5 θρίλερ με μπόλικο χρόνο ομιλίας!

 

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ!
Η τεχνολογία έχει κάνει αδιαμφισβήτητα καλύτερη τη ζωή μας, καθώς έχει βελτιώσει σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας: επικοινωνία, ψυχαγωγία, υγεία, διατροφή, μετακίνηση και πάει λέγοντας. Ένας από τους τομείς που έχει πάρει πολύ τα πάνω του χάρη στην τεχνολογική πρόοδο είναι ο κινηματογράφος -όχι μόνο όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι, αλλά και την έμπνευση που αντλούν οι σεναριογράφοι από αυτήν. Φυσικά, τα θρίλερ αγαπούσαν ανέκαθεν να παρουσιάζουν κυρίως τις αρνητικές πλευρές κάθε τεχνολογικού επιτεύγματος, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν θρίλερ, αλλά ντοκιμαντέρ του History Channel. Αυτό είναι καλό για εμάς τους φαν, ασφαλώς, αλλά από την άλλη δίνει και πάτημα σε όσους έχουν μετατρέψει την τεχνολογία σε αποδιοπομπαίο τράγο για ό,τι τραγικό συμβαίνει στην ανθρωπότητα και αναπολούν τις λαμπρές εποχές που κάναμε την ανάγκη μας σε μεταλλικά δοχεία, κυκλοφορούσαμε με κάρα και πεθαίναμε στα 30 από κοινό κρυολόγημα. (Αλλά βλαμένοι υπήρχαν πάντα –εδώ μπήκαμε στο 2018 κι ακόμα ορισμένοι πιστεύουν ότι η Γη είναι τηγανίτα!) Μια από τις αγαπημένες συσκευές των θρίλερ είναι το τηλέφωνο, το οποίο έχει την τιμητική του σε πάμπολλα θρίλερ, ως κομβικό σημείο της πλοκής. Πέντε από αυτά προτείνω σήμερα και, εντελώς συμπτωματικά, τα τρία έχουν γραφτεί από το ίδιο άτομο! Υποθέτω ότι έχει κάποιο περίεργο φετίχ με τις τηλεφωνικές συσκευές…


PHONE BOOTH (2003)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Harry Gregson-Williams
Ηθοποιοί: Colin Farrell, Forest Whitaker, Katie Holmes κ.α.
Είδος: Neo-noir Thriller, Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Stu είναι ένας Νεοϋορκέζος δημοσιοσχετίστας που έχει περάσει όλη του τη ζωή χειραγωγώντας τους πάντες γύρω του και λέγοντας κάθε είδους ψέμα, προσπαθώντας να αναρριχηθεί στην κοινωνία. Μέχρι τη μέρα που θα απαντήσει μια κλήση σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άγνωστο που δείχνει να γνωρίζει όλα του τα μυστικά. Ακόμη χειρότερα, ο άγνωστος δίνει στον Stu μια επιλογή: ή θα ομολογήσει στους πάντες τι είδους άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα ή θα πεθάνει από το τουφέκι με το οποίο τον σημαδεύει όλη την ώρα. Παγιδευμένος μέσα στον τηλεφωνικό θάλαμο, χωρίς δυνατότητα να εξηγήσει σε όσους βρίσκονται απ’ έξω τι πραγματικά συμβαίνει, ο Stu θα πρέπει να αποφασίσει αν το image και η αξιοπρέπειά του αξίζουν περισσότερο από την ίδια του τη ζωή…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα καλογραμμένο και αρκετά αγωνιώδες θρίλερ, με γρήγορο ρυθμό (το σενάριο εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο) και πολύ καλή ερμηνεία από τον Farrell. Η ατμόσφαιρα της ταινίας μπορεί να χαρακτηριστεί και χιτσκοκική –άλλωστε, ο σεναριογράφος είχε προτείνει στον ίδιο τον Χίτσκοκ, πίσω στα 60s, την ιδέα μια ταινίας που εκτυλίσσεται σε τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά δεν κατάφεραν τότε να σκεφτούν την κατάλληλη πλοκή. Όσο περιοριστική και αν ακούγεται η ιδέα μιας ταινίας που περιστρέφεται γύρω από ένα στενό κουτί στη μέση του δρόμου, έχει αρκετή δράση που θα καταφέρει να σε κρατήσει σε αναμμένα κάρβουνα μέχρι το τέλος. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από τα vintage τα μαύρα, με το καντράν!


CELLULAR (2004)

Σκηνοθεσία: David R. Ellis
Σενάριο: Chris Morgan, Larry Cohen
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: Kim Basinger, Chris Evans, Jason Statham κ.α.
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Jessica , μια καθηγήτρια Βιολογίας, πέφτει θύμα απαγωγής από μια ομάδα εγκληματιών, οι οποίοι την κρατάνε φυλακισμένη στη σοφίτα του κρησφύγετου τους. Οι απαγωγείς προσπαθούν να μάθουν πληροφορίες για κάτι για το οποίο, όπως φαίνεται, η ίδια δεν έχει ιδέα. Χρησιμοποιώντας τα εξαρτήματα από μια κατεστραμμένη τηλεφωνική συσκευή, η Jessica θα καταφέρει να κάνει μία και μοναδική τυχαία κλήση, η οποία θα την οδηγήσει στον Ryan. Τώρα, πρέπει να τον πείσει ότι δεν πρόκειται για κάποια φάρσα και ότι η ζωή της βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο και το μόνο που έχει να κάνει εκείνος είναι να κρατήσει το τηλέφωνο ανοιχτό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα ακόμη περιπετειώδες και γεμάτο ανατροπές θρίλερ, με εξίσου γρήγορο ρυθμό, μπόλικο σασπένς, αρκετή δράση και σποραδικές στιγμές χιούμορ, για να πάρεις και μια ανάσα! Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει αρκετή χημεία, ασχέτως αν μοιράζονται απειροελάχιστο χρόνο μαζί στην οθόνη. Το σενάριο είναι, ομολογουμένως, κάπως αφελές εώς εξωφρενικά απίθανο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ταινία δεν πρόκειται να σε ψυχαγωγήσει. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από εκείνες τις funky, ασύρματες συσκευές με τα παρδαλά χρώματα!


MESSAGES DELETED (2009)

Σκηνοθεσία: Rob Cowan
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Jim Guttridge
Ηθοποιοί: Matthew Lillard, Gina Holden κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Joel, ένας καθηγητής σεναριογραφίας που πασχίζει να γράψει ένα πετυχημένο σενάριο, αρχίζει να λαμβάνει τηλεφωνικά μηνύματα και κλήσεις από ανθρώπους που δεν γνωρίζει προσωπικά, ασχέτως αν εκείνοι ξέρουν ποιος είναι. Όταν ένα-ένα τα άτομα αυτά καταλήγουν νεκρά, η αστυνομία θα στρέψει προς εκείνον το ενδιαφέρον της, καθώς δείχνει να είναι ο μόνος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δολοφονημένους. Αποφασισμένος να αποδείξει την αθωότητά του, θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου προσπαθώντας να ανακαλύψει την ταυτότητα του πραγματικού δολοφόνου, ο οποίος μοιάζει να έχει άμεση σχέση με ένα μυστικό από το παρελθόν του Joel…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία πασχίζει απεγνωσμένα ν’ αντιγράψει τη meta αισθητική του Scream, αλλά πάσχει σε όλους τους τομείς. Το σενάριο είναι τίγκα στα λογικά κενά και τις τρύπες, οι ερμηνείες είναι είτε αδιάφορες είτε απλώς κακές και το μόνο που τη σώζει κάπως είναι 1-2 σκηνές που καταφέρνουν να σε τρομάξουν (ή να σε ξυπνήσουν από τον λήθαργο). Ο Matthew Lillard, αφού πέρασε όλη την καριέρα του παίζοντας βαρεμένους τύπους που κάνουν γκριμάτσες και τσιρίζουν, αποφάσισε να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει και σοβαρά, μόνο που το πλοίο έχει σαλπάρει πια οριστικά! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν payphone με τηλεκάρτα!


CELL (2016)

Σκηνοθεσία: Tod Williams
Σενάριο: Stephen King, Adam Alleca
Μουσική: Marcelo Zarvos
Ηθοποιοί: John Cusack, Samuel L. Jackson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Όταν ένα μυστηριώδες σήμα στέλνεται ταυτόχρονα σε όλες τις τηλεφωνικές συσκευές του πλανήτη, όλοι οι χρήστες που χρησιμοποιούν τα κινητά τους εκείνη τη στιγμή μετατρέπονται ακαριαία σε ψυχωτικούς δολοφόνους που προσπαθούν να σκοτώσουν όποιον βρούνε μπροστά τους. Μέσα στο χάος που θα ακολουθήσει, ο Clay, ο οποίος είναι από τους ελάχιστους τυχερούς που δεν έχουν επηρεαστεί ακόμη από τον ιό, θα ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι με σκοπό να εντοπίσει την οικογένειά του. Στην πορεία θα συναντήσει και άλλους επιζώντες, που έχουν σκοπό να λύσουν το μυστήριο πίσω από το φονικό σήμα -αν καταφέρουν να μείνουν ζωντανοί ως το τέλος…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και η ταινία είναι βασισμένη σε ιστορία του Stephen King, δυστυχώς ανήκει στο ποσοστό των ταινιών του που δεν βλέπονται ούτε με ένεση ηρωίνης στο μάτι! Ενώ η αρχική σκηνή της ταινίας σου δίνει την ελπίδα ότι θα δεις κάτι καλό, το σενάριο καταρρέει αμέσως κάτω από το βάρος δεκάδων κλισέ και αμέτρητων ψευτοφιλοσοφικών αναζητήσεων που έχουμε φάει στη μάπα εδώ και χρόνια. Τα μεγάλα ονόματα στο καστ δεν σώζουν καθόλου την κατάσταση -αντιθέτως, μοιάζουν να συμμετέχουν στην ταινία υπό την απειλή όπλου! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν μπάνιου!


NERVE (2016)

Σκηνοθεσία: Henry Joost, Ariel Schulman
Σενάριο: Jessica Sharzer
Μουσική: Rob Simonsen
Ηθοποιοί: Emma Roberts, Dave Franco, Juliette Lewis
Είδος: Techno-thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Vee, μια σχετικά ντροπαλή και συνεσταλμένη τελειόφοιτος του Λυκείου αποφασίζει να δηλώσει συμμετοχή σε ένα δημοφιλές online παιχνίδι ριάλιτι για να αποδείξει στους φίλους της ότι μπορεί να γίνει κι αυτή εξίσου περιπετειώδης. Το Nerve, όπως ονομάζεται το παιχνίδι, αποτελείται από παίκτες, αλλά και παρατηρητές και κάθε διαγωνιζόμενος πρέπει να φέρει σε πέρας διάφορες προκλήσεις με σκοπό να κερδίσει χρήματα, αναλόγως τη δημοτικότητα που θα έχει ανάμεσα στους παρατηρητές. Μόνο που όταν οι προκλήσεις αρχίζουν να γίνονται όλο και επικίνδυνες, η Vee αποφασίζει να παραβιάσει τον πιο σημαντικό, ίσως, κανόνα του παιχνιδιού και να ενημερώσει τις αρχές. Σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι έχει μπλέξει πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζε…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα έξυπνο θρίλερ που καυτηριάζει την κουλτούρα των social media και την υπερβολική ευκολία με την οποία μπορούν αυτά ν΄αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής μας. Παρότι η πολυπλοκότητα του σεναρίου οδηγεί αναπόφευκτα σε αρκετά κενά και σφάλματα, αυτό δεν αφαιρεί κάτι από τη συνολική ενέργεια της ταινίας. Είναι γρήγορη, έχει αρκετές σκηνές όπου δράση και αγωνία χτυπάνε κόκκινο, είναι απολύτως διασκεδαστική μέχρι το τέλος και σε βάζει και σε σκέψεις. Εύκολα της συγχωρείς κάθε παράπτωμα, λοιπόν. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν smartphone!

Advertisements

A Quiet Place: Σσσσσσς!

Σκηνοθεσία: John Krasinski
Σενάριο: Bryan Woods, Scott Beck
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Emily Blunt, John Krasinski, Millicent Simmonds, Noah Jupe
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

A QUIET PLACE (2018)
Ποιος είπε ότι στις μέρες μας είναι σχεδόν αδύνατο να γυριστεί μια πρωτότυπη ταινία με τέρατα και πως ό,τι είχε να παρουσιάσει το συγκεκριμένο είδος, το έχουμε δει ήδη; Α, μάλλον εγώ, κάμποσες φορές! Φέτος, λοιπόν, είχα τη χαρά να δω ένα θρίλερ που με διέψευσε πανηγυρικά, καθώς απέδειξε ότι το πηγάδι της έμπνευσης δεν έχει στερέψει τελείως και όλο και κάποιος θα αποφασίσει να σκάψει λίγο βαθύτερα για να βρει νερό!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη έχει αποδεκατιστεί από μυστηριώδη πλάσματα, τα οποία είναι τελείως τυφλά, αλλά χρησιμοποιούν την υπερευαίσθητη ακοή τους για να εντοπίζουν τα θύματά τους. Οι λιγοστοί επιζήσαντες είναι αναγκασμένοι να ζούνε κρυμμένοι, αποφεύγοντας ακόμη και τον παραμικρό θόρυβο. Ανάμεσά τους είναι και οι Evelyn και Lee Abbott, που ζούνε στο υπόγειο του παλιού τους σπιτιού με τα τρία παιδιά τους και ένα τέταρτο να έρχεται οσονούπω. Η μόνη η οποία δεν χρειάστηκε να προσαρμοστεί στο νέο τρόπο ζωής είναι η κόρη της οικογένειας, η Regan, η οποία είναι κωφή. Οι Abbott ετοιμάζονται πυρετωδώς για την επερχόμενη γέννα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον έξω κόσμο και να ρίξουν φως στο μυστήριο που καλύπτει τα δολοφονικά πλάσματα που καραδοκούν παντού…

Το A Quiet Place είναι μια καλογυρισμένη, ατμοσφαιρική και διαφορετική ταινία, που έδωσε μια πολυπόθητη πνοή ανανέωσης στο genre που εκπροσωπεί. Και αν και πρόκειται για μια πιο «σοφιστικέ» παραγωγή με αρκετές αλληγορίες, παρόλα αυτά έχει και τις πολύ τρομακτικές στιγμές της, που θα σε κάνουν να αναπηδήσεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα θρίλερ που κέρδισε το κοινό από την πρώτη προβολή και φλερτάρει ήδη με τον τίτλο του «καλτ»! Παρά τρίχα, φυσικά, διότι οι αρχικές σκέψεις ήταν η ταινία να μην είναι αυτόνομη, αλλά να αποτελεί κομμάτι του franchise του Cloverfield –κάτι που σίγουρα θα αφαιρούσε και θα αλλοίωνε αρκετά σημαντικά στοιχεία της πλοκής.

Οι ερμηνείες είναι απλώς εξαιρετικές, ειδικά αν λάβουμε υπόψην ότι μιλάμε για μια ταινία η οποία, κατά 90% είναι βουβή και έχει ελάχιστους διαλόγους –για την ακρίβεια, σε ολόκληρη την ταινία ακούγονται γύρω στις 25 ατάκες περίπου! Πράγμα που σημαίνει ότι κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη και κάθε εσωτερική πάλη πρέπει να αποδοθεί κυρίως μέσα από την εκφραστικότητα και τις κινήσεις των ηθοποιών. Φυσικά, βοηθάει πάρα πολύ και η απίστευτη χημεία που έχουν μεταξύ τους οι Blunt και Krasinski, οι οποίοι είναι παντρεμένοι και στην πραγματική ζωή. Αυτός ο γάμος πηγαίνει σίγουρα καλά!
Τέλος, τα τέρατα της ταινίας αποτελούν ένα ακόμη ατού της ταινίας, καθώς είναι από τα πιο ανατριχιαστικά, πρωτότυπα και τρομακτικά που έχουν σχεδιαστεί ποτέ για monster movie.

«Μα, 2018 έχουμε, βουβή ταινία θα κάτσουμε να δούμε;» θα με ρωτήσεις, όμως, και στο σημείο αυτό θ’ αναγκαστώ να σε χαστουκίσω! Το ότι η ταινία είναι σιωπηλή στο μεγαλύτερο μέρος της (τουλάχιστον όσον αφορά τους διαλόγους) δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, που αυτή η σιωπή είναι που κάνει ακόμη πιο έντονη την αγωνία –δεν είναι τυχαίο ότι είναι από τις ελάχιστες ταινίες που είδα στο σινεμά, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν ακουγόταν ούτε κιχ από τον κόσμο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει άφωνο!

GEEKY TRIVIA
Αν και ο ίδιος ο Krasinski έχει δηλώσει ότι η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια μεταφορά των δυσκολιών και των προκλήσεων του να είσαι γονιός, ορισμένοι κριτικοί θεωρούν πως είναι και μια θρησκευτική αλληγορία. Οι πρωταγωνιστές ονομάζονται «Abbott», το οποίο σημαίνει «ηγούμενος», ενώ ζούνε υπό συνθήκες που θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν ως μοναστηριακές: αποκομμένοι από τον κόσμο, αυτάρκεις και μέσα στην απόλυτη σιωπή.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έχουν ήδη ξεκινήσει οι προεργασίες για το σίκουελ. Σιγά μην έχαναν την ευκαιρία!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν νομίζω να τους ξαναδεί ποτέ κανείς…

Πρέπει να παραμείνεις σιωπηλός ακόμη και μπροστά στον απόλυτο τρόμο…

Κάτι δεν πήγε καλά!

Jennifer’s Body: She’s a maneater!

Σκηνοθεσία: Karyn Kusama
Σενάριο: Diablo Cody
Μουσική: Stephen Barton, Theodore Shapiro
Ηθοποιοί: Megan Fox, Amanda Seyfried, Adam Brody κ.α.
Είδος: Supernatural Horror, Black Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

JENNIFER’S BODY (2009)
Ανοίγουν τα σχολεία, ευκαιρία για θρίλερ με φόντο τις σχολικές αίθουσες. Τη σημερινή πρόταση νομίζω ότι την είδα στον κινηματογράφο, αλλά δεν είμαι και τελείως σίγουρος –η ανάμνησή της είναι λίγο θολή στο μυαλό μου. Μπορεί να φταίει το ότι πρωταγωνιστεί η Megan Fox, η οποία δεν φημίζεται για την υποκριτική της δεινότητα. Από την άλλη, έχω δει και μεγαλύτερες μπούρδες στο σινεμά κατά καιρούς, οπότε το θεωρώ πολύ πιθανό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Anita και η Jennifer είναι κολλητές από μικρές, αν και ουσιαστικά δεν έχουν τίποτε κοινό μεταξύ τους. Κάποιο βράδυ πηγαίνουν σε ένα τοπικό μπαρ για να παρακολουθήσουν τη συναυλία ενός indie συγκροτήματος. Όταν ξεσπά μια καταστροφική πυρκαγιά στο μαγαζί, οι δυο φίλες χωρίζονται και η Jennifer φεύγει με το βανάκι του συγκροτήματος, παρά τις αντιρρήσεις της Anita. Το ίδιο βράδυ, η Jennifer εμφανίζεται στο σπίτι της φίλης της καλυμμένη με αίματα και συμπεριφέρεται αλλόκοτα. Από εκείνη τη στιγμή, η Anita αρχίζει να υποψιάζεται όλο και περισσότερο ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την κολλητή της και ότι ίσως η Jennifer που άφησε εκείνη τη νύχτα δεν είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που επέστρεψε…

Η ταινία, σε γενικές γραμμές, είναι ψυχαγωγική και διατηρεί το ενδιαφέρον σου ως το τέλος. Οι διάλογοι είναι έξυπνοι και καυστικοί και έχουν κάμποσες αναφορές στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, ενώ το σενάριο θεωρήθηκε από αρκετούς κριτικούς ως μια μεταφορά για τη γυναικεία σεξουαλικότητα, καθώς και μια πιο διερευνητική ματιά στις φιλίες και τους δεσμούς μεταξύ γυναικών. Αν και πολλοί επέκριναν κάποιες «καυτές» σκηνές μεταξύ των δύο πρωταγωνιστριών (και ακόμη και την ίδια την επιλογή της Fox) ως μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να προσελκύσουν το αντρικό κοινό, η Cody αρνήθηκε κάθε σκοπιμότητα. Παραδόξως, η ταινία δεν τα πήγε και τόσο καλά στο κοινό αυτό και προσέλκυσε περισσότερες γυναίκες –πράγμα το οποίο ήλπιζε και η ίδια η Cody.

Το κοινό διχάστηκε πλήρως, πάντως, καθώς οι μισοί τη λάτρεψαν και τη θεώρησαν παρεξηγημένο διαμάντι και οι άλλοι μισοί την διέγραψαν κατευθείαν από τη μνήμη τους. Η αλήθεια είναι ότι εμένα δεν με ενθουσίασε ιδιαιτέρως. Ούτε την αγάπησα, ούτε τη μίσησα –και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν μου έμεινε και τόσο στο μυαλό. Παρά το έντονο στοιχείο φρίκης και τις, ομολογουμένως, καλές ερμηνείες (ναι, ακόμα και της Fox!), η ταινία χάνει λίγο, καθώς πασχίζει μάταια να βρει την ταυτότητά της. Ενώ λανσαρίστηκε κυρίως ως μαύρη κωμωδία, το κωμικό στοιχείο είναι ελάχιστο και δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την κατηγοριοποίηση αυτή. Συν τοις άλλοις, ούτε οι τρομακτικές σκηνές είναι τόσο τρομακτικές, αν εξαιρέσουμε μερικά κλασικά jump scares.

Λίγο κωμωδία, λίγο δράμα, λίγο love story, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου! Γενικά, «λίγη» η ταινία, με λίγα λόγια! (Οι ελπίδες μου για Πούλιτζερ όλο και εξανεμίζονται…) Παρόλα αυτά, η σεναριογράφος – η οποία έγινε γνωστή χάρη στην επιτυχία της πρώτης της ταινίας, του Juno– προτάθηκε για βραβείο από την Ένωση Σεναριογράφων και για το Jennifer’s Body. Γούστα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το χάσαμε το κορμί, πατριώτη…

GEEKY TRIVIA
Η ταινία διαδραματίζεται στην φανταστική πόλη Devil’s Kettle (Τσαγιέρα του Διαβόλου), η οποία βρίσκεται σε έναν ομώνυμο καταρράκτη, τα νερά του οποίου εξαφανίζονται σε μια καταβόθρα, η οποία κανείς δεν γνωρίζει που οδηγεί. Ο συγκεκριμένος καταρράκτης, όμως, είναι απολύτως αληθινός (αν και στην ταινία παρουσιάζεται αρκετά διαφοροποιημένος), βρίσκεται σε εθνικό πάρκο της Μινεσότα και, πράγματι, οι επιστήμονες δεν έχουν καταλάβει ακόμη πού καταλήγει ό,τι πέφτει στην καταβόθρα. Μήπως εκεί πού πάνε και όλες οι χαμένες κάλτσες;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κούκου!

Φωτιά στα Σαββατόβραδα…

Μη σε ξεγελά η αθωότητά τους! Τα ελάφια είναι ύπουλα!

The Crazies: Η τρέλα δεν πάει στα βουνά!

Σκηνοθεσία: Breck Eisner
Σενάριο: Scott Kosar, Ray Wright
Μουσική: Mark Isham
Ηθοποιοί: Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Joe Anderson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE CRAZIES (2010)
Το μενού σήμερα έχει ξαναζεσταμένο φαγητό. Με απλά λόγια: remake. Συνήθως κάνω review στις αρχικές ταινίες, εκτός από τις περιπτώσεις που θεωρώ ότι το remake είναι καλύτερο -όπως συμβαίνει και τώρα. Διότι υπάρχουν και περιπτώσεις που το φαγητό είναι καλύτερο όταν το ξαναζεστάνεις. (Βασικά όχι. Το φαγητό είναι πάντα καλύτερο φρέσκο, αλλά έπρεπε κάπως να μου βγει η παρομοίωση!)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Οι κάτοικοι της κωμόπολης Ogden Marsh αρχίζουν να επιδεικνύουν αλλόκοτη και δολοφονική συμπεριφορά, πράγμα που θέτει σε επιφυλακή τον τοπικό σερίφη, David Dutten. Στην προσπάθειά του ν’ ανακαλύψει τι μπορεί να ευθύνεται γι’ αυτή την ξαφνική επιδημία, θα συνειδητοποιήσει ότι η πτώση ενός στρατιωτικού αεροπλάνου στην ευρύτερη περιοχή ίσως συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, όμως, όταν κάνει την εμφάνισή της μια στρατιωτική μονάδα που βάζει σε καραντίνα ολόκληρη την πόλη…

Η ταινία του 1973 ήταν πόνημα του πατέρα των ζόμπι, George A. Romero, αλλά δεν είχε την ίδια επιτυχία με τους νεκροζώντανούς του. Το remake, από την άλλη, είχε καλύτερη τύχη και συγκαταλέγεται από πολλούς στις σπάνιες περιπτώσεις που ένα remake ξεπερνά κατά πολύ το πρωτότυπο σε ποιότητα. Εντάξει, όχι και τόσο δίκαιη σύγκριση θα μου πεις, διότι με τα μέσα που είχαν το ’73, εννοείται ότι η αρχική ταινία θα έμοιαζε με παρωδία. Παρόλα αυτά, η ταινία του 2010 δεν υπερτερεί μόνο όσον αφορά τα εφέ και τα σκηνικά. Είναι ανώτερη και από άποψη σκηνοθεσίας, ερμηνειών και σεναρίου (και για να είμαι ειλικρινής, υπερτερεί και στους διαλόγους, σε ποσοστό περίπου 90%…)

Καταρχάς, ενώ το original μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης και το στρατιωτικό προσωπικό που αναζητούσε το εμβόλιο, ο Eisner αποφάσισε να ρίξει όλο το βάρος κυρίως στους κατοίκους και στην πάλη τους να επιβιώσουν μέσα σε ένα περιβάλλον που καταρρέει σταδιακά γύρω τους, αφήνοντας τους καραβανάδες να παίζουν τον ρόλο του κακού -όπως τους αρμόζει, άλλωστε! Αυτό από μόνο του ήταν υπεραρκετό για να γίνει πιο απλή η ιστορία και η δράση πιο ομαλή και χωρίς βαρετές διακοπές.

Επιπροσθέτως, ενώ η κεντρική πλοκή παρέμεινε ουσιαστικά ίδια, οι σκηνές βίας έγιναν λίγο πιο έντονες και προστέθηκαν και κάμποσες παραπάνω, γεγονός που ανέβασε τα ποσοστά αγωνίας και τρόμου, διότι horror ταινία χωρίς έστω λίγη φρίκη και καρδιοχτύπι δεν γίνεται! Το The Crazies, λοιπόν, μπορεί να μην πατάει σε μια ιστορία που να μην έχουμε ξαναδεί, αλλά είναι καλογυρισμένο, έντονο, έξυπνο και πολύ πιο βλοσυρό και σκληρό από τον προκάτοχό του!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε αφήσει σίγουρα ικανοποιημένο –αν δεν τρελαθείς για πάρτη της!

GEEKY TRIVIA
Το τραγούδι που ακούγεται στην έναρξη της ταινίας είναι το “We’ll meet again”, του Johnny Cash. Είναι το τελευταίο track από το άλμπουμ “American IV”. Το πρώτο τραγούδι του ίδιου άλμπουμ χρησιμοποιήθηκε στην έναρξη ενός άλλου remake ταινίας του Romero: του Dawn of the Dead του 2004.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Σε περίπτωση που σου διέφυγε τις προηγούμενες 3-4 φορές που το ανέφερα, η ταινία αποτελεί remake.

  • The Crazies (1973) ★★☆☆☆
    Μετά από μια σειρά βίαιων περιστατικών που σημειώθηκαν ανάμεσα στους κατοίκους του Evans City, ο στρατός καταφθάνει και θέτει ολόκληρη την πόλη σε καραντίνα, καθώς ένα βιολογικό όπλο έχει μολύνει όλη την περιοχή και τρελαίνει όποιον έρθει σε επαφή με αυτό. Οι επιστήμονες του στρατού δίνουν μάχη με τον χρόνο, προκειμένου να βρούνε ένα αντίδοτο, ενώ οι ελάχιστοι κάτοικοι που δεν έχουν ακόμη προσβληθεί προσπαθούν να βρούνε ασφαλή διέξοδο από την πόλη…

Παράλληλα με την ταινία κυκλοφόρησε το Beware the Infected, μια εφαρμογή για το iPhone και ένα παιχνίδι στο Facebook βασισμένο σε αυτή.
Επίσης, λίγο πριν την προβολή της κυκλοφόρησε και η μεταφορά της σε graphic novel, καθώς και ένα κόμικ-prequel τεσσάρων τευχών.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σίγουρα έχει τα φόντα να αποκτήσει σίκουελ, αλλά δεν έχει ακουστεί κάτι από τότε.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Καραμπίνα σε αγωνιστικό χώρο. Ο Ιβάν έχει δει αυτή την ταινία…

Δεν θα καθόμουν μπροστά του στη θέση σου!

Δεν ετοιμάζεται για τον αχυρώνα, πάντως…

5 (ακόμη) θρίλερ που θα σου χαλάσουν τις διακοπές!

ΜΗ ΜΟΥ (ΞΑΝΑ)ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ!
Ήρθε πάλι το καλοκαιράκι, ήρθε πάλι και η ώρα να κάνω ένα διαλειμματάκι από τα reviews (που κανείς δεν διαβάζει ούτως ή άλλως!) Και πάλι, όμως, δεν θα σε αφήσω έτσι, αφού έχω να σου προτείνω μαζεμένες πέντε ταινιούλες με καλοκαιρινό mood. Εντάξει, μεταξύ μας, σχεδόν καμιά από τις σημερινές ταινίες δεν έχει άμεση σχέση με καλοκαίρι, αλλά επειδή όλες έχουν να κάνουν με εξορμήσεις, road trips και εκδρομούλες –πράγματα τα οποία όλοι απολαμβάνουμε συνήθως στις διακοπές μας- ταιριάζουν μια χαρά με το concept!
Αν, λοιπόν, σκοπεύεις και φέτος να πας κάπου μόνος ή με παρέα, δες πρώτα τις ταινίες αυτές, ώστε να είσαι προετοιμασμένος για κάθε πιθανότητα!
Καλές διακοπούλες λοιπόν, είτε πας τώρα, είτε πας αργότερα, είτε δεν πας καθόλου και ξεμείνεις πίσω στην Αθήνα έτοιμος να κάνεις βουντού σε όποιον φίλο ανεβάσει καλοκαιρινές φωτογραφίες στο Facebook!


TUCKER & DALE VS EVIL (2010)

Σκηνοθεσία: Eli Craig
Σενάριο: Eli Craig, Morgan Jurgenson
Μουσική: Michael Shields
Ηθοποιοί: Tyler Labine, Alan Tudyk, Katrina Bowden κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα εφήβων αποφασίζει να πάει για κάμπινγκ σε ένα δάσος στη Δυτική Βιρτζίνια. Στον δρόμο θα συναντηθούν με δυο καλοκάγαθους και ολίγον άξεστους ντόπιους, που άθελά τους θα τρομοκρατήσουν την παρέα. Λίγο αργότερα και μετά από μια σειρά παρεξηγήσεων και αστείων συμπτώσεων, η παρέα των φίλων θα πειστεί ότι οι δυο ντόπιοι είναι κατά συρροήν δολοφόνοι, όπως στις ταινίες, και ότι τους καταδιώκουν με σκοπό να τους σκοτώσουν!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε πρόκειται για μια έξυπνη κωμωδία τρόμου -και παρωδία των άπειρων slasher ταινιών θρίλερ που έχουν γυριστεί από την απαρχή του κινηματογράφου- που ανατρέπει το δίπολο κακού-ηρώων με ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο! Το ότι είναι κωμωδία, φυσικά, δεν σημαίνει ότι δεν έχει κάμποσες σκηνές φρίκης. Το ότι θα σου προκαλέσουν ταυτόχρονα τρόμο και γέλιο είναι κάτι που δίνει ακόμη πιο μακάβριο ύφος στην ιστορία!


PRIMAL (2010)

Σκηνοθεσία: Josh Reed
Σενάριο: Nigel Christensen, Josh Reed
Μουσική: Rob Gibson
Ηθοποιοί: Zoe Tuckwell-Smith, Lindsay Farris, Krew Boylan κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα φίλων ταξιδεύει στην αυστραλιανή ύπαιθρο (αυτό από μόνο του είναι σκηνικό τρόμου), με προορισμό μια σπηλιά με αρχαίες ζωγραφιές, τις οποίες θέλει να μελετήσει η ανθρωπολόγος της παρέας. Μόνο που κατά τη διαμονή τους εκεί, ένα μέλος της παρέας θα μολυνθεί από έναν μυστηριώδη ιό και θα μετατραπεί σε αιμοδιψές, άβουλο κτήνος, θέτοντας τους πάντες σε θανάσιμο κίνδυνο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα low budget θρίλερ με ενδιαφέρον και αλλόκοτο σενάριο -και πολύ αίμα, φυσικά! Έχει αρκετές σκηνές τρόμου και μπόλικη αγωνία και οι χαρακτήρες, ευτυχώς, δεν είναι οι μονοδιάστατες καρικατούρες που θα περίμενε κανείς σε μια τέτοια ταινία. Το κύριο αρνητικό της είναι ότι κάπου μετά τη μέση τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο περίεργα και να μοιάζουν ασύνδετα με το σενάριο –ή, έστω, ξεφεύγουν από αυτό που θα φανταζόσουν ως λογική συνέχεια. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραιτήτως κακό – όπως το πάρει κανείς!


HUSK (2011)

Σκηνοθεσία: Brett Simmons
Σενάριο: Brett Simmons
Μουσική: Bobby Tahouri
Ηθοποιοί: Devon Graye, Wes Chantam, CJ Thomason κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε φίλοι ταξιδεύουν για το σαββατοκύριακο όταν ένα ατύχημα τους βγάζει εκτός δρόμου και αχρηστεύει το αυτοκίνητό τους. Όταν ο ένας από αυτούς εξαφανίζεται μυστηριωδώς, οι υπόλοιποι τον αναζητούν σε ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο σπίτι, το οποίο βρίσκεται στο μέσον ενός αγρού με καλαμπόκια. Το σπίτι δείχνει τελείως ερειπωμένο και ετοιμόρροπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένας τελευταίος ένοικος έχει μείνει πίσω και μόνη του αποστολή είναι να μην βγει κανείς ζωντανός από τον αγρό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν σου άρεσε το Jeepers Creepers και το Children of the Corn, αυτή η ταινία μοιάζει σαν το ιδανικό πάντρεμά τους! Η ταινία έχει μυστηριώδη ατμόσφαιρα και εκτυλίσσεται σε ένα ανατριχιαστικό, υποβλητικό σκηνικό. Το μεγαλύτερο ατού της είναι πως καταφέρνει να παντρέψει δύο είδη ταινιών (slasher και haunted house) και να αφηγηθεί μια κοινότοπη -στη βάση της- ιστορία με έναν πιο φρέσκο τρόπο, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τα τυπικά κλισέ των δύο ειδών. Σίγουρα, οι χαρακτήρες δεν έχουν καθόλου βάθος και οι διάλογοι είναι από πανέρι, αλλά το γενικό σύνολο θα σε αφήσει ικανοποιημένο.


ANIMAL (2014)

Σκηνοθεσία: Brett Simmons
Σενάριο: Thommy Hutson, Catherine Trillo
Μουσική: tomandandy
Ηθοποιοί: Elizabeth Gillies, Keke Palmer, Jeremy Sumpter κ.α.
Είδος: Horror, Monster
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε κολλεγιόπαιδα πηγαίνουν στο δάσος για πεζοπορία, αλλά τους πιάνει η νύχτα. Κατά την επιστροφή τους στο αυτοκίνητο, ανακαλύπτουν τα απομεινάρια μιας γυναίκας και στη συνέχεια, για κακή τους τύχη, πέφτουν πάνω στο πλάσμα που τη σκότωσε. Προσπαθώντας να του ξεφύγουν, θα φτάσουν σε ένα ερειπωμένο σπίτι, στο οποίο θα αναζητήσουν καταφύγιο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, την βλέπεις για να περάσεις την ώρα σου και τίποτε παραπάνω. Το τέρας της ταινίας είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της, καθώς όλα τα υπόλοιπα είναι μάλλον μέτρια εώς κακά. Παρά τον γρήγορο (έως πολύ γρήγορο, ίσως) ρυθμό της και το άφθονο αίμα που ρέει στην οθόνη, το προβληματικό σενάριο, οι κλισέ χαρακτήρες και οι μέτριες ερμηνείες δίνουν στην ταινία ένα ύφος b-movie. Οι ανατροπές δεν σώζουν την κατάσταση, καθώς έρχονται πολύ αργά για να σε κάνουν να δείξεις περισσότερο ενδιαφέρον.


WRECKER (2015)

Σκηνοθεσία: Micheal Bafaro
Σενάριο: Micheal Bafaro
Μουσική: Vince Mai
Ηθοποιοί: Anna Hutchison, Drea Whitburn, Jennifer Koenig κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Emily και η Leslie ξεκινούν για ταξιδάκι αναψυχής με το αυτοκίνητο. Όταν αποφασίζουν να επιλέξουν μια διαδρομή με κακή φήμη, έρχονται αντιμέτωπες με τον οδηγό ενός ρυμουλκού φορτηγού, ο οποίος αρχίζει να τις ακολουθεί όπου πηγαίνουν και να τις τρομοκρατεί με διάφορους τρόπους. Οι δυο φίλες αποφασίζουν να περάσουν στην αντεπίθεση, κάτι το οποίο κλιμακώνει την κατάσταση ακόμη περισσότερο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν έχεις δει το Joy Ride, το σενάριο του Wrecker έχει αρκετές ομοιότητες. Τόσες, που με μια απλή αλλαγή στον τίτλο, η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει για ένα ακόμη σίκουελ –πολύ κατώτερης ποιότητας, όμως. Σίγουρα, η αγωνία χτυπάει κόκκινο σε αρκετά σημεία, αλλά δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο στη συνταγή και τα πράγματα καταντούν πολύ γρήγορα αρκετά προβλέψιμα, ενώ είναι αισθητή και η απουσία στοιχείων φρίκης, διότι με δύο άτομα μόνο στο καστ δεν σε παίρνει να σκοτώσεις και κανέναν! Βλέπεται ευχάριστα, αλλά ως εκεί.

Hannibal: Κάτι ψήνεται…

Δημιουργός: Bryan Fuller
Δίκτυο: NBC
Διάρκεια: 3 σεζόν (39 επεισόδια 43’)
Ηθοποιοί: Hugh Dancy, Mads Mikkelsen, Laurence Fishburne κ.α.
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

HANNIBAL (2013-2015)
Σήμερα θα σου προτείνω μια από τις πιο καλογυρισμένες και φρικιαστικές, ταυτόχρονα, σειρές που προβλήθηκαν ποτέ στην τηλεόραση. Πήρε εξαιρετικές κριτικές σε όλους σχεδόν τους τομείς, ανέβασε στα ύψη τον πήχυ στα τηλεοπτικά θρίλερ και στο τέλος -με την υπερβολική σιγουριά ενός φαβορί- πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, έκαψε τα φτερά της και σαν άλλος Ίκαρος καταποντίστηκε στα απύθμενα βάθη της τηλεθέασης, αφήνοντας τους φαν περίλυπους!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Will Graham είναι ένας profiler του FBI με τη μοναδική ικανότητα να μπαίνει στο μυαλό του εκάστοτε ψυχοπαθούς και να ανακαλύπτει τα κίνητρα αλλά και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί. Όταν ζητείται η βοήθειά του στις έρευνες για έναν κατά συρροήν δολοφόνο που σκοτώνει τα θύματά του με φρικαλέους τρόπους, η δύσκολη υπόθεση αρχίζει να τον επηρεάζει ψυχολογικά. Έτσι, αποφασίζεται να τεθεί παράλληλα υπό την επίβλεψη του ψυχιάτρου Hannibal Lecter, ο οποίος θα αναλάβει χρέη συμβούλου, αλλά και μέντορα. Κανείς δεν υποψιάζεται, όμως, ότι και ο ίδιος ο Lecter έχει μια φρικιαστική έξη: την κατανάλωση ανθρώπινου κρέατος! Εντυπωσιασμένος από την εμπαθική ικανότητα του Will, ο Hannibal θα αποκτήσει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί του, τον οποίο, όμως, θα εκμεταλλευτεί στο έπακρο, προσπαθώντας να μετατρέψει τον προστατευόμενό του σε κάτι διαφορετικό…

Σίγουρα δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο στην πλοκή, όλοι γνωρίζουμε τη διάσημη ταινία που έφερε τον χαρακτήρα του Lecter στο προσκήνιο. Η σειρά ξεκινά, ουσιαστικά, πριν το αρχικό βιβλίο και εξερευνά τα πρώτα βήματα στην περίεργη φιλία ανάμεσα στους δύο ήρωες. Κατά τη διάρκειά της δανείζεται χαρακτήρες (κάποιοι εμφανίζονται αρκετά διαφοροποιημένοι) και ιστορίες από τα βιβλία Red Dragon, Hannibal και Hannibal Rising. Κάθε αναφορά σε πρόσωπα από τη Σιωπή των Αμνών, όμως, απουσιάζει, καθώς ο Fuller δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα από την MGM.

Δεν έχει και μεγάλη σημασία αυτό, όμως. Η σειρά κατάφερε μια χαρά να σταθεί και να χτίσει τον μύθο από την αρχή, ενώ το γεγονός ότι είχαμε την ευκαιρία να δούμε την περίεργη φιλία του Γουίλ και του Χάνιμπαλ από τα θεμέλιά της, βοήθησε στο να εμβαθύνουμε περισσότερο στους δυο ήρωες και τα κίνητρά τους. Στο σύνολό της πρόκειται για μια ποιοτική, κομψή και αρκετά σοφιστικέ παραγωγή –από αυτές που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια στην τηλεόραση, αποδεικνύοντας ότι οι παραγωγές υψηλής αισθητικής δεν είναι πλέον μονοπώλιο του κινηματογράφου.
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από το σύνολο, σχεδόν, του καστ και όσον αφορά το εικαστικό κομμάτι, η σειρά είναι απλώς αριστουργηματική και πολλές σκηνές σου κόβουν την ανάσα. Δικαίως χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο καλόγουστα δράματα που έχουν προβληθεί ποτέ στη μικρή οθόνη. Με πολύ απλά λόγια: τα σπάει!

Τι μπορεί να πήγε στραβά, λοιπόν, με μια σειρά που είχε αγγίξει το τηλεοπτικό μεγαλείο; Προφανώς, οι δημιουργοί ξέχασαν ότι η σειρά τους δεν απευθύνεται μόνο σε κατόχους διπλωμάτων Ψυχολογίας. Η τρίτη (και τελευταία) σεζόν ήταν και η πιο βαριά και ακατανόητη της σειράς. Το βάρος είχε πέσει υπερβολικά στις αλληγορίες, τα απανωτά ψυχολογικά παιχνίδια και τις ατέλειωτες φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές συζητήσεις, ενώ η δράση είχε έρθει σε δεύτερη μοίρα. Έτσι, ενώ η σειρά ξεκίνησε έχοντας ως βασικό σκελετό το φορμάτ μιας αστυνομικής σειράς, στο τέλος μεταμορφώθηκε σε μια βαριά μελέτη χαρακτήρα που κούρασε το κοινό. Είναι ωραίο να έχει βάθος και υπόσταση μια τηλεοπτική σειρά, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πρωταρχικός της σκοπός είναι να σε ψυχαγωγήσει και όχι να σου προκαλέσει πονοκέφαλο.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι οι κριτικοί είχαν δώσει τις καλύτερες βαθμολογίες τους στην τρίτη σεζόν, οι θεατές είχαν ήδη αρχίσει να την κάνουν με ελαφρά βήματα σε εξίσου πιο ελαφρά θεάματα, οδηγώντας σε ένα άδοξο φινάλε, το οποίο ολοκλήρωσε, μεν, τη σειρά, αλλά ήταν εμφανές πως το έκανε βιαστικά και άτσαλα, αφού ο ίδιος ο Fuller είχε δηλώσει πως είχε σχέδια και πλάνα για εφτά σεζόν.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αξίζει σίγουρα τον κόπο. Δες το με τη συνοδεία συκωτιού με φάβα και ενός καλού κρασιού Chianti!

GEEKY TRIVIA
Το τέταρτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν δεν προβλήθηκε ποτέ στην αμερικανική τηλεόραση, μετά από απόφαση του ίδιου του Fuller. Το επεισόδιο πραγματευόταν παιδιά που είχαν πέσει θύματα απαγωγής από μικρά και είχαν υποστεί πλύση εγκεφάλου για να δολοφονήσουν τις πραγματικές οικογένειές τους. Πολύ πρόσφατα είχε προηγηθεί στο Κονέκτικατ το μακελειό στο Δημοτικό Σχολείο Sandy Hook, όπου ένας εικοσάχρονος είχε πυροβολήσει θανάσιμα 20 παιδιά και 6 ενήλικες και ο δημιουργός θεώρησε ότι η ιστορία θα δημιουργούσε άσχημους συνειρμούς. Το επεισόδιο χωρίστηκε σε webisodes και προβλήθηκε online, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε κανονικά στο DVD της σειράς.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Πριν τη σειρά προηγήθηκαν κάμποσες ταινίες, βασισμένες καθεμιά στα αντίστοιχα, ομώνυμα βιβλία του Harris, με ήρωα τον Hannibal Lecter. Μια και το franchise στηρίζεται ουσιαστικά στον χαρακτήρα αυτό, παραθέτω ο,τιδήποτε τον περιλαμβάνει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτελούν όλα κομμάτι του ίδιου continuity.

    • Manhunter (1986)
      Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο Red Dragon, το οποίο είναι το πρώτο της σειράς. Επικεντρώνεται στις προσπάθειες του πράκτορα Graham να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με τη βοήθεια του προσφάτως φυλακισμένου Χάνιμπαλ Λέκτερ.
    • The Silence of the Lambs (1991)
      Η πράκτορας Clarice Starling καλείται να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με το ψευδώνυμο Buffalo Bill, ο οποίος σκοτώνει και γδέρνει γυναίκες (γιατί σχεδόν σε κάθε θρίλερ οι γυναίκες την πληρώνουν τη νύφη;) Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια του πρώην ψυχιάτρου Hannibal Lecter, ενός δολοφόνου με κανιβαλιστικές τάσεις που βρίσκεται ήδη φυλακισμένος σε άσυλο. Οποιαδήποτε βοήθεια από τον Lecter, όμως, έρχεται με κάποιο τίμημα, καθώς η Starling πρέπει για κάθε πληροφορία που της δίνει να μοιράζεται μαζί του κάτι από την προσωπική της ζωή, αγνοώντας πόσο μεγάλη επιρροή θα έχει πάνω της ο μυστηριώδης άντρας με τον οποίο συνομιλεί…
    • Hannibal (2001)
      Δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα του Silence of the Lambs, η πράκτορας Starling προσπαθεί ακόμη να εντοπίσει τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο οποίος κρύβεται με νέα ταυτότητα στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, όμως, προσπαθεί να τον εντοπίσει και ο Mason Verger, το μοναδικό από τα θύματα του Λέκτερ που επέζησε μεν –τραγικά παραμορφωμένο δε.
    • Red Dragon (2002)
      Prequel των δύο αρχικών ταινιών, βασισμένο και αυτό στο ομώνυμο βιβλίο, χωρίς όμως να θεωρείται remake του Manhunter.
    • Hannibal Rising (2007)
      Prequel όλων των ταινιών, το οποίο αφηγείται τα παιδικά και νεανικά χρόνια του Χάνιμπαλ Λέκτερ και τα πρώτα, δειλά του βήματα στον υπέροχο κόσμο του κανιβαλισμού! Η μοναδική ταινία της οποίας το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο συγγραφέας.

    ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
    Μετά την ακύρωση της σειράς έγιναν συζητήσεις για τη μεταφορά της στην Amazon ή το Netflix, οι οποίες τελικά ναυάγησαν. Το 2016, o Fuller ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει μια μίνι σειρά βασισμένη στη Σιωπή των Αμνών, πιθανότατα με το ίδιο καστ, ενώ το 2017 ξεκίνησαν και επίσημες συζητήσεις για την αναβιώση. Για να δούμε…

    ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

    Η κάρτα τίτλου.

    Έχει το ταλέντο να μπαίνει στο μυαλό του δολοφόνου.

    Έχει το ταλέντο να μπαίνει στο μυαλό σου.

    Είναι το αφεντικό.

    Είναι, μάλλον, νεκρή!