να βρούνε τον δρόμο τους μέσα από τα χαλάσματα και να παραμείνουν ζωντανοί εν μέσω αλλεπάλληλων μετασεισμών. Αλλά τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα όταν οι δρόμοι γεμίζουν και από άγριους εγκληματίες που απέδρασαν από την κατεστραμμένη, τοπική φυλακή…

Λίγο από ταινία καταστροφής και λίγο από σπλάτερ, λοιπόν. Συνήθως, αυτά τα δύο είδη έχουν την τάση να διαχωρίζουν τη θέση τους και να μην πολυμπλέκονται –με βασική εξαίρεση, φυσικά, τα Final Destination, στα οποία συμπεθεριάζουν μια χαρά! Φυσικά, όπου βάζει το χεράκι του ο Eli Roth – ο οποίος εδώ, εκτός από χρέη ηθοποιού εκτελεί κι αυτά του παραγωγού- πέφτει πάντα αιματοκύλισμα μέχρι αηδίας!

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τον σεισμό των 8,8 ρίχτερ που χτύπησε τη Χιλή το 2010. Η αφήγηση πάσχει αρκετά, όμως. Κατ’ αρχάς, μέχρι να μπούμε στο ψητό της υπόθεσης περνάνε πάνω από τριάντα λεπτά. Εντάξει, συνηθισμένη τακτική θα μου πεις, για να μάθουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες, η οποία ακολουθείται σε κάθε ανάλογη ταινία (από το Earthquake του 1974 κι όλες τις ταινίες καταστροφής της εποχής, μέχρι τα πιο πρόσφατα Cloverfield και 2012). Μόνο που οι χαρακτήρες στη συγκεκριμένη ταινία δεν έχουν και κάποιο ιδιαίτερο βάθος που να απαιτεί τόσο χρόνο για να τους μάθεις. Από τα πρώτα δύο λεπτά μαθαίνουμε τα βασικά γι’ αυτούς: είναι αντιπαθητικά λιγούρια που την πέφτουν σε ο,τιδήποτε έχει στήθος και από το πρωί ως το βράδυ παρτάρουν και κάνουν καμάκι. Άσε που η ταινία έχει κι ένα μικρό προβληματάκι στο να αποφασίσει κιόλας ποιοι ακριβώς είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες της, αφού το βάρος πέφτει από τη μία στιγμή στην άλλη σε διαφορετικά πρόσωπα. Αδιάφορο θα μου πεις και πάλι, καθώς το μόνο που σε απασχολεί στην ταινία είναι να δεις καταστροφή κι αίμα κι όχι να ταυτιστείς με τα υπαρξιακά δράματα των ηρώων της.

Από την άλλη, όμως, και το ίδιο το σενάριο μοιάζει να αλλάζει ρότα, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, οι μετασεισμοί και οι καταστροφές παίζουν τον ρόλο επιπρόσθετων εμποδίων, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν από μία ομάδα δραπετών που τους κυνηγά σε όλη την πόλη για να τους ληστέψει/βιάσει/σκοτώσει. Με απλά λόγια: παντού γύρω γίνεται της μουρλής, κτίρια καταρρέουν, δρόμοι ανοίγουν στα δύο, κόσμος καταπλακώνεται από ακγωνάρια και μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, οι βαρυποινίτες έχουν ως πρώτο τους μέλημα να βρούνε κι αυτοί γκόμενες, οπότε κυνηγάνε κάτι τυχαίες τουρίστριες μέσα στα χαλάσματα! Φυσικά, οι δημιουργοί ήθελαν απλώς να ρίξουν το βάρος στο χάος που ακολουθεί μια τόσο μεγάλη καταστροφή και την ευκολία με την οποία μπορεί να καταρρεύσει μια ολόκληρη κοινωνία, ασχέτως αν παίζουν με την υπομονή μας για να το καταφέρουν. Παρόλα αυτά, τα λιγοστά εφέ είναι συμπαθητικά κι έχει αρκετή αγωνία και μπόλικο αίμα.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται ευχάριστα μεν, μην προσπαθήσεις να εκλογικεύσεις αυτό που βλέπεις δε!

GEEKY TRIVIA
Ο Nicolás López απέκτησε στήλη στην πιο γνωστή εφημερίδα της Χιλής, σε ηλικία μόλις 12 ετών. Σε αυτήν σατίριζε τα κακώς κείμενα του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στην αποβολή του από το σχολείο του!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, θα μπορούσε να έχει. Με άλλους χαρακτήρες, σε άλλη χώρα και άλλο σεισμό. Με λίγα λόγια, δεν θα ήταν καν σίκουελ.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Βαθμολογώντας γυναίκες (ή «πώς να μετατρέψεις τους πρωταγωνιστές σου σε λεχρίτες που εύχονται όλοι να πεθάνουν»!)

Άρχισαν τα όργανα…

«Το σύμπαν γύρω μας καταρρέει. Ας βρούμε κι εμείς γυναίκα!»

Advertisements

The Green Inferno: Στο λαιμό να τους κάτσεις!

10sposter1Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Guillermo Amoedo, Eli Roth
Μουσική: Manuel Riveiro
Ηθοποιοί: Lorenza Izzo, Ariel Levy, Daryl Sabara κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★
☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

THE GREEN INFERNO (2013)
Τριήμερο Καθαράς Δευτέρας ξεκινά από σήμερα και, σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ξεκινά και η περίοδος της νηστείας. Κρεατάκι τέλος, λοιπόν -και για να σε βοηθήσω να γλιτώσεις από τον πειρασμό, σου έχω μια σπλατεριά από το αρρωστάκι που ακούει στο όνομα Eli Roth, που θα σε κάνει να σιχαθείς το κρέας! Την ταινία την έψαχνα διακαώς επί τρία χρόνια, καθώς γυρίστηκε το 2013, αλλά λόγω οικονομικών δυσχερειών της εταιρείας παραγωγής δεν είχε καταφέρει να διανεμηθεί κανονικά στους κινηματογράφους μέχρι τα τέλη του 2015. Σε τέτοια εξαθλίωση μάς έχει οδηγήσει η οικονομική κρίση: να πρέπει να περιμένουμε τρία χρόνια για ν’ απολαύσουμε έναν κανιβαλισμό της προκοπής…

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα ακτιβιστών ταξιδεύει μέχρι τον Αμαζόνιο για να εμποδίσει την αποψίλωση ενός κομματιού του δάσους, η οποία θα οδηγήσει σε αφανισμό τις γύρω φυλές. Ανάμεσά τους είναι και η νεοφερμένη Justine, η οποία δεν γνωρίζει τον πραγματικό λόγο που της επέτρεψαν να συμμετάσχει: ο πατέρας της εργάζεται ως δικηγόρος για τα Ηνωμένα Έθνη, γεγονός που εγγυάται τη σωματική ακεραιότητα και ασφάλεια όλης της ομάδας. Η εξόρμηση στέφεται με επιτυχία, όμως κατά την επιστροφή τους, το αεροπλάνο συντρίβεται μέσα στο τροπικό δάσος (όπως γίνεται και στα περισσότερα ανέκδοτα), όπου οι επιζώντες έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τα μέλη μιας φυλής ιθαγενών με… περίεργες ορέξεις!

Αν και το Green Inferno αργεί κάπως να μπει στο ψητό (pun intended!), όταν τελικά το κάνει, σε στέλνει αδιάβαστο! Οι σκηνές φρίκης είναι τόσο έντονες και γραφικές, που γίνονται σχεδόν δυσβάσταχτες –ειδικά μια από αυτές, που διαρκεί ένα δεκάλεπτο που μοιάζει με αιώνα (θα καταλάβεις σε ποια αναφέρομαι, είναι η μόνη κατά τη διάρκεια της οποίας θα ουρλιάζεις!) Όχι ότι μέχρι να φτάσουμε στο μεγάλο αιματοκύλισμα δεν έχει ενδιαφέρον ή αγωνία το σενάριο, δηλαδή. Όσο πιο πολύ περνά η ώρα, τόσο καλύτερα μαθαίνεις τους χαρακτήρες και τόσο περισσότερο αυξάνονται οι παλμοί σου περιμένοντας να δεις πόσο άσχημα θα εξελιχθεί η ιστορία –διότι το ξέρεις ότι θα γίνει χαμός και η αναμονή κάνει τα πράγματα χειρότερα!

Ο Roth πήρε την έμπνευσή του από το διάσημο Cannibal Holocaust του 1980, μια ιταλική ταινία τρόμου με κανιβάλους και από τα αγαπημένα θρίλερ του σκηνοθέτη. Ακόμα και το “The Green Inferno” ήταν ο αρχικός τίτλος εκείνης της ταινίας, πριν τον αλλάξουν σε κάτι πιο σοκαριστικό. Η ταινία, φυσικά, έφαγε μπόλικο θάψιμο από τους κριτικούς, με κάποιους από αυτούς, όμως, να βρίσκουν θετικό το ύφος-φόρο τιμής στον παλιό, ιταλικό κινηματογράφο τρόμου. Μια απρόσμενα θετική κριτική, όμως, ήλθε από τον μετρ του τρόμου, Stephen King, ο οποίος παρομοίασε την ταινία με τα θρίλερ που έβλεπε στους drive-in κινηματογράφους στα νιάτα του. Και όταν ο ίδιος ο King γράφει επαίνους για την ταινία σου, όλες οι υπόλοιπες κριτικές εκμηδενίζονται! Ασφαλώς, οι σκληροπυρηνικοί φαν του Roth και όσοι τη βρίσκουν με splatter (δύο στα δύο για μένα) την λάτρεψαν ούτως ή άλλως! Άλλωστε, έχουμε μάθει πια να μην περιμένουμε κάτι πιο βαθυστόχαστο και φιλοσοφικό από τις ταινίες του τύπου –όχι ότι είναι εντελώς ανεγκέφαλες και χωρίς ίχνος κοινωνικού προβληματισμού, αλλά όπως και να το κάνουμε, το πρώτο του μέλημα είναι να σε αηδιάσει και όχι να σε προβληματίσει! Και σε αυτό το κομμάτι είναι πλέον εξπέρ!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν αποφασίσεις να τη δεις, φρόντισε να το κάνεις με άδειο στομάχι!

GEEKY TRIVIA
Η φυλή ανθρωποφάγων που παρουσιάζεται στην ταινία αποτελείται εξ’ ολοκλήρου από κατοίκους διαφόρων περουβιανών χωριών, οι οποίοι δέχτηκαν να συμμετάσχουν στην ταινία. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν δει ποτέ τους κινηματογραφική ταινία και δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την έννοια. Για να τους βοηθήσει να καταλάβουν, ο Eli Roth έφερε ένα βίντεο και ένα αντίγραφο της ταινίας Cannibal Holocaust. Οι χωρικοί ενθουσιάστηκαν με την ταινία, την οποία, μάλιστα, θεώρησαν κωμωδία!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Από το 2013 κυκλοφορούν φήμες ότι η ταινία θ’ αποκτήσει και σίκουελ με τον τίτλο Beyond the Green Inferno. Αν και η ταινία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μια συνέχειας, δεν έχει εξακριβωθεί καμιά πληροφορία από τότε, οπότε παίζει να είναι και ράδιο αρβύλα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Όχι, δεν είναι το Halloween! Εκείνο μοιάζει φλωριά μπροστά σε αυτή την ταινία!

Όχι, δεν είναι το Halloween! Εκείνο μοιάζει φλωριά μπροστά σε αυτή την ταινία!

Δεν μοιάζουν και πολύ ενθουσιασμένες από την υποδοχή!

Δεν μοιάζουν και πολύ ενθουσιασμένες από την υποδοχή!

Σκέψου λίγο τη χοληστερίνη σου!

Σκέψου λίγο τη χοληστερίνη σου!