Happy Death Day: Ξυπνήστε, ψοφήστε, επαναλάβετε!

Σκηνοθεσία: Christopher B. Landon
Σενάριο: Scott Lobdell
Μουσική: Bear McCreary
Ηθοποιοί: Jessica Rothe, Israel Broussard κ.α.
Είδος: Slasher
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

HAPPY DEATH DAY (2017)
Η σημερινή ταινία θα μπορούσε άνετα να είναι παιδί του Groundhog Day και του Scream! Η σημερινή ταινία θα μπορούσε άνετα να είναι παιδί του Groundhog Day και του Scream! Η σημερινή ταινία θα μπορούσε άνετα να είναι παιδί του Groundhog Day και του Scream! Η σημερινή ταινία θα μπορούσε άνετα να είναι παιδί του Groundhog Day και του Scream! (Και με αυτή την εισαγωγή σε έβαλα, νομίζω, λίγο στο κλίμα του σεναρίου!)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Theresa, μια εγωκεντρική και κακομαθημένη φοιτήτρια κολλεγίου, ξυπνά το πρωί των γενεθλίων της –και μετά από μια νύχτα με μπόλικο αλκοόλ- στο δωμάτιο ενός συμφοιτητή που ούτε καν θυμάται. Ξεκόβοντας από την αρχή κάθε ελπίδα περαιτέρω γνωριμίας, φεύγει και συνεχίζει την μέρα της, όπως κάθε μέρα: με το να φέρεται σαν σκύλα στους πάντες γύρω της. Το ίδιο βράδυ, όμως και καθώς πηγαίνει σε ένα ακόμη πάρτι, δολοφονείται από έναν μασκοφόρο που της στήνει καρτέρι. Μόνο που το επόμενο πρωί ξυπνά ξανά ζωντανή, στο ίδιο δωμάτιο και τη μέρα των γενεθλίων της, καταδικασμένη να επαναλάβει την τελευταία μέρα της ζωής της!

Όπως ανέφερα και στην αρχή, η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι, ουσιαστικά, η ίδια με αυτή του Groundhog Day, με τη διαφορά ότι πλέον υπάρχει και ένας μανιακός δολοφόνος στη συνταγή! Οι ίδιοι οι δημιουργοί της ταινίας αναγνωρίζουν το γεγονός ότι το σενάριό τους έχει ως σημείο αναφοράς αυτό του Harold Ramis και δεν διστάζουν να το αναφέρουν ακόμη και μέσα στη δική τους ταινία, χάρην αστεϊσμού! Βέβαια, ακόμη και αν δεν έχεις δει ποτέ τη Μέρα της Μαρμότας (είναι δυνατόν;) η κεντρική ιδέα θα σου είναι γνώριμη, καθώς μετά την ταινία με τον Murrey, το τέχνασμα αυτό χρησιμοποιήθηκε σε δεκάδες ακόμη ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.

Αυτό, λογικά, θα έπρεπε να είναι αρνητικό για την ταινία, διότι σημαίνει ότι πατάει σε μια πολύ συγκεκριμένη φόρμουλα και είσαι σίγουρος για το τι θα ακολουθήσει και πώς θα εξελιχθεί πάνω-κάτω. Παρόλα αυτά, δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς η ιστορία σε πιάνει στον ιστό της από την αρχή και το γεγονός ότι καταπιάνεται με τον χρόνο και με διαφορετικά timelines, σημαίνει ότι μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν κάμποσες ανατροπές και εκπλήξεις για να διατηρήσουν το ενδιαφέρον σου αμείωτο μέχρι το τέλος! Επίσης, το σενάριο συνδυάζει με μεγάλη επιτυχία στοιχεία κωμωδίας, επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, διατηρώντας μεν τα δομικά στοιχεία ενός slasher film, αλλά διανθίζοντάς τα με μαύρο χιούμορ.

Με πολύ απλά λόγια, το Happy Death Day είναι απολύτως διασκεδαστικό, έχει αρκετή αγωνία και –όπως συμβαίνει σε όλες τις ταινίες slasher- θα προσπαθείς ως το τέλος να ανακαλύψεις ποιος (ποιοι;) είναι ο δολοφόνος (δολοφόνοι;) και τα κίνητρά του (τους;)! Σίγουρα, δεν πρόκειται για μια παραγωγή που άλλαξε ριζικά το είδος που εκπροσωπεί ή άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της, αλλά με το μπρίο και την ανέμελη προσέγγισή της κατάφερε να κερδίσει την καρδιά του μεγαλύτερου μέρους του κοινού –και αυτό είναι το σημαντικότερο στον κινηματογράφο! Διόλου περίεργο, λοιπόν, που αποτέλεσε μια από τις εισπρακτικές εκπλήξεις του έτους που πέρασε, καθώς κατάφερε να βγάλει ακριβώς το 24πλάσιο από όσο κόστισε!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, να το δεις! Και μετά να το ξαναδείς! Και μετά να το ξαναδείς!

GEEKY TRIVIA
Αφού δεις την ταινία, ψάξε να βρεις και το εναλλακτικό τέλος το οποίο κυκλοφορεί στο YouTube και το οποίο, μάλιστα, προοριζόταν να είναι το αρχικό φινάλε. Στις δοκιμαστικές προβολές, όμως, το κοινό έδειξε να δυσανασχετεί με τον τρόπο που έκλεινε η ιστορία, γεγονός που ανάγκασε σκηνοθέτη και σεναριογράφο να αλλάξουν την τελική σκηνή τελείως!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Υπήρχαν από την αρχή σχέδια για ένα σίκουελ, στο οποίο, μάλιστα, θα αποκαλύπτεται και για ποιον λόγο η ηρωίδα παγιδεύτηκε στον χρονικό βρόχο –κάτι για το οποίο, ο ίδιος ο σκηνοθέτης, υποστηρίζει ότι έχει αφήσει μπόλικα easter eggs και στην αρχική ταινία. Η απρόσμενη εισπρακτική επιτυχία μάλλον επισφράγισε τα σχέδια αυτά!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Συνδυασμός hangover και ντεζαβού!

Όποιος φορά μάσκα μωρού δεν μπορει να είναι και τόσο ισοροοπημένος…

Surprise!

Advertisements

Truth or Dare: Τολμάς να πεις την αλήθεια;

Σκηνοθεσία: Robert Heath
Σενάριο: Matthew McGuchan
Μουσική: Richard Pryn
Ηθοποιοί: Tom Kane, Liam Boyle, Florence Hall, Jennie Jacques κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

TRUTH OR DARE aka TRUTH OR DIE (2012)
Ανεξάρτητος βρετανικός κινηματογράφος σήμερα, τον οποίο έχω αγαπήσει πολύ τα τελευταία χρόνια, διότι οι Βρετανοί δείχνουν να το έχουν αρκετά με τα θρίλερ –αν εξαιρέσουμε, ίσως, ότι τα μισά από αυτά έχουν τέλος πιο καταθλιπτικό κι από τη φάτσα του Nicolas Cage. Η σημερινή ταινία είναι σχετικά καλή και ενδιαφέρουσα, αν κι έχει κι αυτή τα ελαττωματάκια της, αλλά για τις ανεξάρτητες παραγωγές τα έχουμε ξαναπεί, οπότε υπάρχει πάντα μια κάποια επιείκεια!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια παρέα από νέους φίλους ταξιδεύουν σε μια πολυτελή έπαυλη για τα γενέθλια ενός γνωστού τους, του Felix, ο οποίος λίγους μήνες πριν είχε γίνει αντικείμενο εξευτελισμού σε κολλεγιακό πάρτι, κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας «Θάρρους ή Αλήθεια». Πολύ σύντομα, θα καταλήξουν παγιδευμένοι σε μια απομονωμένη καλύβα και όμηροι του παρανοϊκού αδελφού του Felix, ο οποίος τους αποκαλύπτει ότι ο αδελφός του αυτοκτόνησε όταν έλαβε μια περιπαικτική κάρτα που του υπενθύμιζε τα γεγονότα της βραδιάς εκείνης. Τώρα, ανήμποροι να αποδράσουν, είναι αναγκασμένοι να συμμετάσχουν σε ακόμη μία παρτίδα “Θάρρος ή Αλήθεια”, αυτή τη φορά, όμως, υπό τους κανόνες του σαδιστή, ο οποίος θα φτάσει μέχρι τα άκρα προκειμένου να ανακαλύψει ποιος είναι ο αποστολέας της κάρτας…

Η ταινία βασίζεται στην κλασική συνταγή “τύπος παίρνει εκδίκηση για κάτι που έπαθε αυτός/κάποιο κοντινό του πρόσωπο”, με τη διαφορά ότι δεν ακολουθεί την πεπατημένη των συνηθισμένων slasher ή torture porn ταινιών, που βασίζονται στον “αόρατο” και άγνωστο δολοφόνο που κρύβεται στις σκιές και ξεκάνει τα θύματά του ένα-ένα. Εδώ, όλα τα θύματα είναι συγκεντρωμένα στο ίδιο σημείο και ο θύτης ανοίγει από νωρίς τα χαρτιά του.

Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα της ταινίας, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής. Τουλάχιστον όχι σε όλη της τη διάρκεια! Σε κάθε θρίλερ υπάρχει, συνήθως, εκείνος ο ένας χαρακτήρας που ξεχωρίζει και είτε η ιστορία εκτυλίσσεται με εκείνον στο επίκεντρο, είτε βοηθάει στην εξέλιξη της πλοκής. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Για την ακρίβεια, εκεί που είσαι σίγουρος για το ποιο είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ξαφνικά… αποδεικνύεται ότι κάνεις λάθος και τη σκυτάλη παίρνει ένας από τους «δεύτερους» χαρακτήρες! Αυτό μπορεί για ορισμένους να φαίνεται καλό και πρωτότυπο, καθώς προσφέρεται για μπόλικες ανατροπές ή εκπλήξεις στην ιστορία, αλλά ο «κανόνας» λέει ότι πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα κεντρικό, βασικό πρόσωπο με το οποίο οι θεατές να μπορούν να ταυτιστούν μέχρι το τέλος. Από την άλλη, οι χαρακτήρες δεν είναι και τόσο συμπαθείς στο σύνολό τους, ώστε να θέλει και κάποιος να ταυτιστεί μαζί τους –για την ακρίβεια, 2-3 από αυτούς, απλώς θέλεις να τους δεις να ψοφάνε βίαια και μετά να ανάψεις τσιγάρο!

Τα παραπάνω ίσως είναι λεπτομέρειες, βέβαια, μια και δεν επηρεάζουν τόσο τη ροή της ταινίας και το ενδιαφέρον της. Υπάρχουν άλλα θεματάκια τα οποία ίσως σε χαλάσουν περισσότερο, όπως ορισμένες τρύπες του σεναρίου, κυρίως όσον αφορά τις πράξεις και τη συμπεριφορά των ηρώων. Υπάρχουν στιγμές που κάποιοι από τους ήρωες συμπεριφέρονται παντελώς παράλογα κι έξω από την αναμενόμενη συμπεριφορά -σύνηθες πρόβλημα των περισσότερων θρίλερ! Σίγουρα, ο φόβος για το τι μπορεί να σου κάνει ένας ψυχάκιας που κρατάει πιστόλι αρκεί για να μετατραπείς σε κοτούλα και να κάτσεις στα αυγά σου! Αλλά όταν δεις την ταινία, θα καταλάβεις σε ποιες κραυγαλέες σκηνές αναφέρομαι, όπου η πρώτη σου αντίδραση θα είναι: «Καλά, μας δουλεύεις;»

Σε γενικές γραμμές, το τελικό αποτέλεσμα είναι καλό, αγωνιώδες, με αρκετές σκηνές βίας, μπόλικες αναπάντεχες ανατροπές, συμπαθητικές ερμηνείες (αν εξαιρέσουμε τις προαναφερθείσες κουλαμάρες που βρίσκονται έξω από κάθε γνωστό μοτίβο συμπεριφοράς) και με καθόλου αναμενόμενο και συνηθισμένο τέλος. Αυτό το τελευταίο μπορεί να μην είναι και τόσο καλό, βέβαια, καθώς παραείναι ασυνήθιστο, αλλά γούστα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την, αρκεί να μην πάρεις ιδέες για το επόμενο παιχνίδι «Θάρρος ή Αλήθεια» που θα παίξεις, διότι παίζει να μη σε ξανακαλέσουν σε πάρτι!

GEEKY TRIVIA
Το παιχνίδι «Θάρρος ή Αλήθεια» παίζεται σε αρκετά πάρτι και με διάφορες παραλλαγές, αλλά αυτό που ίσως δεν γνώριζες είναι ότι έχει κάμποσους αιώνες ηλικία. Μια καταγεγραμμένη παραλλαγή του παιχνιδιού παιζόταν… το 1712!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εντάξει, δεν είναι και για σίκουελ –εκτός αν κρατήσουν μόνο το κεντρικό στοιχείο του παιχνιδιού και τοποθετήσουν νέο καστ σε νέα ιστορία.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Party time!

Ένα φτωχικό εξοχικό για τα καλοκαίρια!

Η βραδιά δεν εξελίσσεται όπως την είχαν φανταστεί…

 

The Autopsy of Jane Doe: Αιτία θανάτου.

Σκηνοθεσία: André Øvredal
Σενάριο: Ian Goldberg, Richard Naing
Μουσική: Danny Bensi, Saunder Jurriaans
Ηθοποιοί: Emile Hirsch, Brian Cox, Olwen Kelly
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

THE AUTOPSY OF JANE DOE (2012)
Σε διαδικτυακή κουβέντα που είχα προσφάτως για το remake του It (το οποίο θα εκθειάσω και γραπτώς στο μέλλον), κάποιος μου υπενθύμισε το σημερινό διαμάντι -το οποίο αποτελεί μια από εκείνες τις ευχάριστες εκπλήξεις που πρωτοεμφανίζονται, συνήθως, σε φεστιβάλ και βάζουν τα γυαλιά σε πολυδιαφημισμένες χολυγουντιανές υπερπαραγωγές. Και πρόκειται, εντελώς συμπτωματικά, για μια ταινία που έχει επαινέσει και ο ίδιος ο Stephen King, οπότε μάλλον ήταν θέμα κάρμα να στην προτείνω σήμερα!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Tommy και ο Austin είναι πατέρας και γιος και εργάζονται ως ιατροδικαστές στην κωμόπολή τους. Ο τοπικός σερίφης τούς παραδίδει το πτώμα μιας γυναίκας αγνώστων στοιχείων, το οποίο βρέθηκε σε μια ανεξήγητη σκηνή εγκλήματος, και τους αναθέτει να εντοπίσουν την αιτία θανάτου μέχρι το επόμενο πρωί. Από το ξεκίνημα της, όμως, η νεκροτομή αποδεικνύεται γεμάτη εκπλήξεις για τους δύο άντρες, ενώ όσο προχωρά, τόσο πυκνώνει και το μυστήριο γύρω από τον θάνατο της αινιγματικής γυναίκας. Σύντομα θα πρέπει να αποδεχτούν το γεγονός ότι κάποια πράγματα είναι απλώς ανεξήγητα…

Εντάξει, θα μου πεις, πόσο ενδιαφέρον να έχει ένα θρίλερ που περιστρέφεται γύρω από μια νεκροψία; Σίγουρα, θα έχει μπόλικη φρίκη και αίμα, αλλά δεν θα βαρεθούμε τη ζωή μας; Στο σημείο αυτό, λοιπόν, θα σου τραβήξω δυο χαστούκια, επειδή βιάζεσαι! Ναι μεν η ταινία περιστρέφεται γύρω από μια νεκροψία, αλλά μη νομίζεις ότι θα βλέπεις επί 80 λεπτά δύο τύπους να πετσοκόβουν ένα πτώμα και να ζυγίζουν όργανα. Για την ακρίβεια, συμβαίνουν πάρα πολλά πράγματα στην ταινία και το ενδιαφέρον σου θα παραμείνει εγγυημένα ζωντανό (pun not intended), μέχρι το τέλος!

Η ταινία καταφέρνει να κρατήσει τα χαρτιά της καλά κρυμμένα για μεγάλο διάστημα. Κάποια πράγματα ίσως τα μαντέψεις στην πορεία, αλλά σε γενικές γραμμές η ιστορία είναι αρκετά πρωτότυπη και καλογραμμένη, με κλειστοφοβική διάθεση και καλή μίξη στοιχείων ψυχολογικού τρόμου και φρίκης. Το σασπένς χτίζεται αργά αργά, ενώ το παιχνίδι με τον φωτισμό, τους ήχους και τις σκιές βοηθά στο να διατηρηθεί η ένταση και το αίσθημα ενός επερχόμενου κακού σε υψηλά επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Και σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η ανατριχιαστική ερμηνεία της Kelly, ή, καλύτερα, η έλλειψη ερμηνείας, αφού… υποδύεται το πτώμα! Αρκετά δύσκολος ρόλος, όμως, αφού στα περισσότερα πλάνα εμφανίζεται η ίδια η ηθοποιός και όχι κούκλα.

Ο ίδιος ο Øvredal είχε ήδη τραβήξει -ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος- την προσοχή του κοινού, από την ταινία του, Trollhunter. Tο Autopsy αποτελεί την πρώτη του αγγλόφωνη σκηνοθετική προσπάθεια κα αν κρίνουμε από την υποδοχή που της επιφύλαξαν κριτικοί και θεατές, τότε ήταν πολύ πετυχημένη! Ο ίδιος παραδέχτηκε πως ήθελε να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από μια ταινία «found footage» και ότι αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση γι’ αυτόν το The Conjuring.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε να τη δεις, φρόντισε μόνο να μην το κάνεις τρώγοντας!

GEEKY TRIVIA
Το όνομα John/Jane Doe (Johnny/Janie Doe για αγόρια και κορίτσια αντιστοίχως) χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ για αγνώστων στοιχείων πτώματα και ασθενείς ή για οποιοδήποτε πρόσωπο, η ταυτότητα του οποίου δεν είναι γνωστή. Αν και ο όρος προήλθε από την Αγγλία και η χρήση του έχει εντοπιστεί ακόμη και σε κείμενα του 14ου αιώνα, πλέον στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και την Αυστραλία, χρησιμοποιείται είτε το Joe Bloggs είτε το John Smith.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν χρειάζεται, η ταινία είναι αυτάρκης και οποιαδήποτε συνέχεια απλώς θα αναμασούσε τα ίδια. Ο σκηνοθέτης, από την άλλη, έχει σίγουρα μέλλον στο χώρο!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Αρχίζει το κόψιμο…

…και το άδειασμα!

Όχι αυτό που περίμεναν;

Aftershock: Ο σεισμός είναι το μικρότερο πρόβλημά σου…

Σκηνοθεσία: Nicolás López
Σενάριο: Eli Roth, Nicolás López, Guillermo Amoedo
Μουσική: Manuel Riviero
Ηθοποιοί: Eli Roth, Andrea Osvárt, Ariel Levy, Nicolas Martinez κ.α.
Είδος: Disaster Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

AFTERSHOCK (2012)
Η σημερινή ταινία είναι διπλά επίκαιρη: είναι καλοκαιρινή και έχει να κάνει με σεισμό –είχαμε κάμποσους κι από δαύτους πρόσφατα! Ο σεισμός παίζει να είναι το φυσικό φαινόμενο που τρέμει (το λογοπαίγνιο δεν είναι εσκεμμένο!) το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων του πλανήτη. Δεν υπάρχει πιο ύπουλο όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει η φύση για να σου θυμίσει πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι. Φαντάζομαι ότι ο τρόμος πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι μπορεί να χτυπήσει ξαφνικά, απροειδοποίητα και ανά πάσα στιγμή, χωρίς να προλάβεις να τον μυριστείς. Απόλαυσε το καλοκαίρι σου όσο μπορείς, λοιπόν, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Τρεις φίλοι περνούν τις διακοπές τους ταξιδεύοντας στη Χιλή και πηγαίνοντας από πάρτι σε πάρτι με απώτερο σκοπό (τι άλλο;) να βρούνε γυναίκες. Όταν ένας δυνατός σεισμός ισοπεδώνει την πόλη που βρίσκονται, τραυματίζοντας σοβαρά έναν από αυτούς, προσπαθούν να φτάσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, αφού έχουν ν’ αντιμετωπίσουν το πανικόβλητο πλήθος, να βρούνε τον δρόμο τους μέσα από τα χαλάσματα και να παραμείνουν ζωντανοί εν μέσω αλλεπάλληλων μετασεισμών. Αλλά τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα όταν οι δρόμοι γεμίζουν και από άγριους εγκληματίες που απέδρασαν από την κατεστραμμένη, τοπική φυλακή…

Λίγο από ταινία καταστροφής και λίγο από σπλάτερ, λοιπόν. Συνήθως, αυτά τα δύο είδη έχουν την τάση να διαχωρίζουν τη θέση τους και να μην πολυμπλέκονται –με βασική εξαίρεση, φυσικά, τα Final Destination, στα οποία συμπεθεριάζουν μια χαρά! Φυσικά, όπου βάζει το χεράκι του ο Eli Roth – ο οποίος εδώ, εκτός από χρέη ηθοποιού εκτελεί κι αυτά του παραγωγού- πέφτει πάντα αιματοκύλισμα μέχρι αηδίας!

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τον σεισμό των 8,8 ρίχτερ που χτύπησε τη Χιλή το 2010. Η αφήγηση πάσχει αρκετά, όμως. Κατ’ αρχάς, μέχρι να μπούμε στο ψητό της υπόθεσης περνάνε πάνω από τριάντα λεπτά. Εντάξει, συνηθισμένη τακτική θα μου πεις, για να μάθουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες, η οποία ακολουθείται σε κάθε ανάλογη ταινία (από το Earthquake του 1974 κι όλες τις ταινίες καταστροφής της εποχής, μέχρι τα πιο πρόσφατα Cloverfield και 2012). Μόνο που οι χαρακτήρες στη συγκεκριμένη ταινία δεν έχουν και κάποιο ιδιαίτερο βάθος που να απαιτεί τόσο χρόνο για να τους μάθεις. Από τα πρώτα δύο λεπτά μαθαίνουμε τα βασικά γι’ αυτούς: είναι αντιπαθητικά λιγούρια που την πέφτουν σε ο,τιδήποτε έχει στήθος και από το πρωί ως το βράδυ παρτάρουν και κάνουν καμάκι. Άσε που η ταινία έχει κι ένα μικρό προβληματάκι στο να αποφασίσει κιόλας ποιοι ακριβώς είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες της, αφού το βάρος πέφτει από τη μία στιγμή στην άλλη σε διαφορετικά πρόσωπα. Αδιάφορο θα μου πεις και πάλι, καθώς το μόνο που σε απασχολεί στην ταινία είναι να δεις καταστροφή κι αίμα κι όχι να ταυτιστείς με τα υπαρξιακά δράματα των ηρώων της.

Από την άλλη, όμως, και το ίδιο το σενάριο μοιάζει να αλλάζει ρότα, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, οι μετασεισμοί και οι καταστροφές παίζουν τον ρόλο επιπρόσθετων εμποδίων, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν από μία ομάδα δραπετών που τους κυνηγά σε όλη την πόλη για να τους ληστέψει/βιάσει/σκοτώσει. Με απλά λόγια: παντού γύρω γίνεται της μουρλής, κτίρια καταρρέουν, δρόμοι ανοίγουν στα δύο, κόσμος καταπλακώνεται από ακγωνάρια και μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, οι βαρυποινίτες έχουν ως πρώτο τους μέλημα να βρούνε κι αυτοί γκόμενες, οπότε κυνηγάνε κάτι τυχαίες τουρίστριες μέσα στα χαλάσματα! Φυσικά, οι δημιουργοί ήθελαν απλώς να ρίξουν το βάρος στο χάος που ακολουθεί μια τόσο μεγάλη καταστροφή και την ευκολία με την οποία μπορεί να καταρρεύσει μια ολόκληρη κοινωνία, ασχέτως αν παίζουν με την υπομονή μας για να το καταφέρουν. Παρόλα αυτά, τα λιγοστά εφέ είναι συμπαθητικά κι έχει αρκετή αγωνία και μπόλικο αίμα.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται ευχάριστα μεν, μην προσπαθήσεις να εκλογικεύσεις αυτό που βλέπεις δε!

GEEKY TRIVIA
Ο Nicolás López απέκτησε στήλη στην πιο γνωστή εφημερίδα της Χιλής, σε ηλικία μόλις 12 ετών. Σε αυτήν σατίριζε τα κακώς κείμενα του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στην αποβολή του από το σχολείο του!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, θα μπορούσε να έχει. Με άλλους χαρακτήρες, σε άλλη χώρα και άλλο σεισμό. Με λίγα λόγια, δεν θα ήταν καν σίκουελ.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Βαθμολογώντας γυναίκες (ή «πώς να μετατρέψεις τους πρωταγωνιστές σου σε λεχρίτες που εύχονται όλοι να πεθάνουν»!)

Άρχισαν τα όργανα…

«Το σύμπαν γύρω μας καταρρέει. Ας βρούμε κι εμείς γυναίκα!»

A Cure for Wellness: Διά πάσαν νόσον…

Σκηνοθεσία: Gore Verbinski
Σενάριο: Justin Haythe
Μουσική: Benjamin Wallfisch
Ηθοποιοί: Dane DeHaan, Jason Isaacs, Mia Goth
Είδος: Science Fiction Thriller, Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

A CURE FOR WELLNESS (2016)
Για σήμερα σου έχω φρέσκια ταινία –και μάλιστα μια παραγωγή που είναι τόσο εξαιρετικά καλογυρισμένη, που –πραγματικά- σου ραγίζει την καρδιά το γεγονός ότι πάτωσε στα ταμεία! Έχω αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στο ότι ένα σενάριο μπορεί είτε να σώσει μια κακή παραγωγή είτε να χαντακώσει μια καλή. Δυστυχώς, στη σημερινή περίπτωση, το σενάριο ήταν κάπως προβληματικό και το κοινό δεν το συγχωρεί εύκολα αυτό, όση δουλειά και αν έχεις ρίξει στο τεχνικό κομμάτι της ταινίας! Αλλά, περισσότερα πάνω στο θέμα θα πω παρακάτω…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lockhart, ένα νεαρό και φιλόδοξο στέλεχος χρηματοπιστωτικής εταιρείας, λαμβάνει εντολή από το διοικητικό συμβούλιο να ταξιδέψει μέχρι τις Ελβετικές Άλπεις και να εντοπίσει τον Roland Pembroke, Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας, ο οποίος έχει αποσυρθεί σε ένα ειδυλλιακό και απόμερο κέντρο ευεξίας. Απώτερος σκοπός του διοικητικού συμβουλίου είναι να αποσπάσουν την υπογραφή του Pemrboke για μια μεγάλη συγχώνευση, αλλά και να του φορτώσουν μια σειρά από παράνομες συναλλαγές, για τις οποίες ερευνάται η εταιρεία. Ο Lockhart, όμως, θα έρθει αντιμέτωπος με τη σθεναρή αντίσταση του Pembroke, ο οποίος δεν δείχνει τόσο πρόθυμος να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Όταν ένα ατύχημα κρατήσει και τον ίδιο προσωρινά εγκλωβισμένο στο σανατόριο, το ενδιαφέρον του για την ιστορία του μυστηριώδους ιδρύματος θα τον φέρει αντιμέτωπο με την αλήθεια πίσω από τις θεραπείες ευεξίας…

Η ταινία αποτελεί Αμερικανο-γερμανική παραγωγή και οι κριτικές ήταν αρκετά διχασμένες, πράγμα που οδήγησε τελικά στην απόσυρση της ταινίας από το 98% περίπου των κινηματογράφων στην τρίτη, μόλις, εβδομάδα προβολής της και σε τεράστια χασούρα, αφού με το ζόρι έβγαλε το μισό budget της. Και είναι μεγάλο κρίμα και άδικο το ότι δεν τα πήγε καθόλου καλά, διότι, πραγματικά –αν αφήσουμε τελείως στην άκρη την πλοκή- αποτελεί μια οπτικοακουστική πανδαισία. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική και ερμηνείες είναι σχεδόν εξαιρετικές και είναι και τα στοιχεία που απέσπασαν όλους τους επαίνους, ενώ η συνολική ατμόσφαιρα θυμίζει και κάτι από ιστορίες του Lovecraft.

Τι πήγε στραβά, λοιπόν; Όπως έγραψα και στην αρχή, το μεγαλύτερο κομμάτι της ευθύνης πέφτει στο σενάριο. Ενώ η ιστορία ξεκινά ομαλά και σε βάζει αμέσως στο κλίμα, στη συνέχεια τα πράγματα γίνονται τόσο πολύπλοκα και ανοίγουν τόσο πολλά μέτωπα, που κουράζεσαι προσπαθώντας να καταλάβεις πού θέλει να καταλήξει τελικά. Συμβαίνουν τόσα γεγονότα, που πραγματικά αποπροσανατολίζεσαι και μπερδεύεσαι. Και ενώ, γενικότερα, είναι καλό να μην ξέρεις πού θέλει να καταλήξει το σενάριο, το χειρότερο εδώ είναι πως όλες τις κεντρικές ανατροπές, που αποτελούν και τον κορμό της ιστορίας, τις έχεις ήδη μαντέψει μόνος σου, αφού δεν αποτελούν και κάτι που δεν έχεις ξανασυναντήσει σε ταινίες θρίλερ.

Σε γενικές γραμμές, η δομή του σεναρίου πάσχει αρκετά και αυτό ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι η ταινία έχει μεγάλη διάρκεια –τουλάχιστον αρκετά μεγαλύτερη από όσο χρειαζόταν για να αφηγηθεί την ιστορία. Εκ των πραγμάτων, σε κάποια σημεία πλατειάζει χωρίς λόγο, ενώ υπάρχουν και πολλές σκηνές που θα μπορούσαν να αφαιρεθούν άνετα, μια και δεν είχαν κάτι το ουσιαστικό να προσφέρουν (ναι, αναφέρομαι κυρίως σε όλες τις κλασικές, κοινότοπες, ονειρικές σκηνές!) Με λίγα λόγια: πρόκειται για μια πολύ διαφορετική ταινία, αριστουργηματική στο εικαστικό κομμάτι, αλλά αρκετά προβληματική στο διεκπεραιωτικό.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, παρά τα προβλήματα του σεναρίου, αξίζει σίγουρα να τη δεις για όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της!

GEEKY TRIVIA
Αν και η ταινία διαδραματίζεται στην Ελβετία, τα γυρίσματα έγιναν ως επί το πλείστον στη Γερμανία. Οι τοποθεσίες είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πραγματικές. Οι εξωτερικοί χώροι και κάποια από τα δωμάτια του επιβλητικού «σανατορίου», ανήκουν στο κάστρο Hohenzoller, το οποίο έμεινε κλειστό για το κοινό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ενώ τα περισσότερα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στους διαδρόμους και τα υπόγεια ενός παλιού νοσοκομείου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο, μάλιστα, είχε νοσηλευτεί και ο Αδόλφος Χίτλερ! Ιδανικό σκηνικό για ταινία τρόμου…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Όχι ότι σηκώνει σίκουελ η ιστορία, αλλά και να το σήκωνε, οι κριτικές και τα απογοητευτικά έσοδα θα το απαγόρευαν διά ροπάλου!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν εμπνέει και πολλή εμπιστοσύνη αυτό το οικόσημο!

Η νεότερη ασθενής του σανατόριου…

Νομίζω ότι το παρατράβηξαν με την υδροθεραπεία!

The Awakening: Υπάρχει κάτι εκεί έξω;

Σκηνοθεσία: Nick Murphy
Σενάριο: Stephen Volk, Nick Murphy
Μουσική: Daniel Pemberton
Ηθοποιοί: Rebecca Hall, Dominic West, Imelda Staunton
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE AWAKENING (2011)
Σήμερα έχει βρετανική ταινία το μενού. Το Studiocanal και το BBC Films συνεργάζονται και πάλι, αυτή τη φορά σε μία ταινία εποχής με έντονο το παραφυσικό στοιχείο. Οι Βρετανοί φημίζονται για την εμμονή τους στη λεπτομέρεια και στο αισθητικό αποτέλεσμα και αυτή η ταινία είναι ένα πολύ αξιόλογο παράδειγμα. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει καλύτερο σκηνικό για μία ταινία τρόμου με φαντάσματα, από ένα ανατριχιαστικά μουντό, αχανές και κρύο οικοτροφείο κάπου στην απομονωμένη βρετανική εξοχή.

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Florence –η οποία έχασε τον αρραβωνιαστικό της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο- είναι συγγραφέας που ασχολείται με παραφυσικές απάτες, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τις αρχές σε μια προσπάθειά της να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει όλους τους τσαρλατάνους που – με το αζημίωτο- υποκρίνονται ότι επικοινωνούν με τον κόσμο των πνευμάτων. Σύντομα δέχεται την επίσκεψη του Robert, ενός καθηγητή σε οικοτροφείο αρρένων, ο οποίος την καλεί να ερευνήσει τον μυστηριώδη θάνατο ενός μαθητή του και κατά πόσο αυτός σχετίζεται με τις φημολογούμενες θεάσεις του φαντάσματος ενός νεαρού αγοριού. Η Florence είναι πεπεισμένη ότι το φάντασμα είναι απλώς μία περίτεχνη φάρσα και ο θάνατος του μαθητή οφείλεται σε άλλους λόγους, οπότε ξεκινά έναν αγώνα δρόμου για να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο…

Η ταινία διαδραματίζεται σε μια εποχή «για φαντάσματα», κατά την οποία διάφορα «μέντιουμ» και «πνευματιστές» βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, αφού πολλοί είναι αυτοί που έχουν χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο και αναζητούν μία περάτωση στα βασανιστικά ερωτήματά τους. Άραγε ο αγαπημένος τους βρίσκεται κάπου καλά; Τους σκέφτεται; Έχει κάποιο μήνυμα να τους μεταφέρει; Το σενάριο παίζει για αρκετό διάστημα με την αντίληψή σου. Τι είναι αληθινό και τι όχι; Υπάρχει κάποια υπερφυσική απειλή στον αέρα, ή έχουν όλα τη λογική τους εξήγηση; Ευθύνεται όντως ένα πνεύμα για τον μυστηριώδη θάνατο του μαθητή ή μήπως κάποιος άλλος κρύβεται πίσω απ’ όλα;

Στο επίκεντρο όλων αυτών των ερωτημάτων βρίσκεται η ηρωίδα, σκληρή, μεθοδική και κυνική, η οποία δεν θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να αποκαλύψει την αλήθεια. Η δουλειά της δεν είναι εύκολη, αφού πρέπει καθημερινώς να αντιμετωπίζει τη δυσπιστία και τα ειρωνικά βλέμματα των αντρών που την περιβάλλουν, καθώς η ταινία διαδραματίζεται σε μια περίοδο που οι γυναίκες ακόμη παλεύουν για τα δικαιώματα και την ισότητά τους. Ταυτόχρονα, όμως, η σταυροφορία της αυτή κρύβει και μία ενδόμυχη ελπίδα. Την ελπίδα ότι μέσα σε όλους αυτούς τους απατεώνες ίσως βρεθεί και κάποιος αυθεντικός που να μπορεί να δώσει απαντήσεις στα δικά της ερωτήματα που θα κληθεί να ξεπεράσει την όποια δυσπιστία της και να ανοιχτεί στην πιθανότητα να υπάρχει κάτι εκεί έξω –κάτι που να ξεπερνά την ανάγκη της για εκλογίκευση και υποταγή στους φυσικούς νόμους…

Κάποια στιγμή θα νιώσεις σίγουρος ότι μάντεψες την αλήθεια και γνωρίζεις ποια είναι η μεγάλη ανατροπή της ταινίας. Και θα κάνεις λάθος! Διότι, αν και –φαινομενικά- η ταινία βαδίζει σε γνωστά μονοπάτια, στο τέλος καταφέρνει να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Μπορεί να μην αποφεύγει τελείως κάποια κλισέ του είδους, αλλά σίγουρα καταφέρνει να δώσει μία φρέσκια πνοή και να σε ανταμείψει πλήρως. Η γνώμη μου; Μην προσπαθήσεις καν να μαντέψεις το τέλος. Κουκουλώσου με το πάπλωμα, βρες καλή παρέα να βρίσκεται ξαπλωμένη δίπλα σου και αφέσου απλώς στην ανατριχιαστική ατμόσφαιρα της ταινίας, αφήνοντας την ιστορία να κυλήσει μόνη της, παρασύροντάς σε.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, εννοείται πως θα τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Η ανατριχιαστική έπαυλη στην οποία γυρίστηκε η ταινία ονομάζεται Manderston House και πρωτοχτίστηκε κάπου στις αρχές του 1700. Έχουν γυριστεί άλλες 5 ταινίες εκεί (οι περισσότερες, βρετανικές παραγωγές) και είναι ανοιχτή στο κοινό κάποιες μέρες, ενώ μπορείς να τη νοικιάσεις και για τον γάμο σου, για κάποιο πάρτυ ή κάποια άλλη εκδήλωση. Όπου όλοι θα σκοτωθούν φριχτά από τα πνεύματα των προηγούμενων ιδιοκτητών, υποθέτω.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν χωράει συνέχεια στην ταινία αυτή κι ούτε χρειάζεται!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ώρα για σεάνς!

Τα μισά κτίρια στο Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζουν στοιχειωμένα εξ’ όψεως και μόνο!

Κουκλόσπιτα και θρίλερ ποτέ δεν είναι καλός συνδυασμός!