Silent Night, Deadly Night: Άγριος Βασίλης έρχεται…

Σκηνοθεσία: Charles E. Sellier Jr.
Σενάριο: Michael Hickey
Μουσική: Perry Botkin
Ηθοποιοί: Robert Brian Wilson, Lilyan Chauvin κ.α.
Είδος: Slasher
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★☆☆☆

SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT (1984)
Συνεχίζω τις εορταστικές εκδηλώσεις με ένα ακόμη επίκαιρο θρίλερ, το οποίο στις μέρες του προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις με τη θεματολογία του και θεωρείται ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θρίλερ των 80s. Φυσικά, για το ότι πάτωσε δεν ευθύνονται τόσο οι αντιδράσεις, όσο το γεγονός ότι η ταινία ήταν και ολίγον τι πατάτα! Παρόλα αυτά, οι κακές κριτικές δεν εμπόδισαν τη δημιουργία κάμποσων σίκουελ –δεν ήταν κι η πρώτη φορά άλλωστε που λαομίσητη ταινία δημιούργησε ολόκληρο franchise!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο μικρός Billy γίνεται μάρτυρας της άγριας δολοφονίας των γονιών του από έναν κακοποιό ντυμένο με αγιοβασιλιάτικη στολή, γεγονός που του προκαλεί φοβία προς τη μορφή του Άη Βασίλη. Τα πράγματα χειροτερεύουν κατά τη διαμονή του σε ένα ορφανοτροφείο που διοικείται από μια αυστηρή ηγουμένη, η οποία τιμωρεί συνεχώς τον Billy με κάθε ευκαιρία, θεωρώντας ότι η κακή συμπεριφορά του είναι απλώς θέμα καπρίτσιου. Όταν πλέον ενηλικιώνεται και είναι ελεύθερος να ζήσει μόνος του, βρίσκει δουλειά σε ένα κατάστημα παιχνιδιών και η ζωή του μοιάζει να μπαίνει σε έναν φυσιολογικό ρυθμό. Μέχρι μια Παραμονή Χριστουγέννων, που το αφεντικό του θα του ζητήσει να ντυθεί Άγιος Βασίλης…

Όπως ανέφερα προηγουμένως, η ταινία εξόργισε πολύ κοσμάκη, όχι μόνο επειδή παρουσίαζε τον Άη Βασίλη ως κατά συρροήν δολοφόνο (όλοι ξέρουμε πόσο ευαίσθητοι είναι οι αμερικάνοι με τα πατριωτικοθρησκευτικά τους σύμβολα), αλλά κυρίως επειδή διαφημίστηκε κάμποσο στην τηλεόραση σε ώρες που έβλεπαν παιδιά, τα οποία απέκτησαν ψυχικά τραύματα ανάλογα με του πρωταγωνιστή, βλέποντας τον Santa να αφαλοκόβει κόσμο με ένα τσεκούρι.
Έγιναν κάμποσες διαμαρτυρίες, πλήθη εξαγριωμένων οικογενειαρχών συγκεντρώθηκαν σε σινεμά κι εμπορικά κέντρα, κριτικοί διάβαζαν τα ονόματα των συντελεστών στην τηλεόραση και τους έκραζαν –μόνο γυμνούς δεν τους έβγαλαν στους δρόμους βαρώντας καμπανάκια και φωνάζοντας «shame»! Με λίγα λόγια: ο κακός χαμός!

Το αποτέλεσμα ήταν να αποσυρθούν όλες οι διαφημίσεις, ενώ και η ίδια η ταινία δεν έμεινε για πολύ στους κινηματογράφους. Όχι ότι θα τα κατάφερνε να μείνει παραπάνω και χωρίς τη φασαρία, δηλαδή, καθώς δεν ήταν και κάνα αριστούργημα της έβδομης τέχνης! Σε γενικές γραμμές, η ταινία αποτελεί απλώς ακόμη μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της μόδας των slasher films που μεσουράνησαν την περίοδο εκείνη. Σε πιο ειδικές γραμμές, αν και προσπαθεί σκληρά να σε τρομάξει, δεν τα καταφέρνει και τόσο –εκτός αν είσαι 5χρονο που φοβάται ήδη τον Άη Βασίλη. Το σενάριο είναι τελείως χαζό και γεμάτο τρύπες και ο κακός έχει παντελώς ηλίθιο κίνητρο –ή, για την ακρίβεια, δεν έχει: απλώς φοράει μια στολή και αποφασίζει ότι πρέπει πλέον να σκοτώνει στα καλά καθούμενα. Τέλος, οι πιο πολλές ερμηνείες είναι για τα μπάζα (ως συνήθως) με τους περισσότερους ηθοποιούς να έχουν κάνει το overracting λάστιχο –ειδικά ο πρωταγωνιστής, ο οποίος δεν έχει καν λήμμα στη Wikipedia, καθώς μετά από αυτή την ταινία παίζει να παράτησε τελείως την ηθοποιία και να άνοιξε μανάβικο.

Με απλά λόγια, αν το Silent Night ήταν χριστουγεννιάτικο δώρο, θα ήταν πουλόβερ! Το πιο εξοργιστικό απ’ όλα, όμως, είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου απέκτησε κι αυτή η μπαλαφάρα φανατικό κοινό! Προσφέρεται περισσότερο για να τη δεις με παρέα κολλητών και κάμποση χαβαλεδιάρικη διάθεση –και γι’ αυτό στην προτείνω κιόλας! Για ακόμα μεγαλύτερη διασκέδαση, μπορείτε να τη μετατρέψετε σε drinking game και να πίνετε πχ ένα σφηνάκι κάθε φορά που ακούγεται η λέξη: «punishment» ή «naughty», ή όποτε εμφανίζονται… βυζιά στην ταινία! (Πίστεψέ με, θα χρειαστείτε πολλά ποτά…)

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, στείλε μήνυμα στην παρέα κι ετοιμαστείτε για αξέχαστο χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το ίδιο Σαββατοκύριακο με το A Nightmare on Elm Street και για κάποιο διάστημα, μάλιστα, κατάφερε να την ξεπεράσει σε εισπράξεις. Φυσικά, έπαιξε καθοριστικό ρόλο και το γεγονός ότι το Silent Night προβαλλόταν σε πάνω από διπλάσιες αίθουσες. Παρόλα αυτά, τη δεύτερη μόλις εβδομάδα, οι εισπράξεις της έπεσαν κατά 45% κι έφαγε τη σκόνη του Εφιάλτη…

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Παρά τις αρνητικές κριτικές και τον χαμό που προκάλεσε, η ταινία κατάφερε ν΄αποκτήσει κάμποσες συνέχειες (η μία χειρότερη από την άλλη). Ευτυχώς, δεν τις είδα όλες!

  • Silent Night, Deadly Night Part 2 (1987) ★☆☆☆☆
    Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο μικρός αδερφός του Billy, ο οποίος βλέποντας τον θάνατο του αδελφού του, αποκτά κι εκείνος μετατραυματικό στρες, το οποίο τον οδηγεί σε αμόκ. Η μισή ταινία ακριβώς είναι, ουσιαστικά, flash back της αρχικής, οπότε το κακό είναι διπλό!
  • Silent Night, Deadly Night 3: Better Watch Out! (1989)
    Ο δολοφόνος της προηγούμενης ταινίας ξυπνά από κώμα και αρχίζει πάλι να πετσοκόβει, ενώ παράλληλα καταδιώκει και μια τυφλή κοπέλα με παραψυχικές δυνάμ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ, ΕΤΣΙ;;;
  • Silent Night, Deadly Night 4: Initiation (1990)
    Μπορεί να περνιέται για σίκουελ, αλλά η συγκεκριμένη προσθήκη δεν έχει καμιά σχέση με τις αρχικές ταινίας και αφορά μια δημοσιογράφο που ερευνά κάτι μάγισσες –μπέρδεψαν τις γιορτές μάλλον…
  • Silent Night, Deadly Night 5: The Toy Maker (1991)
    Δεύτερη ταινία που δεν έχει καμιά σχέση με τις αρχικές και έχει να κάνει με διάφορα παιχνίδια που σκοτώνουν κόσμο –ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΒΓΑΖΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ;;;
  • Silent Night (2012) ★★★☆☆
    Remake της αρχικής ταινίας με πολύ πιο σκοτεινό ύφος και αρκετά διαφοροποιημένο σενάριο, αλλά ίδιο κεντρικό κορμό. Πιθανότατα η μόνη προσθήκη που βλέπεται κάπως πιο ευχάριστα σε ολόκληρο το franchise!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αχ, όχι, σας παρακαλώ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Εγώ, πάντως, δεν θα σταματούσα!

Σιγά, κι εγώ μικρός μόνο θανατικά ζωγράφιζα και τώρα είμαι μια χαρά!

Αυτό είναι που λένε «και δεν μας καταδέχεται»;

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Advertisements

Bad Taste: Δεν τρώγεται με τίποτα!

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Ken Hammon, Tony Hiles, Peter Jackson
Μουσική: Michelle Scullion
Ηθοποιοί: Terry Potter, Peter Jackson, Pete O’Herne κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★☆☆☆☆

BAD TASTE (1987)
Το σημερινό B-movie είναι γεμάτο εξωφρενικές και σχεδόν ξεκαρδιστικές σκηνές φρίκης, ψεύτικο αίμα, άθλια εφέ και κοστούμια και ερμηνείες που ραγίζουν τζάμια! Με λίγα λόγια: είναι επάξιος εκπρόσωπος του είδους! Και όχι μόνο αυτό, αλλά αποτελεί και την παρθενική σκηνοθετική δουλειά ενός δημιουργού που έχει σπάσει ταμεία και μας έχει χαρίσει ταινίες που έγραψαν ιστορία στον κινηματογράφο, προκαλώντας αλεπάλληλους οργασμούς σε nerds ανά την υφήλιο: του Peter Jackson!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Τα μέλη μιας μυστικής κυβερνητικής οργάνωσης ερευνούν τη μυστηριώδη εξαφάνιση των κατοίκων μιας ολόκληρης κωμόπολης της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ανακαλύπτουν ότι για την εξαφάνιση ευθύνεται μια ομάδα ανθρωπόμορφων εξωγήινων που έχει εισβάλει στην περιοχή, αποφασίζουν να καλέσουν ενισχύσεις, με σκοπό να εισχωρήσουν στο κρησφύγετο των εξωγήινων και να ανακαλύψουν τι συνέβη στα θύματά τους. Εκεί θα μάθουν την ανατριχιαστική αλήθεια πίσω από αυτή την εισβολή. Και μετά θα γίνει, απλώς, της μουρλής!

Όπως ανέφερα προηγουμένως, το Bad Taste αποτελεί την πρώτη ταινία του Jackson, τότε που περνούσε ακόμη την splatter φάση του! (Όσοι έχουν ακολουθήσει την πορεία του, θα γνωρίζουν ήδη την πιο γνωστή του ταινία, από την περίοδο εκείνη: το Braindead -το οποίο, προσωπικά, με είχε ενθουσιάσει πολύ περισσότερο από τη σημερινή πρόταση.) Πρόκειται για μια low budget ταινία Β’ διαλογής (πιο low δεν πάει, βρίσκεις πετρέλαιο!), στα χνάρια αντίστοιχων ταινιών τρόμου των 50s και 60s, γεμάτη με τραβηγμένες –στα όρια του κιτς- σκηνές φρίκης, ερμηνείες που σε κάνουν να αναπολείς τις χρυσές μέρες των ελληνικών βιντεοταινιών και μια πλοκή τελείως χαζή!

Φυσικά, το Bad Taste αποτελεί τελείως ξεχωριστή περίπτωση, οπότε δεν μπορεί να κριθεί τόσο αυστηρά μια και -όσο κακό και αν είναι- οφείλω να του αναγνωρίσω δυο μεγάλα ελαφρυντικά: α) την απειρία του δημιουργού κατά την περίοδο εκείνη και β) τα πενιχρά μέσα τα οποία είχε στη διάθεσή του για τα γυρίσματα, μια και ουσιαστικά επρόκειτο για παραγωγή που ξεκίνησε περισσότερο στα πλαίσια του χαβαλέ! Κάτι σαν τα κωμικά βιντεάκια με νίντζα και σαμουράι που βλέπουμε στις μέρες μας στο YouTube από έλληνες δημιουργούς.

O Jackson ξεκίνησε να γυρίζει την ταινία στην γενέτειρά του, με μια παρέα φίλων και δικά του, κυρίως, έξοδα. Τα γυρίσματα διήρκεσαν τέσσερα χρόνια, αφού είχαν χρόνο να τη δουλέψουν μόνο τα σαββατοκύριακα και δεν υπήρχε καν σενάριο, απλώς γύριζαν τις νέες ιδέες που έρχονταν στο μυαλό του μέσα στην εβδομάδα. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες (και ο ίδιος ο Jackson) παίζουν δύο ρόλους, οι μάσκες, τα όπλα και διάφορα άλλα αντικείμενα κατασκευάστηκαν από τους ίδιους, ενώ ακόμη και ο ήχος προστέθηκε στο τέλος, αφού η κάμερα του Jackson δεν είχε δυνατότητα ηχογράφησης! Όταν η Επιτροπή Κινηματογράφου της Νέας Ζηλανδίας είδε τα αποτελέσματα που είχε καταφέρει ως τότε ο Jackson με τα δικά του μέσα μόνο, αποφάσισε να τον χρηματοδοτήσει, ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει την ταινία και να προσθέσει τα πρακτικά εφέ που ήθελε.

Έτσι, ένα φιλμ που προοριζόταν να είναι χαβαλεδιάρικη ταινία μικρού μήκους, έφτασε στο σημείο να προβληθεί στην Αγορά του Φεστιβάλ των Καννών (όπου βρήκε αγοραστές απ’ όλο τον κόσμο), να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς και να γίνει καλτ μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα! Από το ξεκίνημά του φαινόταν ότι θα πήγαινε μπροστά αυτός ο τύπος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι τόσο κακόγουστη που καταλήγει αριστούργημα!

GEEKY TRIVIA
Το εξώφυλλο της βιντεοκασέτας είναι ίδιο με το πόστερ της ταινίας: ο εξωγήινος που υψώνει το μεσαίο δάχτυλο. Όταν η ταινία, όμως, διανεμήθη στην (ευαίσθητη) αμερικανική αγορά, στους ιδιοκτήτες των βίντεο κλαμπ δόθηκε και ένα έξτρα δάχτυλο, το οποίο μπορούσαν να κολλήσουν στο εξώφυλλο, ώστε να φαίνεται σαν να κάνει το σύμβολο της νίκης!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σιγά μην τολμήσει κανείς να κάνει remake σε αυτή την ταινία –θα πέσουν να τον κατασπαράξουν οι φαν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τα εφέ τότε είχαν άλλη χάρη! Και μπόλικο τοματοχυμό!

Κι όμως! Αυτός ο τύπος γύρισε κάτι δεκαετίες αργότερα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών!

Ξαφνικά μου ήρθε όρεξη για πεϊνιρλί!

The Helpers: Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια (στο γράψιμο σεναρίου)…

Σκηνοθεσία: Chris Stokes
Σενάριο: Chris Stokes
Μουσική: Michael J. Leslie
Ηθοποιοί: Kristen Quintrall, Denyce Lawton, Christopher Jones κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE HELPERS aka NO VACANCY (2012)
Αχ, καιρό είχα να σου προτείνω μια μπούρδα! Δεν ξέρω πώς την πατάω μερικές φορές και κάθομαι ενθουσιασμένος να δω ταινίες που μου κίνησαν την περιέργεια και μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω αργά αργά ότι πρόκειται για πατάτες τεραστίου εκτοπίσματος. Ίσως φταίει το ότι δεν πολυψάχνω πάντα το σενάριο και τις κριτικές, φοβούμενος τα πιθανά σπόιλερ, ενώ πολλές φορές δεν κάθομαι να δω ούτε το τρέιλερ –αν κι εκεί υπάρχει πάντα η παγίδα να έχουν βάλει μόνο τις σκηνές που αξίζουν, ώστε να την πατήσεις. Η σημερινή ταινία είναι μια τέτοια περίπτωση και αυτό που με πόνεσε περισσότερο ήταν ότι την κρατούσα και τρία ολόκληρα χρόνια στο αρχείο μου, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να την απολαύσω… Moment. Ruined.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Εφτά φίλοι ταξιδεύουν προς το Λας Βέγκας όταν ξαφνικά -και ανεξήγητα- σκάνε τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους. Αναζητώτας βοήθεια, φτάνουν σε ένα απομακρυσμένο μοτέλ, οι ιδιοκτήτες του οποίου προθυμοποιούνται να επισκευάσουν το όχημά τους, αλλά και να τους φιλοξενήσουν για το βράδυ χωρίς χρέωση. Όταν έρχεται το ξημέρωμα, όμως, συνειδητοποιούν ότι τόση ανιδιοτέλεια παραήταν καλή για να είναι αληθινή και ότι οι φιλικοί και εξυπηρετικοί άγνωστοι έχουν άλλα σχέδια στο μυαλό τους για τους φίλους, οι οποίοι από φιλοξενούμενοι μετατρέπονται σε φυλακισμένους…

Από πού να ξεκινήσω το θάψιμο και τι να πρωτοπιάσω σε αυτό το φρικιαστικό παράδειγμα κακής σεναριογραφίας, κακής σκηνοθεσίας, κακής μουσικής επένδυσης και κακής ηθοποιίας; Ο τρόπος με τον οποίο ξεκινά η ταινία είναι συμπαθητικός και πολλά υποσχόμενος, πράγμα που κάνει την απογοήτευσή σου ακόμη πιο βαθιά και τραγική, όσο αρχίζεις σταδιακά να καταλαβαίνεις ότι αυτό που βλέπεις καταρρέει πιο γρήγορα κι από φρεσκοψημένο σουφλέ σοκολάτας πάνω σε τραμπολίνο! Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχει καμιά απολύτως έμπνευση και καινούργια ιδέα στο σενάριο. Από ένα σημείο κι έπειτα μοιάζει απλώς με μια πρόχειρη -και κάκιστη- μίξη στοιχείων από το SAW, τα Vacancy (ως σίκουελ του οποίου λανσάρεται σε κάποιες χώρες), το The Hitcher και κάμποσες ακόμα ταινίες με ερημικά μοτέλ και road trips.

Αυτό, φυσικά, θα ήταν το μικρότερο πρόβλημα αν το ίδιο το σενάριο δεν ξεκινούσε από πολύ νωρίς να μπάζει από παντού. Όσο εξελίσσεται η πλοκή (η ποια;), τόσο μεγαλώνει και η βεβαιότητά σου ότι ο σεναριογράφος δεν το έχει καθόλου και από ένα σημείο κι έπειτα απλώς τα παράτησε επειδή δεν του έβγαινε το γράψιμο και το τέλειωσε στα πεταχτά με ό,τι του κατέβαινε στη γκλάβα. Οι ήρωες κάνουν ένα σερί από πανηλίθιες κινήσεις και αποφάσεις που σπάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, με αποκορύφωμα τη σκηνή που έχουν όλους τους κακούς μαζεμένους σε ένα σημείο υπό την απειλή όπλου, δίπλα σε δύο αυτοκίνητα με αναμμένη μηχανή και αποφασίζουν… να τους παρατήσουν εκεί, να ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΟΤΕΛ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΑΜΑΞΙΟΥ, ΕΠΕΙΔΗ FUCK LOGIC! (Δεν σου έκανα σπόιλερ, σε προφύλαξα από το εγκεφαλικό!)

Το κίνητρο των κακών δε, παίζει να είναι η μεγαλύτερη και πιο άκυρη μπούρδα που έχει σκαρφιστεί ποτέ σεναριογράφος και όταν αποκαλύπτεται γιατί κάνουν ό,τι κάνουν, χαμογελάς αυθόρμητα, καθώς ό,τι απέμεινε από τον εγκέφαλο σου ρέει αργά αργά από τα ρουθούνια σου! Το τέλος της ταινίας έρχεται σαν βάλσαμο να απαλύνει τις πληγές που σου άνοιξε, ασχέτως αν είναι σχετικά απότομο και αντικλιμακτικό. Στο σημείο εκείνο, άλλωστε, δεν σε νοιάζει καν αν η ταινία τελειώνει κανονικά ή πέφτει απλώς μαύρο και τίτλοι τέλους όπως στο τέλος του Sopranos -το μόνο που σε νοιάζει είναι να τελειώσει κάπως!

Το κερασάκι στην τούρτα είναι η μουσική επένδυση που αποτελείται κυρίως από κάτι indie rock τραγουδάκια του συρμού σε τελείως άκυρα σημεία και κάνουν το αποτέλεσμα τόσο παράταιρο, που μοιάζει σαν να παρακολουθείς ταινία ενώ έχεις ξεχάσει το ραδιόφωνο ανοιχτό.

Πραγματικά, αυτό το ανοσιούργημα αξίζει πλήρως τον ορυμαγδό από κακές κριτικές, θάψιμο και δούλεμα που έφαγε από ολόκληρο το σύμπαν. Και αυτό που θα της άξιζε περισσότερο θα ήταν να μαζέψουν όλα τα αντίτυπά της και να αναγκάσουν τον ατάλαντο που την έγραψε και τη σκηνοθέτησε να τα δει όλα με τη σειρά, μέχρι να λιώσουν τα μάτια του…
Το ένα αστέρι το παίρνει μόνο και μόνο επειδή, τουλάχιστον, είναι μικρή σε διάρκεια και δεν κρατάει πολύ το μαρτύριό σου!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν αποφασίσεις να τη δεις, θα χρειαστείς και βοήθημα: αλκοόλ!

GEEKY TRIVIA
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα του ως μουσικός παραγωγός και μάνατζερ και υποτίθεται ότι ανακάλυψε πολλά μουσικά ταλέντα τα οποία εξελίχθηκαν σε μεγάλα ονόματα στις ΗΠΑ (ασχέτως αν δεν είχα ξανακούσει ποτέ μου κανένα τους μέχρι τη στιγμή που έγραψα αυτή την παράγραφο). Μήπως να επιστρέψει στις ρίζες του και ν’ αφήσει τον κινηματογράφο στην ησυχία του;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εδώ με το ζόρι κατάφερε και τέλειωσε όπως-όπως το σενάριο της πρώτης ταινίας ο τύπος, σιγά μην είχε έμπνευση, υλικό και ταλέντο και για δεύτερο!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

«Αν ουρλιάξεις θα σε αναγκάσω να δεις όλη την ταινία…»

Η τυχερή, δεν θα χρειαστεί να παίξει ως το τέλος!

Μπανάκι μανάκι;

The Stuff: Νοστιμιά που σου παίρνει τα μυαλά!

b-movieposterΣκηνοθεσία: Larry Cohen
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Anthony Guefen
Ηθοποιοί: Michael Moriarty, Andrea Marcovicci, Garrett Morris κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★

☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

THE STUFF (1985)
Προς τιμήν της Black Friday, ας δούμε κάτι με υπερκαταναλωτικά ζόμπι, για να μπούμε πλήρως στο κλίμα! Η σημερινή ταινία αποτελεί ένα παιδικό μου απωθημένο. Θυμάμαι ότι είχα δει το trailer στο δορυφορικό MTV και είχα ενθουσιαστεί (διότι τότε ήμουν μικρός κι ενθουσιαζόμουν με την παραμικρή κουλαμάρα). Φυσικά, το νεαρό της ηλικίας σήμαινε ότι δεν έπαιζε καν να τη δω και αμφιβάλλω αν προβλήθηκε ποτέ κιόλας στην Ελλάδα, μια και πίσω στα 80s δεν είχαμε multiplex, εμπορικά κέντρα (και την παραμικρή αίσθηση μόδας) και στις υπόλοιπες αίθουσες παίζονταν μόνο οι πολύ mainstream ταινίες. Πριν κάμποσους μήνες μού ήρθε ξαφνικά φλασιά της ταινίας (ίσως φταίει το ότι έτρωγα κρέμα εκείνη τη στιγμή) και αποφάσισα να ψάξω να τη βρω και να ικανοποιήσω, επιτέλους, το απωθημένο μου. Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο: όταν είσαι μικρός, η πιο μεγάλη βλακεία μπορεί να φαντάζει στα μάτια σου ως αριστούργημα…

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας εργάτης στην Αλάσκα ανακαλύπτει μια μυστηριώδη, λευκή ουσία να αναβλύζει από το έδαφος και αφού τη δοκιμάζει (διότι, προφανώς, το πιο λογικό όταν δεις κάτι πηχτό και κρεμώδες να βγαίνει από το χώμα είναι να το χώσεις στο στόμα σου…) συνειδητοποιεί ότι είναι πολύ εύγευστη και γλυκιά. Λίγο καιρό αργότερα, η ουσία πωλείται ως επιδόρπιο σε όλα τα καταστήματα, κάνοντας τρελά κέρδη και προκαλώντας εθισμό σε όποιον την καταναλώνει. Αυτό προκαλεί πονοκέφαλο στις παγωτοβιομηχανίες που βλέπουν τα έσοδά τους να πέφτουν, οπότε αποφασίζουν να αναθέσουν σε έναν βιομηχανικό κατάσκοπο και σαμποτέρ να ανακαλύψει τη μυστική συνταγή του “Stuff” –όπως έχει λανσαριστεί στην αγορά η λευκή ουσία. Μόνο που στην πορεία θ’ ανακαλύψει πολύ περισσότερα…

Καθαρόαιμο b-movie το σημερινό, από εκείνα που φροντίζουν από την πρώτη, κιόλας, σκηνή να σε προετοιμάσουν για όλα τα κουλά που πρόκειται να παρελάσουν στην οθόνη σου! Και αν τη δεις έτσι ακριβώς, τότε θα διασκεδάσεις στα σίγουρα. Αν προσπαθήσεις, όμως, να την πάρεις πιο πολύ στα σοβαρά, τότε δες καλύτερα κάτι άλλο, διότι θα καταλήξεις στο πάτωμα με σπασμούς! Οι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν κατέβει από άλλο πλανήτη, οι διάλογοι και οι ερμηνείες είναι επιπέδου σχολικής εορτής Ε’ Δημοτικού, η πλοκή έχει τόσες τρύπες που μοιάζει με απόχη και τα εφέ είναι τα κλασικά, εξωφρενικά, χειροποίητα εφέ της εποχής –τα οποία, όμως, όλοι λατρεύουμε να μισούμε, διότι τουλάχιστον έδειχναν το μεράκι των δημιουργών!

Σίγουρα, το The Stuff περνάει με τον δικό του, σατιρικό ύφος κάμποσα μηνύματα περί ελέγχου από τα ΜΜΕ, αμερικανικού καταναλωτισμού και τυφλής υπακοής στη μόδα και τα trends κάθε εποχής, αλλά ο τρόπος που το κάνει είναι εξόφθαλμος και ολίγον τι βάρβαρος. Για b-movie μιλάμε άλλωστε, όχι για οσκαρικό φιλμ νουάρ –η διακριτικότητα δεν είναι το φόρτε αυτού του είδους ταινιών! Η ταινία μοιάζει περισσότερο με έναν φόρο τιμής στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας των 50s, αλλά με μια περισσότερο κωμική ματιά. Οι περισσότεροι από όσους την είδαν την έχουν λατρέψει και την εκθειάζουν. Εγώ μάλλον έχω παραμεγαλώσει πλέον, διότι μου φάνηκε από αδιάφορη εώς τραγική –ακόμα και για b-movie!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ίσα που τρώγεται η ταινία!

GEEKY TRIVIA
Σε μία από τις σκηνές, το «πράγμα» επιτίθεται σε κάποιον άντρα και τον σηκώνει σε έναν τοίχο. Για το γύρισμά της χρησιμοποιήθηκε ένα ειδικό, περιστρεφόμενο δωμάτιο. Είναι το ίδιο δωμάτιο που χρησιμοποιήθηκε και στον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες, στη σκηνή που τα κακαρώνει ο Johnny Depp και εκτοξεύεται μια θάλασσα αίμα από το κρεβάτι στο ταβάνι!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ευτυχώς, δεν έχει. Αν θέλουμε να δούμε θρίλερ με πλαδαρή μάζα που καταπίνει κόσμο, υπάρχει το πολύ καλύτερο Blob! Και το remake του. Και το remake του remake, που ετοιμάζεται ακόμη!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Θα το φας και θα πεις κι ένα τραγούδι!"

«Θα το φας και θα πεις κι ένα τραγούδι!»

Απόθεμα για ένα χρόνο...

Απόθεμα για ένα χρόνο…

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά εδώ!

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά εδώ!

 

The Alphabet Killer: Λόλα, να μια φόλα!

b-moviealphabet_posterΣκηνοθεσία: Rob Schmidt
Σενάριο: Tom Malloy
Μουσική: Eric Perlmutter
Ηθοποιοί: Eliza Dushku, Cary Elwes, Michael Ironside, Timothy Hutton
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE ALPHABET KILLER (2008)
Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά, οπότε ας δούμε κάτι σχετικό με γραμματική και ανάγνωση! Θρίλερ βασισμένο σε αληθινή ιστορία σήμερα -και ενώ ισχύει ότι τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή, η μετάφορα αυτών των σεναρίων στο σινεμά μερικές φορές αποδεικνύεται αρκετά προβληματική! Μια τέτοια περίπτωση είναι και η σημερινή, δυστυχώς, καθώς, ουσιαστικά, πρόκειται για μια ταινία που δεν καταφέρνει με κανένα στοιχείο της να ξεχωρίσει από τον σωρό, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάνει.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Megan είναι επιθεωρήτρια της αστυνομίας και ερευνά τον φόνο ενός ανήλικου κοριτσιού. Το γεγονός ότι τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του, αλλά και η τοποθεσία που βρέθηκε το πτώμα ξεκινούν από το ίδιο γράμμα, οδηγούν την Megan στη θεωρία ότι ο δολοφόνος εντοπίζει τα θύματά του με βάση τα αρχικά τους και πρόκειται να ξαναχτυπήσει. Κανείς άλλος δεν συμμερίζεται τη θεωρία της, όμως, και στην προσπάθειά της να βρει την άκρη του νήματος, πιέζει τον εαυτό της τόσο πολύ που αρχίζει να έχει οράματα του νεκρού κοριτσιού, ώσπου οδηγείται σε απόπειρα αυτοκτονίας. Δύο χρόνια αργότερα –ενώ έχει πλέον διαγνωσθεί με σχιζοφρένεια και έχει υποβιβαστεί σε δουλειά γραφείου- ένας παρόμοιος φόνος σημειώνεται. Πεπεισμένη ότι ο δολοφόνος έχει επιστρέψει, ζητάει να βοηθήσει στην υπόθεση με σκοπό να λύσει οριστικά το μυστήριο…

Η ταινία είναι ελαφρώς βασισμένη στην αληθινή ιστορία των «Φόνων της Αλφαβήτου», όπως ονομάστηκαν. Πάρα πολύ ελαφρώς βασισμένη, φυσικά, αφού το μόνο που κράτησαν ήταν οι φόνοι και όλα τα υπόλοιπα –από τη σχιζοφρενή μπατσίνα μέχρι τον υποτιθέμενο δολοφόνο που προκύπτει στο τέλος- τα έβγαλε από το μυαλό του ο σεναριογράφος. Η αλήθεια είναι ότι το πρωταρχικό υλικό δεν ήταν και τόσο πλούσιο ώστε να μπορέσει να δώσει μια ολόκληρη ταινία από μόνο του. Eμ, δεν ήταν όλοι οι δολοφόνοι στις ΗΠΑ τόσο εφευρετικοί και πολυάσχολοι, όσο ο Zodiac Killer! Από την άλλη, όμως, αφού σκοπεύεις απλώς να βασιστείς στο αρχικό περιστατικό και να του αλλάξεις τα φώτα, τότε γιατί να μην κάνεις μερικές προσθήκες που θα δώσουν λίγο ενδιαφέρον παραπάνω; Η ιδέα ενός δολοφόνου που σκοτώνει με βάση τα αρχικά των θυμάτων του έχει πολύ ψωμί και θα μπορούσε να αναπτυχθεί ακόμη καλύτερα.

Αλλά φευ! Η ταινία στο σύνολό της είναι αφόρητα ανιαρή και άνευρη. Το σενάριο πάσχει κι αυτό, σαν την ηρωίδα –αλλά από οξεία κλισεδίτιδα– και είναι σχετικά προβλέψιμο, ενώ το τέλος –πέρα από ένα συνονθύλευμα σεναριακών ευκολιών και κλισέ- είναι απίστευτα απογοητευτικό. Το υπερφυσικό στοιχείο δε, που έχει προστεθεί με τη μορφή των οραμάτων που βλέπει η ηρωίδα, είναι τόσο ασύνδετο και ξεκάρφωτο με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας, που είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι προστέθηκε απλώς για να δώσει μια “τσαχπινιά” παραπάνω στο σενάριο, ή μπας και μπερδέψει κανέναν ανυποψίαστο θεατή που θα νομίζει ότι πήγε να δει μεταφυσικό θρίλερ. Και ενώ η Dushku κάνει ό,τι μπορεί για να υποδυθεί την ψυχικά διαταραγμένη, από ένα σημείο κι έπειτα νιώθεις ότι ολόκληρη η ιστορία περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον χαρακτήρα της, την πάθησή της και τη δυσκολία της να γίνει αποδεκτή από τους συναδέλφους της, ενώ οι ίδιοι οι φόνοι περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Έξτρα «who-gives-a-fuck» πόντους παίρνει το βεβιασμένο, εξαναγκασμένο, καθόλου πειστικό και ουρανοκατέβατο ρομάντσο που προκύπτει ξαφνικά ανάμεσα στην ηρωίδα κι έναν μπάτσο, με τον οποίο μοιράζονται 5-6 σκηνές, ένα ξεκάρφωτο φιλί και καθόλου, μα καθόλου χημεία! Από την άλλη, τον μπάτσο τον υποδύεται ο σεναριογράφος της ταινίας, οπότε μάλλον βρήκε τον καλύτερο τρόπο για να τσιμπήσει φιλί από την Dushku, η οποία στην πραγματική ζωή ούτε για να της γυαλίσει τις γόβες δεν θα τον έχει τον τύπο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία δεν έχει τίποτε το καινούργιο ή ενδιαφέρον να πει. Πάρτο και σε αλφαβητική σειρά: αδιάφορη, άνευρη, βαρετή, προβλέψιμη, υποτονική.

GEEKY TRIVIA
Ο Rob Schmidt έχει μόλις 3 ταινίες στο ενεργητικό του, με πιο γνωστή το θρίλερ Wrong Turn, στο οποίο πρωταγωνιστούσε πάλι η Eliza Dushku. Διακρίνω μια κάποια συμπάθεια…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εκτός αν εμφανιστεί ξανά ο Alphabet killer και αρχίσει τους φόνους, δεν το βλέπω να ετοιμάζεται σίκουελ στη μπούρδα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

The Sand: Θα παρακαλάς ν’ ανοίξει η γη να σε καταπιεί!

b-moviethe-sand-posterΣκηνοθεσία: Isaac Gabaeff
Σενάριο: Alex Greenfield, Ben Powell
Μουσική: Vincent Gillioz
Ηθοποιοί: Brooke Butler, Cleo Berry, Dean Geyer, Jamie Kennedy κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★

☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★
☆☆☆☆
Τρόμος: ★
☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE SAND (2015)
Καλοκαιρινή trashίλα σου έχω για σήμερα –μη σε μπερδεύουν οι πρόσφατες καταιγίδες, καλοκαίρι είναι! Η σημερινή ταινία έχει χαρακτηριστεί από κάποιους ως η χειρότερη του 2015, αλλά εγώ ποτέ δεν είμαι τόσο απόλυτος στους χαρακτηρισμούς μου, ειδικά με τόσο ανταγωνισμό εκεί έξω! Φυσικά, ένα πρώτο σημάδι ότι αυτό που θα παρακολουθήσεις ζέχνει, είναι και το ότι το μισό καστ δεν έχει καν λήμμα στη Wikipedia -πράγμα το οποίο σημαίνει ότι παίζει να μάζεψαν τους ηθοποιούς με αγγελία σε εφημερίδα ή με μια πελώρια απόχη στον δρόμο!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Παρέα από φοιτητές γιορτάζει τις διακοπές του Πάσχα όπως όλες οι φοιτητοπαρέες στα θρίλερ: με ένα ξέφρενο, νυχτερινό πάρτυ στη θάλασσα. Το επόμενο πρωί, ελάχιστοι από αυτούς συνέρχονται από το μεθύσι τους σε διάφορα σημεία της παραλίας, η οποία είναι πλέον σχεδόν έρημη από κόσμο. Η Kaylee, η οποία πέρασε τη νύχτα στον πύργο του ναυαγοσώστη, συνειδητοποιεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στην έρημη αμμουδιά, όταν παρατηρεί έναν γλάρο να βυθίζεται ανεξήγητα μέσα στην άμμο. Πριν προλάβει να προειδοποιήσει τους υπόλοιπους, γίνονται όλοι μάρτυρες ενός φρικαλέου περιστατικού που αποδεικνύει ότι κάτι θανατηφόρο κρύβεται κάτω από το έδαφος και ο μόνος τρόπος να επιζήσουν είναι να μην έρθουν σε επαφή με την άμμο…

Το κόνσεπτ της ταινίας μπορεί να θυμίζει αρκετά το Tremors, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό και σίγουρα σκάλες κατώτερο από άποψη σεναρίου, ερμηνειών, εφέ και ποιότητας, γενικότερα. Και δεν εννοώ μόνο σε σύγκριση με το πρώτο Tremors, αλλά ακόμα και μ’ εκείνα που δεν βλέπονταν! Σίγουρα, η ταινία δεν είναι και ό,τι χειρότερο θα δεις ποτέ (έχω παρουσιάσει πολύ χειρότερες ταινίες στα b-movies), αρκεί να τη δεις με αρκετά χαβαλεδιάρικη διάθεση, γνωρίζοντας ότι παρακολουθείς κάτι τελείως ανεγκέφαλο, χαζό και προχειροφτιαγμένο για να περάσεις την ώρα σου. Ή να γελάσεις!

Η πρώτη μεγάλη απογοήτευση έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι στο 90% της ταινίας δεν εμφανίζεται ούτε ένα super cool πλοκαμοτέρας σαν αυτό που δείχνει το πόστερ -οπότε κατάρες σε όποιον έφτιαξε την αφίσσα και μας παραπλάνησε. Η δεύτερη μεγάλη απογοήτευση έρχεται όταν το πλοκαμοτέρας τελικά κάνει την εμφάνισή του και τα εφέ είναι τόσο τραγικά άθλια, που παθαίνεις αποκόλληση αμφιβληστροειδούς!

Στο ενδιάμεσο παρελαύνουν μια σειρά από άλλες, μικρότερες απογοητεύσεις, ειδικά όσον αφορά τις ερμηνείες και τους διαλόγους, που σε κάποια σημεία παίζει να σου προκαλέσουν και οίδημα στον εγκέφαλο –ειδικά στη σκηνή που ο τύπος ισορροπεί πάνω σε μια σανίδα σερφ στη μέση της σαρκοβόρας αμμουδιάς και αποφασίζει ότι ΕΚΕΙΝΗ είναι η κατάλληλη στιγμή να γυρίσει και να μιλήσει με την πρώην για τη σχέση τους!

Το αίμα και η φρίκη παίρνουν χαριστικά ένα αστεράκι στον τρομετρητή, καθώς όλο το αίμα στην ταινία έχει προστεθεί ψηφιακά και είναι τόσο ψεύτικο και κακοφτιαγμένο που μοιάζει περισσότερο με καμμένη σάλτσα για μακαρόνια –από τις σκέτες κιόλας, ούτε καν εκείνες με το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι μέσα!

Βασικά, θεωρώ ότι αν δεν έβαζαν όλοι τα δυνατά τους να πλασάρουν την ταινία ως σοβαρή παραγωγή τρόμου και αντ΄αυτού επέλεγαν την οδό της κωμωδίας τρόμου, τότε τα αποτελέσματα θα ήταν πολύ καλύτερα! Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι οι ηθοποιοί -αφού είδαν ολοκληρωμένη την ταινία- θα ευχήθηκαν να τους καταπιεί στ’ αλήθεια το έδαφος και να μη μείνει ούτε ίχνος τους! Το παράδοξο είναι ότι, παρά την τραγικότητά της, εμένα δεν με χάλασε καθόλου και ψιλογούσταρα κιόλας! Χρειάζεται ταλέντο για να κάνεις κάτι τόσο κακό, τόσο καλά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι για θάψιμο σε ερημική αμμουδιά, αλλά παίζει και να γουστάρεις αν είσαι το ίδιο πυροβολημένος μ’ εμένα!

GEEKY TRIVIA
Αν σου φανεί κι εσένα γνωστός ο τύπος που υποδύεται τον φύλακα, είναι επειδή τον έχεις δει πριν από χρόνια σε ένα αρκετά επιτυχημένο franchise: πρόκειται για τον Jamie Kennedy, ο οποίος υποδυόταν στο Scream τον χαρακτήρα του Randy –εκείνο το συμπαθέστατο geek που ήξερε τα πάντα γύρω από τις ταινίες τρόμου. Ο χρόνος δεν στάθηκε καλός με την καριέρα του, καθώς από τότε δεν κατάφερε να σταυρώσει ξανά ρόλο της προκοπής σε αξιοπρεπή ταινία. Ίσως ευθύνεται και το γεγονός ότι το 2005 πρωταγωνίστησε στο κατάπτυστο Son of the Mask –σίκουελ της γνωστής επιτυχίας με τον Jim Carrey– το οποίο έφαγε το θάψιμο της αρκούδας, πήρε 7 υποψηφιότητες και 1 νίκη στα Χρυσά Βατόμουρα και πάτωσε στα ταμεία. Πού να ορθοποδήσεις μετά από τέτοια ήττα;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Η τελική σκηνή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για μελλοντικό σίκουελ. Εδώ είναι το σημείο που ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Πας γυρεύοντας...

Πας γυρεύοντας…

Τα λεφτά για τα εφέ πήγαν στον personal trainer...

Τα λεφτά για τα εφέ πήγαν στον personal trainer…

Σε κάποιες σκηνές βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει...

Σε κάποιες σκηνές βάζουν το μυαλό τους να δουλέψει…