Fright Night: Κάτι τρέχει με τον γείτονα…

Σκηνοθεσία: Tom Holland
Σενάριο: Tom Holland
Μουσική: Brad Fiedel
Ηθοποιοί: Chris Sarandon, William Ragsdale, Amanda Bearse, Stephen Geoffreys, Roddy McDowall
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

FRIGHT NIGHT (1985)
Δεκαετίες πριν τα βαμπίρ γίνουν μόδα και καούν τελείως από την υπερπροβολή τους σε λογοτεχνία, κινηματογράφο και τηλεόραση, υπήρξε μια ταινία που τα παρουσίασε σε όλη τους τη φρικιαστική δόξα, κάνοντας υπερήφανους τον Christopher Lee και τον Bela Lugosi! Ήταν η πρώτη ταινία τρόμου με βαμπίρ που είδα ποτέ μου και χαίρομαι γι’ αυτό, ειδικά όταν σκέφτομαι ότι υπάρχει μια ολόκληρη γενιά σήμερα, που όταν ακούει «βρικόλακας», το πρώτο πράγμα που της έρχεται στο μυαλό είναι η emo ντισκομπάλα με το ζελεδαρισμένο μαλλί που έπαιξε ο Pattinson στα Twilight!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Όταν ο νεαρός Charley Brewster ανακαλύπτει τυχαία ότι ο νέος γείτονας είναι ένα αιμοδιψές βαμπίρ που δολοφονεί νεαρές γυναίκες, αποφασίζει να ενημερώσει τους φίλους, τη μητέρα του και την αστυνομία. Φυσικά, το μόνο που καταφέρνει είναι να βρει τον μπελά του και να μπει στο στόχαστρο του βαμπίρ, το οποίο καταδιώκει τον ίδιο και την οικογένειά του. Απεγνωσμένος, ζητά τη βοήθεια του Peter Vincent, ενός παρουσιαστή σειράς τρόμου και πρώην κινηματογραφικού κυνηγού βρικολάκων. Εκείνος, αρχικά αντιμετωπίζει τον Charley με την ίδια δυσπιστία, αλλά σύντομα πείθεται ότι κάτι ανίερο έχει έρθει στην πόλη τους…

Αν και το Fright Night λανσάρεται περισσότερο ως ταινία τρόμου, η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως horror comedy, καθώς ισορροπεί το χιούμορ και τα στοιχεία του θρίλερ πολύ καλά, χωρίς να καταντά παρωδία. Είναι από εκείνες τις ταινίες που, χωρίς να αποτελούν κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό ως ιστορία, καταφέρνουν να σε κερδίσουν από κάθε άποψη. Το σενάριο είναι καλογραμμένο, με γρήγορο ρυθμό, χωρίς ανούσιες κοιλιές και οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, ιδιαίτερα αυτή του Sarandon, ο οποίος δίνει ρέστα στον ρόλο του βαμπίρ.

Παράλληλα, τα ειδικά εφέ, τα προσθετικά, αλλά και το μακιγιάζ είναι εξαιρετικά (μιλάμε για ταινία του ’80, μην το ξεχνάς!) και ταιριάζουν γάντι με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα της ταινίας. Λογικό κιόλας: από το συνολικό budget της ταινίας, πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια πήγε στα ειδικά εφέ –πράγμα πρωτόγνωρο εκείνη την εποχή, για μια ταινία με βαμπίρ. Παρόλα αυτά, η παραγωγή δεν βγήκε ζημιωμένη, καθώς το Fright Night ήταν η δεύτερη πιο κερδοφόρα ταινία τρόμου για το 1985, με το A Nightmare on Elm Street 2 να παίρνει την πρωτιά.

Τέλος, η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή και το σασπένς διατηρείται σε υψηλά επίπεδα μέχρι το τέλος –τι άλλο χρειάζεσαι από μια ταινία τρόμου; Δικαίως το Fright Night αποτελεί ένα από τα πιο πολυαγαπημένα θρίλερ των 80s παγκοσμίως και έχει αποκτήσει τεράστιο φαν κλαμπ. Ακόμη και στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να γυρίσεις μια ταινία που να μπορεί να ικανοποιήσει σε τόσο μεγάλο βαθμό το κοινό!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν δεν την έχεις δει ακόμη ως τώρα, ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις φαν!

GEEKY TRIVIA
Κατά τη διάρκεια της ταινίας, το βαμπίρ εμφανίζεται συχνά στην ανθρώπινη μορφή του τρώγοντας μήλα. Αυτή ήταν μια ιδέα του Sarandon, ο οποίος κάνοντας έρευνα πάνω στους βρικόλακες για τον ρόλο του, βρέθηκε να διαβάζει για τις νυχτερίδες και αποφάσισε ότι ο χαρακτήρας του έχει ίχνη από φρουτοφάγα νυχτερίδα στο DNA του!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η αρχική ταινία είχε ένα σίκουελ και ένα remake, το οποίο με τη σειρά του πήρε κάτι που έμοιαζε με σίκουελ, αλλά δεν ήταν ακριβώς!

  • Fright Night Part 2 (1988) ★★★☆☆
    Τρία χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ο Charley –στο κολέγιο πλέον- έχει πειστεί, μετά από αρκετή ψυχοθεραπεία, ότι το βαμπίρ που αντιμετώπισε ήταν απλώς ένας παρανοϊκός κατά συρροήν δολοφόνος και ότι οι βρικόλακες δεν είναι αληθινοί. Για κακή του τύχη, όμως, ένα νέο βαμπίρ εμφανίζεται στην πόλη και τον βάζει στο στόχαστρό του…
  • Fright Night (2011) ★★★☆☆
    Remake, ελαφρώς βασισμένο στην αρχική ταινία, καθώς έχει αρκετές διαφοροποιήσεις. Δυστυχώς, δεν έπεισε τόσο, καθώς έφαγε αρκετό θάψιμο.
  • Fright Night 2: New Blood (2013) ★☆☆☆☆
    Ενώ η συγκεκριμένη ταινία λανσάρεται ως σίκουελ, παρόλα αυτά, αποτελεί και αυτή ένα άτυπο, άνευρο και παντελώς αδιάφορο remake, καθώς και μίξη των δύο αρχικών ταινιών. Η ιστορία ξεκινά από την αρχή, αγνοώντας το remake και, φυσικά, κανείς από το προηγούμενο καστ δεν επιστρέφει.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Νομίζω ότι είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι μετά τις δύο τελευταίες ταινίες, το franchise ψόφησε πλέον οριστικά! Καρφώστε του κι ένα παλούκι στην καρδιά, μην έχουμε κι άλλα ανούσια remake!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ο ματάκιας της γειτονιάς…

Ποτέ μην τα βάζεις με τους υπερφυσικούς γείτονες!

Το λες και ευθανασία…

Advertisements

Deadly Friend: Κάποιες φιλίες κρατάνε μέχρι να τελειώσει η μπαταρία…

Σκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Bruce Joel Rubin
Μουσική: Charles Bernstein
Ηθοποιοί: Matthew Laborteaux, Kristy Swanson, Michael Sharrett κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

DEADLY FRIEND (1986)
Οριστική επιστροφή από τις διακοπές και ας ξεκινήσω τη φθινοπωρινή σεζόν με μια πολύ περίεργη περίπτωση ταινίας! Ανήκει σε έναν διάσημο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου, αλλά είναι σχετικά άγνωστη στους περισσότερους, μια και πάτωσε στα ταμεία. Το περίεργο, όμως, με την ταινία είναι ότι ενώ γυρίστηκε και ολοκληρώθηκε, στην πορεία υπέστη ολοκληρωτική μεταμόρφωση και μετατράπηκε σε τελείως διαφορετική ταινία απ ό,τι προοριζόταν! Και το χειρότερο είναι ότι ίσως και αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο πάτωσε τελικά!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paul είναι ένα παιδί-θαύμα που κέρδισε πανεπιστημιακή υποτροφία, χάρη στην κατασκευή του BB -ενός αυτόνομου ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη και την ικανότητα να μαθαίνει. Με τη μητέρα του μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι, όπου ο Paul γίνεται αμέσως φίλος με τον Tom, το παιδί που μοιράζει τις εφημερίδες, αλλά και τη Samantha, τη νεαρή γειτόνισσα που μένει με τον μέθυσο πατέρα της και πέφτει συνεχώς θύμα των βίαιων ξεσπασμάτων του. Οι τρεις τους, μαζί με τον BB, θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία, μέχρι τη στιγμή που μια σειρά από τραγικά γεγονότα θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ο Paul θ΄αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα πειράματα και τις έρευνες που εκτελούν στο πανεπιστήμιο για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως τα περίμενε…

Όπως προανέφερα, η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα και άλλαξε αρκετές μορφές, μέχρι να καταλήξει στο σημείο με το οποίο προβλήθηκε. Ο ίδιος ο Craven δήλωσε ότι την προόριζε για ένα απλό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, χωρίς γραφικές σκηνές, που θα επικεντρωνόταν περισσότερο στην πλοκή και στην αλλόκοτη ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών και θα ανέπτυσσε τους χαρακτήρες σε βάθος –όπως γίνεται περίπου και στο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το σενάριο -το “Friend” της Diana Henstell.

Μετά από τη δοκιμαστική προβολή, όμως, το κοινό στράβωσε με την έλλειψη αίματος και τρόμου –στα οποία τους είχε συνηθίσει ο Craven με τις προηγούμενες ταινίες του- διότι, προφανώς, οι φαν νομίζουν ότι αν τολμήσει κάποιος σκηνοθέτης να ξεφύγει από τη μανιέρα του και να κάνει κάτι διαφορετικό, θα τους πέσει η οροφή του κινηματογράφου στο κεφάλι. Οπότε, εκεί ήταν που μπλέχτηκαν –ποιοι άλλοι;- οι παραγωγοί της ταινίας! Οχτώ, παρακαλώ! Υπάρχουν ταινίες που καταστράφηκαν επειδή ένας παραγωγός έβαλε το χεράκι του –πόσες ελπίδες είχε να τη γλιτώσει αυτή, με οχτώ από δαύτους να λένε το μακρύ και το κοντό τους; Με το στούντιο να τους υποστηρίζει, απαίτησαν να γίνουν νέα γυρίσματα, να προστεθούν σκηνές φρίκης και τρόμου και να γίνουν κάμποσες αλλαγές στις σεκάνς θανάτων και άλλες διαφοροποιήσεις στο σενάριο και την πλοκή. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το τελειωτικό χτύπημα ήταν το τελείως εξωφρενικό τέλος. Προστέθηκε κι αυτό μετά την ολοκλήρωση της ταινίας και ήταν –πανθομολογουμένως- τεράστια φόλα και πανηλίθια ιδέα, αλλά κανείς δεν τόλμησε να το πει τότε, μια και η πανηλίθια ιδέα ανήκε στον τότε επικεφαλής της Warner!

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια χλιαρή μετριότητα με ανισόβαρη πλοκή, εντελώς επιφανειακούς χαρακτήρες και τραβηγμένο από το μαλλί σενάριο. Όλος αυτός ο αχταρμάς με τον οποίο κατέληξαν, έκανε τον ίδιο τον Craven να μην ξέρει καν σε ποιο genre να κατατάξει πλέον το Deadly Friend -πράγμα για το οποίο επέκριναν και οι ίδιοι οι κριτικοί την ταινία- καθώς οι αλλαγές και οι πρόσθετες σκηνές την έκαναν να μοιάζει με «έναν σχιζοφρενικό χαμό», σύμφωνα με τα λόγια ενός από αυτούς! Πράγμα το οποίο αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάποιος κι από το ίδιο το πόστερ της ταινίας, το οποίο παραπέμπει τουλάχιστον σε μεταφυσικό θρίλερ και ουδεμία σχέση έχει με την πλοκή! Και ενώ ακόμα και το Deadly Friend κατάφερε στο πέρασμα του χρόνου ν’ αποκτήσει φαν και να θεωρηθεί μια παρεξηγημένη ταινία, παρόλα αυτά υπάρχουν πολλοί που όχι μόνο θεωρούν ότι η αρχική εκδοχή του Craven ίσως να ήταν πολύ καλύτερη, αλλά απαιτούν από τη Warner να την κυκλοφορήσει κι εκείνη σε DVD!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ο Θανάσιμος Φίλος αποδεικνύεται περισσότερο εχθρός σου, στο τέλος. Αξίζει να τη δεις μόνο για κάποιες σκηνές φρίκης, αλλά και τιμής ένεκεν στον Craven!

GEEKY TRIVIA
Ο πρωταγωνιστής, Matthew Laborteaux, δεν είναι και τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, ασχέτως αν ξεκίνησε ν΄ασχολείται με την υποκριτική από επτά ετών –στην αρχή παίζοντας, κυρίως, σε διαφημίσεις. Μέχρι και σήμερα, ο πιο γνωστός του ρόλος είναι αυτός στη γνωστή τηλεοπτική σειρά Το Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι, την οποία εδώ φάγαμε στη μάπα σε επαναλήψεις στα κρατικά κανάλια. Ο αμέσως επόμενος γνωστός ρόλος του είναι αυτός της ταινίας. Δεν το λες και επιτυχημένη καριέρα αυτό, αλλά όπως βολεύεται καθείς!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το 2010 συζητήθηκε ένα πιθανό remake της ταινίας, με πρωταγωνίστρια την Kristen Stewart, γνωστή και ως Ανέκφραστη Μπέλα του Twilight. Δόξα τω Θεώ, τα σχέδια ναυάγησαν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Εντάξει, δεν το λες και θαύμα της ρομποτικής, αλλά για τα 80s καλό ήταν!

Κάτι κακό βρίσκεται από την άλλη μεριά, μάλλον…

Άρπαξε λιγάκι!

The Omen: Κάνε παιδί, να δεις κακό!

Σκηνοθεσία: Richard Donner
Σενάριο: David Seltzer
Μουσική: Jerry Goldsmith
Ηθοποιοί: Gregory Peck, Lee Remick, David Warner, Billie Whitelaw κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

THE OMEN (1976)
Αν ρωτήσεις 100 αγνώστους ποια είναι η πιο τρομακτική ταινία με θέμα τον Διάβολο, οι περισσότεροι θα αναφέρουν τον Εξορκιστή. Και μετά θα φύγουν τρέχοντας μακριά σου, διότι όταν κάποιος σε ρωτάει ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία με θέμα τον Οξαποδώ, δεν θες να κάτσεις και πολύ δίπλα του! Αν και ο Εξορκιστής είναι, χωρίς αμφιβολία, θρίλερ για γερά νεύρα, παρόλα αυτά η ταινία που χαράχθηκε πιο βαθιά στη δική μου μνήμη είναι η Προφητεία. Μπορεί ο μικρός Damien να μην έχει κεφάλι που κάνει πλήρη περιστροφή ή τη δυνατότητα να ξερνοβολάει μπιζελόσουπα, αλλά σε μια μάχη σώμα με σώμα θα κλωτσούσε μια χαρά το δαιμονισμένο κωλαράκι της Regan!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Robert Thorn -αμερικανός διπλωμάτης που κατοικεί στη Ρώμη- και η γυναίκα του αποκτούν το πρώτο τους παιδί, το οποίο, όμως, πεθαίνει στη γέννα. Μη βρίσκοντας το κουράγιο να πει την αλήθεια στη σύζυγό του, ο Robert αποφασίζει μετά από προτροπή του εφημέριου του νοσοκομείου να υιοθετήσει κρυφά ένα βρέφος -του οποίου η μητέρα πέθανε γεννώντας την ίδια στιγμή με τη γυναίκα του- και να της το παρουσιάσει ως δικό τους. Μετά τη μετακόμιση του ζεύγους στη Μεγάλη Βρετανία, όμως, ξεκινά μια σειρά από ανεξήγητα και φρικιαστικά γεγονότα, τα οποία έχουν όλα ως επίκεντρο τον μικρό Damien. Ο Robert θα αρχίσει ν’ αναζητά απαντήσεις, μόνο που αυτά που πρόκειται ν’ ανακαλύψει θα τον φέρουν αντιμέτωπο με μια καλοστημένη πλεκτάνη…

Το Omen είναι μια από τις πιο τρομακτικές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Δεν είναι μόνο το ότι ασχολείται με το παραφυσικό και το δαιμονικό στοιχείο, αλλά και το ότι το κάνει με έναν τρόπο που σε κρατά συνεχώς σε εγρήγορση. Αυτή η διαρκής αίσθηση του κακού και της απειλής που πλανάται στην ατμόσφαιρα, αλλά και η αναμονή για όλα τα κακά που είσαι σίγουρος ότι πρόκειται να συμβούν, χωρίς να ξέρεις ακριβώς το πότε, σε κρατάνε καθηλωμένο στο κάθισμά σου. Ή πολύ κουκουλωμένο στο κρεβάτι σου –εξαρτάται πώς βλέπεις την ταινία!

Και ενώ όλες οι ερμηνείες είναι αψεγάδιαστες, ξεχωρίζει περισσότερη αυτή του μικρού (τότε) Harvey Spencer Stephens, ο οποίος κερδίζει σίγουρα το βραβείο του πιο creepy παιδιού που έχει εμφανιστεί ποτέ σε θρίλερ! Είναι απλώς ένα αθώο παιδί που βρίσκεται στο επίκεντρο μιας επικίνδυνης συνομωσίας και αγνοεί όλο το κακό που το περιβάλλει, ή είναι μια σατανική οντότητα που έχει πλήρη επίγνωση της δύναμης που κατέχει;

To Omen σάρωσε στα ταμεία, πήρε πολύ καλές κριτικές και μας χάρισε αρκετές σκηνές που όχι μόνο σόκαραν, αλλά έγραψαν ιστορία στον κινηματογράφο. Τσίμπησε αρκετά βραβεία, ανάμεσά τους και ένα Oscar για το soundtrack του –το μοναδικό στην καριέρα του Goldsmith!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν ψάχνεις τρομακτική ταινία, βρήκες αυτό που έψαχνες!

GEEKY TRIVIA
Ήταν αναμενόμενο ταινία με τέτοια θεματολογία να κολλήσει τη ρετσινιά της «καταραμένης». Σε αυτό συνέβαλαν και διάφορα δυσάρεστα γεγονότα που συνέβησαν κατά την παραγωγή. Ξεκίνα το μέτρημα: α) στο ξενοδοχείο που έμενε ο Donner έγινε βομβιστική επίθεση από τον IRA, β) τα αεροπλάνα με τα οποία ταξίδευαν ο Peck και ο Seltzer προς Μεγάλη Βρετανία χτυπήθηκαν από κεραυνό την ίδια μέρα, γ) ένας άλλος κεραυνός λίγο έλειψε να ψήσει τον παραγωγό στη Ρώμη, δ) το ιδιωτικό τζετ που θα πήγαινε τον Peck από το Ισραήλ στις ΗΠΑ–το οποίο αποφάσισε να μην πάρει τελευταία στιγμή- έπεσε, σκοτώνοντας όλους τους επιβαίνοντες, ε) την πρώτη μέρα των γυρισμάτων ένα μέλος της παραγωγής επέζησε από μετωπική σύγκρουση ενώ ο παραγωγός που γλίτωσε από τον κεραυνό στη Ρώμη τράκαρε με αυτοκίνητο που πήγαινε ανάποδα στο δρόμο, στ) ένας από τους φύλακες του ζωολογικού κήπου στον οποίο έγιναν γυρίσματα σκοτώθηκε από λιοντάρι, ζ) ένας κασκαντέρ τραυματίστηκε άσχημα από τα εκπαιδευμένα σκυλιά που χρησιμοποιήθηκαν σε μια σκηνή. Πόσα ακόμα θες για να σου βγει το όνομα;

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε αρκετά σίκουελ -το ένα χειρότερο από το άλλο- και ένα εντελώς αχρείαστο remake.

  • Damien: Omen II (1978) ★★★☆☆
    O Damien είναι πια έφηβος και φοιτά σε στρατιωτική σχολή. Μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, μένει πλέον με τον θείο του, τη γυναίκα του και τον γιο τους. Παράλληλα, διάφορα μέλη από τη σατανική σέκτα που τον ακολουθεί, προσπαθούν να τον ενημερώσουν για την αληθινή του ταυτότητα και την αποστολή που έχει…
  • Omen III: The Final Conflict (1981) ★☆☆☆☆
    Στο δεύτερο σίκουελ, ο Damien είναι πλέον ενήλικας, επικεφαλής της βιομηχανίας του θείου του και έτοιμος να δεχτεί τη θέση του πρέσβη στη Μεγάλη Βρετανία, με σκοπό να ξεκινήσει από θέση ισχύος να θέτει το σχέδιό του για παγκόσμια κυριαρχία σε εφαρμογή.
  • Omen IV: The Awakening (1991) ★☆☆☆☆
    Η τελευταία ταινία της σειράς γυρίστηκε για την τηλεόραση και περιστρέφεται γύρω από την Delia, τη βιολογική κόρη του Damien, η οποία έχει τις ίδιες σατανικές δυνάμεις με τον πατέρα της και βαδίζει στα ίχνη του…
  • The Omen (1995)
    Άλλη μια τηλεταινία, η οποία ουσιαστικά δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τις ταινίες και γυρίστηκε για να λειτουργήσει ως πιλότος για μια ανάλογου περιεχομένου τηλεοπτική σειρά. Ψιλοαπέτυχε και την έφαγε το μαύρο σκοτάδι!
  • The Omen (2006) ★★★☆☆
    Πρόκειται για remake της αρχικής ταινίας, το οποίο βαδίζει πάνω-κάτω στα χνάρια του αρχικού σεναρίου, με κάποιες μικρές αλλαγές. Αν και τα πήγε καλά εισπρακτικώς, οι κριτικές ήταν πιο πολύ αρνητικές.
  • 666: The Omen – Revealed (2000) – / The Omen: Legacy (2001) –
    Δυο ντοκιμαντέρ για την ταινία, τα οποία πλέον μπορεί να βρει κανείς στην επίσημη συλλογή των DVD.
  • Damien (2015)
    Πρόκειται για τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε στο κανάλι Α&Ε και κόπηκε κακήν κακώς μετά από μια σεζόν 10 επεισοδίων, αφού έφαγε το θάψιμο της αρκούδας από κριτικούς και κοινό. Η κατάρα φταίει!

Πέρα από τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ, έχουν κυκλοφορήσει και πέντε βιβλία βασισμένα στη σειρά, με τα τρία πρώτα ν’ αποτελούν λογοτεχνική απόδοση των αντίστοιχων ταινιών.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Μετά τα χάλια της σειράς, μάλλον θα περάσει καιρός πριν ξαναπιάσει κάποιος αυτό το franchise!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ναι, όταν είναι μωρά είναι όλα χαριτωμένα και γλυκούλικα…

Η δουλειά της νταντάς έχει γίνει πολύ απαιτητική…

Αν το βλέμμα μπορούσε να σκοτώσει…

The Amityville Horror: Ήρθε η ώρα για μετακόμιση…

classicsamityville-posterΣκηνοθεσία: Stuart Rosenberg
Σενάριο: Sandor Stern
Μουσική: Lalo Schifrin
Ηθοποιοί: James Brolin, Margot Kidder, Rod Steiger
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE AMITYVILLE HORROR (1979)
Σήμερα θ’ ασχοληθώ με ένα από τα πιο επίμονα franchise. Και, πλέον, αυτό που βρίσκεται στην κορυφή με τα περισσότερα σίκουελ, αφού αριθμεί 18 ταινίες, ενώ η δέκατη ένατη προορίζεται για προβολή το καλοκαίρι! Φυσικά, οι περισσότερες από τις ταινίες είναι για κάψιμο σε πυρά όσον αφορά σενάριο και ποιότητα, ενώ κάποιες από αυτές δεν έχουν καν την παραμικρή σχέση με την αρχική ταινία και τα γεγονότα που την ενέπνευσαν –απλώς κοτσάρουν εντελώς αυθαίρετα τη λέξη “Amityville” στον τίτλο!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένα χρόνο μετά την άγρια δολοφονία μιας ολόκληρης οικογένειας από ένα από τα μέλη της, ένα νιόπαντρο ζευγάρι αγοράζει το σπίτι. Αγνοώντας το παρελθόν της νέας τους ιδιοκτησίας, προσπαθούν να προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον, αλλά μια σειρά από ανεξήγητα περισταστικά, μυστηριώδεις ασθένειες και μικροατυχήματα θα τους βάλει πολύ σύντομα σε υποψίες. Παράλληλα, ο ιερέας της ενορίας θα προσπαθήσει να τους προειδοποιήσει για το κακό που αντιμετωπίζουν, αλλά το ίδιο το σπίτι θα τον εμποδίσει με όποιον τρόπο μπορεί…

Το Amityville είναι ιδιάζουσα περίπτωση ταινίας, καθώς είναι βασισμένη στο ομότιτλο best seller του Jay Anson, το οποίο με τη σειρά του είναι βασισμένο στους αληθινούς φόνους που συνέβησαν στο σπίτι και στην ιστορία της οικογένειας Lutz που μετακόμισε σε αυτό έναν χρόνο αργότερα. Οπότε, όχι μόνο υπάρχει στην πραγματικότητα το σπίτι, αλλά έχει και μεγάλο σουξέ, καθώς στην ιστορία του έχουν βασιστεί πάμπολλες ταινίες, εξίσου πάμπολλα μυθιστορήματα, ενώ την υπόθεση είχε ερευνήσει και το ζεύγος Warren –στους οποίους βασίστηκε μετέπειτα η ταινία The Conjuring! Παραφυσικός χαμός!

Πέρα από τα όποια αληθινά περιστατικά στα οποία βασίστηκε το Amityville Horror, η ίδια η ταινία ακολουθεί την κλασική συνταγή που ακολουθούν όλες οι ταινίες με στοιχειωμένα σπίτια. Ή καλύτερα, ήταν μία από τις ταινίες που έγραψαν τη συγκεκριμένη συνταγή, αφού θεωρείται μια από τις πρώτες πηγές έμπνευσης για όλο το genre. Όχι η πρώτη, όμως, μια και το είχε προλάβει κατά τρία χρόνια το Burnt Offerings, για το οποίο σου μίλησα παλιότερα.

Η ταινία βασίζεται αρκετά στη σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργεί, στους ξαφνικούς ήχους και στις κλασικές, απότομες «τρομάρες» του είδους για να σου προκαλέσει μια αίσθηση ανησυχίας και ανατριχίλας. Οι ερμηνείες είναι έτσι κι έτσι, αλλά ούτως ή άλλως, ο αληθινός σταρ της ταινίας είναι το ίδιο το σπίτι, το οποίο κλέβει την παράσταση και έχει μείνει στην Ιστορία ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σκηνικά ταινίας τρόμου (μαζί με το σπίτι από το Psycho, ίσως!)

Δυστυχώς, δεν έπεισε καθόλου τους κριτικούς, οι οποίοι δεν το είδαν και με πολύ καλό μάτι. Παρά τις αρνητικές κριτικές, φυσικά, ήταν εμπορική επιτυχία. Αυτό εξηγεί και την πληθώρα σίκουελ –δεν είναι δα και το πρώτο franchise που έχει δώσει αμέτρητες συνέχειες παρά το θάψιμο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες το, αλλά αν αποφασίσεις να δεις και τα υπόλοιπα, θα χρειαστείς χάπια και αλκοόλ…

GEEKY TRIVIA
Λόγω της τεράστιας φήμης που απέκτησε το σπίτι μετά το βιβλίο και την ταινία, πλήθη τουριστών άρχισαν να συρρέουν στη διεύθυνση της αληθινής κατοικίας, αναγκάζοντας τους τότε ιδιοκτήτες –ανάμεσα σε όλες τις αλλαγές που έκαναν- ν’ αντικαταστήσουν και τα δύο παράθυρα-σήμα κατατεθέν του σπιτιο,  με κανονικά, ορθογώνια παράθυρα. Από τότε το σπίτι έχει αλλάξει διάφορους ιδικοτήτες. Κανείς δεν έφυγε επειδή προσπάθησε να τον σκοτώσει το ίδιο το σπίτι, φυσικά!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Και πολύτεκνη οικογένεια, κιόλας, αφού οι ταινίες κυκλοφορούν κατά ριπάς! Αρκετές από τις τελευταίες δεν τις έχω δει (εδώ δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι βγήκαν καν!) Βαθιά ανάσα και πάμε να γνωρίσουμε τα μέλη:

  • Amityville II: The Possession (1982) ★
☆☆☆☆
    Η ταινία είναι prequel και αφηγείται (και καλά!) τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στο σπίτι του Amityville, τα οποία ενέπνευσαν ολόκληρο το franchise. Επίσης, είναι τελείως φόλα.
  • Amityville 3-D (1983) ★
☆☆☆☆
    Ένας δημοσιογράφος που ειδικεύεται στο να ξεσκεπάζει μέντιουμ και άλλους τσαρλατάνους, πείθεται να αγοράσει το σπίτι του Amityville, παρά το υποτιθέμενο παρελθόν του. Το μόνο ενδιαφέρον στην ταινία είναι ότι εμφανίζεται η Meg Ryan, στον δεύτερο κινηματογραφικό της ρόλο.
  • Amityville 4: The Evil Escapes (1989) ★☆☆☆☆
    Μια κτηματομεσίτρια αποφασίζει να οργανώσει παζάρι για να πουλήσει όλα τα αντικείμενα που βρίσκονται στο σπίτι, στο οποίο έχει προηγηθεί εξορκισμός από μια ομάδα ιερέων. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι ότι τα σατανικά πνεύματα έχουν κρυφτεί μέσα σε μια… λάμπα, η οποία καταλήγει ως δώρο σε άλλο σπίτι!
  • The Amityville Curse (1990) ★☆☆☆☆
    Στοιχειωμένο σπίτι, ζευγάρι το αγοράζει, πνεύματα, φόνοι μπλα μπλα μπλα… Ίδιο στόρυ, μόνο που αυτή η ταινία δεν δεν διαδραματίζεται καν στο ίδιο σπίτι, ούτε καν συνδέεται η πλοκή της με την αρχική ταινία. Μάλλον ήταν το σημείο που είχαν πλέον σταματήσει όλοι οι συντελεστές την προσπάθεια…
  • Amityville 1992: It’s About Time (1992) ★☆☆☆☆
    Ένας αρχιτέκτονας επιστρέφει στο σπίτι του από επαγγελματικό ταξίδι στο Amityville, απ’ όπου φέρνει μαζί του και ένα επιτραπέζιο ρολόι που βρήκε εκεί, στα ερείπια ενός παλιού σπιτιού. Μόνο που το ρολόι δεν είναι τόσο συνηθισμένο όσο νομίζουν. Μάλλον είναι ξάδελφος της καταραμένης λάμπας που σκαρφίστηκαν δυο ταινίες πιο πριν…
  • Amityville: A New Generation (1993) ★☆☆☆☆
    Ένας φωτογράφος λαμβάνει ως δώρο έναν καθρέφτη, χωρίς να γνωρίζει ότι –ναι, το μάντεψες!- είναι καταραμένος, διότι προέρχεται από το αρχικό σπίτι στο Amityville και πνεύματα, φόνοι, οράματα, μπλα μπλα… Πρώτα λάμπα, μετά ρολόι, στη συνέχεια καθρέφτης, μόνο για τη μπανιέρα και τα σοβατεπί του σπιτιού δεν έβγαλαν σίκουελ!
  • Amityville Dollhouse (1996) ★☆☆☆☆
    Μια οικογένεια μετακομίζει στο νέο της σπίτι, στην αποθήκη του οποίου ανακαλύπτουν ένα κουκλόσπιτο, το οποίο αποτελεί μοντέλο του καταραμένου σπίτιού του Amityville. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το κουκλόσπιτο είναι επίσης καταραμένο, σχεδόν όσο και ολόκληρο το franchise, που πάει από το κακό στο χειρότερο…
  • The Amityville Horror (2005) ★★☆☆☆
    Remake της αρχικής ταινίας, με κάποιες μικρές αλλαγές, σε μια προσπάθεια να δώσουν νέα πνοή στο franchise. Δυστυχώς, η ταινία ήταν αποτυχία και το franchise συνέχισε να μυρίζει σαν υπόνομος
  • The Amityville Haunting (2011) ☆☆☆☆☆
    Άλλη μια ανέμπνευστη προσθήκη που αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, αυτή τη φορά με ακόμα χειρότερα εφέ και πιο άθλιες ερμηνείες.
  • The Amityville Asylum (2013) ☆☆☆☆☆
    Εδώ οι παραγωγοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά, αφού αυτή η ταινία δεν έχει καν σχέση με το σπίτι, αλλά εκτυλίσσεται σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στην ομώνυμη πόλη. Την είδα σε fast forward και πολύ της ήταν!
  • Amityville Death House (2015)
    Δεν την έχω δει καν, αλλά έχει σχέση με το πνεύμα μιας μάγισσας που έχει καταλάβει το παλιό σπίτι και σκοτώνει τους απόγονους αυτών που την καταδίκασαν σε θάνατο πριν 300 χρόνια. Το γεγονός και μόνο ότι παίζει ο Eric Roberts σημαίνει ότι μάλλον δεν θα κάνω καν τον κόπο να τη δω ποτέ!
  • The Amityville Playhouse (2015)
    Αυτή τη φορά αφορά ένα στοιχειωμένο θέατρο στο Amytiville. Αυτή η πόλη, προφανώς, δεν έχει καν νεκροταφείο κι όσοι πεθαίνουν διαλέγουν ένα κτίριο να στοιχειώσουν για την αιωνιότητα! Ας της ρίξουν μια ατομική βόμβα να ησυχάσουμε, επιτέλους!
  • Amityville: Vanishing Point (2016)
    Δεν έχω ιδέα για την πλοκή, καθώς η Wikipedia δεν την αναφέρει καν, αλλά με χίλια δολάρια budget, την κόβω και αυτή να είναι οδυνηρά τραγική!
  • The Amityville Legacy (2016)
    Η ταινία εκτυλίσσεται 40 χρόνια μετά τους αρχικούς φόνους και ακολουθεί τη λογική κάποιων από τα αρχικά σίκουελ, αφού επικεντρώνεται γύρω από ένα στοιχειωμένο παιχνίδι που προήλθε από το δαιμονικό σπίτι.
  • The Amityville Terror (2016)
    Οικογένεια μετακομίζει στο σπίτι, δαίμονες, φαντάσματα μπλα μπλα μπλα, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!!
  • Amityville: No Escape (2016)
    Καμιά απόδραση δεν έχουμε από το franchise αυτό, μέχρι και τα τρισέγγονά μας θα βλέπουν νέα σίκουελ! Το γεγονός ότι είναι η ΤΕΤΑΡΤΗ ταινία που κυκλοφόρησε μέσα στο 2016, με κάνει να πιστεύω ότι πλέον κάνουν ειδικές προσφορές στους σεναριογράφους που επιλέγουν το Amityville για θέμα!
  • Amityville Exorcism (2017)
    Η ταινία δεν έχει καν σελίδα στη Wikipedia, πιθανότατα επειδή στο σημείο αυτό μπορούμε μόνοι μας να φανταστούμε την πλοκή κάθε σίκουελ!

Εκτός από τις ταινίες, πάνω στο θέμα έχουν κυκλοφορήσει συνολικά και 11 βιβλία. Νομίζω, δηλαδή, διότι έχω χάσει κι εκεί το μέτρημα!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ψόφο δεν έχει η σειρά! Η επόμενη προσθήκη είναι το Amityville: The Awakening και θα προβληθεί αυτόν τον Ιούνιο. Την παραγωγή έχει αναλάβει η Dimension Films και πλασάρεται ως πιο «σοβαρό» σίκουελ και με πιο αναγνωρίσιμο καστ, αλλά έχει ξεχειλωθεί και κορεστεί τόσο πολύ αυτό το franchise, που την βλέπω να πηγαίνει άπατη. Από κει και πέρα, πιστεύω ότι μέχρι το 2020, θα έχουν γυριστεί άνετα γύρω στα εξηντατρία σίκουελ ακόμη!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Σπίτι με προσωπικότητα!

Σπίτι με προσωπικότητα!

Άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη!

Άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη!

Το σπίτι δεν τα έχει καλά με τους παπάδες!

Το σπίτι δεν τα έχει καλά με τους παπάδες!

Carrie: Δεν θες να τα βάλεις μαζί της…

classicsposterΣκηνοθεσία: Brian De Palma
Σενάριο: Lawrence D. Cohen
Μουσική: Pino Donaggio
Ηθοποιοί: Sissy Spacek, John Travolta, Piper Laurie, Nancy Allen κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★


TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★
★

☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
★


CARRIE (1976)
Ταξίδι στο παρελθόν σήμερα, με μια ταινία βασισμένη στο πρώτο μυθιστόρημα του μετρ του τρόμου, Stephen King, του οποίου τα βιβλία πουλάνε σαν ζεστό ψωμί κι έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση εκατοντάδες φορές. Η σημερινή ταινία αποτελεί και την πρώτη μεταφορά μυθιστορήματός του και μάλλον ήταν και αρκετά γούρικη, απ’ ό,τι φάνηκε στην μετέπειτα πορεία του.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Carrie, μια ντροπαλή και μοναχική δεκαεφτάχρονη που ζει με τη θρησκόληπτη μητέρα της, γίνεται συνεχώς στόχος των συμμαθητριών της. Τα βάναυσα αστεία και τα πειράγματά τους, όμως, δεν συγκρίνονται με τον φανατισμό και τη σκληρότητα της μητέρας της, η οποία προσπαθεί να κρατήσει την κόρη της αποτραβηγμένη από τον κόσμο, θεωρώντας ότι το Κακό υπάρχει παντού. Αυτό που δεν γνωρίζει κανείς, όμως, είναι ότι η Carrie διαθέτει ισχυρές τηλεκινητικές ικανότητες που εκδηλώνονται κάθε φορά που βρίσκεται υπό συνθήκες πίεσης. Όταν η Carrie δεχτεί πρόσκληση στον ετήσιο σχολικό χορό, θα μπει ξανά στο στόχαστρο των συμμαθητριών της, αλλά και της μητέρας της. Μόνο που πλέον είναι αποφασισμένη να πάψει να είναι το θύμα…

Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζουν όλοι σχεδόν την ταινία –όχι μόνο επειδή διασκευάστηκε πρόσφατα, αλλά κυρίως επειδή πρόκειται για ένα αληθινά κλασικό κομμάτι, που έχει αφήσει το στίγμα του στην παγκόσμια ποπ κουλτούρα. Η εικόνα της Carrie με το ματωμένο βραδινό φόρεμα παίζει να είναι μια από τις πιο άμεσα αναγνωρίσιμες στην ιστορία του κινηματογράφου, ενώ η κορωνίδα της ταινίας -η σεκάνς του χορού- αποτελεί μια από τις πιο εικονικές σκηνές σε ταινία τρόμου, ειδικά με τον τρόπο που είναι σκηνοθετημένη.

Το Carrie θα μπορούσε να είναι απλώς μια ταινία που μιλάει για τον σχολικό εκφοβισμό, για τη μοναξιά ή για την παιδική κακομεταχείριση και τον θρησκευτικό φανατισμό. Αλλά στην ουσία της είναι μια ταινία που μιλάει για τα όρια του ανθρώπου και τι μπορεί να συμβεί όταν αυτός εξαντλήσει κάθε περιθώριο ανοχής και μακροθυμίας. Με μια πινελιά από υπερφυσικό, φυσικά!
Τα πλάνα του De Palma μοιάζουν με σκέτη ποίηση σε κάποια σημεία –αυτό το καταλαβαίνει κανείς πολύ νωρίς, από την εναρκτήρια σκηνή στα αποδυτήρια. Η ατμόσφαιρα είναι σίγουρα σκοτεινή και ηλεκτρισμένη, ενώ το γενικό αίσθημα ανησυχίας και ανασφάλειας που σε διακατέχει σε όλη την ταινία, μετατρέπεται σε καθαρό τρόμο στο αποκορύφωμά της. Κάτι που περιμένεις, ασφαλώς, καθώς το σενάριο οδηγεί αργά, αλλά σταθερά σε αυτό το σημείο, αλλά δεν φανταζόσουν ότι θα έβλεπες κάτι τόσο ωμό και σκληρό.

Η ερμηνεία της Spacek σαφώς και κλέβει την παράσταση –διόλου τυχαίο που ήταν υποψήφια για Oscar πρώτου γυναικείου ρόλου- ενώ η ίδια η ταινία ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις όπου μια ταινία τρόμου λαμβάνει υποψηφιότητες για πρώτο και δεύτερο γυναικείο ρόλο.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την οπωσδήποτε. Και να είσαι καλός με τους άλλους, ποτέ δεν ξέρεις ποιος από αυτούς μπορεί να σε διπλώσει στα δύο με τη σκέψη του μόνο…

GEEKY TRIVIA
Η Piper Laurie, η οποία υποδύεται τη μητέρα της Carrie, ήταν πεπεισμένη ότι η ταινία στην οποία συμμετείχε ήταν μαύρη κωμωδία. Οι ατάκες, το ντύσιμο και το φέρσιμο του θρησκόληπτου χαρακτήρα της μητέρας, της φαίνονταν τόσο γελοία που θεωρούσε ότι ήταν ένα είδος σάτιρας. Ακόμη κι όταν ο ίδιος ο De Palma της εξήγησε ότι πρόκειται για ταινία τρόμου, εκείνη συνέχισε (και συνεχίζει) να έχει την άποψη ότι είναι μαύρη κωμωδία.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η επιτυχία της ταινίας ήταν τεράστια και, ουσιαστικά, ήταν αυτή που καθιέρωσε τον Stephen King ως συγγραφέα τρόμου στα μάτια του κοινού.

  • The Rage: Carrie 2 (1999) ★
☆☆☆☆
    Η Rachel, άλλη μια έφηβη με τηλεκινητικές δυνάμεις, μεγαλώνει με θετούς γονείς από τη μέρα που η μητέρα της εγκλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική.
    Η ταινία πατάει στην ιστορία της Carrie και προσπαθεί να τη συνεχίσει, αλλά αποτυγχάνει οικτρά και μοιάζει απλώς με μια κάκιστη κόπια. Άξιζε το οικουμενικό θάψιμο που έφαγε…
  • Carrie (2002)
    Τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος, η οποία μεταφέρει τα γεγονότα στη σύγχρονη εποχή, ενώ παράλληλα προσπαθεί να είναι πιο πιστή στο αρχικό υλικό, ασχέτως αν αλλάζει τα φώτα στο φινάλε. Θεωρήθηκε, ασφαλώς, κατώτερο του πρωτότυπου.
  • Carrie: The Musical (1988, 2012-14)
    Θεατρική μεταφορά –και μάλιστα μουσικοχορευτική! Δεν ξέρω πώς ακριβώς τα κατάφεραν, αλλά για να ανέβηκε τόσες φορές η παράσταση, σημαίνει ότι άρεσε στον κόσμο!
  • Carrie (2013) ★★★
☆☆
    Πιο πρόσφατο remake της ταινίας, με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις στο σενάριο. Αν και δεν ήταν τόσο κακή προσπάθεια, πήρε γενικά χλιαρές κριτικές –πράγμα που δεν εμπόδισε, όμως, την εισπρατική επιτυχία.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, εντάξει, δεν νομίζω να σκοπεύει κανείς να ετοιμάσει νέο remake της ταινίας για τα επόμενα 30 χρόνια, τουλάχιστον. Το εξαντλήσαμε το θέμα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κάπως έτσι αντιδρώ κι εγώ αν δω αίμα!

Κάπως έτσι αντιδρώ κι εγώ αν δω αίμα!

Με μάνα θεούσα, πώς να μην αναπτύξεις ψυχοσωματικά προβλήματα;

Με μάνα θεούσα, πώς να μην αναπτύξεις ψυχοσωματικά προβλήματα;

Αν δεν ήταν τόσο καθίκια, δεν θα ταίριαζαν τόσο πολύ...

Αν δεν ήταν τόσο καθίκια, δεν θα ταίριαζαν τόσο πολύ…

Hellraiser: Μην. Aνοίξεις. Tο. Kουτί.

classicsposterΣκηνοθεσία: Clive Barker
Σενάριο: Clive Barker
Μουσική: Christopher Young
Ηθοποιοί: Andrew Robinson, Clare Higgins, Ashley Laurence, Doug Bradley κ.α.
Είδος: Supernatural Horror, Body Horror
Αξιολόγηση: ★★★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★
☆☆
Φρίκη: ★★★
★☆
Τρόμος: ★★★
☆☆
Αγωνία: ★★★
☆☆

HELLRAISER (1987)
Μετά την πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, η σημερινή ταινία ήταν η ιδανική για παρουσιάση, καθώς -ας το παραδεχτούμε- ο πλανήτης πρόκειται να πάει κατά διαόλου πολύ σύντομα! Το σημερινό θρίλερ είναι ένα από τα πιο κλασικά κι έχει γράψει τη δική του ιστορία στον χώρο του τρόμου -κυρίως λόγω του δημιουργού του, Clive Barker, ο οποίος είχε ήδη φανατικό κοινό πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, ως συγγραφέας ιστορίων τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Το Hellraiser αποτελεί σήμερα την πιο γνωστή και αναγνωρίσιμη δουλειά του και είναι βασισμένο στη νουβέλα The Hellbound Heart. Αν κι εμένα δεν με ενθουσίασε ποτέ ιδιαιτέρως, οι φαν του πίνουν νερό στ’ όνομά του. Ή αίμα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένα μυστηριώδες κουτί έχει τη δύναμη ν’ ανοίξει πύλη σε μια άλλη διάσταση, όπου μπορεί κανείς ν’ αναζητήσει την απόλυτη ηδονή. Μόνο που στη διάσταση αυτή κατοικούν και οι “Κοινοβίτες” (Cenobites) –σαδομαζοχιστικές, δαιμονικές οντότητες που εμφανίζονται κάθε φορά που ανοίγει το κουτί- για τους οποίους η ηδονή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πόνο και το μαρτύριο. Όταν ο Frank, το τελευταίο θύμα τους, επανέρχεται τυχαία στη ζωή, έχει ανάγκη από ανθρώπινο αίμα για να αναρρώσει πλήρως και να εξαφανιστεί πριν τον εντοπίσουν ξανά οι Cenobites. Για να τα καταφέρει, επιστρατεύει την κουνιάδα και ερωμένη του, η οποία οδηγεί ανυποψίαστα θύματα σε αυτόν…

Όπως ανέφερα και πριν, παρά τη φρίκη και το αίμα που περιέχει, ποτέ δεν με ενθουσίασε ιδιαιτέρως το συγκεκριμένο franchise. Δεν ξέρω γιατί, ίσως φταίει το ότι δεν είχα επαφή με το έργο του Barker πριν πρωτοδώ την ταινία, ίσως φταίνε και κάποια από τα εφέ που μου φαίνονταν τουλάχιστον αστεία, ίσως και το ότι όλα σχεδόν τα σίκουελ είναι αδιάφορα εώς κάκιστα και δεν καταφέρνουν ν’ αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον. Αλλά τα προσωπικά γούστα δεν παίζουν ρόλο εδώ –το Hellraiser έχει αφήσει εδώ και δεκαετίες το στίγμα του, ανήκει στα franchise που δεν πεθαίνουν με τίποτα και ο δαίμονας Pinhead αποτελεί πια κομμάτι της ποπ κουλτούρας και έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους «κακούς» ταινιών θρίλερ –ασχέτως αν δεν έχει ιδιαιτέρως μεγάλο ρόλο στις αρχικές ταινίες ή παριστάνει απλώς τη γλάστρα στις μετέπειτα.

Η ταινία έχει σίγουρα την κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου από την αρχή ως το τέλος και περιέχει κάμποσες σκηνές ακατάλληλες για ευαίσθητα νεύρα και στομάχια. Παράλληλα, διαχωρίζει πλήρως τη θέση της από τις υπόλοιπες ταινίες τρόμου της εποχής, που διαθέτουν και αρκετά κωμικά στοιχεία για να μειώσουν κάπως την ένταση. Το Hellraiser παίρνει πιο σοβαρά τον εαυτό του και αποβάλλει κάθε ίχνος ελαφρότητας, ώστε να μην υποβαθμίσει καθόλου το αρχικό υλικό, αλλά και για να διατηρήσει την αίσθηση απειλής που πλανάται στον αέρα από το ξεκίνημα. Οι απολύτως διαταραγμένες φιγούρες των Cenobites, βέβαια, είναι αυτές που κλέβουν την παράσταση, ακόμη κι αν έχουν σχετικά περιορισμένο ρόλο στην ταινία.

Το κυριότερο μειονέκτημα είναι τα εφέ, ειδικά προς το τέλος της ταινίας, που είναι απλώς άθλια –ακόμη και για την εποχή τους! Ο λόγος είναι ότι τα λεφτά τους τέλειωσαν γρήγορα μετά το βασικό γύρισμα, οπότε δεν τους είχε μείνει φράγκο για να αναθέσουν τα εφέ σε κανονική εταιρεία και τα έκαναν με το χέρι ο ίδιος ο Barker και… «ένας Έλληνας» -όπου δουλειά στο πόδι, οι Έλληνες μανούλες! Κατά τ’ άλλα, όμως, τα πρακτικά εφέ -ειδικά τα προσθετικά και το μακιγιάζ- είναι αρκετά επιτυχημένα, καθώς κυμαίνονται από ανατριχιαστικά εώς φρικιαστικά!

Η ταινία, φυσικά, προκάλεσε ντόρο με το γραφικό της περιεχόμενο και έφαγε και ban σε κάνα δυο μέρη, ενώ υπέστη και κάμποση λογοκρισία που οδήγησε στο κόψιμο μερικών (πιο) σκληρών σκηνών. Μα τι χαριτωμένα αθώος που ήταν παλιότερα ο κινηματογράφος! Εννοείται πως απέκτησε φανατικούς ακόλουθους πολύ γρήγορα και η φήμη της οδήγησε σε αρκετές συνέχειες.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άνοιξε αυτό το κουτί, αλλά παραμύθι δεν θ’ ακουστεί –μόνο κραυγές!

GEEKY TRIVIA
Κατά τη διάρκεια του πάρτυ που οργάνωσε η παραγωγή για τη λήξη των γυρισμάτων, ο Doug Bradley –που υποδύεται τον Pinhead- συνειδητοποίησε προς μεγάλη του θλίψη ότι όλα τα μέλη του συνεργείου τον αγνοοούσαν τελείως, παρά το γεγονός ότι τα πήγαιναν πολύ καλά μεταξύ τους στα γυρίσματα. Λίγο αργότερα κατάλαβε και τον λόγο: δεν τον είχε αναγνωρίσει κανείς τους, μια και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τον είχαν δει ποτέ χωρίς το περίτεχνο μακιγιάζ που φορούσε στην ταινία! Ουπς!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το Hellraiser αριθμεί ήδη κάμποσα σίκουελ, αφου συνέχισαν να βγαίνουν ταινίες μέχρι πρόσφατα. Δυστυχώς, σχεδόν όλα είναι για τα μπάζα!

  • Hellbound: Hellraiser II (1988) ★★★
☆☆
    Η ταινία συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, με την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται σε μια ψυχιατρική κλινική μετά από τα γεγονότα που έζησε. Ο γιατρός που την εξετάζει, όμως, δείχνει να έχει μια κρυφή εμμονή με το υπερφυσικό στοιχείο… Η ταινία είναι κάπως ανώτερη όσον αφορά τα εφέ και τη φρίκη και ρίχνει και κάποιο φως στο backstory των Cenobites.
  • Hellraiser III: Hell on Earth (1992) ★★
☆☆☆
    Ο νεαρός ιδιοκτήτης ενός πετυχημένου νυχτερινού κέντρου αγοράζει ένα περίεργο γλυπτό, αγνοώντας ότι σε αυτό είναι παγιδευμένη η υπόσταση του Pinhead, μαζί με το μυστηριώδες Κουτί. Λίγες μέρες αργότερα, μια ρεπόρτερ γίνεται μάρτυρας ενός ανεξήγητου θανάτου και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση. Σύντομα, τα ίχνη θα την οδηγήσουν στο νυχτερινό κέντρο…
  • Hellraiser: Bloodline (1996) ★★
☆☆☆
    Σε έναν διαστημικό σταθμό στο μέλλον (καθώς όλα τα franchise τρόμου καταλήγουν, αναπόφευκτα, στο διάστημα κάποια στιγμή!), ένας απόγονος του κατασκευαστή του πρώτου Κουτιού, προσπαθεί να παγιδεύσει για πάντα τον Pinhead. Παράλληλα, μαθαίνουμε τα πάντα γύρω από την ιστορία του Κουτιού στο πέρασμα των αιώνων. Που είναι και το μοναδικό ενδιαφέρον στοιχείο στο σίκουελ αυτό.
  • Hellraiser: Inferno (2000) ★★
☆☆☆
    Ένας διεφθαρμένος επιθεωρητής της αστυνομίας, που έχει εμμονή με τους γρίφους, ανακαλύπτει το Κουτί ερευνώντας μια σκηνή φόνου. Αφού καταφέρνει να το ανοίξει, αρχίζει να βιώνει μια σειρά από ψευδαισθήσεις που μπλέκονται με την πραγματικότητα. Η ταινία είναι η πρώτη που κυκλοφόρησε απευθείας σε DVD –και καλά έκανε κιόλας…
  • Hellraiser: Hellseeker (2002) ★★
★☆☆
    Η Kirsty –η πρωταγωνίστρια των δύο πρώτων ταινιών- και ο σύζυγός της, Trevor, ταξιδεύουν με το αυτοκίνητο, όταν μετά από ένα ατύχημα καταλήγουν στον πάτο ενός ποταμού. Ενώ ο άντρας της καταφέρνει να βγει από το όχημα, η Kirstie παγιδεύεται σε αυτό. Ένα μήνα αργότερα, ο Trevor εξακολουθεί να βασανίζεται από έντονους πονοκεφάλους και παραισθήσεις, ενώ η αστυνομία ερευνά ακόμη την υπόθεση, μια και η σορός της γυναίκας του δεν έχει ανακαλυφθεί.
  • Hellraiser: Deader (2005) ★
☆☆☆☆
    Μια ρεπόρτερ ταξιδεύει ως τη Ρουμανία για ν’ αναζητήσει την αλήθεια πίσω από μια βιντεοκασέτα που απεικονίζει τον τελεουργικό φόνο, αλλά και τη μετέπειτα ανάσταση ενός μέλους αποκρυφιστικής σέκτας που αυτοαποκαλείται «The Deaders». Μόνο που η έρευνά της θα την οδηγήσει στο Κουτί και μετά θ’ αρχίσουν ξανά να γίνονται τα ίδια τετριμμένα που γίνονται στις προηγούμενες ταινίες. Αδιάφορο μέχρι υπνηλίας.
  • Hellraiser: Hellworld (2005) ★
☆☆☆☆
    Η πιο meta προσθήκη της σειρά, αφού επικεντρώνεται σε μια παρέα νέων που έχει μανία με το online παιχνίδι Hellworld, το οποίο είναι βασισμένο στις ταινίες Hellraiser. Όταν λαμβάνουν προσκλήσεις για ένα πριβέ πάρτυ που διοργανώνουν οι υπεύθυνοι του παιχνιδιού, δεν φαντάζονται τι τους περιμένει. Εσύ το φαντάζεσαι: βαρεμάρα! Το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας είναι ότι συμμετέχει ο Henry Cavill, πολύ πριν γίνει γνωστός.
  • Hellraiser: Revelations (2011) ☆
☆☆☆☆
    Δυο φίλοι πάνε στο Μεξικό για να πιούνε και να βρούνε γκόμενες, αντ’ αυτού βρίσκουν το Κουτί και οι κοινοτοπίες ξαναρχίζουν. Η ταινία γυρίστηκε στο ποδάρι μόνο και μόνο για να μη χάσει τα δικαιώματα της σειράς η Dimension Films και είναι η μοναδική στην οποία δεν εμφανίζεται ο Doug Bradley ως Pinhead –και καλά έκανε ο άνθρωπος, ήδη αρκετές μπαλαφάρες σίκουελ υπέμεινε!

Πέρα από την αρχική νουβέλα και τις εννέα ταινίες, έχουν κυκλοφορήσει και κάμποσα κόμικς βασισμένα στη σειρά, καθώς και ένα ακόμη βιβλίο με 21 ιστορίες.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ήταν δυνατόν να μην είχε μέλλον; Αφού πέρασε από σαράντα κύματα, αποφασίστηκε ότι το reboot της σειράς θα το γράψει ο ίδιος ο Barker, θα αποτελεί ένα ελαφρό remake της αρχικής ταινίας και τον Pinhead θα υποδύεται ξανά ο Bradley. Εχμ… μια από τα ίδια το βλέπω να γίνεται με τους ίδιους συντελεστές!
Πέρα από το reboot, όμως, στα σκαριά είναι και μια δέκατη ταινία, με τον τίτλο Hellraiser: Judgement, η οποία θα προβληθεί μάλλον μέσα στο 2017, έτσι για να αρμέξουν το αρχικό franchise λίγο ακόμα, όσο προλαβαίνουν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ετοιμάσου να μισήσεις περισσότερο τη Γεωμετρία...

Ετοιμάσου να μισήσεις περισσότερο τη Γεωμετρία…

Ο εφιάλτης του μαγνητικού τομογράφου!

Ο εφιάλτης του μαγνητικού τομογράφου!

Το λίφτινγκ δεν έχει πάντα καλά αποτελέσματα...

Το λίφτινγκ δεν έχει πάντα καλά αποτελέσματα…