Searching: #FindMargot

Σκηνοθεσία: Aneesh Chaganty
Σενάριο: Aneesh Chaganty, Sev Ohanian
Μουσική: Torin Borrowdale
Ηθοποιοί: John Cho, Debra Messing, Michelle La
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ☆☆☆☆☆
Φρίκη: ☆☆☆☆☆
Τρόμος: ☆☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★★★

SEARCHING (2018)
Τελειώνει ο μήνας σήμερα, πλησιάζει η εορταστική περίοδος, οπότε ας σου προτείνω μια εγγυημένα καλή ταινία. Χωρίς αίματα, ακρωτηριασμούς, τέρατα (καλά, ίσως έχει μερικά τέρατα, αλλά όχι του είδους που φαντάζεσαι), αλλά με μπόλικες δόσεις αγωνίας και μυστηρίου. Καλά τα αιματοκυλίσματα, αλλά δεν είναι και για χόρταση. Μερικές φορές χρειάζεσαι και κάτι πιο απλό για να περάσεις καλά –ειδικά αν αυτό που βλέπεις αποδεικνύεται, πέρα από απλό, και αναπάντεχα καλό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Όταν η Margot Kim εξαφανίζεται μυστηριωδώς και χωρίς να αφήσει ίχνος, ο πατέρας της, o David, αρχίζει μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να την εντοπίσει, προσπαθώντας να μάθει τις τελευταίες της κινήσεις μέσα από τα social media και τους φίλους της. Όσο ψάχνει όμως, τόσο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτε για την κόρη του και ότι η ζωή που έδειχνε προς τα έξω ήταν πολύ πιο διαφορετική από αυτή που ζούσε. Με τη βοήθεια μιας αστυνομικού προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει την άκρη του νήματος και να μάθει τι ακριβώς συνέβη στη Margot και αν είναι ακόμη ζωντανή. Πέρα, όμως, από τις δύσκολες και αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται η έρευνα, έχει να αντιμετωπίσει και την κοινή γνώμη, η οποία –ως συνήθως- σχηματίζει τη δική της άποψη για τα όσα διαδραματίζονται…

Η ταινία ήταν μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς που πέρασε και το καταλαβαίνεις αυτό από την τρυφερή και πανέξυπνα στημένη εναρκτήρια σκηνή κιόλας. Η χρήση της τεχνολογίας, των social media, του ίντερνετ και των διάφορων online εφαρμογών έχει τον πρώτο λόγο, καθώς η ταινία είναι σκηνοθετημένη από την οπτική γωνία του πατέρα, ο οποίος παλεύει μέσα από διάφορες οθόνες να ανακαλύψει τι συνέβη στην κόρη του.

Ως φορμάτ είναι ακόμα σχετικά πρωτότυπο και δεν το έχει βαρεθεί το κοινό και ας μην αποτελεί κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί –μας εισήγαγε σε αυτή την τεχνική το Unfriended και 2-3 ακόμη μετέπειτα ταινίες οι οποίες διαδραματίζονται, ουσιαστικά, μέσα από μια οθόνη. Παρόλα αυτά, στο Searching, η χρήση αυτού του τεχνάσματος αξιοποιείται στο έπακρο με το συνδυασμό δεκάδων διαφορετικών εφαρμογών, ενώ η αριστουργηματική σκηνοθεσία καταφέρνει να σπάσει και τη μονότονη στασιμότητα που παραμονεύει σε άλλες ταινίες του είδους, αφού η δράση δεν επικεντρώνεται σε ένα μόνο δωμάτιο και μια απλή οθόνη με conference call.

Αυτό, όμως, που κάνει την ταινία αναπάντεχα καλή, είναι το καλοστημένο σενάριο, στο οποίο η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη και καταφέρνει να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό κάποσες φορές –άθλος για ένα θρίλερ του οποία η πλοκή στηρίζεται κυρίως σε mail, chatrooms και live streaming! Δεν είναι, όμως, μόνο η κεντρική ιστορία και ο απρόσμενος συναισθηματικός αντίκτυπος που έχει πάνω σου (καθώς καταφέρνεις να δεθείς με τους κεντρικούς χαρακτήρες πολύ γρήγορα), που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει. Βοηθά και η ρεαλιστική απεικόνιση της κοινωνίας γύρω μας, όπως αυτή αποτυπώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με αρκετά σαρκαστική -και σκληρή ενίοτε- ματιά, η ταινία πετυχαίνει διάνα στο να αποδόσει μια πραγματικότητα την οποία ουκ ολίγες φορές έχουμε βιώσει κι εμείς στη χώρα μας: τους ξερόλες του ίντερνετ, τα troll -όλους αυτούς που εκφέρουν άποψη για κάτι που συμβαίνει, χωρίς να γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες.

Η ταινία θα σε κάνει να δακρύσεις, θα σε κάνει να γελάσεις, θα σου σφίξει την καρδιά και θα σε κρατήσει ενεργό από την πρώτη οθόνη, μέχρι την τελευταία! Πρόκειται για ένα διαμάντι που άξιζε απολύτως τις διθυραμβικές κριτικές από κοινό και κριτικούς, καθώς και τις μεγάλες εισπράξεις!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, σταμάτα να ψάχνεις! Βρήκες τι θα δεις απόψε!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία γυρίστηκε σε μόλις 13 ημέρες. Παρόλα αυτά, χρειάστηκε δύο ολόκληρα χρόνια για το μοντάζ, το amimation και την επεξεργασία της, γενικότερα! Γιατί τους πήρε τόσο καιρό; Να αναφέρω ενδεικτικά ότι κάθε οθόνη και site που εμφανίζεται στην ταινία δημιουργήθηκε εξαρχής σε υπολογιστή με animation, ενώ στη γερμανική, ισπανική, ρώσικη και πορτογαλική version της ταινίας κάθε οθόνη κινητού/υπολογιστή και τηλεόρασης αναδημιουργήθηκε στις αντίστοιχες γλώσσες, όπως επίσης και κάθε σκηνή όπου πληκτρολογείται κείμενο –γράμμα προς γράμμα! Αυτό θα πει προσήλωση!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν έχει και δεν το χρειάζεται κιόλας!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ανίδεος για το τι θα επακολουθήσει…

Το desktop αρχίζει να γεμίζει σιγά σιγά…

Το μόνο του στήριγμα.

Advertisements

Incident in a Ghostland: Από κάποια μέρη δεν φεύγεις ποτέ…

Σκηνοθεσία: Pascal Laugier
Σενάριο: Pascal Laugier
Μουσική: Todd Bryanton
Ηθοποιοί: Crystal Reed, Anastasia Phillips, Emilia Jones, Mylène Farmer
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

INCIDENT IN A GHOSTLAND aka GHOSTLAND (2018)
Αμφιλεγόμενη η ταινία που σου προτείνω απόψε. Από τη μία κέρδισε κάμποσα βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ, καθώς και την εύνοια του κοινού και από την άλλη ξένισε τους κριτικούς, οι οποίοι δεν την είδαν με καλό μάτι, ενώ παράλληλα τσάντισε και την LGBTQ+ κοινότητα. Εγώ όμως την λάτρεψα και στο ιστολόγιο αυτό γράφω μόνο τη δική μου άποψη, οπότε οι κριτικοί να πάνε να πιούνε ξιδάκι –λες και δεν έχουν δει και χειρότερα θρίλερ!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Pauline κληρονομεί το παλιό σπίτι της μακαρίτισσας της θείας της και αποφασίζει να μετακομίσει εκεί μαζί με τις δύο ανήλικες κόρες της, την εσωστρεφή και ντροπαλή Beth και την ατίθαση Vera, που μπλέκει συνεχώς σε μπελάδες. Οι ζωές τους, όμως, αλλάζουν οριστικά όταν από το πρώτο βράδυ κιόλας δέχονται την επίθεση δύο βίαιων και σαδιστικών εισβολέων. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, η μόνη που δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει ακόμη το περιστατικό είναι η Vera, της οποίας το μυαλό έχει μείνει παγιδευμένο για πάντα στη νύχτα εκείνη. Μαζί με τη μητέρα της μένουν ακόμη στο ίδιο σπίτι, στο οποίο αναγκάζεται να επιστρέψει και η Beth –η οποία έρχεται πάλι αντιμέτωπη με τις φριχτές αναμνήσεις που είχε απωθήσει τόσο καιρό…

Πρόκειται για ένα αρκετά αγωνιώδες και σκληρό θρίλερ, που από πολύ νωρίς ανοίγει τα χαρτιά του και φροντίζει να σε προετοιμάσει για όσα θα ακολουθήσουν. Αυτή ακριβώς η σκληρότητα ήταν που δίχασε και τους κριτικούς, με αρκετούς να θεωρούν ότι η η βία ήταν υπερβολικά έντονη και ενοχλητική, καθώς δεν είχε κάποιον λόγο ύπαρξης (σε αντίθεση με όλα τα άλλα θρίλερ με δολοφόνους, ας πούμε, που το αιματοκύλισμα και τα άντερα που πετάγονται είναι δικαιολογημένα, ξερωγώ!). Εδώ ίσως ευθύνεται και το γεγονός ότι ο Laugier είχε ήδη στο ενεργητικό του ακόμη μια (πολύ πιο) βίαιη και σοκαριστική ταινία, το Martyrs –το οποίο είναι πραγματικά από τις πιο φρικιαστικές ταινίες που έχω δει και στο μέλλον σκοπεύω να παρουσιάσω και ένα review της. Οπότε, διέκριναν, ίσως, κάποιο μοτίβο.

Παράλληλα, το γεγονός ότι ένας από τους κακούς εμφανίζεται μεταμφιεσμένος σε γυναίκα (ή είναι διεμφυλικός –αυτό δεν γίνεται ξεκάθαρο) θεωρήθηκε από την LGBTQ+ κοινότητα ως ακόμη μια προσπάθεια δαιμονοποίησης και στοχοποίησης των τρανς ατόμων. Δεν τους κατηγορώ καθόλου. Να θυμήσω ότι ήδη τρεις «κακοί» σε πολύ γνωστά franchise έχουν παρουσιαστεί ως παρενδυτικοί: ο Norman Bates, ο Leatherface, ο Buffalo Bill από τη Σιωπή των Αμνών –και δεκάδες ακόμη σε διάφορες άλλες ταινίες τρόμου. Εντάξει, ίσως κάποιοι σεναριογράφοι θεωρούν ότι ένας «απροσδιόριστου φύλου» δολοφόνος προσφέρει μεγαλύτερο μυστήριο στην ιστορία τους, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να επιβιβαστούν και αυτοί στο τρένο που ονομάζεται: «Εικοστός Πρώτος Αιώνας»!

Παρόλα αυτά, η ταινία αγαπήθηκε από το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινού, το οποίο δεν κάθεται να αναλύσει σε τόσο βάθος τα θρίλερ που βλέπει. Θα έπρεπε; Ίσως! Όμως, αυτό που έχει σημασία είναι πως όταν υπεραναλύεις κάτι, τότε χάνεις όλη την πλάκα. Το Ghostland είναι μια αρκετά δυνατή ταινία, με πολύ έντονες και τρομακτικές σκηνές και με μια δυνατή ανατροπή που σε πιάνει απροετοίμαστο και φέρνει τα πάντα πάνω κάτω! Οι ερμηνείες των κεντρικών πρωταγωνιστριών (και στις δύο ηλικίες) είναι δυνατές, ενώ το πιο αδύναμο σημείο της ταινίας θεωρήθηκε από πολλούς πως ήταν οι διάλογοι. Λογικό, αν σκεφτούμε ότι η ταινία είναι αγγλόφωνη και ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης Γάλλος –αλλά θα μπορούσε κι αυτός να προσλάβει κάποιον να του το σουλουπώσει λίγο!

Οι κακοί (αν κάνουμε τα στραβά μάτια στο διεμφυλικό θέμα) είναι πράγματι τρομακτικοί και το γεγονός ότι δεν παρουσιάζεται κανένα στοιχείο για το υπόβαθρο και τα κίνητρά τους, τους κάνει ακόμη τρομακτικότερους –ασχέτως αν και αυτό παρουσιάστηκε ως αρνητικό από κάποιους κριτικούς. Βλακείες! Μην ξεχνάμε ότι εκατοντάδες ταινίες τρόμου δεν μας δίνουν ποτέ το παραμικρό στοιχείο για τους κακούς τους, χωρίς αυτό να μειώνει στο ελάχιστο τη δυναμική του σεναρίου. Άλλωστε, αυτό το άγνωστο σε φοβίζει ακόμη πιο πολύ!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, να τη δεις και να κρίνεις από μόνος σου!

GEEKY TRIVIA
Η Mylène Farmer, η οποία υποδύεται τη μητέρα, ξεκίνησε (και συνεχίζει, βασικά) την καριέρα της ως τραγουδίστρια. Έχει πουλήσει πάνω από 30 εκατομμύρια δίσκους στη Γαλλία και διατηρεί το ρεκόρ για τα περισσότερες πρώτες θέσεις στα γαλλικά τσαρτ (18 μέχρι σήμερα!) Από την αρχή της καριέρας της προκάλεσε μέσω των σκανδαλιστικών -για την εποχή εκείνη- βίντεο κλιπ της, ενώ μεσουράνησε στα 90s. Μάλιστα, έχει συνεργαστεί ξανά με τον Laugier στο παρελθόν, στο βίντεο του τραγουδιού της City of Love.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Τίποτε στον ορίζοντα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ακόμα δεν έχει αρχίσει η φρίκη…

Ακίνητη σαν κούκλα…

Άναμπελ, εσύ;

The Guest: Καλώς τα δεχτήκατε!

Σκηνοθεσία: Adam Wingard
Σενάριο: Simon Barrett
Μουσική: Steve Moore
Ηθοποιοί: Dan Stevens, Maika Monroe, Leland Orser
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE GUEST (2014)
Η σημερινή πρόταση ανήκει σε ένα από τα αγαπημένα μου σκηνοθετικά-συγγραφικά δίδυμα, το οποίο, όποτε ενώνει τις δυνάμεις του σε ταινίες θρίλερ, δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα –βλ. You’re Next. Προσφάτως, μάλιστα, έμαθα ότι ο Wingard θα σκηνοθετήσει και το Godzilla VS Kong του 2020, οπότε ο ενθουσιασμός μου κορυφώθηκε, διότι αν υπάρχει κάτι που λατρεύω περισσότερο από τις ταινίες τρόμου, αυτό είναι οι ταινίες με τέρατα! Αλλά, ας περάσουμε στο προκείμενο…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Οι Peterson προσπαθούν ν΄αντεπεξέλθουν στον χαμό του Caleb, του μεγαλύτερου γιου της οικογένειας, ο οποίος σκοτώθηκε στο Αφγανιστάν. Όταν δέχονται την επίσκεψη του David, ο οποίος ήταν κοντινός φίλος του Caleb και υπηρέτησε μαζί του, προθυμοποιούνται να τον φιλοξενήσουν για λίγες ημέρες, ώστε να μάθουν περισσότερα για όσα έζησε ο Caleb ως τις τελευταίες του στιγμές. Ο David θεωρεί καθήκον του να θέσει την οικογένεια του φίλου του υπό την προστασία του και προσπαθεί να βοηθήσει το κάθε μέλος ξεχωριστά στα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Μόνο που, σταδιακά, οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο ακραίες…

Αν και, τυπικά, δεν χαρακτηρίζεται αμιγώς ως θρίλερ, το The Guest είναι αρκετά σκοτεινό, αγωνιώδες, ατμοσφαιρικό και εξαιρετικά βίαιο ανά στιγμές –και ας μην του φαίνεται εκ πρώτης όψεως! Έχει γρήγορο ρυθμό και αποφεύγει τις περιττές αερολογίες, αν και σε αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι μετά τη δοκιμαστική προβολή, ο σκηνοθέτης έκοψε κάμποσες μακροσκελείς σκηνές που εμβάθυναν περισσότερο στο παρελθόν του κεντρικού χαρακτήρα. Και καλά έκανε! Μαθαίνουμε όσα χρειάζεται να μάθουμε ώστε να έχουμε μια γενική εικόνα για το τι συνέβη και αυτό είναι υπεραρκετό για να σπρώξει την πλοκή.

Η σκηνοθεσία είναι υποδειγματική, οι ερμηνείες –ειδικά αυτή του Stevens– δυνατές και η μουσική επένδυση, που αποτελεί μια πετυχημένη μίξη synthpop, electronic και 80s, δένει υπέροχα με τη ρετρό αισθητική της ταινίας και ίσως σου θυμίσει αρκετά το Drive. Έτσι, ενώ το σενάριο είναι σχετικά απλό και κλασικό, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία το απογειώνουν. Μπορεί να μην υπάρχουν ανατροπές που να σε πιάσουν απροετοίμαστο, αλλά το σασπένς χτίζεται αργά και σταδιακά, μέχρι την τρίτη πράξη της ταινίας, όπου η δράση κορυφώνεται και αποκτά μια πιο slasher αισθητική -που κι εκείνη δένει άψογα με το όλο σκηνοθετικό ύφος.

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια καλοδουλεμένη και προσεγμένη παραγωγή που άξιζε τις θερμές κριτικές και κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον σου μέχρι το τέλος. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που, ακόμη κι αν εντοπίσεις κάποια ατέλεια στο σενάριο, δεν σε πολυνοιάζει, καθώς αυτή δεν αφαιρεί τίποτε από το γενικό σύνολο.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την –ειδικά αν έχεις την τάση να φιλοξενείς συχνά κόσμο στο σπίτι σου!

GEEKY TRIVIA
Ο Dan Stevens πρωταγωνίστησε πολύ πρόσφατα στη live action μεταφορά του Beauty and the Beast, αλλά πιο πριν κατάφερε να γίνει γνωστός συμμετέχοντας στην πιο βρετανική, πιθανότατα, σειρά που έχει γυριστεί ποτέ: το Downton Abbey! Πλέον, έχει προστεθεί κι αυτός στη μεγάλη λίστα με βρετανούς ηθοποιούς που καταφέρνουν με μεγάλη ευκολία να περάσουν για αμερικάνοι, χάρη στην καλοδουλεμένη, ψεύτικη προφορά τους!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θα μπορούσε να έχει, αλλά χλωμό…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ποιος να αντισταθεί στα κουταβίσια μάτια του;

Αν τον τσαντίσεις, την πάτησες…

Η μόνη που δεν τρώει κουτόχορτο…

A Quiet Place: Σσσσσσς!

Σκηνοθεσία: John Krasinski
Σενάριο: Bryan Woods, Scott Beck
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Emily Blunt, John Krasinski, Millicent Simmonds, Noah Jupe
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

A QUIET PLACE (2018)
Ποιος είπε ότι στις μέρες μας είναι σχεδόν αδύνατο να γυριστεί μια πρωτότυπη ταινία με τέρατα και πως ό,τι είχε να παρουσιάσει το συγκεκριμένο είδος, το έχουμε δει ήδη; Α, μάλλον εγώ, κάμποσες φορές! Φέτος, λοιπόν, είχα τη χαρά να δω ένα θρίλερ που με διέψευσε πανηγυρικά, καθώς απέδειξε ότι το πηγάδι της έμπνευσης δεν έχει στερέψει τελείως και όλο και κάποιος θα αποφασίσει να σκάψει λίγο βαθύτερα για να βρει νερό!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη έχει αποδεκατιστεί από μυστηριώδη πλάσματα, τα οποία είναι τελείως τυφλά, αλλά χρησιμοποιούν την υπερευαίσθητη ακοή τους για να εντοπίζουν τα θύματά τους. Οι λιγοστοί επιζήσαντες είναι αναγκασμένοι να ζούνε κρυμμένοι, αποφεύγοντας ακόμη και τον παραμικρό θόρυβο. Ανάμεσά τους είναι και οι Evelyn και Lee Abbott, που ζούνε στο υπόγειο του παλιού τους σπιτιού με τα τρία παιδιά τους και ένα τέταρτο να έρχεται οσονούπω. Η μόνη η οποία δεν χρειάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο τρόπο ζωής είναι η κόρη της οικογένειας, η Regan, η οποία είναι κωφή. Οι Abbott ετοιμάζονται πυρετωδώς για την επερχόμενη γέννα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον έξω κόσμο και να ρίξουν φως στο μυστήριο που καλύπτει τα δολοφονικά πλάσματα που καραδοκούν παντού…

Το A Quiet Place είναι μια καλογυρισμένη, ατμοσφαιρική και διαφορετική ταινία, που έδωσε μια πολυπόθητη πνοή ανανέωσης στο genre που εκπροσωπεί. Και αν και πρόκειται για μια πιο «σοφιστικέ» παραγωγή με αρκετές αλληγορίες, παρόλα αυτά έχει και τις πολύ τρομακτικές στιγμές της, που θα σε κάνουν να αναπηδήσεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα θρίλερ που κέρδισε το κοινό από την πρώτη προβολή και φλερτάρει ήδη με τον τίτλο του «καλτ»! Παρά τρίχα, φυσικά, διότι οι αρχικές σκέψεις ήταν η ταινία να μην είναι αυτόνομη, αλλά να αποτελεί κομμάτι του franchise του Cloverfield –κάτι που σίγουρα θα αφαιρούσε και θα αλλοίωνε αρκετά σημαντικά στοιχεία της πλοκής.

Οι ερμηνείες είναι απλώς εξαιρετικές, ειδικά αν λάβουμε υπόψην ότι μιλάμε για μια ταινία η οποία, κατά 90% είναι βουβή και έχει ελάχιστους διαλόγους –για την ακρίβεια, σε ολόκληρη την ταινία ακούγονται γύρω στις 25 ατάκες περίπου! Πράγμα που σημαίνει ότι κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη και κάθε εσωτερική πάλη πρέπει να αποδοθεί κυρίως μέσα από την εκφραστικότητα και τις κινήσεις των ηθοποιών. Φυσικά, βοηθάει πάρα πολύ και η απίστευτη χημεία που έχουν μεταξύ τους οι Blunt και Krasinski, οι οποίοι είναι παντρεμένοι και στην πραγματική ζωή. Αυτός ο γάμος πηγαίνει σίγουρα καλά!
Τέλος, τα τέρατα της ταινίας αποτελούν ένα ακόμη ατού της ταινίας, καθώς είναι από τα πιο ανατριχιαστικά, πρωτότυπα και τρομακτικά που έχουν σχεδιαστεί ποτέ για monster movie.

«Μα, 2018 έχουμε, βουβή ταινία θα κάτσουμε να δούμε;» θα με ρωτήσεις, όμως, και στο σημείο αυτό θ’ αναγκαστώ να σε χαστουκίσω! Το ότι η ταινία είναι σιωπηλή στο μεγαλύτερο μέρος της (τουλάχιστον όσον αφορά τους διαλόγους) δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, που αυτή η σιωπή είναι που κάνει ακόμη πιο έντονη την αγωνία –δεν είναι τυχαίο ότι είναι από τις ελάχιστες ταινίες που είδα στο σινεμά, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν ακουγόταν ούτε κιχ από τον κόσμο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει άφωνο!

GEEKY TRIVIA
Αν και ο ίδιος ο Krasinski έχει δηλώσει ότι η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μεταφορά των δυσκολιών και των προκλήσεων του να είσαι γονιός, ορισμένοι κριτικοί θεωρούν πως είναι και μια θρησκευτική αλληγορία. Οι πρωταγωνιστές ονομάζονται «Abbott», το οποίο σημαίνει «ηγούμενος», ενώ ζούνε υπό συνθήκες που θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν ως μοναστηριακές: αποκομμένοι από τον κόσμο, αυτάρκεις και μέσα στην απόλυτη σιωπή.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έχουν ήδη ξεκινήσει οι προεργασίες για το σίκουελ. Σιγά μην έχαναν την ευκαιρία!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν νομίζω να τους ξαναδεί ποτέ κανείς…

Πρέπει να παραμείνεις σιωπηλός ακόμη και μπροστά στον απόλυτο τρόμο…

Κάτι δεν πήγε καλά!

The Crazies: Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Σκηνοθεσία: Breck Eisner
Σενάριο: Scott Kosar, Ray Wright
Μουσική: Mark Isham
Ηθοποιοί: Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Joe Anderson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE CRAZIES (2010)
Το μενού σήμερα έχει ξαναζεσταμένο φαγητό. Με απλά λόγια: remake. Συνήθως κάνω review στις αρχικές ταινίες, εκτός από τις περιπτώσεις που θεωρώ ότι το remake είναι καλύτερο -όπως συμβαίνει και τώρα. Διότι υπάρχουν και περιπτώσεις που το φαγητό είναι καλύτερο όταν το ξαναζεστάνεις. (Βασικά όχι. Το φαγητό είναι πάντα καλύτερο φρέσκο, αλλά έπρεπε κάπως να μου βγει η παρομοίωση!)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Οι κάτοικοι της κωμόπολης Ogden Marsh αρχίζουν να επιδεικνύουν αλλόκοτη και δολοφονική συμπεριφορά, πράγμα που θέτει σε επιφυλακή τον τοπικό σερίφη, David Dutten. Στην προσπάθειά του ν’ ανακαλύψει τι μπορεί να ευθύνεται γι’ αυτή την ξαφνική επιδημία, θα συνειδητοποιήσει ότι η πτώση ενός στρατιωτικού αεροπλάνου στην ευρύτερη περιοχή ίσως συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, όμως, όταν κάνει την εμφάνισή της μια στρατιωτική μονάδα που βάζει σε καραντίνα ολόκληρη την πόλη…

Η ταινία του 1973 ήταν πόνημα του πατέρα των ζόμπι, George A. Romero, αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία με τους νεκροζώντανούς του. Το remake, από την άλλη, είχε καλύτερη τύχη και συγκαταλέγεται από πολλούς στις σπάνιες περιπτώσεις που ένα remake ξεπερνά κατά πολύ το πρωτότυπο σε ποιότητα. Εντάξει, όχι και τόσο δίκαιη σύγκριση θα μου πεις, διότι με τα μέσα που είχαν το ’73, εννοείται ότι η αρχική ταινία θα έμοιαζε με παρωδία. Παρόλα αυτά, η ταινία του 2010 δεν υπερτερεί μόνο όσον αφορά τα εφέ και τα σκηνικά. Είναι ανώτερη και από άποψη σκηνοθεσίας, ερμηνειών και σεναρίου (και για να είμαι ειλικρινής, υπερτερεί και στους διαλόγους, σε ποσοστό περίπου 90%…)

Καταρχάς, ενώ το original μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και το στρατιωτικό προσωπικό που αναζητούσε το εμβόλιο, ο Eisner αποφάσισε να ρίξει όλο το βάρος κυρίως στους κατοίκους και στην πάλη τους να επιβιώσουν μέσα σε ένα περιβάλλον που καταρρέει σταδιακά γύρω τους, αφήνοντας τους καραβανάδες να παίζουν τον ρόλο του κακού -όπως τους αρμόζει, άλλωστε! Αυτό από μόνο του ήταν υπεραρκετό για να γίνει πιο απλή η ιστορία και η δράση πιο ομαλή και χωρίς βαρετές διακοπές.

Επιπροσθέτως, ενώ η κεντρική πλοκή παρέμεινε ουσιαστικά ίδια, οι σκηνές βίας έγιναν λίγο πιο έντονες και προστέθηκαν και κάμποσες παραπάνω, γεγονός που ανέβασε τα ποσοστά αγωνίας και τρόμου, διότι horror ταινία χωρίς έστω λίγη φρίκη και καρδιοχτύπι δεν γίνεται! Το The Crazies, λοιπόν, μπορεί να μην πατάει σε μια ιστορία που να μην έχουμε ξαναδεί, αλλά είναι καλογυρισμένο, έντονο, έξυπνο και πολύ πιο βλοσυρό και σκληρό από τον προκάτοχό του!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει σίγουρα ικανοποιημένο –αν δεν τρελαθείς για πάρτη της!

GEEKY TRIVIA
Το τραγούδι που ακούγεται στην έναρξη της ταινίας είναι το “We’ll meet again”, του Johnny Cash. Είναι το τελευταίο track από το άλμπουμ “American IV”. Το πρώτο τραγούδι του ίδιου άλμπουμ χρησιμοποιήθηκε στην έναρξη ενός άλλου remake ταινίας του Romero: του Dawn of the Dead του 2004.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Σε περίπτωση που σου διέφυγε τις προηγούμενες 3-4 φορές που το ανέφερα, η ταινία αποτελεί remake.

  • The Crazies (1973) ★★☆☆☆
    Μετά από μια σειρά βίαιων περιστατικών που σημειώθηκαν ανάμεσα στους κατοίκους του Evans City, ο στρατός καταφθάνει και θέτει ολόκληρη την πόλη σε καραντίνα, καθώς ένα βιολογικό όπλο έχει μολύνει όλη την περιοχή και τρελαίνει όποιον έρθει σε επαφή με αυτό. Οι επιστήμονες του στρατού δίνουν μάχη με τον χρόνο, προκειμένου να βρούνε ένα αντίδοτο, ενώ οι ελάχιστοι κάτοικοι που δεν έχουν ακόμη προσβληθεί προσπαθούν να βρούνε ασφαλή διέξοδο από την πόλη…

Παράλληλα με την ταινία κυκλοφόρησε το Beware the Infected, μια εφαρμογή για το iPhone και ένα παιχνίδι στο Facebook βασισμένο σε αυτή.
Επίσης, λίγο πριν την προβολή της κυκλοφόρησε και η μεταφορά της σε graphic novel, καθώς και ένα κόμικ-prequel τεσσάρων τευχών.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σίγουρα έχει τα φόντα να αποκτήσει σίκουελ, αλλά δεν έχει ακουστεί κάτι από τότε.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Καραμπίνα σε αγωνιστικό χώρο. Ο Ιβάν έχει δει αυτή την ταινία…

Δεν θα καθόμουν μπροστά του στη θέση σου!

Δεν ετοιμάζεται για τον αχυρώνα, πάντως…

Winchester: Το σπίτι που έχτισαν τα φαντάσματα…

Σκηνοθεσία: The Spierig Brothers
Σενάριο: Tom Vaughan
Μουσική: Peter Spierig
Ηθοποιοί: Helen Mirren, Jason Clarke, Sarah Snook
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ☆☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

WINCHESTER (2018)
Σου έχω φρεσκαδούρα και πράμα που σαλεύει σήμερα! Έκανα μεγάλη χαρά όταν έμαθα ότι θα γυριζόταν ταινία με θέμα το σπίτι της Sarah Winchester, μια και είναι ένα από τα μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ κάποια στιγμή στη ζωή μου (ασχέτως αν θα κατάφερνα να βρω τραγικό θάνατο μέσα σε μισή ώρα το πολύ, πέφτοντας σε κάνα κρυφό φρεάτιο). Η χαρά μου διπλασιάστηκε όταν έμαθα ότι η Mirren θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, διότι η τύπισσα τα σπάει. Μετά είδα την ταινία, ύψωσα τις γροθιές μου θυμωμένος στον αέρα και ούρλιαξα: «Γιατί, Θεέ; Γιατί;;;»

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η εταιρεία κατασκευής όπλων Winchester προσλαμβάνει τον ψυχίατρο Eric Price για να παραμείνει για λίγες μέρες στο σπίτι της κληρονόμου και ιδιοκτήτριας της επιχείρησης και να αποφανθεί αν είναι ψυχικά υγιής ώστε να παραμείνει στην ηγεσία. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη μένει έκπληκτος από το κολοσσιαίο μέγεθός της και τον αλλόκοτο σχεδιασμό της. Όταν μαθαίνει ότι η Sarah Winchester θεωρεί πως την έχουν καταραστεί τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τα όπλα του συζύγου της και ότι ο μόνος τρόπος για να σπάσει την κατάρα είναι να συνεχίσει να χτίζει και να επεκτείνει την έπαυλη, είναι πεπεισμένος ότι η οικοδέσποινά του τρέφει αυταπάτες. Όμως, όσο παραμένει μέσα στο μυστηριώδες σπίτι, τόσο γίνεται μάρτυρας ανεξήγητων γεγονότων που όλο και ταρακουνούν τις πεποιθήσεις του…

Η ταινία είναι εν μέρει βασισμένη στην πραγματική ιστορία και τα περισσότερα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι ιστορικά ακριβή. Η Sarah Lockwood Pardee ήταν η σύζυγος του William Wirt Winchester, ο οποίος απέκτησε την τεράστια περιουσία του χάρη στις ομώνυμες επαναληπτικές καραμπίνες που κατασκεύαζε η εταιρεία του. Απέκτησε μαζί του μια κόρη, η οποία όμως πέθανε μέσα σε λίγες μέρες. Όταν πέθανε και ο άντρας της από φυματίωση, η Sarah κληρονόμησε 20 εκατομμύρια δολάρια (στις μέρες μας θα ισοδυναμούσαν με μισό δισεκατομμύριο), το 50% της εταιρείας και ημερήσιο εισόδημα 1000 δολαρίων. Σύμφωνα με φήμες της εποχής, ένα μέντιουμ της είπε πως ήταν καταραμένη και ότι τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τις καραμπίνες του άντρα της ζητούσαν εκδίκηση. Ο μόνος τρόπος να σωθεί ήταν να μετακομίσει σε νέο σπίτι, το οποίο έπρεπε να συνεχίσει να χτίζει για το υπόλοιπο της ζωής της, ώστε να στεγάσει και να καθησυχάσει τα φαντάσματα. Αυτό και έκανε για τα επόμενα 36 χρόνια της ζωής της, αφού είχε συνεργεία που δούλευαν ασταμάτητα όλο το 24ωρο, χτίζοντας νέα δωμάτια!

Η ιστορία της Sarah Winchester είναι μια από τις πιο σαγηνευτικές και αλλόκοτες της αμερικανικής Ιστορίας και το παράξενο και δαιδαλώδες σπίτι της –το οποίο έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας και αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες- θεωρείται το πιο στοιχειωμένο σπίτι της Αμερικής. Γι’ αυτό και είναι κρίμα μεγάλο που η ταινία αποτελεί απλώς ένα αναμάσημα όλων των ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια. Όταν έχεις στα χέρια σου τέτοια ιστορία και τόσο πλούσιο υλικό και καταλήγεις να γυρίζεις ακόμη μια κλισεδιάρικη ταινία με φαντάσματα και jump scares που βλέπεις από χιλιόμετρα μακριά, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το εντυπωσιακό και γεμάτο μυστικά οικοδόμημα, που θα έπρεπε να έχει την τιμητική του στην ταινία, καταλήγει απλώς ένα τυπικό ντεκόρ για μια μονότονη ιστορία φαντασμάτων. Η όποια προσπάθεια να πάρει μια πρωτότυπη τροπή το σενάριο –και στην αρχή, ομολογουμένως, έγινε μια έντιμη προσπάθεια γι’ αυτό- τελικά καταλήγει σε τετριμμένα μονοπάτια, κλισέ αποκαλύψεις και ανατροπές και την κλασική, τελική αναμέτρηση στην οποία καταλήγουν οι ταινίες του είδους. Οι αξιόλογες ερμηνείες δεν σώζουν την κατάσταση και σε καμιά περίπτωση δεν καταφέρνεις να δεθείς με τους χαρακτήρες –ίσα ίσα που εύχεσαι να ψοφήσουν μερικοί από αυτούς, μπας και δεις κάνα πνεύμα παραπάνω.

Η όλη εκτέλεση ήταν απογοητευτικότατη και δεν απορώ που η ταινία έφαγε θάψιμο, αφού υπόσχεται πολλά, αλλά σε αφήνει, τελικά, με τη γλύκα. Παρόλα αυτά, ως ταινία εποχής παίρνει άριστα όσον αφορά την ενδυματολογία και τα σκηνικά, τα οποία καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση -ασχέτως αν μόνο ένα μικρό μέρος των γυρισμάτων έγινε στο αυθεντικό σπίτι, λόγω περιορισμένου χώρου.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πιες έναν καφέ και κάνε μια προσπάθεια να τη δεις, αλλιώς κλείσε εισιτήρια για Καλιφόρνια και πήγαινε να επισκεφτείς το original!

GEEKY TRIVIA
Η έπαυλη είναι ένα τεράστιο, τετραώροφο οικοδόμημα (πριν το σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906, ήταν επταώροφο!), έχει πάνω από 160 δωμάτια και καλύπτει συνολική έκταση 24.000 τετραγωνικών μέτρων! (Δεν τολμώ να φανταστώ καν τι ΕΝΦΙΑ θα πλήρωνε!) Είναι, μάλιστα, τόσο δαιδαλώδες και αχανές, που μόλις πρόσφατα –το 2016- ανακαλύφθηκε και ένα νέο δωμάτιο κρυμμένο σε κάποια σοφίτα!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έτσι που τα κατάφεραν, τι μέλλον να έχει;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Αν χαθείς εκεί μέσα παίζει να σε βρούνε και μετά από κάνα χρόνο!

Βλέμμα που κόβει κώλους!

Τόσα δωμάτια, όλο και κάποιος ανεπιθύμητος γείτονας θα σου τύχει…