Cloverfield: Κάτι ήρθε για επίσκεψη…

Σκηνοθεσία: Matt Reeves
Σενάριο: Drew Goddard
Μουσική: –
Ηθοποιοί: Lizzy Caplan, Jessica Lucas, Michael Stahl-David κ.α.
Είδος: Monster, Found Footage
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

CLOVERFIELD (2008)
Καλή χρονιά είπαμε; Ας πούμε με μια ταινία που μπορεί να χαρακτηριστεί και επετειακή, καθώς η σημερινή πρόταση προβλήθηκε ακριβώς μια δεκαετία πριν (εντάξει, όχι ακριβώς, σε 6 μέρες θα την κλείσει!) Μη σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου και τα «πώς πέρασαν έτσι δέκα χρόνια, πού πήγαν τα νιάτα μου, τι έκανα στη ζωή μου», διότι θα με αναγκάσεις να σου θυμίσω ότι υπάρχουν και χειρότερα: το Jurassic Park, για παράδειγμα, προβλήθηκε 25 χρόνια πριν -και αυτή τη στιγμή ψάχνεις σκοινί και πολύφωτο που να αντέχει το βάρος σου! Ας μπούμε στο ψητό, λοιπόν.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Rob πηγαίνει στο αποχαιρετιστήριο πάρτι προς τιμήν του, καθώς πρόκειται να μετακομίσει στην Ιαπωνία για μια νέα δουλειά. Η βραδιά κυλάει όλο κέφι, μέχρι που εμφανίζεται η Beth, η πρώην του, με την οποία τα πράγματα δεν έληξαν πολύ καλά. Ένας καυγάς μεταξύ τους αναγκάζει την Beth να φύγει και ξύνει στον Rob παλιές πληγές. Αλλά το αισθηματικό δράμα σταματά εκεί, ευτυχώς, αφού ένας ισχυρός σεισμός και μια σειρά από εκρήξεις θα στείλει τους πάντες αλλόφρονες στον δρόμο, να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Πολύ σύντομα, ολόκληρη η πόλη θα ανακαλύψει ότι αιτία των καταστροφών είναι ένα γιγαντιαίο πλάσμα σε κατάσταση αμόκ, το οποίο σπέρνει παντού τον τρόμο…

Η ταινία παρουσιάζεται ως καταγεγραμμένο υλικό που βρέθηκε σε κάμερα (found footage) και αναζωογόνησε το είδος, καθώς η τελευταία ταινία που κατάφερε να σπάσει τα ταμεία με αυτή τη φόρμουλα ήταν το Blair Witch Project του 1999. Παράλληλα, έδωσε νέα πνοή και στα monster movies, μια και ακολούθησαν αρκετές αντίστοιχες ταινίες μέσα στην επόμενη δεκαετία, με κάμποσες ακόμη να ετοιμάζονται. Ο ίδιος ο J. J. Abrams -η εταιρεία του οποίου ανέλαβε την παραγωγή- δήλωσε ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα «αμερικάνικο» τέρας (πέρα από τον King Kong) που θα έμενε στην ιστορία, με τον ίδιο τρόπο που έκανε ο ιαπωνικός Godzilla.

Η παραγωγή φρόντισε να κρατήσει τις λεπτομέρειες της ταινίας απολύτως μυστικές από τους πάντες. Τα γυρίσματα έγιναν με διάφορους ψεύτικους τίτλους, τα πρώτα trailer δεν αποκάλυπταν καν τον τίτλο, κοινό και κριτικοί δεν είχαν ιδέα για τη θεματολογία του σεναρίου κι ακόμη και οι ίδιοι οι ηθοποιοί δεν είχαν την παραμικρή ιδέα σε τι ταινία θα έπαιζαν, αφού οι audition τους έγιναν με κείμενα από σειρές του Abrams και το αληθινό σενάριο πήγε στα χέρια τους μόνο αφού υπέγραψαν συμβόλαιο! Χμ… αναρωτιέμαι τι θα έκαναν αν τους προέκυπτε πορνό!

Το Cloverfield σάρωσε στα ταμεία και πήρε πολύ καλές κριτικές, με αρκετούς κριτικούς να εξαίρουν την πρωτοτυπία του τέρατος, τη σκηνοθεσία, αλλά και τον έμμεσο παραλληλισμό με την τρομοφοβία και την παράνοια που μάστιζε την αμερικανική κοινωνία μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πάντα να εκτυλίσσονται μέσα από μια κάμερα χειρός κάνει την ιστορία πιο αληθοφανή –και σε αυτό βοηθάνε και τα σχετικά απλά εφέ που δένουν αρμονικά με την εικόνα.

Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο αρνητικό της ταινίας είναι ακριβώς αυτή η χρήση του handicam, που δίχασε αρκετά το κοινό, το οποίο θεώρησε ότι το συνεχές κούνημα κάνει πολύ δύσκολη τη θέαση, αλλά και την κατανόηση όσων βλέπεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά πολλοί θεατές άρχισαν να παρουσιάζουν συμπτώματα ναυτίας και ημικρανίες (πόσο φλώροι πια;) και άρχισαν να πέφτουν σαν τις μύγες, σε σημείο ορισμένοι κινηματογράφοι να προειδοποιούν το κοινό είτε με αφίσες είτε με ανακοινώσεις στο γκισέ! Έτσι, να αραιώνουμε λιγάκι!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πάρε μια δραμαμίνη αν ζαλίζεσαι εύκολα, και δες την οπωσδήποτε!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία είναι γεμάτη από easter eggs, αλλά το πιο καλά κρυμμένο είναι η ύπαρξη τριών καρέ από κλασικά monster movies, τα οποία είναι ορατά για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μόνο κατά τη διάρκειά της. Μια εικόνα από το King Kong του 1933 εμφανίζεται στο 1.06.55, μια εικόνα από το The Beast from 20.000 Fathoms του 1953 στο 00.45.27 και μια από το Them! του 1954 στο 00.24.06. Δες αν μπορείς να παγώσεις την ταινία στα συγκεκριμένα στιγμιότυπα!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία ανήκει στο δικό της… ιδιόρρυθμο σύμπαν!

  • 10 Cloverfield Lane (2016) ★★★★☆
    Η Michelle έχει ένα ατύχημα με το αυτοκίνητό της και συνέρχεται αλυσοδεμένη σε ένα τσιμεντένιο δωμάτιο. Ο απαγωγέας της είναι ο Howard, ένας περίεργος και οξύθυμος άντρας που επιμένει ότι της έσωσε τη ζωή μεταφέροντάς την στο υπόγειο καταφύγιό του, καθώς ο κόσμος καταστράφηκε από κάποια πυρηνική έκρηξη. Σύντομα ανακαλύπτει ότι δεν είναι η μόνη κρατούμενη στο καταφύγιο και αποφασίζει να πάει με τα νερά του απαγωγέα της, μέχρι να καταστρώσει ένα σχέδιο απόδρασης…
    Η ταινία κράτησε επίσης κρυφά τα χαρτιά της μέχρι λίγες εβδομάδες πριν την προβολή της, όπου έγινε γνωστός ο τίτλος, καθώς και το γεγονός ότι αποτελεί «αδελφή ταινία» του Cloverfield. Φυσικά, σάρωσε και αυτή σε κριτικές και εισπράξεις!

Επίσης, μια και μίλησα για ιδιορρυθμία, το Cloverfield δείχνει να εκτυλίσσεται στο ίδιο σύμπαν με… τις σειρές Lost και Alias, καθώς και τις νέες ταινίες Star Trek! Όλες, φυσικά, έχουν κοινό παρανομαστή τον Abrams. Τα easter eggs που κάνουν αυτές τις συνδέσεις θα σε αφήσω να τα αναζητήσεις μόνος σου στο ίντερνετ –μην τα θες κι όλα στο πιάτο, πια!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ο Abrams εξακολουθεί να κρατά κρυφά τα χαρτιά κάθε νέας προσθήκης στο franchise μέχρι την τελευταία στιγμή, μεγαλώνοντας ακόμη πιο πολύ την αδημονία των φαν! Η τρίτη ταινία στη σειρά έχει τον τίτλο God Particle, θα προβληθεί τον Απρίλιο του 2018 και εκτυλίσσεται στο διάστημα, όπου μια ομάδα αστροναυτών σε τροχιά γύρω από τη Γη εκτελεί μια σειρά από πειράματα που θα οδηγήσουν σε τρομακτικά γεγονότα. Οι φαν εικάζουν ήδη ότι θα δούμε τα γεγονότα που οδηγούν στο Cloverfield (αν έχεις δει ήδη την ταινία, ξέρεις τι γίνεται στο background της τελικής σκηνής. Αν δεν το είχες προσέξει, ευκαιρία να την ξαναδείς!)

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μήπως είναι τρομοκρατική επίθεση;

Μήπως είναι εισβολή ξένου στρατού;

Μήπως είν ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ;;;

Advertisements

P2: Οι γιορτές είναι όμορφες με παρέα!

Σκηνοθεσία: Frank Khalfoun
Σενάριο: Alexandre Aja, Grégory Levasseur
Μουσική: tomandandy
Ηθοποιοί: Rachel Nichols, Wes Bentley
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

P2 (2007)
Μιάμιση βδομάδα μόνο μας χωρίζει από τα Χριστούγεννα, οπότε ας μπούμε σιγά σιγά στο κλίμα με ένα εορταστικό θρίλερ! Εκτός αν είσαι από τους παραδοσιακούς τύπους που προτιμούν να περάσουν τις γιορτές με μελομακάρονα, κάλαντα και χριστουγεννιάτικες ταινίες στις οποίες συνήθως κάποιος μίζερος, κυνικός τύπος ανακαλύπτει ότι ο Άγιος Βασίλης είναι αληθινός και η ζωή του αλλάζει οριστικά και στο τέλος τον βοηθάει κιόλας να μοιράσει τα δώρα του. Οι οποίες, μεταξύ μας, είναι πολύ πιο φρικιαστικές κι από κανονικά θρίλερ! Αλλά γούστα είναι αυτά!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Angela δουλεύει ως αργά το βράδυ της Παραμονής Χριστουγέννων και ενώ όλοι έχουν ήδη φύγει από το κτίριο για να γιορτάσουν με τις οικογένειές τους. Όταν ξεκινά και η ίδια για το καθιερωμένο οικογενειακό πάρτυ, ανακαλύπτει ότι το αυτοκίνητό της έχει πάθει βλάβη. Παρά τη βοήθεια του Thomas, του νυχτερινού φύλακα, το αυτοκίνητο δεν ξεκινά και αποφασίζει να καλέσει ένα ταξί. Μόνο που όταν έρχεται η ώρα να φύγει, συνειδητοποιεί ότι είναι εγκλωβισμένη μέσα στο κτίριο, καθώς όλες οι πόρτες είναι κλειδωμένες. Αναζητώντας ξανά τον Thomas για βοήθεια, θα έρθει αντιμέτωπη με την τρομακτική αλήθεια: κάποιος είχε διαφορετικά σχέδια για την Angela αυτά τα Χριστούγεννα…

Πρόκειται για ένα καλογυρισμένο, ατμοσφαιρικό θρίλερ με μπόλικο σασπένς και 2-3 πολύ έντονες σκηνές τρόμου. Το ότι γυρίστηκε σε πραγματικό υπόγειο γκαράζ κτιρίου –με τα γυρίσματα να γίνονται μόνο νύχτες- δίνει έναν πιο ρεαλιστικό και αυθεντικό τόνο. Σαν ιστορία, μπορεί να μη λέει και πολλά. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, άλλωστε, αφού το σενάριο έχει αρκετές ομοιότητες και με κάμποσα slasher films, αλλά μόνο ως τη φόρμουλα που ακολουθεί, καθώς οι δημιουργοί προσπάθησαν να αποφύγουν τα πολλά κλισέ του είδους.

Έτσι, δεν έχουμε τις κλασικές υπερβολές, τους εξωφρενικούς χαρακτήρες που δρουν αφύσικα και εκτός κοινής λογικής ή τον υπερφυσικό κακό που θα επιστρέψει μια τελευταία φορά (ή 2-3) μέχρι να του κόψει, επιτέλους, κάποιος το κεφάλι! Αντιθέτως, οι χαρακτήρες είναι προσγειωμένοι στην πραγματικότητα κι έχουν αποδοθεί όσο πιο αληθοφανώς γίνεται και όχι σαν τις τυπικές καρικατούρες που συναντάμε συνήθως σε αντίστοιχα θρίλερ. Σε αυτό βοηθάνε οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου (ειδικά αυτή του Bentley, ο οποίος είχε ήδη ξεχωρίσει μερικά χρόνια πριν για τον ρόλο του στο American Beauty), οι οποίες είναι κάτι παραπάνω από καλές.

Δυστυχώς, παρά το ότι είναι μια σχετικά προσεγμένη και καλοδουλεμένη παραγωγή και χωρίς τεράστιες τρύπες στο σενάριο (έχει κάποια κενά, αλλά δεν θα σου πέσουν και τα μαλλιά!), η ταινία δεν κατάφερε να πείσει και τόσο τους κριτικούς. Παρόλα αυτά, έβγαλε τα λεφτά της και το μεγαλύτερο μέρος του κοινού έδωσε πιο θετικές κριτικές –συμφωνώ κι επαυξάνω! Σίγουρα με κράτησε καθηλωμένο μέχρι το τέλος και είναι από τις ταινίες που έχω ξαναδεί με την ίδια ευχαρίστηση.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε κάνει να φοβάσαι λίγο περισσότερο τα υπόγεια γκαράζ!

GEEKY TRIVIA
Μάλλον υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που ο Wes Bentley πείθει τόσο πολύ στον ρόλο του ψυχοπαθή στη συγκεκριμένη ταινία. Σύμφωνα με όσα αποκάλυψε ο ίδιος σε συνέντευξή του το 2010, η ταινία γυρίστηκε σε μια περίοδο, κατά την οποία ο ηθοποιός ήταν βαρύτατα εθισμένος στην κοκαΐνη και την ηρωίνη και αναλάμβανε όποιον ρόλο του πρότειναν για να έχει λεφτά για ναρκωτικά!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θεωρητικά, θα μπορούσε να έχει, αλλά γιατί να γίνει κι αυτό σούπα;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Περιμένοντας το ταξί…

Ρομαντικό δείπνο;

Η χειρότερη μέρα να ζητήσεις βοήθεια!

Ghost Ship: Τρόμος εν πλω…

Σκηνοθεσία: Steve Beck
Σενάριο: Mark Hanlon, John Pogue
Μουσική: John Frizzell
Ηθοποιοί: Julianna Margulies, Gabriel Byrne, Desmond Harrington κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

GHOST SHIP (2002)
Άλλη μια ταινιούλα από την περασμένη δεκαετία σου έχω, έτσι, για να θυμάσαι που και που και τα παλιά, να συνειδητοποιείς ότι έχει περάσει πάνω από δεκαετία από την εποχή που πρωτοείδες τις ταινίες αυτές και να νιώθεις έτοιμος για θερμοφόρα, πάνα ακράτειας και εισαγωγή στον κοντινότερο οίκο ευγηρείας… Φαντάσματα έχει σήμερα το μενού, αλλά όχι από τα οικόσιτα, τα συνηθισμένα, που κουνάνε καρέκλες και ανοιγοκλείνουν παράθυρα. Τα σημερινά φαντάσματα είναι θαλασσόλυκοι και βολοδέρνουν στους ωκεανούς! Φόρα το σωσίβιό σου και ετοιμάσου να μπαρκάρουμε!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένα συνεργείο ανέλκυσης πλοίων αναλαμβάνει να ελέγξει ένα μυστηριώδες, περιπλανώμενο πλοίο που εντόπισε ένας πιλότος στον Βερίγγειο Πορθμό, με σκοπό να το διεκδικήσουν –σύμφωνα με τους κανόνες του ναυτικού δικαίου- και να μοιραστούν τα εύρετρα. Φτάνοντας στο σημείο, συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για το Antonia Graza, ένα κρουαζιερόπλοιο που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πριν από 40 χρόνια. Όταν ανακαλύπτουν ότι το πλοίο έχει υποστεί ζημιές και πρόκειται να βυθιστεί, αποφασίζουν να το επιδιορθώσουν και να το ρυμουλκήσουν στο κοντινότερο λιμάνι, φοβούμενοι μήπως το προλάβει κάποιος άλλος. Σύντομα, όμως, διάφορα περίεργα συμβάντα αρχίζουν να αποκαλύπτουν τη σκοτεινή ιστορία που κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση του κρουαζιερόπλοιου…

Το Ghost Ship είναι μια απλή ταινία με φαντάσματα, ουσιαστικά, αν και δεν προοριζόταν για κάτι τέτοιο στην αρχή. Το αρχικό σενάριο περιέγραφε κυρίως ένα ψυχολογικό θρίλερ, χωρίς σπλατεριές και τόσο έντονο υπερφυσικό στοιχείο, που θα αφορούσε τα μέλη του πληρώματος του πλοίου διάσωσης, το οποία παγιδεύονται μέσα στο πλοίο-φάντασμα και αρχίζουν να τρώνε φρίκες και να σκοτώνει ο ένας τον άλλο. Στην πορεία, όμως, έπεσαν τόσες μετατροπές και αλλαγές που το σενάριο άλλαξε πλήρως και έγινε πολύ πιο αιματηρό. Και φαντασματένιο, ταυτόχρονα. Οι φήμες, μάλιστα, λένε ότι οι ηθοποιοί υπέγραψαν να παίξουν στην ταινία έχοντας διαβάσει το αρχικό σενάριο και μετά έφαγαν όλοι ξενέρωμα. Δικαίως, ίσως, διότι το τελικό σενάριο του Ghost Ship, όπως διαμορφώθηκε, έχει τόσες τρύπες όσες και το πλοίο της ταινίας, ενώ η αρχική ιδέα ακούγεται πιο δεμένη και προσγειωμένη.

Ενώ οι τρομάρες κατά τη διάρκεια της ταινίας είναι μπόλικες, η λύση όλου του μυστηρίου σερβίρεται κυριολεκτικά από το πουθενά, ίσα ίσα για να εξηγηθούν όλα στο πι και φι και να μη μείνουμε με την απορία –σημάδι ότι οι σεναριογράφοι έχουν τόση φαντασία και μαεστρία στη συγγραφή σεναρίου, όση και ο Χάρης Ρώμας. Όμως, όπως είπα, οι τρομάρες είναι αρκετές και η όλη ατμόσφαιρα τρόμου που χτίζεται αργά-αργά σε αποζημιώνει με το παραπάνω για την έλλειψη σεναρίου. Άλλωστε, μόνο για την αριστουργηματική εναρκτήρια σεκάνς -που παίζει να είναι από τις καλύτερες και πιο φρικιαστικά υπέροχες που έχω δει ποτέ σε θρίλερ- η ταινία αξίζει μια ευκαιρία!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε στοιχειώσει από το ξεκίνημά της κι ας μην έχει καν σενάριο της προκοπής!

GEEKY TRIVIA
Ο σκηνοθέτης Steve Beck έχει συνολικά δύο ταινίες στο ενεργητικό του (και μια από τις μικρότερες και πιο «κουτσές» καταχωρίσεις στη Wikipedia –πάλι καλά που έκαναν τον κόπο να του φτιάξουν μία!) Η πρώτη του ταινία γυρίστηκε έναν χρόνο πριν το Ghost Ship και ήταν το Thirteen Ghosts. Υποθέτω ότι σκηνοθετεί μόνο ταινίες που έχουν τη λέξη «Ghost» στον τίτλο, γι’ αυτό και το τόσο φτωχό βιογραφικό! Παρόλα αυτά, έχει σκηνοθετήσει αρκετά διαφημιστικά. Χωρίς φαντάσματα.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αν και τα έβγαλε τα λεφτά της στο τέλος, οι κριτικές ήταν ιδιαιτέρως απογοητευτικές, οπότε δεν νομίζω να το ξανασκέφτηκε κανείς ποτέ για σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ξεκινά η αναζήτηση του μυστηριώδους πλοίου…

Ώρα για εξερεύνηση…

Ουπς!

The Midnight Meat Train: Τερματικός σταθμός…

Σκηνοθεσία: Ryuhei Kitamura
Σενάριο: Jeff Buhler
Μουσική: Johannes Kobilke, Robb Williamson
Ηθοποιοί: Bradley Cooper, Vinnie Jones, Leslie Bibb
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★★★
Αγωνία: ★★★★★

THE MIDNIGHT MEAT TRAIN (2008)
Mατοβαμμένο διαμαντάκι σου έχω σήμερα –όχι από αυτά της Αφρικής! Και πώς να μην είναι διαμαντάκι η σημερινή ταινία, αφού είναι βασισμένη σε μικρή ιστορία του μετρ του τρόμου, Clive Barker, δημιουργού του Hellraiser, του Candyman και διάφορων άλλων φρικαλεοτήτων που έχουν στοιχειώσει τα παιδικά μας χρόνια! All aboard, λοιπόν, και ξεκινάμε το ταξίδι μας. Επόμενος σταθμός: οι εφιάλτες που θα σε στοιχειώνουν κάθε φορά που θα προλαβαίνεις τον τελευταίο συρμό του μετρό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Leon είναι ένας Νεοϋορκέζος φωτογράφος που προσπαθεί να αποτυπώσει τη σκληρή και επικίνδυνη πλευρά της πόλης στις φωτογραφίες του, ελπίζοντας να παρουσιάσει τα έργα του σε μια γκαλερί. Ένα βράδυ, σώζει στην αποβάθρα του μετρό μια νεαρή κοπέλα από μια συμμορία. Όταν την επόμενη μέρα ανακαλύπτει ότι η κοπέλα αγνοείται, αποφασίζει να ερευνήσει το μυστήριο περισσότερο και η έρευνά του τον οδηγεί σε παρόμοιες υποθέσεις εξαφάνισης. Αυτό που δεν γνωρίζει ακόμη, είναι οι φρικαλεότητες που συμβαίνουν κάθε νύχτα στο τελευταίο τρένο της γραμμής…

Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορία τρόμου με έναν συνηθισμένο serial killer –πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι κάτι τέτοιο, αφού μιλάμε για σενάριο βασισμένο σε ιστορία του Barker; Η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σκοτεινή απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς, αλλά δεν θα σου κάνω σπόιλερ, για να μη σου χαλάσω το τέλος! Άλλωστε, καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία, όλο και περισσότερες πτυχές της αρχίζουν να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σου, προετοιμάζοντάς σε για την παράνοια που περιμένει να σε υποδεχτεί στον τερματικό σταθμό!

Η ταινία έχει σαφέστατα την κατάλληλη ατμόσφαιρα για μια τέτοια ιστορία: ανατριχιαστική, σκοτεινή -σχεδόν καταθλιπτική σε διάφορα σημεία, ενώ ακόμα και οι σκηνές φρίκης και ωμής βίας (μιλάμε για τόσο αίμα, που καταντά γελοίο!) μοιάζουν προσεκτικά στυλιζαρισμένες, λες και πρόκειται για κάποιο μακάβριο έργο τέχνης. Λογικό, μιλάμε για Ιάπωνα σκηνοθέτη, οι άνθρωποι τα έχουν στα γονίδιά τους τα θρίλερ!

Σε κάποια σημεία, ίσως, η αφήγηση γίνεται λίγο πιο αργόσυρτη, αλλά αυτό είναι λογικό, μια και μιλάμε για ένα σενάριο που δεν προοριζόταν εξ’ αρχής για ταινία μεγάλου μήκους – αλλά οι εναλλαγές με τις σκηνές δράσης βοηθάνε να διατηρηθεί κάπως ένας σταθερός ρυθμός, ενώ το τελευταίο τέταρτο της ταινίας είναι γεμάτο δράση κι ένταση και σε αποζημιώνει στο έπακρο. Εκτός αυτού, η ταινία έχει και τη Brooke Shields, σε μικρό ρόλο μεν, αλλά αγαπάμε Brooke Shields δε –κι αν δεν την αγαπάς, φύγε τώρα από αυτή τη σελίδα και μην ξαναπατήσεις το ποδάρι σου μέχρι να μάθεις απ’ έξω όλους τους διαλόγους στη Γαλάζια Λίμνη!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ανέβα στο τρένο, κρατήσου από τη χειρολαβή κι απόλαυσε το ταξίδι!

GEEKY TRIVIA
Στις σκηνές που εκτυλίσσονται στην γκαλερί παρουσιάζονται και μερικοί αυθεντικοί πίνακες του ίδιου του Clive Barker. Δεν είναι και δύσκολο να τους ξεχωρίσεις –στάζουν παράνοια!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν έχει, ήδη τράβηξαν αρκετά τη μικρή ιστορία για να γίνει ταινία, πόσο παραπάνω να την τραβήξουν πια, ώστε να δώσει και σίκουελ; Ήδη έχουμε φάει στη μάπα 9 περισσότερα Haillraiser απ’ όσα έπρεπε να είχαν βγει, μην κάνουμε λάστιχο ό,τι γράφει ο Barker!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Γι’ αυτό δεν τρέχουμε να μπούμε όταν κλείνουν οι πόρτες του συρμού!

Δεν θες να τον πετύχεις απέναντί σου στο μετρό…

Θα χώσει τη μύτη του…

Hostel: Το check out δεν θα είναι όπως το περίμενες…

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

HOSTEL (2005)
Ξεκίνησαν οι μεγάλοι καύσωνες -σημάδι ότι το καλοκαίρι έφτασε επισήμως. Και μια και είναι η περίοδος που όλοι σκέφτονται τις καλοκαιρινές διακοπές (ασχέτως αν θα πάνε ή όχι), ας δούμε σήμερα μια ταινία με ταξιδιωτικό θέμα! Μαγευτικά τοπία, ευρωπαϊκός αέρας, ξεφάντωμα και διαμελισμοί μέσα σε σκοτεινά μπουντρούμια! Δεν ξέρω αν είναι στα άμεσα σχέδιά σου να γυρίσεις μια ξένη χώρα με σακίδιο στην πλάτη, αλλά μετά τη σημερινή ταινία, θα φροντίσεις να κλείνεις πάντα πεντάστερο ξενοδοχείο και ν’ αμπαρώνεις και την πόρτα κιόλας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paxton και ο Josh είναι δυο αμερικανοί φοιτητές που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, παρέα με έναν Ισλανδό φίλο τους. Θέλοντας να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες γίνεται, θα ακολουθήσουν την προτροπή του Alexi -ενός τύπου που γνωρίζουν σε ένα κλαμπ- και θα ταξιδέψουν μέχρι τη Σλοβακία, για να μείνουν σε έναν ξενώνα που δέχεται φοιτητές από όλο τον κόσμο. Εκεί θα γνωριστούν αμέσως με δύο φίλες που θ’ αναλάβουν να τους ξεναγήσουν. Αυτό που δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι ο ξενώνας αποτελεί απλώς βιτρίνα για κάτι πολύ πιο μοχθηρό και θανατηφόρο…

Torture porn από τα λίγα το Hostel, με σκηνές που πρόκειται να σε φτάσουν στα όριά σου και να σε κάνουν να γυρίσεις το πρόσωπό σου αλλού. Ο Eli Roth είναι γνωστό αρρωστάκι του χώρου κι έχει σκαρφιστεί αρκετές ταινίες τρόμου βγαλμένες από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες σου. Αν και δίχασε αρκετά τους κριτικούς –με πολλούς από αυτούς να χαρακτηρίζουν τις γραφικές σκηνές ως υπερβολικές και με μόνο στόχο να διεγείρουν το αρρωστημένο για αίμα κοινό- κάποιοι θεώρησαν ότι αποτέλεσε και μια κριτική πάνω στον υπερκαταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας, όπου τα πάντα είναι εφικτά με το ανάλογο αντίτιμο.

Δεν ξέρω αν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο Roth (χλωμό το κόβω!), αλλά η ταινία -έστω και άθελά της- είναι μια βουτιά στα βάθη της σκοτεινής πλευράς της ανθρωπότητας και μια σπουδή πάνω στην ηθική, τις ανθρώπινες επιθυμίες και το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει κάποιος για να τις ικανοποιήσει. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι κεντρικοί ήρωες μετατρέπονται σε θύματα ακολουθώντας τη δική τους ανάγκη να ικανοποιήσουν τις όποιες επιθυμίες τους, αδιαφορώντας για την ηθική τους υπόσταση.

Οι χαρακτήρες είναι ουσιαστικά μονοδιάστατοι και σχεδόν απεχθείς –σαν καρικατούρες από σεξοταινία με κολλεγιόπαιδα- αλλά ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του σκηνοθέτη. Όχι τόσο να σε κάνει να τους αντιπαθήσεις, όσο να παίξει με το στερεότυπο των «χαζών αμερικάνων που ψάχνουν μόνο σεξ και ποτό», προσγειώνοντάς τους απότομα στην σκληρή πραγματικότητα που αγνοούσαν. Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο Roth μοιάζει να αγνοεί αυτό που ο ίδιος παρουσιάζει ως ωμή πραγματικότητα, αφού γι’ αυτόν η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι σαν το Βασίλειο των Μπουρδέλων, όπου πάνε όλοι επειδή έχει τζάμπα ναρκωτικά, οι γυναίκες είναι όλες πόρνες και οι υπόλοιποι κάτοικοι απλώς σε σκοτώνουν στον δρόμο για τσιχλόφουσκες.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται η Σλοβακία στην ταινία, τουλάχιστον, πράγμα που -όπως ήταν αναμενόμενο- ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται θα προκαλούσε ζημιά στην εικόνα της στο εξωτερικό και θα απέτρεπε πολλούς από το να την επισκεφθούν. Το πραγματικά διασκεδαστικό είναι πως ούτε μια σκηνή της ταινίας δεν κινηματογραφήθηκε στη Σλοβακία, αλλά τα γυρίσματα έγιναν στην Πράγα, λόγω του χαμηλού κόστους των στούντιο εκεί!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την με δική σου ευθύνη και έχε έναν κουβά πρόχειρο κάπου κοντά!

GEEKY TRIVIA
Στην πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο κλήθηκαν δύο ασθενοφόρα για να παραλάβουν δύο από τους θεατές. Ένας άντρας βγήκε από την αίθουσα μετά από μια σκηνή άγριου βασανισμού, λιποθύμησε και… έπεσε από τις σκάλες, ενώ μια γυναίκα, σε άλλη σκηνή βασανισμού, νόμιζε ότι πάθαινε καρδιακή προσβολή και κάλεσε βοήθεια. Ξέρεις ότι η ταινία σου είναι απολύτως ρεαλιστική όταν πέφτουν οι θεατές σαν τις μύγες!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έκανε τρελή εμπορική επιτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την ξεχειλώσουν!

  • Hostel: Part II (2007) ★★★☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται πάλι στη Σλοβακία και λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αυτή τη φορά με γυναίκες ως κεντρικούς χαρακτήρες. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά δεν επικεντρώνεται μόνο στα επίδοξα θύματα, αλλά και τους θύτες τους. Έχει αρκετές ανατροπές, παρόλα αυτά -σε σχέση με την πρώτη- πάτωσε.
  • Hostel: Part III (2011)
    Μια παρέα φίλων ταξιδεύει στο Las Vegas για το bachelor party ενός από αυτούς και καταλήγουν κεντρικές ατραξιόν σε ένα φρικιαστικό, αιματηρό παιχνίδι πλουσίων. H ταινία δεν έχει σχέση με τον Eli Roth, είναι η πρώτη που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ (προφανώς λόγω χαμηλού budget) και διενεμήθη απευθείας σε DVD.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Για την ώρα, η τρίτη ταινία αποτελεί και την ταφόπλακα όλης της σειράς. Όμως έχει μαζέψει καλό φαν κλαμπ, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε 2-3 ακόμη συνέχειες –ακόμη χαμηλότερης ποιότητας, ασφαλώς!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τι ειδυλλιακό τοπίο για να ψοφολογήσεις!

Πράγματα που δεν θες να δεις μπροστά σου όταν ξυπνάς δεμένος σε υπόγειο!

Απότομη διακοπή στις διακοπές του…

 

Cabin Fever: Δεν θα βρεις αντιβίωση γι’ αυτό!

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Randy Pearlstein, Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Rider Strong, Jordan Ladd, Joey Kern κ.α
Είδος: Black Comedy, Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

CABIN FEVER (2002)
Αν έχεις κανονίσει εξόρμηση σε κάνα εξοχικό για το τριήμερο της Πρωτομαγιάς, δες πρώτα αυτή την ταινία –ίσως σε πείσει να κάτσεις στο σπιτάκι σου! Η σημερινή πρόταση ό,τι πρέπει για μικροβιοφοβικούς, υποχόνδριους και κατά φαντασίαν ασθενείς, μια και πραγματεύεται φρικαλέες ασθένειες, σαρκοφάγα βακτηρίδια και μεταδοτικούς χτικιάρηδες! Ό,τι πρέπει για να τρέξεις στον καθρέφτη να ελέγξεις κάθε σπιθαμή του κορμιού σου και μετά να αναζητήσεις εναγωνίως ιατρικές συμβουλές και διαγνώσεις. Στο Google.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Πέντε κολεγιόπαιδα πηγαίνουν για διακοπές (δηλαδή, ποτό, ναρκωτικά και σεξ) σε μια απομονωμένη καλύβα κάπου στο δάσος –κάτι που το 90% των θρίλερ μάς έχει διδάξει ότι είναι κακή ιδέα! Εκεί, έρχονται σε επαφή με έναν ερημίτη, ο οποίος τους ζητά βοήθεια, καθώς μοιάζει να έχει προσβληθεί από κάποια φριχτή ασθένεια που τρώει τη σάρκα. Τρομαγμένοι, τον διώχνουν μακριά, αλλά το κακό έχει ήδη γίνει, καθώς σύντομα έρχεται η σειρά τους να παρουσιάσουν συμπτώματα της ασθένειας, η οποία δείχνει να εξαπλώνεται ραγδαία…

Σταθερός στις αξίες του ο Eli Roth, παρουσιάζει άλλη μία ταινία γεμάτη αίμα, φρίκη και αηδιαστικούς θανάτους. Αν και, για την ακρίβεια, αυτή είναι η ταινία που ξεκίνησε το σερί του, μια και αποτελεί το σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Όχι ότι με χαλάει προσωπικά το στυλ του, μια και λατρεύω και το horror genre, αλλά και αυτόν. Όμως με την περίπτωση του Cabin Fever δεν τρελάθηκα κιόλας, για να είμαι ειλικρινής. Μάλλον ευθύνεται το γεγονός ότι, ενώ πρόκειται για μαύρη κωμωδία, τα κωμικά στοιχεία είτε μοιάζουν τελείως ξένα με το όλο ύφος της ταινίας ή είναι τόσο σουρεαλιστικά που δείχνουν τελείως ασύνδετα, σαν να μπήκαν εμβόλιμα από κάποια παρωδία τρόμου.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, φυσικά, μια και η ταινία τα πήγε πολύ καλά στο box office, παρά τις μέτριες κριτικές. Οι οποίες ήταν και απολύτως δικαιολογημένες, μια και η ταινία δεν προσπαθεί και πολύ να πρωτοτυπήσει –από τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες-καρικατούρες και τις (υπερβολικά πολλές) σεναριακές τρύπες που βγάζουν μάτι, μέχρι τη φρίκη για χάρη της φρίκης, χωρίς να γίνεται η παραμικρή προσπάθεια να εμβαθύνουν λίγο παραπάνω στο σενάριο. Εντάξει, θα μου πεις ότι σπλατεριά είναι και όσοι την είδαν ήξεραν από πριν τι θα δούνε, δεν περίμεναν και βαθυστόχαστους διαλόγους σε ταινία του Roth.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, μέτριο το αποτέλεσμα αλλά υποφερτό, κάτι σαν ένα ελαφρύ κρυολόγημα! Το δικαιολογώ επειδή ήταν η πρώτη του δουλειά.

GEEKY TRIVIA
Ο ηχολήπτης της ταινίας, είναι παράλληλα και τυχερός και γκαντέμης. Τυχερός διότι έχει επιζήσει από το αληθινό σαρκοβόρο βακτηρίδιο και γκαντέμης, διότι το κόλλησε σε νοσοκομείο μετά από μια ασήμαντη επέμβαση (άλλος ένας λόγος να μην πατήσω το ποδάρι μου ποτέ σε νοσοκομείο). Νοσηλεύτηκε 13 ημέρες σε μονάδα εντατικής θεραπείας και σύμφωνα με δήλωσή του, το μακιγιάζ στην ταινία είναι 100% ακριβές! Φαντάζομαι τον ενθουσιασμό του όταν έμαθε το σενάριο της ταινίας που θα δούλευε!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία είχε ένα μέτριο σίκουελ, ένα ακόμη χειρότερο πρίκουελ -με τα οποία δεν είχε καμιά ανάμιξη ο Eli Roth- κι ένα τραγικό remake!

  • Cabin Fever 2: Spring Fever (2009) ★☆☆☆☆
    Συνεχίζοντας λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένα φορτίο με μολυσμένο νερό καταλήγει στο γυμνάσιο μικρής κωμόπολης, μολύνοντας σιγά σιγά όλους τους μαθητές και το προσωπικό του σχολείου, που ετοιμάζονται για την ετήσια βραδιά χορού. Η ταινία προσπαθεί να διατηρήσει το κωμικό ύφος και αυξάνει τα ποσοστά φρίκης, αλλά είναι ακόμη πιο τραγική και αδιάφορη από την αρχική.
  • Cabin Fever: Patient Zero (2014) ☆☆☆☆☆
    Η ταινία διηγείται τα origins του θανατηφόρου ιού και διαδραματίζεται σε ένα απομονωμένο νησί, όπου μια ομάδα επιστημόνων μελετά τον αρχικό ασθενή, ενώ παράλληλα μια η παρέα κάνει bachelor party στην παραλία. Κάτι τέτοιο, δηλαδή, ήταν τόσο βαρετή και αδιάφορη που την έβλεπα σιδερώνοντας και τα μισά δεν τα πρόσεξα. Το γεγονός ότι πάει να το παίξει σοβαρό θρίλερ, χωρίς ίχνος κωμωδίας, κάνει τα πράγματα πιο ανυπόφορα…
  • Cabin Fever (2016)
    Τελείως αχρείαστο remake, το οποίο χρησιμοποιεί το ίδιο σενάριο με το αρχικό, με ελάχιστες αλλαγές. Ήταν αναμενόμενο το ότι θα πάτωνε τελείως…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Μετά τις απογοητευτικές κριτικές του remake, ελπίζω να αποφάσισαν να αφήσουν το franchise να ψοφήσει οριστικά!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Μεγάλο πρόβλημα η ξηρή επιδερμίδα…

Αυτό είναι που λένε «έφαγε τα μούτρα της»;

Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να καθαρίσεις τα αυτιά σου!