Body Parts: Οι δύο εις σάρκαν μίαν…

Σκηνοθεσία: Eric Red
Σενάριο: Eric Red, Norman Snider
Μουσική: Loek Dikker
Ηθοποιοί: Jeff Fahey, Kim Delaney, Brad Dourif κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

BODY PARTS (1991)
Πάμε πάλι πίσω στα 90s, τότε που τα θρίλερ ήταν απλά και απέριττα, χωρίς εφέ και υπολογιστές και με μπόλικο ψεύτικο αιματάκι να πετάγεται από κομμένα μέλη από λάτεξ και πλαστικό! Η σημερινή ταινία δεν είναι κι από τις πολύ γνωστές, αλλά έχει κάτι από Φρανκενστάιν μέσα, οπότε έναν αέρα κλασικού τον αναδίδει! Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να συμπεριφέρεται σαν να είναι κάποιος άλλος ή θεωρείς ότι τα μέλη σου δρουν ανεξέλεγκτα και αυτόνομα, τότε η ταινία είναι ό,τι πρέπει για σένα. (Αλλά κάνε έναν κόπο, αφού τη δεις, να πας να δεις και κάποιον ειδικό μετά!)

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μετά από ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, ο Bill χάνει το δεξί του χέρι, αλλά χάρη στην πειραματική επέμβαση μεταμόσχευσης της γιατρού Agatha Webb, καταφέρνει να αποκτήσει νέο χέρι από έναν άγνωστο δότη. Καθώς ο καιρός περνά, ο Bill προσπαθεί να αποκτήσει πλήρη χρήση του νέου του μέλους και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, όμως η καθημερινότητά του αρχίζει να μαστίζεται από μια σειρά ανεξήγητων, βίαιων οραμάτων. Όταν ξεκινά να χάνει και τον έλεγχο του χεριού του –το οποίο μοιάζει σαν να δρα ανεξάρτητα από εκείνον- αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να αναζητήσει την αλήθεια πίσω από τον μυστηριώδη δότη…

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο Et Mon Tout Est Un HommeChoice Cuts, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος) του συγγραφικού διδύμου Boileau-Narcejac. Αφήνοντας κατά μέρους το γεγονός ότι, από ιατρικής πλευράς, είναι απολύτως εξωφρενική ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα (ναι, μεταμοσχεύσεις μελών είναι πλέον δυνατές, αλλά οι ασθενείς δεν αρχίζουν να κάνουν πιρουέτες και να παίζουν μπάσκετ μετά από κάνα μήνα φυσικοθεραπείας, σαν να μη συνέβη τίποτε!) η κεντρική ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και είχε τις δυνατότητες να εξελιχθεί σε πολύ καλό σενάριο!

Λέω «είχε» διότι, δυστυχώς, η ταινία αρχίζει με πολλά υποσχόμενο τρόπο, αλλά γίνεται γρήγορα προβλέψιμη, ενώ λίγο μετά τη μέση κι έπειτα αρχίζει να καταρρέει, ειδικά όταν έρχεται η μεγάλη ανατροπή -η οποία δεν βγάζει και πολύ νόημα, μεταξύ μας, αφού δεν ταιριάζει με τα “hints” που μας δίνει η ταινία σε όλη τη διάρκειά της. Δεν ξέρω αν το τέλος είναι ίδιο με του βιβλίου ή έβαλε το στούντιο το χεράκι του και του άλλαξε τα φώτα, αλλά μοιάζει σαν να προοριζόταν για διαφορετικό θρίλερ!

Ο πρωταγωνιστής, από την άλλη, είναι η κλασική, γουρλομάτικη φάτσα που όλοι έχουμε δει σε κάμποσες ταινίες της εποχής, αλλά που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να μάθει το όνομά του διότι, ας το παραδεχτούμε, οι υποκριτικές του ικανότητες δεν παίρνουν και χρυσό και τον ξεχνάς μετά από λίγο! Σε γενικές γραμμές, πάντως, η ταινία δεν είναι τόσο κακή όσο ακούγεται. Έχει κάποιες καλογυρισμένες σκηνές δράσης που επανορθώνουν για τον αργόσυρτο ρυθμό της σε κάποια σημεία και αρκετή φρίκη για τους λάτρεις του είδους, ειδικά προς το τέλος.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για ένα λίγο πιο καλογυρισμένο b-movie που απλώς παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κομμάτια να γίνει –δες το!

GEEKY TRIVIA
Το Body Parts είχε την ατυχία (ή τύχη, όπως το δει κανείς) να προβληθεί την ίδια ακριβώς περίοδο που συνελήφθη ο διαβόητος κανίβαλος Jeffrey Dahmer και ανακαλύφθηκαν τα διαμελισμένα πτώματα στο σπίτι του. Εκ των πραγμάτων, η εταιρεία παραγωγής αναγκάστηκε να αποσύρει κάμποσες διαφημίσεις της ταινίας, αφού το πόστερ απεικονίζει σκίτσα από κομμένα μέλη.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Τίποτε στον ορίζοντα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ευτυχώς που η Ιατρική στις ταινίες είναι πάντα προχωρημένη!

Έχει όρεξη για χαδάκια!

Όλοι ξέρουμε πώς θα καταλήξει αυτή η σκηνή…

Advertisements

Event Horizon: Τι κρύβουν τα βάθη του διαστήματος;

Σκηνοθεσία: Paul W. S. Anderson
Σενάριο: Philip Eisner, Andrew Kevin Walker
Μουσική: Michael Kamen, Orbital
Ηθοποιοί: Laurence Fishburne, Sam Neill, Kathleen Quinian κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

EVENT HORIZON (1997)
Άρχισε να προβάλλεται πριν λίγες μέρες το νέο κεφάλαιο στο saga του Alien (ευκαιρία να το ξαναθυμηθείς), οπότε σήμερα θα ταξιδέψουμε, τιμής ένεκεν, πάλι στο διάστημα και πέρα από αυτό –πιο πέρα κι από κει που κοκορεύεται ότι έχει φτάσει και το διαστημόπλοιο Enterprise! Τρόμος στο αχανές σύμπαν, λοιπόν, αλλά με μια ταινία που παίζει με πολύ πιο σκοτεινή και περίεργη θεματολογία από απλούς εξωγήινους με εκτοξευόμενα στόματα και οξύ για αίμα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μεταφερόμαστε στο 2047 και στο διαστημόπλοιο Lewis and Clark, το οποίο καλείται να ελέγξει ένα σήμα κινδύνου. Όταν το συνεργείο διάσωσης φτάνει στο σημείο εκπομπής του σήματος, συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για το σκάφος Event Horizon, το οποίο εξαφανίστηκε μυστηριωδώς επτά χρόνια πριν, στο παρθενικό του ταξίδι. Το Event Horizon είχε αποστολή να δοκιμάσει μια πειραματική συσκευή που δημιουργούσε μια τεχνητή μαύρη τρύπα, μέσω της οποίας το ταξίδι στο διάστημα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο σύντομο. Καθώς το σωστικό συνεργείο αρχίζει να αναζητά ίχνη ζωής, οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες γύρω από το ταξίδι του Event Horizon θα αρχίσουν να αποκαλύπτονται…

Η ταινία, δυστυχώς δεν κατάφερε να πείσει. Οι κριτικές ήταν απογοητευτικές, μια και όλοι τη θεώρησαν ένα κατώτερης ποιότητας κράμα Alien, Hellraiser και Οδύσσειας του Διαστήματος. Σαφέστατα καταφέρνει να δημιουργήσει μια σκοτεινή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (στο διάστημα εκτυλίσσεται, άλλωστε!) κι έχει αρκετές σκηνές αγωνίας ή φρίκης, αλλά στο σύνολό της μοιάζει κάπως αδύναμη, ενώ όσο εξελίσσεται η ιστορία γίνεται όλο και πιο πολύ «μια από τα ίδια». Γενικά, σου δίνει την αίσθηση ότι κάτι της λείπει, αλλά δεν μπορείς να διευκρινίσεις τι. Ίσως φταίει το γεγονός ότι το σενάριο είναι αρκετά προβληματικό. Σε κάποια σημεία μοιάζει να μην έχει συνοχή, αδυνατεί να εξερευνήσει όσο θα έπρεπε την κεντρική ιδέα στην οποία πατάει και την επεξεργάζεται επιφανειακά, ενώ δεν απαντά πλήρως σε όλα τα ερωτήματα που μπορεί να δημιουργηθούν.

Ίσως, όμως, να ευθύνεται γι’ αυτό και η ίδια η εταιρεία παραγωγής, που έβαλε το χεράκι της και τα έκανε όλα μπάχαλο, μια και ανάγκασε τον σκηνοθέτη να κόψει μισή ώρα από τη συνολική διάρκεια και να αφαιρέσει τις περισσότερες σκηνές με αίμα και βία (και είχε μπόλικο πράμα!) Τεράστιο ξενέρωμα αν σκεφτούμε ότι για χάρη του Event Horizon ο Paul W. S. Anderson απέρριψε την πρόταση να σκηνοθετήσει το X-Men του 2000, επειδή ήθελε να γυρίσει μια ταινία πιο «σκοτεινή» και φρικιαστική. Τουλάχιστον έβγαλε και με το παραπάνω το απωθημένο του λίγα χρόνια αργότερα, με το Resident Evil (για το οποίο θα μιλήσουμε στο άμεσο μέλλον)…

Φυσικά, η ταινία απέκτησε (τι πρωτότυπο!) πιο cult status μετέπειτα, με αρκετούς φαν να την εκθειάζουν και να τη θεωρούν αρκετά υποτιμημένη –ε, πού ήσασταν όλοι εσείς όταν πάτωνε στα ταμεία;;;

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την και κρίνε εσύ αν της άξιζαν οι κακές κριτικές ή απλώς ήταν πολύ μπροστά για την εποχή της!

GEEKY TRIVIA
Το όνομα «Event Horizon» είναι συμβολικό και αναφέρεται στα (θεωρητικά) όρια μιας μαύρης τρύπας, όπου η βαρυτική έλξη είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορεί να της ξεφύγει τίποτε, καθώς η ταχύτητα διαφυγής είναι μεγαλύτερη κι από αυτήν του φωτός. Έτσι, δημιουργείται ένας «ορίζοντας γεγονότων», όπου η ύλη και η ενέργεια καταρρέουν. Με λίγα λόγια, ένα σημείο στο οποίο οι φυσικοί νόμοι παύουν να ισχύουν. Αλλά δεν είμαι και αστροφυσικός, οπότε μπορεί να λέω και μπούρδες!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το ρούφηξε η μαύρη τρύπα…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Στην αρχή είναι όλα φυσιολογικά…

…στη συνέχεια αρχίζουν τα περίεργα…

…και στο τέλος κάνεις μπάνιο στο αίμα!

Deep Rising: Κρουαζιέρα θα σε πάω…

90sposterΣκηνοθεσία: Stephen Sommers
Σενάριο: Stephen Sommers
Μουσική: Jerry Goldsmith
Ηθοποιοί: Treat Williams, Famke Janssen, Anthony Heald κ.α.
Είδος: Action Horror
Αξιολόγηση: ★★
★

☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

DEEP RISING (1998)
Επιστροφή στα 90s και στις κλασικές ταινίες δράσης με τέρατα, που ήταν της μόδας τότε. Δεν παραπονιέμαι -όσο κιτς, προβλέψιμες ή κακογυρισμένες και αν είναι οι περισσότερες από τις ταινίες αυτού του είδους, πάντα μου άρεσαν και τις θεωρούσα ψυχαγωγικές και απολαυστικές. Τουλάχιστον είναι πιστές στο είδος τους και δεν έχουν γυριστεί με σκοπό να περάσουν για αριστουργήματα ή ψαγμένες ιστορίες με κρυφά μηνύματα. Είναι ταινίες με εξωφρενικά τέρατα, αίμα, δράση και εξυπνακίστικες ατάκες και το γουστάρουν κιόλας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο John Finnegan και το πλήρωμά του ταξιδεύουν εν μέσω κακοκαιρίας κάπου στη Νότια Σινική Θάλασσα, μεταφέροντας μια ομάδα από μισθοφόρους που δεν έχει δώσει καμία πληροφορία για τον σκοπό του ταξιδιού. Την ίδια στιγμή, το πολυτελές υπερωκεάνιο Argonautica κάνει το παρθενικό του ταξίδι στην ίδια περιοχή, μέχρι που συναντά κάτι μυστηριώδες από τα βάθη του ωκεανού, το οποίο αποφασίζει να τερματίσει απότομα το ταξίδι. Όταν το πλοιάριο του Finnegan έρθει σε επαφή με το ακινητοποιημένο πλοίο, θα έρθει στο φως μια καλοστημένη πλεκτάνη, η οποία θα περάσει σε δεύτερη μοίρα, καθώς πρωταρχικό μέλημα όλων θα γίνει η ίδια η επιβίωσή τους…

Ταινία δράσης με μπόλικη φρίκη, λοιπόν, η σημερινή πρόταση. Δυστυχώς, όσο κι αν μου αρέσουν εμένα παραγωγές που φλερτάρουν στενά με το b-movie ύφος, οι κριτικοί δεν την είδαν με τόσο καλό μάτι και την έθαψαν, με αρκετούς να υποστηρίζουν ότι αποτελεί απλώς ένα κακέκτυπο του Alien. Σε αυτό το κομμάτι δεν συμφωνώ και τόσο, βέβαια, καθώς η ταινία δεν έχει και τόσα κοινά σημεία με το θρίλερ του Scott, ούτε διαθέτει καν το ίδιο, σκοτεινό ύφος. Το μόνο κοινό σημείο τους είναι ότι οι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι σε ένα σκάφος, όσο τους κυνηγάνε τέρατα. Χαίρω πολύ! Το 80% των θρίλερ πατάει στο ίδιο ακριβώς κόνσεπτ!

Πρόκειται ως επί το πλείστον για μια πιο ανάλαφρη –χαβαλεδιάρικη, ίσως, σε κάποια σημεία- ταινία, με γρήγορη δράση, αρκετά καλοφτιαγμένα εφέ και τις ιδανικές δόσεις gore για να ξεφύγει από τον χαρακτηρισμό του αμιγώς action film. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι μεγάλη μερίδα του κοινού δεν συμφώνησε καθόλου με τις επίσημες κριτικές (όπως συμβαίνει αρκετά συχνά), θεωρώντας την αρκετά πετυχημένη στο είδος της. Φυσικά, όταν γνωρίζεις από πριν τι πρόκειται να παρακολουθήσεις, είσαι πιο ανοιχτόμυαλος και επιεικής. Σίγουρα, δεν πρόκειται για αριστούργημα, πατάει σε ένα αφελές σενάριο και οι ερμηνείες είναι ό,τι περιμένεις από ένα θρίλερ των 90s, αλλά καταφέρνει το σημαντικότερο: περνάς ένα διασκεδαστικό δίωρο μαζί της!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι φαντάζεσαι!

GEEKY TRIVIA
Ο κεντρικός ρόλος της ταινίας είχε προταθεί αρχικώς στον Harrison Ford, ο οποίος (ευτυχώς για την καριέρα του) τον αρνήθηκε. Ο ρόλος πήγε στον Treat Williams και το budget της ταινίας έπεσε αυτομάτως κάμποσα εκατομμύρια δολάρια, γεγονός που πρέπει να τον έκανε να νιώσει υπέροχα για την καριέρα του και τις ερμηνευτικές του ικανότητες! Όπως και να το κάνουμε, άλλο κασέ έχει ο Indiana Jones/Han Solo και άλλο ο τύπος που «κάπου τον έχω δει, αλλά δεν θυμάμαι πού»!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Στον πάτο του ωκεανού, μαζί με τις κριτικές!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κλειδωμένη στην αποθήκη με τα τρόφιμα. Τι καλύτερο;

Κλειδωμένη στην αποθήκη με τα τρόφιμα. Τι καλύτερο;

Αποτυχημένο μακροβούτι;

Αποτυχημένο μακροβούτι;

Πρέπει να είσαι πάντα προετοιμασμένος.

Πρέπει να είσαι πάντα προετοιμασμένος.

Species: Ήρθε το νέο κυρίαρχο είδος…

90sspecies_posterΣκηνοθεσία: Roger Donaldson
Σενάριο: Dennis Feldman
Μουσική: Christopher Young
Ηθοποιοί: Ben Kingsley, Michael Madsen, Alfred Molina, Forest Whitaker κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★
★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

SPECIES (1995)
Θρίλερ με εξωγήινους έχω σήμερα, τα οποία σπανίζουν κιόλας, μια και οι περισσότερες ταινίες με εξωγήινους συγκαταλέγονται πιο πολύ στο sci-fi genre, παρά στα θρίλερ. Η σημερινή ταινία ξεκίνησε το δικό της franchise -ασχέτως αν κανείς δεν το πήρε χαμπάρι, μια και ήταν τόσο μέτρια και αδιάφορη που είναι απορίας άξιο το ότι κατάφερε να βγάλει περισσότερα από το budget της. Ξέρω, η μανία μου να παρουσιάζω ταινίες που θεωρώ μπούρδες είναι αξιοσημείωτη, αλλά είμαι της άποψης ότι ακόμη και ο κακός κινηματογράφος είναι αναγκαίος, έστω ως πηγή γέλιου ή παράδειγμα προς αποφυγήν για μελλοντικούς δημιουργούς!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα επιστημόνων, μετά από επικοινωνία με εξωγήινο πολιτισμό μέσω ραδιοκυμάτων, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα υβρίδιο –την Sil- το οποίο έχει ανθρώπινη μορφή, αλλά συνδυάζει ανθρώπινο και εξωγήινο DNA. Όταν οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η Sil συνιστά απειλή για το ανθρώπινο είδος, αποφασίζουν να τερματίσουν το πείραμα. Η Sil, όμως, καταφέρνει να δραπετεύσει. Ο επικεφαλής του προγράμματος δημιουργεί μια ομάδα που αποτελείται από έναν μισθοφόρο, έναν ανθρωπολόγο, μια μοριακή βιολόγο και έναν τύπο με δυνατότητα… ενσυναίσθησης, με σκοπό να εντοπίσουν την Sil. Τα πράγματα δυσκολεύουν, όμως, καθώς η Sil αναπτύσσεται με ραγδαίο ρυθμό και κανείς δεν ξέρει πώς μοιάζει πλέον. Ακόμη χειρότερα, πρέπει να την βρούνε πριν αναπαραχθεί, πράγμα που θα σημάνει την αρχή του τέλους της ανθρωπότητας…

Παρά το σχετικά γνωστό καστ, η ταινία δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Το σενάριο είναι σχετικά αδύναμο και γεμάτο τρύπες, για να μην πω βλακώδες! Κατ’ αρχάς, η κεντρική ιδέα είναι βασισμένη στο αρχέγονο μοτίβο: «ένα μάτσο ηλίθιοι κάνουν κάτι απερίσκεπτο –πεθαίνουν όλοι». Ένας μυστηριώδης, εξωγήινος πολιτισμός στέλνει οδηγίες για τη δημιουργία νέου είδους με βάση το DNA του και η πρώτη σκέψη των επιστημόνων είναι: «Τέλεια, ας χρησιμοποιήσουμε το DNA αυτών των εξωγήινων για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτε απολύτως! Τι μπορεί να πάει στραβά;» Και όταν όλα πάνε στραβά, η αμέσως επόμενη αντίδραση είναι: «Ουπς, χάσαμε το επικίνδυνο πλάσμα που επιζεί ακόμα και σε επίθεση με βιοχημικά όπλα! Τι να κάνουμε; Το βρήκα! Ας καλέσουμε για βοήθεια ένα… μέντιουμ Το οποίο μέντιουμ παίζει να είναι ο μόνος χαρακτήρας που βοηθά την πλοκή να εξελιχθεί! Αλλά εντάξει, τώρα μιλάμε για τον ίδιο σεναριογράφο που μάς χάρισε τη μέγιστη παπαριά που ακούει στο όνομα: Virus (το οποίο κάποια στιγμή θα σκυλοθάψω κι εδώ), που ήταν και η τελευταία ταινία που έγραψε ποτέ. Διότι μετά από αυτήν, μάλλον του απαγόρευσαν δια νόμου τη σεναριογραφία…

Επίσης, τα εφέ είναι ψιλοάθλια και πρόχειρα στις περισσότερες σκηνές, αποδεικνύοντας ότι η τεχνολογία CGI δεν είναι πάντα η σωστή επιλογή –κυρίως όταν δεν ξέρει κανείς πώς να τη χρησιμοποιήσει σωστά! Αυτό είναι αρκετά απογοητευτικό, καθώς η ταινία είχε τα φόντα και τα πατήματα για να δημιουργήσει κάμποσες ανατριχιαστικές σκηνές στα βήματα του The Thing του Carpenter. Γίνεται ακόμη πιο απογοητευτικό αν σκεφτείς ότι την εξωγήινη μορφή της Sil δημιούργησε ο H. R. Giger, ο ίδιος που δημιούργησε και τα πλάσματα στο Alien!

Πάντως, το Species πήγε καλά από εισπράξεις, αποδεικνύοντας ότι το σενάριο, οι ερμηνείες και τα εφέ έρχονται σε δεύτερη μοίρα, αρκεί να έχεις μια θεογκόμενα που γδύνεται ανά τακτά διαστήματα στην ταινία και κάνει παλαβό σεξ! Ε, θα μπορούσαν να γυρίσουν απλώς μια τσόντα, που δεν θα τους κόστιζε και 35 εκατομμύρια!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται. Απλώς μετά ξεχνιέται γρήγορα!

GEEKY TRIVIA
Κάποια στιγμή, ο χαρακτήρας του Kingsley αναφέρει ότι ο λόγος που έκαναν την Sil θηλυκού γένους ήταν για να είναι περισσότερο… υπάκουη! (Sexist much?) Παρόλα αυτά, αυτό δεν ισχύει σε καμιά περίπτωση στην πραγματικότητα, καθώς σε όλα τα γνωστά αρπακτικά είδη, το θηλυκό είναι πάντα το πιο επιθετικό!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε άλλα τρία σίκουελ. Μόνο το πρώτο, όμως, είχε κινηματογραφική προβολή.

  • Species II (1998) ★
☆☆☆☆
    Ένας κλώνος της Sil, η Eve, βρίσκεται υπό μελέτη, ώστε οι επιστήμονες να είναι προετοιμασμένοι σε περίπτωση εισβολής. Παράλληλα, μια ομάδα αστροναυτών επιστρέφει από αποστολή στον Άρη, χωρίς να γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί από το εξωγήινο DNA που βρισκόταν στα δείγματα πετρωμάτων που συνέλεξαν. Όταν ένας από τους αστροναύτες αρχίζει να δημιουργεί απογόνους, η Eve έρχεται σε τηλεπαθητική επαφή μαζί του και Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ!
  • Species III (2004) ★
☆☆☆☆
    Λίγο πριν πεθάνει, η Eve γεννάει ένα παιδί, το οποίο παίρνει κρυφά ένας επιστήμονας, ο οποίος σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα ωάριά του για να δημιουργήσει το τέλειο δείγμα DNA και να κερδίσει το Nobel. Oscar, πάντως, δεν κέρδιζε που να κοπανιόταν…
  • Species –The Awakening (2007) ★
☆☆☆☆
    Ένας επιστήμονας (λύσσαξαν πια!) ταξιδεύει στο Μεξικό με την ανιψιά του, η οποία έχει δημιουργηθεί με βάση το εξωγήινο DNA, με σκοπό να βρει τρόπο να αντιστρέψει τα αποτελέσματα, αλλά όλα πάνε στραβά με τη θεραπεία. Βασικά, όλα πάνε στραβά με την ταινία…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θεέ μου, ελπίζω να μην έχει!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Aww! Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια αθώα κοπελίτσα;

Aww! Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια αθώα κοπελίτσα;

ΟΚ, το παίρνω πίσω...

ΟΚ, το παίρνω πίσω…

Να γιατί δεν πρέπει να κάνεις σεξ με άγνωστες!

Να γιατί δεν πρέπει να κάνεις σεξ με άγνωστες!

Dr. Giggles: Όταν τον ακούσεις να χαχανίζει, θα είναι ήδη αργά!

90sGiggles-posterΣκηνοθεσία: Manny Coto
Σενάριο: Manny Coto, Graeme Whifler
Μουσική: Brian May
Ηθοποιοί: Larry Drake, Holly Marie Combs, Cliff De Young κ.α.
Είδος: Slasher, Medical Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
☆
☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

DR. GIGGLES (1992)
Αν φοβάσαι τους γιατρούς και τα νοσοκομεία, σήμερα πέτυχες το τζακ ποτ, καθώς σου έχω ιατρικό τρόμο! Ή έστω ψευδο-ιατρικό, μια και το κεντρικό πρόσωπο του σημερινού b-movie που θ’ απολαύσεις έχει μόνο το όνομα, αλλά όχι και τη χάρη! Φυσικά, υπάρχουν και κανονικοί γιατροί εκεί έξω που έχουν μακελέψει κοσμάκη, ασχέτως αν το έχουν το πτυχίο ιατρικής, και παίζει να έχουν στείλει στα θυμαράκια περισσότερο κόσμο από τον σημερινό μας ψύχη. Αλλά ας μείνουμε στην ταινία, καλύτερα –τουλάχιστον εκεί ξέρουμε πως ό,τι θα δούμε ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και όχι στο ελληνικό σύστημα υγείας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας παρανοϊκός με το ψευδώνυμο Dr. Giggles -εξαιτίας της ψευδαίσθησής του ότι είναι γιατρός και του ανατριχιαστικού γέλιου του- δραπετεύει από το άσυλο στο οποίο ήταν έγκλειστος κι επιστρέφει στη γενέτειρά του. Σκοπός του είναι να τιμωρήσει ολόκληρη την πόλη, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τον θάνατο του γιατρού πατέρα του, 35 χρόνια πριν. Εξοπλισμένος με μια παλιά ιατρική τσάντα γεμάτη μπόλικα φρικαλέα μαραφέτια, αρχίζει να εξολοθρεύει οποιονδήποτε βρίσκεται μπροστά του. Μέχρι τη στιγμή που ο δρόμος του θα συναντηθεί με αυτόν της νεαρής Jennifer, η οποία πάσχει από μια καρδιακή πάθηση που θα δώσει νέο σκοπό στον Dr. Giggles…

Χαζοταινιούλα του συρμού, λοιπόν, η σημερινή, από εκείνες που γυρίζονταν στα 90s με μοναδικό σκοπό να δείξουν αίμα κι άντερα, αδιαφορώντας αν το σενάριο έμοιαζε γραμμένο στο πόδι με ιδέες που πετούσαν διάφοροι περαστικοί! Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, σχεδόν πάντα το σενάριο είναι γεμάτο τρύπες, απιθανότητες και πράγματα που δεν βγάζουν νόημα, όπως «πού στο διάολο βρήκε ο τύπος ένα κωμικά τεράστιο τσιρότο για να χρησιμοποιήσει στο θύμα του;»

Φυσικά το ξέρεις από πριν αυτό (ότι το σενάριο μπάζει, όχι ότι θα εμφανιστεί ένα τεράστιο τσιρότο) και δεν σε ενοχλεί, διότι ο μόνος λόγος που θες να δεις μια τέτοια ταινία, είναι ακριβώς το ότι ακούγεται απολύτως εξωφρενική και ακραία! Βέβαια, ενώ άλλες b-movies έχουν καταφέρει να μαγέψουν το κοινό και να μετατρέψουν τον κακό τους σε pop icon, το Dr. Giggles δεν κατάφερε τίποτα τέτοιο, ασχέτως αν το προσπάθησαν οι δημιουργοί, δίνοντας ακόμη κι ένα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό στον ήρωα της ταινίας –δηλαδή το αλλόκοτο γέλιο του. Υποθέτω ότι δεν βοήθησε το δήθεν ψαγμένο χιούμορ της ταινίας, το οποίο βασίζεται κυρίως σε ιατρικές στιχομυθίες και ατάκες, οι οποίες όμως ήταν ήδη κλισέ εδώ και χρόνια και από ένα σημείο κι έπειτα καταντάνε πιο εκνευριστικές κι από εκείνες του Σβαρτζενέγκερ στο Batman and Robin, όπου έπαιζε τον Mr. Freeze και οι εννέα στις δέκα ατάκες του ήταν του στυλ «chill out»!

Για ερμηνείες, δεν το συζητάμε καν –αν και για κάποιον παράδοξο λόγο, η πιο εκνευριστική είναι αυτή της ηρωίδας, η οποία είναι η μοναδική που παίζει καλά. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι εκνευριστική, επειδή δείχνει να παίρνει τον ρόλο της πολύ στα σοβαρά, λες και παίζει σε βικτωριανό δράμα κι όχι σε ταινία όπου ο κακός σκοτώνει με πελώρια τσιρότα! Τα εφέ παλεύονται για την εποχή τους και σίγουρα έχει μερικούς ευφάνταστους θανάτους, αρκετό αίμα και κάμποσες σκηνές που θα σου προκαλέσουν αηδία και ανατριχίλες διότι, όπως είπαμε: οι γιατροί προκαλούν φόβο σε πολλούς, ακόμα κι όταν κάνουν σωστά τη δουλειά τους –πόσο μάλλον όταν σακατεύουν κοσμάκη γελώντας σπαστικά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε δες την για να «σκοτώσεις» την ώρα σου. Κι επειδή πλέον έχεις την περιέργεια να δεις πόσο μεγάλο ήταν πια εκείνο το αναθεματισμένο το τσιρότο!

GEEKY TRIVIA
Ο Manny Coto, ο οποίος ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε τραγουδιστή των 50s και χαβανέζικο κοκτέιλ, δεν πρέπει να σου είναι καθόλου γνωστός ως σκηνοθέτης. Δικαίως, διότι έχει σκηνοθετήσει κάτι ελάχιστες μπαλαφάρες, κάποιες από τις οποίες για το κανάλι της Disney (εμετός…) Αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστός, αυτό είναι το γεγονός ότι ήταν executive producer για τέσσερις σεζόν στο σήριαλ 24, αλλά και executive producer και σεναριογράφος για τρεις σεζόν του Dexter (καμία από τις καλές σεζόν, δυστυχώς!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα μέλλον –πράγμα περίεργο διότι υπάρχουν πολύ πιο καμμένες ταινίες εκεί έξω που απέκτησαν και άπειρα σίκουελ, αλλά και remakes!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα."

«Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα.»

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως... εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως… εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία...

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία…

Serial Mom: Είναι μανούλα στους φόνους!

90sPosterΣκηνοθεσία: John Waters
Σενάριο: John Waters
Μουσική: Basil Poledouris
Ηθοποιοί: Kathleen Turner, Sam Waterston, Matthew Lillard κ.α.
Είδος: Black Comedy
Αξιολόγηση: ★
★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★☆☆☆

SERIAL MOM (1994)
Μια και αυτή την Κυριακή είναι η γιορτή της Μητέρας, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να δούμε κάτι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μαμάδες εκεί έξω! Ελαφρούτσικη η σημερινή ταινία, αφού πρόκειται για μαύρη κωμωδία που θα σε κάνει, όμως, να το σκεφτείς δεύτερη φορά πριν φέρεις αντίρρηση στη μάνα σου – αν και η ηρωίδα του Serial Mom κάνει τις εκρήξεις της μανούλας σου να μοιάζουν με ρομαντικό περίπατο στις όχθες του Δούναβη!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ζωή κυλά όμορφα για την οικογένεια Sutphin, κάπου στα προάστια της Βαλτιμόρης. Τα παιδιά τρώνε το πρωινό τους πριν ξεκινήσουν για το σχολείο, ο πατέρας διαβάζει την εφημερίδα του πριν πάει στην ήσυχη δουλειά του, η μητέρα απολαμβάνει τη φύση και τα πουλάκια και φροντίζει το τραπέζι να έχει πάντα φαγητό, το σπίτι να είναι τακτοποιημένο και οι γείτονες να βρίσκουν φριχτό θάνατο από τα χεράκια της! Διότι αυτό που δεν γνωρίζει κανείς είναι ότι η κυρία Sutphin είναι μια κοινωνιοπαθής με πολύ μικρή ανοχή σε οποιονδήποτε θεωρεί εκνευριστικό, αγενή ή απλώς κακοντυμένο!

Το Serial Mom είναι μια μαύρη κωμωδία από τα χεράκια του μετρ στις μαύρες κωμωδίες, John Waters. Πρόκειται, στην ουσία, για μια σάτιρα πάνω στην φαινομενικά ήσυχη και τέλεια ζωή στα αμερικανικά προάστια -όπου πολλές φορές κρύβονται αρκετά σκοτεινά μυστικά- αλλά και τη μανία των αμερικανών με ο,τιδήποτε έχει να κάνει με αληθινά εγκλήματα, δίκες, σκάνδαλα και κάθε τι που τους βγάζει για λίγο από τη βαρετή ρουτίνα τους. Όλα αυτά, φυσικά, έχουν αποδοθεί με αρκετές δόσεις υπερβολής, ενώ η ερμηνεία της Turner, η οποία υποδύεται τη μαμά-νοικοκυρά-δολοφόνο με μια πηγαία φυσικότητα και αφοπλιστική αθωότητα, είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα, καθώς το ύφος του Waters έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο αντιπαράθεσης στη βιομηχανία του θεάματος, ενώ το χιούμορ του μπορεί να θεωρηθεί και ακραίο ή κακόγουστο σε κάποιες περιπτώσεις. Αλλά αν σου αρέσουν οι μαύρες κωμωδίες και δεν είσαι από αυτούς που «προσβάλλονται» με το παραμικρό, τότε θα λατρέψεις το Serial Mom.

Η ταινία έγινε πολύ γρήγορα καλτ και θεωρείται μια από τις καλύτερες mainstream του σκηνοθέτη και, ίσως, η πιο υποτιμημένη από όλες. Οι διάλογοι είναι έξυπνοι και ξεκαρδιστικοί κατά διαστήματα, οι φόνοι από αστείοι εώς σουρεαλιστικοί και η όλη ατμόσφαιρα είναι μια μίξη ρετρό και επιτηδευμένου κιτς, ώστε το ήδη τρελό σενάριο να φαίνεται ακόμη πιο παρανοϊκό και εξωπραγματικό. Ο Waters παίζει αδίστακτα με τις οικογενειακές αξίες και την ηθικοπλαστική υποκρισία της μέσης αμερικανικής οικογένειας και δείχνει να το γουστάρει!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν θες κάτι ελαφρύ να δεις με τη μαμά σου, αυτή είναι η ταινία σου! Αρκεί να μην αρχίσουν να της μπαίνουν τίποτε περίεργες ιδέες…

GEEKY TRIVIA
Το video club που εμφανίζεται σε κάποιες σκηνές της ταινίας είναι πραγματικό και όχι σκηνικό και ανήκει στον ίδιο τον Waters.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Οι ταινίες του Waters σου φαίνονται να είναι από εκείνες που παίρνουν σίκουελ ή διασκευές;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μια τυπική, αμερικανική οικογένεια...

Μια τυπική, αμερικανική οικογένεια…

Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν η μάνα σου καραδοκεί στις αντρικές τουαλέτες...

Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν η μάνα σου καραδοκεί στις αντρικές τουαλέτες…

Θάνατος από χοιρομέρι! Έτσι θέλω να πάω κι εγώ!

Θάνατος από χοιρομέρι! Έτσι θέλω να πάω κι εγώ!