A Quiet Place: Σσσσσσς!

Σκηνοθεσία: John Krasinski
Σενάριο: Bryan Woods, Scott Beck
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Emily Blunt, John Krasinski, Millicent Simmonds, Noah Jupe
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

A QUIET PLACE (2018)
Ποιος είπε ότι στις μέρες μας είναι σχεδόν αδύνατο να γυριστεί μια πρωτότυπη ταινία με τέρατα και πως ό,τι είχε να παρουσιάσει το συγκεκριμένο είδος, το έχουμε δει ήδη; Α, μάλλον εγώ, κάμποσες φορές! Φέτος, λοιπόν, είχα τη χαρά να δω ένα θρίλερ που με διέψευσε πανηγυρικά, καθώς απέδειξε ότι το πηγάδι της έμπνευσης δεν έχει στερέψει τελείως και όλο και κάποιος θα αποφασίσει να σκάψει λίγο βαθύτερα για να βρει νερό!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη έχει αποδεκατιστεί από μυστηριώδη πλάσματα, τα οποία είναι τελείως τυφλά, αλλά χρησιμοποιούν την υπερευαίσθητη ακοή τους για να εντοπίζουν τα θύματά τους. Οι λιγοστοί επιζήσαντες είναι αναγκασμένοι να ζούνε κρυμμένοι, αποφεύγοντας ακόμη και τον παραμικρό θόρυβο. Ανάμεσά τους είναι και οι Evelyn και Lee Abbott, που ζούνε στο υπόγειο του παλιού τους σπιτιού με τα τρία παιδιά τους και ένα τέταρτο να έρχεται οσονούπω. Η μόνη η οποία δεν χρειάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο τρόπο ζωής είναι η κόρη της οικογένειας, η Regan, η οποία είναι κωφή. Οι Abbott ετοιμάζονται πυρετωδώς για την επερχόμενη γέννα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον έξω κόσμο και να ρίξουν φως στο μυστήριο που καλύπτει τα δολοφονικά πλάσματα που καραδοκούν παντού…

Το A Quiet Place είναι μια καλογυρισμένη, ατμοσφαιρική και διαφορετική ταινία, που έδωσε μια πολυπόθητη πνοή ανανέωσης στο genre που εκπροσωπεί. Και αν και πρόκειται για μια πιο «σοφιστικέ» παραγωγή με αρκετές αλληγορίες, παρόλα αυτά έχει και τις πολύ τρομακτικές στιγμές της, που θα σε κάνουν να αναπηδήσεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα θρίλερ που κέρδισε το κοινό από την πρώτη προβολή και φλερτάρει ήδη με τον τίτλο του «καλτ»! Παρά τρίχα, φυσικά, διότι οι αρχικές σκέψεις ήταν η ταινία να μην είναι αυτόνομη, αλλά να αποτελεί κομμάτι του franchise του Cloverfield –κάτι που σίγουρα θα αφαιρούσε και θα αλλοίωνε αρκετά σημαντικά στοιχεία της πλοκής.

Οι ερμηνείες είναι απλώς εξαιρετικές, ειδικά αν λάβουμε υπόψην ότι μιλάμε για μια ταινία η οποία, κατά 90% είναι βουβή και έχει ελάχιστους διαλόγους –για την ακρίβεια, σε ολόκληρη την ταινία ακούγονται γύρω στις 25 ατάκες περίπου! Πράγμα που σημαίνει ότι κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη και κάθε εσωτερική πάλη πρέπει να αποδοθεί κυρίως μέσα από την εκφραστικότητα και τις κινήσεις των ηθοποιών. Φυσικά, βοηθάει πάρα πολύ και η απίστευτη χημεία που έχουν μεταξύ τους οι Blunt και Krasinski, οι οποίοι είναι παντρεμένοι και στην πραγματική ζωή. Αυτός ο γάμος πηγαίνει σίγουρα καλά!
Τέλος, τα τέρατα της ταινίας αποτελούν ένα ακόμη ατού της ταινίας, καθώς είναι από τα πιο ανατριχιαστικά, πρωτότυπα και τρομακτικά που έχουν σχεδιαστεί ποτέ για monster movie.

«Μα, 2018 έχουμε, βουβή ταινία θα κάτσουμε να δούμε;» θα με ρωτήσεις, όμως, και στο σημείο αυτό θ’ αναγκαστώ να σε χαστουκίσω! Το ότι η ταινία είναι σιωπηλή στο μεγαλύτερο μέρος της (τουλάχιστον όσον αφορά τους διαλόγους) δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, που αυτή η σιωπή είναι που κάνει ακόμη πιο έντονη την αγωνία –δεν είναι τυχαίο ότι είναι από τις ελάχιστες ταινίες που είδα στο σινεμά, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν ακουγόταν ούτε κιχ από τον κόσμο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει άφωνο!

GEEKY TRIVIA
Αν και ο ίδιος ο Krasinski έχει δηλώσει ότι η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μεταφορά των δυσκολιών και των προκλήσεων του να είσαι γονιός, ορισμένοι κριτικοί θεωρούν πως είναι και μια θρησκευτική αλληγορία. Οι πρωταγωνιστές ονομάζονται «Abbott», το οποίο σημαίνει «ηγούμενος», ενώ ζούνε υπό συνθήκες που θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν ως μοναστηριακές: αποκομμένοι από τον κόσμο, αυτάρκεις και μέσα στην απόλυτη σιωπή.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έχουν ήδη ξεκινήσει οι προεργασίες για το σίκουελ. Σιγά μην έχαναν την ευκαιρία!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν νομίζω να τους ξαναδεί ποτέ κανείς…

Πρέπει να παραμείνεις σιωπηλός ακόμη και μπροστά στον απόλυτο τρόμο…

Κάτι δεν πήγε καλά!

Advertisements

The Crazies: Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Σκηνοθεσία: Breck Eisner
Σενάριο: Scott Kosar, Ray Wright
Μουσική: Mark Isham
Ηθοποιοί: Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Joe Anderson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE CRAZIES (2010)
Το μενού σήμερα έχει ξαναζεσταμένο φαγητό. Με απλά λόγια: remake. Συνήθως κάνω review στις αρχικές ταινίες, εκτός από τις περιπτώσεις που θεωρώ ότι το remake είναι καλύτερο -όπως συμβαίνει και τώρα. Διότι υπάρχουν και περιπτώσεις που το φαγητό είναι καλύτερο όταν το ξαναζεστάνεις. (Βασικά όχι. Το φαγητό είναι πάντα καλύτερο φρέσκο, αλλά έπρεπε κάπως να μου βγει η παρομοίωση!)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Οι κάτοικοι της κωμόπολης Ogden Marsh αρχίζουν να επιδεικνύουν αλλόκοτη και δολοφονική συμπεριφορά, πράγμα που θέτει σε επιφυλακή τον τοπικό σερίφη, David Dutten. Στην προσπάθειά του ν’ ανακαλύψει τι μπορεί να ευθύνεται γι’ αυτή την ξαφνική επιδημία, θα συνειδητοποιήσει ότι η πτώση ενός στρατιωτικού αεροπλάνου στην ευρύτερη περιοχή ίσως συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, όμως, όταν κάνει την εμφάνισή της μια στρατιωτική μονάδα που βάζει σε καραντίνα ολόκληρη την πόλη…

Η ταινία του 1973 ήταν πόνημα του πατέρα των ζόμπι, George A. Romero, αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία με τους νεκροζώντανούς του. Το remake, από την άλλη, είχε καλύτερη τύχη και συγκαταλέγεται από πολλούς στις σπάνιες περιπτώσεις που ένα remake ξεπερνά κατά πολύ το πρωτότυπο σε ποιότητα. Εντάξει, όχι και τόσο δίκαιη σύγκριση θα μου πεις, διότι με τα μέσα που είχαν το ’73, εννοείται ότι η αρχική ταινία θα έμοιαζε με παρωδία. Παρόλα αυτά, η ταινία του 2010 δεν υπερτερεί μόνο όσον αφορά τα εφέ και τα σκηνικά. Είναι ανώτερη και από άποψη σκηνοθεσίας, ερμηνειών και σεναρίου (και για να είμαι ειλικρινής, υπερτερεί και στους διαλόγους, σε ποσοστό περίπου 90%…)

Καταρχάς, ενώ το original μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και το στρατιωτικό προσωπικό που αναζητούσε το εμβόλιο, ο Eisner αποφάσισε να ρίξει όλο το βάρος κυρίως στους κατοίκους και στην πάλη τους να επιβιώσουν μέσα σε ένα περιβάλλον που καταρρέει σταδιακά γύρω τους, αφήνοντας τους καραβανάδες να παίζουν τον ρόλο του κακού -όπως τους αρμόζει, άλλωστε! Αυτό από μόνο του ήταν υπεραρκετό για να γίνει πιο απλή η ιστορία και η δράση πιο ομαλή και χωρίς βαρετές διακοπές.

Επιπροσθέτως, ενώ η κεντρική πλοκή παρέμεινε ουσιαστικά ίδια, οι σκηνές βίας έγιναν λίγο πιο έντονες και προστέθηκαν και κάμποσες παραπάνω, γεγονός που ανέβασε τα ποσοστά αγωνίας και τρόμου, διότι horror ταινία χωρίς έστω λίγη φρίκη και καρδιοχτύπι δεν γίνεται! Το The Crazies, λοιπόν, μπορεί να μην πατάει σε μια ιστορία που να μην έχουμε ξαναδεί, αλλά είναι καλογυρισμένο, έντονο, έξυπνο και πολύ πιο βλοσυρό και σκληρό από τον προκάτοχό του!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει σίγουρα ικανοποιημένο –αν δεν τρελαθείς για πάρτη της!

GEEKY TRIVIA
Το τραγούδι που ακούγεται στην έναρξη της ταινίας είναι το “We’ll meet again”, του Johnny Cash. Είναι το τελευταίο track από το άλμπουμ “American IV”. Το πρώτο τραγούδι του ίδιου άλμπουμ χρησιμοποιήθηκε στην έναρξη ενός άλλου remake ταινίας του Romero: του Dawn of the Dead του 2004.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Σε περίπτωση που σου διέφυγε τις προηγούμενες 3-4 φορές που το ανέφερα, η ταινία αποτελεί remake.

  • The Crazies (1973) ★★☆☆☆
    Μετά από μια σειρά βίαιων περιστατικών που σημειώθηκαν ανάμεσα στους κατοίκους του Evans City, ο στρατός καταφθάνει και θέτει ολόκληρη την πόλη σε καραντίνα, καθώς ένα βιολογικό όπλο έχει μολύνει όλη την περιοχή και τρελαίνει όποιον έρθει σε επαφή με αυτό. Οι επιστήμονες του στρατού δίνουν μάχη με τον χρόνο, προκειμένου να βρούνε ένα αντίδοτο, ενώ οι ελάχιστοι κάτοικοι που δεν έχουν ακόμη προσβληθεί προσπαθούν να βρούνε ασφαλή διέξοδο από την πόλη…

Παράλληλα με την ταινία κυκλοφόρησε το Beware the Infected, μια εφαρμογή για το iPhone και ένα παιχνίδι στο Facebook βασισμένο σε αυτή.
Επίσης, λίγο πριν την προβολή της κυκλοφόρησε και η μεταφορά της σε graphic novel, καθώς και ένα κόμικ-prequel τεσσάρων τευχών.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σίγουρα έχει τα φόντα να αποκτήσει σίκουελ, αλλά δεν έχει ακουστεί κάτι από τότε.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Καραμπίνα σε αγωνιστικό χώρο. Ο Ιβάν έχει δει αυτή την ταινία…

Δεν θα καθόμουν μπροστά του στη θέση σου!

Δεν ετοιμάζεται για τον αχυρώνα, πάντως…

Winchester: Το σπίτι που έχτισαν τα φαντάσματα…

Σκηνοθεσία: The Spierig Brothers
Σενάριο: Tom Vaughan
Μουσική: Peter Spierig
Ηθοποιοί: Helen Mirren, Jason Clarke, Sarah Snook
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ☆☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

WINCHESTER (2018)
Σου έχω φρεσκαδούρα και πράμα που σαλεύει σήμερα! Έκανα μεγάλη χαρά όταν έμαθα ότι θα γυριζόταν ταινία με θέμα το σπίτι της Sarah Winchester, μια και είναι ένα από τα μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ κάποια στιγμή στη ζωή μου (ασχέτως αν θα κατάφερνα να βρω τραγικό θάνατο μέσα σε μισή ώρα το πολύ, πέφτοντας σε κάνα κρυφό φρεάτιο). Η χαρά μου διπλασιάστηκε όταν έμαθα ότι η Mirren θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, διότι η τύπισσα τα σπάει. Μετά είδα την ταινία, ύψωσα τις γροθιές μου θυμωμένος στον αέρα και ούρλιαξα: «Γιατί, Θεέ; Γιατί;;;»

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η εταιρεία κατασκευής όπλων Winchester προσλαμβάνει τον ψυχίατρο Eric Price για να παραμείνει για λίγες μέρες στο σπίτι της κληρονόμου και ιδιοκτήτριας της επιχείρησης και να αποφανθεί αν είναι ψυχικά υγιής ώστε να παραμείνει στην ηγεσία. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη μένει έκπληκτος από το κολοσσιαίο μέγεθός της και τον αλλόκοτο σχεδιασμό της. Όταν μαθαίνει ότι η Sarah Winchester θεωρεί πως την έχουν καταραστεί τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τα όπλα του συζύγου της και ότι ο μόνος τρόπος για να σπάσει την κατάρα είναι να συνεχίσει να χτίζει και να επεκτείνει την έπαυλη, είναι πεπεισμένος ότι η οικοδέσποινά του τρέφει αυταπάτες. Όμως, όσο παραμένει μέσα στο μυστηριώδες σπίτι, τόσο γίνεται μάρτυρας ανεξήγητων γεγονότων που όλο και ταρακουνούν τις πεποιθήσεις του…

Η ταινία είναι εν μέρει βασισμένη στην πραγματική ιστορία και τα περισσότερα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι ιστορικά ακριβή. Η Sarah Lockwood Pardee ήταν η σύζυγος του William Wirt Winchester, ο οποίος απέκτησε την τεράστια περιουσία του χάρη στις ομώνυμες επαναληπτικές καραμπίνες που κατασκεύαζε η εταιρεία του. Απέκτησε μαζί του μια κόρη, η οποία όμως πέθανε μέσα σε λίγες μέρες. Όταν πέθανε και ο άντρας της από φυματίωση, η Sarah κληρονόμησε 20 εκατομμύρια δολάρια (στις μέρες μας θα ισοδυναμούσαν με μισό δισεκατομμύριο), το 50% της εταιρείας και ημερήσιο εισόδημα 1000 δολαρίων. Σύμφωνα με φήμες της εποχής, ένα μέντιουμ της είπε πως ήταν καταραμένη και ότι τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τις καραμπίνες του άντρα της ζητούσαν εκδίκηση. Ο μόνος τρόπος να σωθεί ήταν να μετακομίσει σε νέο σπίτι, το οποίο έπρεπε να συνεχίσει να χτίζει για το υπόλοιπο της ζωής της, ώστε να στεγάσει και να καθησυχάσει τα φαντάσματα. Αυτό και έκανε για τα επόμενα 36 χρόνια της ζωής της, αφού είχε συνεργεία που δούλευαν ασταμάτητα όλο το 24ωρο, χτίζοντας νέα δωμάτια!

Η ιστορία της Sarah Winchester είναι μια από τις πιο σαγηνευτικές και αλλόκοτες της αμερικανικής Ιστορίας και το παράξενο και δαιδαλώδες σπίτι της –το οποίο έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας και αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες- θεωρείται το πιο στοιχειωμένο σπίτι της Αμερικής. Γι’ αυτό και είναι κρίμα μεγάλο που η ταινία αποτελεί απλώς ένα αναμάσημα όλων των ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια. Όταν έχεις στα χέρια σου τέτοια ιστορία και τόσο πλούσιο υλικό και καταλήγεις να γυρίζεις ακόμη μια κλισεδιάρικη ταινία με φαντάσματα και jump scares που βλέπεις από χιλιόμετρα μακριά, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το εντυπωσιακό και γεμάτο μυστικά οικοδόμημα, που θα έπρεπε να έχει την τιμητική του στην ταινία, καταλήγει απλώς ένα τυπικό ντεκόρ για μια μονότονη ιστορία φαντασμάτων. Η όποια προσπάθεια να πάρει μια πρωτότυπη τροπή το σενάριο –και στην αρχή, ομολογουμένως, έγινε μια έντιμη προσπάθεια γι’ αυτό- τελικά καταλήγει σε τετριμμένα μονοπάτια, κλισέ αποκαλύψεις και ανατροπές και την κλασική, τελική αναμέτρηση στην οποία καταλήγουν οι ταινίες του είδους. Οι αξιόλογες ερμηνείες δεν σώζουν την κατάσταση και σε καμιά περίπτωση δεν καταφέρνεις να δεθείς με τους χαρακτήρες –ίσα ίσα που εύχεσαι να ψοφήσουν μερικοί από αυτούς, μπας και δεις κάνα πνεύμα παραπάνω.

Η όλη εκτέλεση ήταν απογοητευτικότατη και δεν απορώ που η ταινία έφαγε θάψιμο, αφού υπόσχεται πολλά, αλλά σε αφήνει, τελικά, με τη γλύκα. Παρόλα αυτά, ως ταινία εποχής παίρνει άριστα όσον αφορά την ενδυματολογία και τα σκηνικά, τα οποία καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση -ασχέτως αν μόνο ένα μικρό μέρος των γυρισμάτων έγινε στο αυθεντικό σπίτι, λόγω περιορισμένου χώρου.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πιες έναν καφέ και κάνε μια προσπάθεια να τη δεις, αλλιώς κλείσε εισιτήρια για Καλιφόρνια και πήγαινε να επισκεφτείς το original!

GEEKY TRIVIA
Η έπαυλη είναι ένα τεράστιο, τετραώροφο οικοδόμημα (πριν το σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906, ήταν επταώροφο!), έχει πάνω από 160 δωμάτια και καλύπτει συνολική έκταση 24.000 τετραγωνικών μέτρων! (Δεν τολμώ να φανταστώ καν τι ΕΝΦΙΑ θα πλήρωνε!) Είναι, μάλιστα, τόσο δαιδαλώδες και αχανές, που μόλις πρόσφατα –το 2016- ανακαλύφθηκε και ένα νέο δωμάτιο κρυμμένο σε κάποια σοφίτα!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έτσι που τα κατάφεραν, τι μέλλον να έχει;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Αν χαθείς εκεί μέσα παίζει να σε βρούνε και μετά από κάνα χρόνο!

Βλέμμα που κόβει κώλους!

Τόσα δωμάτια, όλο και κάποιος ανεπιθύμητος γείτονας θα σου τύχει…

I Spit on Your Grave: Ποτέ ξανά…

Σκηνοθεσία: Steven R. Monroe
Σενάριο: Stuart Morse
Μουσική: Corey Allen Jackson
Ηθοποιοί: Sarah Butler, Jeff Branson, Rodney Eastman, Daniel Franzese κ.α.
Είδος: Rape and Revenge Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★★★
Αγωνία: ★★★★★

I SPIT ON YOUR GRAVE (2010)
Για σήμερα έχω μια αρκετά σκληρή ταινία, η οποία επικρίθηκε αρκετά, αν και απέκτησε γρήγορα μεγάλο φαν κλαμπ –κυρίως από γυναίκες, υποθέτω! Το αξιοσημείωτο είναι ότι πρόκειται για remake αρκετά παλαιότερης ταινίας, η οποία είχε πάρει εξίσου αρνητικές κριτικές στην εποχή της. Υποθέτω πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και τόσο στο πέρασμα του χρόνου! Αλλά μια και το original δεν μου άρεσε καθόλου, σήμερα θ’ ασχοληθώ με το remake που είναι και πιο φρικαλέο!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η συγγραφέας Jennifer Hills νοικιάζει ένα εξοχικό σπίτι στο δάσος, όπου σκοπεύει να γράψει το επόμενο βιβλίο της, μακριά από κάθε περισπασμό. Κατά την επίσκεψή της στη γειτονική πόλη, τραβάει την προσοχή του ιδιοκτήτη του τοπικού βενζινάδικου, αλλά και των άξεστων φίλων του, οι οποίοι θεωρούν ότι η Jennifer είναι απλώς μια σνομπ πρωτευουσιάνα. Ένα βράδυ την επισκέπτονται, με σκοπό να της δώσουν ένα γερό μάθημα, βασανίζοντάς την ψυχολογικά, αλλά και σωματικά. Όταν τα βασανιστήρια καταλήγουν στον άγριο βιασμό της, αποφασίζουν να τη δολοφονήσουν για να καλύψουν τα ίχνη τους, αλλά τελευταία στιγμή ξεφεύγει. Καθώς ο καιρός περνά χωρίς ίχνος της, όλοι θεωρούν ότι η Jennifer είναι πλέον νεκρή. Εκείνη, όμως, καραδοκεί ακόμη μέσα στο δάσος, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να πάρει την εκδίκησή της…

Δύσκολη η σημερινή ταινία κι εγείρει πολλά ερωτηματικά. Θεωρητικά, πρόκειται για μια κλασική ταινία εκδίκησης, όπου το θύμα επιστρέφει και τιμωρεί τους θύτες. Πρακτικά, όμως, η θεματολογία της και ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η ιστορία, την κάνει πολύ πιο σκληρή. Από τη μία, τα βασανιστήρια και ο άγριος βιασμός της ηρωίδας θα σου τσιτώσουν τα νεύρα –ειδικά αν είσαι γυναίκα- και από την άλλη, οι ευφάνταστες και αδυσώπητες μέθοδοι με τις οποίες θα αποφασίσει εκείνη να πάρει πίσω το αίμα της, θα σε αποτελειώσουν ψυχολογικά!

Η υπερβολική σκληρότητα του σεναρίου οδήγησε σε σχεδόν παγκόσμια κατακραυγή από τους κριτικούς, με πολλούς από αυτούς να θεωρούν ότι η εκδικητική μανία της πρωταγωνίστριας την κάνει να φαίνεται ακόμη χειρότερη και από τους πραγματικούς κακούς της ταινίας και ότι η ανταπόδοσή της είναι αρκετά άνιση εις βάρος των θυτών της. Αλλά πώς είναι δυνατόν να κάνει κανείς μια τέτοια σύγκριση; Σίγουρα, καθαρά από την ηθική σκοπιά, το να απαντήσεις σε ένα έγκλημα με ένα μεγαλύτερο έγκλημα δεν σε δικαιώνει, όμως η ζωή δεν είναι τόσο απλή και δεν λειτουργεί με απόλυτα δίπολα. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα τεράστιο, υπαρκτό πρόβλημα και μόνο μια γυναίκα γνωρίζει πραγματικά τον τρόμο του να ζεις περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που σε θεωρούν κατώτερη, αδύναμη ή απλώς ένα κομμάτι κρέας που υπάρχει μόνο για να ικανοποιεί ορέξεις.

Φυσικά, επειδή στην τελική μιλάμε απλώς για μια ταινία θρίλερ, εννοείται ότι το κυριότερο ερώτημα είναι άλλο: ήθελαν οι συντελεστές να κάνουν με αυτήν κάποια δήλωση ενάντια στη σεξουαλική βία και υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης ή ήθελαν απλώς να εκμεταλλευτούν ένα πιασάρικο θέμα για να δημιουργήσουν ένα exploitation film που θα κάνει ντόρο και θα κόψει εισιτήρια; Το πιο πιθανό είναι το δεύτερο, αλλά κι εκεί απέτυχαν, καθώς η ταινία έφερε λιγότερα έσοδα από το κόστος της –ασχέτως αν πλέον έχει αποκτήσει οπαδούς.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, όπως δήλωσε και ένας από τους ελάχιστους υποστηρικτές της ταινίας: αν μπορείς να την αντέξεις, δες την!

GEEKY TRIVIA
Το σενάριο περιέχει τόσο σκληρές σκηνές, που η Sarah Butler χρειάστηκε να το σκεφτεί μια ολόκληρη εβδομάδα πριν δεχτεί να αναλάβει τον ρόλο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δε -σύμφωνα με έναν από τους ηθοποιούς- η πρωταγωνίστρια είχε μια λέξη ασφαλείας την οποία μπορούσε να πει σε περίπτωση που το γύρισμα γινόταν πολύ έντονο για εκείνην ψυχολογικά, ώστε να κάνουν διάλειμμα. Δεν τη χρησιμοποίησε ποτέ.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ (ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ)
Θα έλεγε κανείς ότι μια ταινία με τόσο κλασικό σενάριο δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε μπέρδεμα, έλα όμως που εκεί στο Hollywood θέλουν να τα κάνουν όλα δύσκολα. Οπότε, έχουμε το original, το remake, τα σίκουελ του remake, ένα άτυπο σίκουελ του original και ένα κανονικό σίκουελ του original που βγήκε μετά τα σίκουελ του remake επειδή ο αρχικός σκηνοθέτης έτσι γούσταρε! Μπερδεύτηκες ή όχι ακόμα;

  • I Spit on Your Grave aka Day of the Woman (1978) ★☆☆☆☆
    Το σενάριο είναι πάνω κάτω το ίδιο με του remake, αν και η ταινία είναι σαφώς χειρότερη και πιο ακατανόητη σε κάποια σημεία.
  • Savage Vengeance (1993)
    Πρόκειται για ανεπίσημο σίκουελ της αρχικής ταινίας, το οποίο, όμως, γυρίστηκε χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες άδειες, πράγμα το οποίο οδήγησε σε πενταετή δικαστική διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα! Στο τέλος αποφασίστηκε να αφαιρεθούν όλες οι αναφορές στο αρχικό φιλμ και να διανεμηθεί με άλλο τίτλο.
  • I Spit on Your Grave 2 (2013) ★★★☆☆
    Η Katie είναι ένα ανερχόμενο μοντέλο, το οποίο απαντά στην αγγελία ενός φωτογραφικού πρακτορείου για δωρεάν φωτογράφιση. Καταλήγει φυλακισμένη σε ένα υπόγειο, όπου οι απαγωγείς της, όχι μόνο τη βιάζουν και τη βασανίζουν σε καθημερινή βάση, αλλά επιτρέπουν και σε άλλους να ικανοποιούν πάνω της κάθε αρρωστημένη όρεξή τους. Η συνέχεια είναι η αναμενόμενη!
  • I Spit on Your Grave III: Vengeance is Mine (2015) ★★☆☆☆
    Η ταινία επικεντρώνεται ξανά στον χαρακτήρα της Jennifer από το remake, η οποία είναι τραυματισμένη από την εμπειρία της και αντιμετωπίζει κάθε άντρα με δυσπιστία και εχθρικότητα. Σε μια συνάντηση της ομάδας υποστήριξης στην οποία ανήκει, γνωρίζεται με τη Maria, με την οποία αναπτύσσει φιλία. Οι δυο τους αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αντιμετωπίζοντας όσους άντρες-αρπακτικά ξεφεύγουν από τη δικαιοσύνη.
  • I Spit on Your Grave: Deja Vu (2015)
    Επίσημο σίκουελ της αρχικής ταινίας από τον ίδιο σκηνοθέτη και με την ίδια πρωταγωνίστρια, το οποίο επικεντρώνεται στην Jennifer και την κόρη της.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Με τα πιο πρόσφατα σίκουελ (και της αρχικής ταινίας και του remake) να έχουν κάνει την εμφάνισή μόλις το 2015, είναι νωρίς ακόμα για να ξέρουμε για μελλοντικά σχέδια, αλλά όλα δείχνουν ότι το franchise δεν μας έχει αφήσει ακόμα…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η αρχή.

Το τέλος.

Η σειρά της!

Killing Ground: Η σιτρονέλα δεν θα σε σώσει!

Σκηνοθεσία: Damien Power
Σενάριο: Damien Power
Μουσική: Leah Curtis
Ηθοποιοί: Harriet Dyer, Ian Meadows, Aaron Pedersen κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

KILLING GROUND (2016)
Ταξιδεύουμε προς Αυστραλία μεριά σήμερα, για να δούμε ένα αρκετά συμπαθές θριλεράκι, το οποίο μάλλον πέρασε απαρατήρητο από τους περισσότερους, διότι –προφανώς- αν δεν έχει γυριστεί κάτι στο Hollywood με budget οχτώ απιθανικομμύρια, με το ζόρι το παίρνουμε χαμπάρι εδώ χάμω! Η Αυστραλία, όμως, έχει δώσει πολύ καλές παραγωγές τα τελευταία χρόνια –όχι μόνο κινηματογραφικές, αλλά και τηλεοπτικές! Να τους εμπιστεύεστε τους αυστραλούς: ζούνε στην ήπειρο όπου οι μισοί ζωντανοί οργανισμοί μπορούν να σε σκοτώσουν για την πλάκα τους –ξέρουν από τρόμο!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Ian και η Samantha φεύγουν για ένα ρομαντικό ταξιδάκι στην αυστραλιανή ύπαιθρο, όπου σκοπεύουν να κατασκηνώσουν για το διήμερο. (Και όποιος γνωρίζει έστω τα ελάχιστα από Αυστραλία, καταλαβαίνει ότι αυτή η φράση από μόνη της είναι ένα θρίλερ!) Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι το σημείο που επέλεξαν για να στήσουν τη σκηνή τους είναι το μέρος που συχνάζουν για κυνήγι και δυο ντόπιοι με αρκετά ένοχο παρελθόν. Και οι δυο φίλοι δεν κυνηγάνε μόνο ζώα…

«Εντάξει», θα μου πεις, «ταινία με κατασκήνωση, όπου όλοι αρχίζουν και ψοφάνε! Σιγά το νέο!» Και θα σε χαστουκίσω ηχηρά, διότι κρίνεις χωρίς να ξέρεις! Δεν μιλάμε για τον Jason και βλαμένους εφήβους που κάνουν σεξ καταμεσής του δάσους εδώ! Σίγουρα, η κεντρική ιδέα ακούγεται τετριμμένη, αλλά σημασία έχει πάντα η απόδοσή της. Και η ιστορία εδώ έχει αποδοθεί όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, χωρίς κινηματογραφικές σάλτσες και δραματικό overacting, πράγμα που κάνει το τελικό αποτέλεσμα πιο σκοτεινό και σκληρό. Κι αυτό παρά το ότι έχουν αφαιρεθεί σκόπιμα αρκετές άγριες σκηνές που θα τσίτωναν ακόμη περισσότερο τα νεύρα –απόδειξη ότι ο Power, αν και πρωτοεμφανιζόμενος, έχει ήδη την ωριμότητα να μη βασίζεται απλώς στη γραφική βία και το αίμα για να σοκάρει το κοινό.

Η πλοκή της ταινίας ίσως σε μπερδέψει στην αρχή, αλλά μην ανησυχείς, θα μπεις πολύ γρήγορα στο κλίμα! Ο δημιουργός επέλεξε τη μη γραμμική αφήγηση του σεναρίου, μπλέκοντας χρονικά τα γεγονότα που διαδραματίζονται, αλλά με τέτοιο τρόπο, που διαδέχονται ομαλά το ένα το άλλο, μέχρι να δεθούν μεταξύ τους στην πλήρη εικόνα.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια παραγωγή με υψηλή αισθητική, όμορφη φωτογραφία και αριστοτεχνικό μοντάζ που, σε συνδυασμό με τις δυνατές ερμηνείες, σε κρατά καθηλωμένο στην καρέκλα σου (ή κουκουλωμένο στο κρεβάτι σου –εξαρτάται πώς θα τη δεις!), ασχέτως αν η κεντρική ιδέα της είναι χιλιοχρησιμοποιημένη. Άλλωστε, έχουμε μιλήσει και στο παρελθόν για πολλές παραγωγές που πατάνε σε ένα κλισέ και το απογειώνουν με την προσεγμένη δουλειά τους.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλοκαιράκι πλησιάζει, δες την πριν κλείσεις για camping!

GEEKY TRIVIA
Η αυστραλιανή ύπαιθρος δεν φημίζεται για τις φιλόξενες συνθήκες της. Παρόλα αυτά, έχουν συμβεί και κάμποσα φρικαλέα γεγονότα που δεν έχουν να κάνουν με τον καιρό ή τη φύση και τα οποία μοιάζουν βγαλμένα από θρίλερ. Στο διάστημα ανάμεσα στο ’92 και το ’93, βρέθηκαν τα πτώματα επτά τουριστών στο δάσος Belanglo (έργο κατά συρροήν δολοφόνου), το 1997 μια γιαπωνέζα τουρίστρια δολοφονήθηκε από έναν 16χρονο (ο οποίος κλείδωσε το πτώμα σε ένα χρηματοκιβώτιο), το 2001 ένας βρετανός τουρίστας δολοφονήθηκε από έναν νταλικέρη σε μια ερημιά –και κάμποσα ακόμη! Φυσικά, τέτοια περιστατικά δεν αποτελούν τον κανόνα, μια και εκατομμύρια τυχεροί έχουν καταφέρει να ταξιδέψουν σώοι και αβλαβείς!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα -και δεν είναι αναγκαίο κιόλας.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Λίγες στιγμές φαινομενικής ηρεμίας…

Φάτσα που δεν θες να πετύχεις στις διακοπές σου!

Ευτυχώς που δεν είναι ξύπνια…

The Belko Experiment: Θα σκοτωθείς στη δουλειά!

Σκηνοθεσία: Greg McLean
Σενάριο: James Gunn
Μουσική: Tyler Bates
Ηθοποιοί: John Gallagher Jr., Tony Goldwyn, Adria Arjona κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★★

THE BELKO EXPERIMENT (2016)
Η σημερινή ταινία είναι εμπνευσμένη από τον μόχθο και τον ιδρώτα του μέσου βιοπαλαιστή εργαζόμενου που σκοτώνεται στη δουλειά καθημερινά. Με λίγο μεγαλύτερη έμφαση στο «σκοτώνεται», το οποίο αποκτά κάπως πιο κυριολεκτικό τόνο στην περίπτωση αυτή! Πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο έγραψε ο άνθρωπος που ευθύνεται ταυτόχρονα για την επικούρα που ακούει στο όνομα Guardians of the Galaxy και την μπαλαφάρα που ακούσει στο όνομα Scooby Doo! Εντάξει, όλοι έχουμε καλές και κακές μέρες –δεν του κρατάμε κακία!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Το κολομβιανό παράρτημα της πολυεθνικής Belko Industries μοιάζει με απόρθητο φρούριο, γεμάτο ένοπλους φύλακες και συρματοπλέγματα, καθώς σε αυτό εργάζονται αρκετοί υπάλληλοι αμερικανικής υπηκοότητας, οι οποίοι αποτελούν και τον πιο πιθανό στόχο των απαγωγέων που μαστίζουν την περιοχή. Μόνο που σήμερα κάτι μοιάζει να έχει αλλάξει, καθώς οι φρουροί είναι όλοι νεοφερμένοι, ενώ απαγορεύεται η είσοδος στην εταιρεία σε όλους τους ντόπιους υπαλλήλους. Όσο παράξενο και αν φαίνεται αυτό στους εναπομείναντες εργαζόμενους, δεν θα τους εμποδίσει να συνεχίσουν τη μέρα τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μέχρι που κάτι θα συμβεί. Και θα ξεκινήσει με μια φωνή στα μεγάφωνα, που τους ενημερώνει ότι έχουν ελάχιστο χρόνο να αποφασίσουν ποιοι δύο από τους συναδέλφους τους θα πρέπει να πεθάνουν…

Λίγο κλασική η συνταγή: παγιδευμένα θύματα, τα οποία εξαναγκάζονται να αλληλοσκοτωθούν, ακολουθώντας τις εντολές κάποιου μυστηριώδους αγνώστου. Θα μπορούσε να έχει και κάτι από SAW, αλλά η αλήθεια είναι ότι μοιάζει να πατά περισσότερο στη φόρμουλα του ιαπωνικού Battle Royale, το οποίο έχει δώσει έμπνευση σε πολλούς δημιουργούς, ασχέτως αν ο ίδιος ο Gunn δηλώνει ότι την έμπνευση για το σενάριο τού την έδωσε ένα όνειρο που είδε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, παρότι πατά σε γνώριμα εδάφη, η ταινία καταφέρνει να μην είνια βαρετή ούτε λεπτό -όσοι είναι φαν παρόμοιων ταινιών, όπως εγώ, θα την απολαύσουν σίγουρα.

Η δράση ξεκινά από πολύ νωρίς, συνοδεύεται από αρκετές σκηνές φρίκης και χρησιμοποιεί ως συνδετικό κρίκο κάμποσες γερές δόσεις μαύρου χιούμορ, ενώ εκτυλίσσονται 2-3 σεκάνς μέσα στην ταινία, που αποτελούν σκέτη ποίηση! Το κυριότερο αρνητικό σημείο της, όμως, είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη πρωτοτυπίας στην ιστορία.

Όσο κι αν πρόκειται για καλογυρισμένη παραγωγή, δεν παύει να αποτελεί κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί: μάχη για την επιβίωση, φίλος εναντίον φίλου, φιλήσυχοι άνθρωποι που θα φτάσουν στα όριά τους και κρυμμένα τέρατα που θα ξυπνήσουν ξαφνικά. Μόνο που το κακό είναι ότι όλοι αυτοί οι χαρακτήρες αποτελούν τυπικά, κινηματογραφικά κλισέ που φροντίζουν να δώσουν το στίγμα τους από την αρχή. Ξέρουμε από πριν ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι είναι τα καθίκια –και σε κάποια σημεία, μάλιστα, η μετάβαση από «τυπικός υπάλληλος» σε «σαδιστικό γουρούνι» γίνεται κάπως χοντροκομμένα. Παρόλα αυτά, όπως προείπα, η δράση, η αγωνία και το χιούμορ –κατά διαστήματα- θα σε ανταμείψουν με το παραπάνω.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πάρε ρεπό και κάτσε να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Οι απαγωγές στην Κολομβία –είτε για λύτρα είτε ως μέσο τρομοκρατίας και εξαναγκασμού- είχαν αγγίξει από τη δεκαετία του ’70 διαστάσεις επιδημίας. Μόνο το 2000, σημειώθηκαν 3572 απαγωγές! Από τότε, το νούμερο άρχισε να μειώνεται σταδιακά –επειδή προφανώς δεν είχε μείνει πια κανείς με λεφτά στη χώρα πια ή είχαν αρχίσει να απαγάγουν πάλι τα ίδια άτομα εκ περιτροπής και είχε καταντήσει βαρετό! Το 2016, για παράδειγμα, ο αριθμός απαγωγών είχε πέσει μόλις στις 205. Όλα τα παλιά επαγγέλματα χάνονται σιγά σιγά!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έχει τα φόντα για συνέχεια, αλλά θα είναι μάλλον μια από τα ίδια, με διαφορετικό καστ, εκτός αν αποφασίσουν να ρίξουν λίγο φως παραπάνω στο μυστήριο…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Το παν είναι να δουλεύεις σε όμορφο περιβάλλον…

Αυτό παθαίνει όποιος λουφάρει!

Ήρθε η ώρα για τη μεγάλη κλήρωση!