Piranha 3D: Κολυμπάς πιο γρήγορα απ’ όσο μασουλάνε;

10spiranha_posterΣκηνοθεσία: Alexandre Aja
Σενάριο: Pete Goldfinger, Josh Stolberg
Μουσική: Michael Wandmacher
Ηθοποιοί: Elisabeth Shue, Adam Scott, Christopher Lloyd, Jerry O’Connell κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★
★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

PIRANHA 3D (2010)
Τελευταία ταινία που προτείνω για το φετινό καλοκαίρι κι έπρεπε να διαλέξω ένα φεστιβάλ αίματος, φρίκης και αηδίας για να σου μαγαρίσω τα υπόλοιπα μπάνια – μια και θα σε κάνει να το σκεφτείς πολύ καλά πριν ξαναμπείς στο νερό! Φυσικά, η ταινία διαδραματίζεται σε λίμνη και όχι στη θάλασσα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία μια και οι περισσότερες φοβίες δεν φημίζονται τόσο για τη λογική τους!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια μικρή πόλη που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Βικτώρια ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους χιλιάδες φοιτητές που σκοπεύουν να έρθουν για να γιορτάσουν ξέφρενα τις ανοιξιάτικες διακοπές τους. Ένας μικρός σεισμός, όμως, πρόκειται να αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες στο τοπικό οικοσύστημα, καθώς απελευθερώνει ένα κοπάδι από προϊστορικά πιράνχα από το υποθαλάσσιο σπήλαιο στο οποίο ζούσαν απομονωμένα. Η τοπική σερίφης, με τη βοήθεια μια ομάδας σεισμολόγων και ενός θαλάσσιου βιολόγου προσπαθεί να αποτρέψει το μακελειό που θα ακολουθήσει αν τα πιράνχα καταφέρουν να έρθουν σε επαφή με τους χιλιάδες ανυποψίαστους παραθεριστές που διασκεδάζουν ανέμελοι μέσα στο νερό…

Η ταινία είναι για πολύ λίγους. Ουσιαστικά, για όσους αντέχουν τις ακραίες σκηνές φρίκης, οι οποίες σε αρκετά σημεία αγγίζουν τα όρια της καφρίλας. Φυσικά, φαντάζομαι ότι ο μεγάλος κράχτης για τον ανδρικό πληθυσμό ήταν η πληθώρα από στήθη και κωλομέρια που λικνίζονται ανέμελα σε όλη –ΟΛΗ λέμε!- τη διάρκεια της ταινίας! Το παράδοξο (κι εντελώς σπάνιο για τα κινηματογραφικά δεδομένα) είναι ότι, ενώ το Piranha 3D δεν είχε ειδική προβολή για τους κριτικούς, παρόλα αυτά κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις και ν΄αποσπάσει πολύ καλές κριτικές. Ίσως έπαιξε κάποιο μικρό ρόλο και το προαναφερθέν βυζομάνι που παρέλασε από την οθόνη, φυσικά!

Αν και ολόκληρο το σενάριο είναι τραβηγμένο από το μαλλί και μοιάζει με μια φτηνή δικαιολογία για σοφτ πορνό, η αλήθεια είναι ότι από άποψη ψυχαγωγίας και δράσης η ταινία παίρνει άριστα. Ο Aja έχει ήδη μεγάλη εμπειρία στις ταινίες τρόμου, καθώς είχε προηγηθεί το γαλλικό High Tension και τα The Hills Have Eyes και Mirrors –όλα αρκετά επιτυχημένα- και ξέρει πώς να στήσει το ανάλογο σκηνικό, αλλά και πώς να φτιάξει σταδιακά την ατμόσφαιρα. Η ταινία είναι πολύ καλά σκηνοθετημένη, διαθέτει ένα ensemble cast για όλα τα γούστα και 3-4 cameos από γνωστούς ηθοποιούς ή… πορνοστάρ, έχει χιούμορ, γρήγορο ρυθμό, μπόλικες καλογυρισμένες σκηνές, ωραία υποβρύχια πλάνα και αίμα με τους κουβάδες! Προσωπικά με ενόχλησε μόνο το υπερβολικό γυμνό (ναι, υπάρχει και τέτοιο πράγμα!), που από ένα σημείο κι έπειτα απλώς αποσπά την προσοχή, καθώς και μερικά gags με πέη που μοιάζουν ν’ απευθύνονται σε δεκαπεντάχρονα που χαζογελάνε ακόμα με τέτοιες φάσεις.

Όλα αυτά, φυσικά, αν δεν πάρεις το Piranha 3D στα σοβαρά και το δεις ακριβώς γι’ αυτό που είναι: μια ταινία με ψάρια-δολοφόνους που κατασπαράζουν άγρια και με συνοπτικές διαδικασίες όποιον βρεθεί στο δρόμο τους! Και βυζιά. Μην ξεχνάμε τα βυζιά.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν σου αρέσουν οι ανελέητες σπλατεριές, τότε θα γουστάρεις μέχρι οργασμού!

GEEKY TRIVIA
Στο ξεκίνημα της ταινίας, ο χαρακτήρας του Richard Dreyfuss τραγουδά μέσα στη βάρκα το τραγούδι “Show me the way to go home”. Είναι το ίδιο τραγούδι που είχε τραγουδήσει 35 χρόνια νωρίτερα ο χαρακτήρας που υποδυόταν στο “Jaws”!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία, ουσιαστικά, είναι remake, ασχέτως αν δεν κράτησε κανένα από τα στοιχεία της αρχικής ταινίας. Επίσης, έδωσε ένα κατάπτυστο σίκουελ, στο οποίο θ’ αναφερθώ εκτενώς στη συνέχεια, διότι είναι ΤΟΣΟ κακό, που κανονικά του αξίζει ολόδικό του άρθρο στην κατηγορία των b-movies!

  • Piranha (1978) ★★☆☆☆
    Μια πραγματογνώμονας ασφαλιστικής εταιρείας ερευνά την εξαφάνιση δύο εφήβων κοντά σε μια λίμνη, με τη βοήθεια ενός ντόπιου. Τα ίχνη τους οδηγούν σε μια φαινομενικά εγκαταλελειμμένη στρατιωτική βάση, όπου θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν ξεχασμένο επιστήμονα, ο οποίος φροντίζει ένα νέο είδος πιράνχα –κατάλοιπο πειραμάτων κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ.
  • Piranha II: The Spawning (1981) ★☆☆☆☆
    Αθλιότατο και εντελώς γελοίο σίκουελ, στο οποίο τα πιράνχα εξελίσσονται και… πετάνε! Ευτυχώς, δεν πέταξε από το παράθυρο κι η καριέρα του πρωτοεμφανιζόμενου, τότε, σκηνοθέτη της, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον James Cameron! Μάλιστα, ο ίδιος έχει αποκηρύξει την ταινία μετά βδελυγμίας και αποκαλεί σκηνοθετικό του ντεμπούτο το The Terminator!
  • Piranha (1995)
    Σχεδόν πανομοιότυπο remake της αρχικής ταινίας, για λογαριασμό του τηλεοπτικού δικτύου Showtime. Έφαγε μούντζες με χέρια και πόδια, αλλά είχε κι αυτό μια πρωτοεμφανιζόμενη παρουσία: την ηθοποιό Mila Kunis!
  • Piranha 3DD (2012) ★☆☆☆☆
    Κι ερχόμαστε στη φόλα. Όσο εξαιρετικό ήταν το πρώτο φιλμ, τόσο άθλιο είναι το σίκουελ –λογικό, αφού βιάστηκαν να το γυρίσουν για να εξαργυρώσουν την αρχική επιτυχία. Η ιστορία διαδραματίζεται ένα χρόνο μετά τα αρχικά γεγονότα, σε διαφορετική λίμνη και, για την ακρίβεια, σε ένα υδάτινο πάρκο ή όπως στα τσακίδια μεταφράζεται το waterpark στα ελληνικά! Ναι, καλά κατάλαβες, τα πιράνχα καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να μπουκάρουν στο πάρκο και γίνεται της μουρλής ασχέτως αν το μόνο που αρκεί να κάνουν όλοι είναι να βγούνε έξω από τις ηλίθιες πισίνες που φτάνουν μέχρι το γόνατο!
    Η ταινία ξεκινάει σχετικά φυσιολογικά, στη συνέχεια προσπαθεί να γίνει αυοσαρκαστική, μέχρι που το πράγμα ξεφεύγει και ο αυτοσαρκασμός καταντάει απλή γελοιότητα και τρως στη μάπα χίλιες δυο απιθανότητες, εντελώς κωμικές σκηνές καταστροφής και θανάτου που μόνο σε παρωδίες είχες δει ως τώρα και τον @%^$#@* τον David Hasselhoff ντυμένο ναυαγοσώστη, ο οποίος κάνει κανονική κατάληψη στο τελευταίο μισάωρο παίζοντας για ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ τον εαυτό του και κάνοντας κρύα, προβλέψιμα αστεία για το πόσο έχει γεράσει! ΑΡΓΚ! Ούτε τα βυζιά και οι κώλοι δεν σώζουν την κατάσταση αυτή τη φορά, μια και είναι απλώς ξαναζεσταμένο φαγητό, ενώ το τέλος της ταινίας είναι τόσο εξωφρενικό που κάνει τα ιπτάμενα πιράνχα του Cameron να μοιάζουν με πυγολαμπίδες!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θα έλεγε κανείς ότι η παταγώδης αποτυχία του Piranha 3DD σκότωσε οριστικά οποιοδήποτε μέλλον είχε το franchise. Έλα, όμως, που έχουν πολλά λεφτά για πέταμα ακόμα στις ΗΠΑ και υπάρχουν σχέδια για ένα ακόμη σίκουελ, το οποίο θα κυκλοφορήσει μάλλον απευθείας σε DVD και θα συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η πρώτη ταινία. Ε, λογικό, έτσι όπως τελείωσε το δεύτερο, δεν το έσωζαν με τίποτα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Άχου το, μωρέ!

Άχου το, μωρέ!

Όλο χαρές και πανηγύρια, μέχρι να σκάσουν μύτη τα ψαράκια!

Όλο χαρές και πανηγύρια, μέχρι να σκάσουν μύτη τα ψαράκια!

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να χάσεις κιλά γρήγορα, υποθέτω...

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να χάσεις κιλά γρήγορα, υποθέτω…

Joy Ride: Γελάει καλύτερα όποιος μένει ζωντανός στο τέλος.

00sjoy-ride-posterΣκηνοθεσία: John Dahl
Σενάριο: J. J. Abrams, Clay Tarver
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Paul Walker, Steve Zahn, Leelee Sobieski
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★☆☆☆
Φρίκη: ★
★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆
Αγωνία: ★★★★

JOY RIDE (2001)
Οι διακοποταινίες συνεχίζονται με τη σημερινή πρόταση. Αποτελεί μια από τις μεγάλες επιτυχίες του αδικοχαμένου μακαρίτη Paul Walker, ο οποίος είχε ήδη πρωταγωνιστήσει και στο πρώτο Fast and Furious την ίδια χρονιά και είχε αρχίσει να αποκτά φήμη. Το σενάριο (κατά το ήμισυ) και η παραγωγή ανήκουν στον J. J. Abrams, ο οποίος δεν είχε κάνει τότε ακόμη τον κόσμο να παραμιλά με το Lost, αλλά είχε ήδη τη σειρά Alias στο ενεργητικό του. Και το θέμα της θα σε κάνει να αποφεύγεις τις μεγάλες οδικές αρτηρίες και τις εθνικές οδούς για ένα διάστημα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Lewis, φοιτητής στην California, ετοιμάζεται να επιστρέψει σπίτι για τις καλοκαιρινές διακοπές. Αποφασίζει να εξαργυρώσει το αεροπορικό εισιτήριό του και ν’ αγοράσει ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, με σκοπό να περάσει από το Colorado και να πάρει μαζί και τη Venna, παιδική φίλη με την οποία έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα. Στην πορεία, όμως, προκύπτει μια παράκαμψη, καθώς πρέπει να βγάλει με εγγύηση από τη φυλακή τον αδελφό του, Fuller. Σε μια από τις στάσεις τους, ο Fuller αγοράζει ένα παλιό ράδιο CB, με το οποίο κρυφακούνε τις συζητήσεις των φορτηγατζήδων. Όταν αποφασίζουν να κάνουν φάρσα σε έναν από αυτούς -που αυτοαποκαλείται Rusty Nail- με τον Lewis να παριστάνει τη γυναίκα, το πράγμα στραβώνει γρήγορα…

Το Joy Ride είναι ένα ευχάριστο θρίλερ, γεμάτο ένταση και αγωνία που θα σου θυμίσει αρκετά το παλιότερο The Hitcher«Ωτοστόπ του Τρόμου» όπως είχε μεταφραστεί εδώ). Εκτός αν δεν το έχεις δει εκείνο, οπότε μάλλον δεν θα στο θυμίσει! Σίγουρα, έχει κι αυτό τα προβληματάκια του, κυρίως όσον αφορά τις μαζεμένες παπαριές που κάνουν οι πρωταγωνιστές για να σπρώξουν την πλοκή και τον «κακό», ο οποίος δείχνει να είναι τόσο πανούργος, έξυπνος και πανταχού παρών που αναρωτιέσαι πώς διάολο κατέληξε νταλικέρης κι όχι villain σε ταινία του James Bond!

Η χημεία των χαρακτήρων είναι ιδανική, πάντως, και ο κακός είναι αρκούντως creepy και ανατριχιαστικός και οδηγεί μια τεράστια νταλίκα που -όπως και να το κάνουμε- από μόνες τους είναι ήδη αρκετά τρομακτικά οχήματα και χωρίς να πρωταγωνιστούν σε θρίλερ! Η ταινία δεν κάνει κοιλιές, έχει σταθερή ροή, αρκετό χιούμορ για να είναι όσο ανάλαφρη χρειάζεται να είναι και, φυσικά, μπόλικες δόσεις αγωνίας, ώστε να κρατά την αδρεναλίνη σε υψηλή στάθμη –κάπως σαν να βρίσκεσαι κι εσύ μέσα σε ένα αυτοκίνητο τρέχοντας σαν παλαβός για τη ζωή σου! Καθόλου περίεργο που έγινε μεγάλη επιτυχία. Το περίεργο είναι ότι γυρίστηκαν έξι διαφορετικά κλεισίματα, λες και ο σκηνοθέτης κάλυψε όλες τις πιθανότητες για να διαλέξουν ποιο τους άρεσε καλύτερα. Αν κρίνω από τα καλά λόγια των κριτικών, μάλλον διάλεξαν το ιδανικότερο τέλος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε κάνει να δεις τους νταλικέρηδες με μισό μάτι. Όχι ότι δεν τους έβλεπες ήδη έτσι…

GEEKY TRIVIA
Ο βρετανικός τίτλος της ταινίας ήταν Roadkill, καθώς στο Ηνωμένο Βασίλειο, η έκφραση «Joy ride» έχει διαφορετική σημασία. Για τους αμερικάνους, είναι ένα ταξίδι αναψυχής με το αυτοκίνητο, αλλά για τους βρετανούς είναι η κλοπή αυτοκινήτου από ανήλικο, ο οποίος στη συνέχεια το σμπαραλιάζει είτε κάνοντας αγώνες με άλλους ή παίζοντας κυνηγητό με τους μπάτσους.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Μια και πήγε καλά, ήταν μαθηματικώς βέβαιο ότι θα αποκτούσε και sequels, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε αρκετά πρόσφατα. Οι συνέχειες, φυσικά, είναι πολύ πιο αιματηρές, με τον Rusty Nail να έχει μετατραπεί πλέον σε full-time slasher killer που σκοτώνει με ψαγμένους τρόπους. Αλίμονο!

  • Joy Ride 2 (2008) ★★★

☆☆
    Ένα ζευγάρι ταξιδεύει προς το Las Vegas, όπου σκοπεύουν να τελέσουν τον γάμο τους. Στο ταξίδι τους συνοδεύει η αδελφή της αρραβωνιαστικιάς και το αγόρι της, το οποίο γνώρισε online. Όταν το αυτοκίνητό τους πάθει βλάβη στην έρημο, θα αναζητήσουν βοήθεια σε ένα γειτονικό και φαινομενικά εγκαταλελειμμένο σπίτι, το οποίο θα διαρρήξουν και από το γκαράζ του οποίου θα δανειστούν ένα αυτοκίνητο. Για κακή τους τύχη, το σπίτι ανήκει στον φορτηγατζή Rusty Nail…
  • Joy Ride 3: Road Kill (2014) ★☆☆☆
    Ο Rusty Nail επιστρέφει κι είναι πιο ψυχασθενής από ποτέ, αφού αυτή τη φορά καταδιώκει ολόκληρη την ομάδα ενός οδηγού αγώνων ταχύτητας, επειδή… εμ, τον προσπέρασαν άγαρμπα στον δρόμο. Η ταινία έχει σαφέστατα πιο gore χαρακτήρα από την προηγούμενη, αλλά όπως το πάνε, στις επόμενες ταινίες ο τύπος θ’ αποκεφαλίζει όποιον έχει βάλει αεροτομή στο αυτοκίνητό του ή ξεπαρκάρει χωρίς να βγάλει φλας…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Είναι νωρίς για ν’ ακουστεί κάτι, αλλά είναι αρκετά πιθανή μια μελλοντική προσθήκη ή περισσότερες, μια και δεν το έχουν ξεζουμίσει ακόμα όσο μπορούσαν το franchise!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

JR1

Τα αδέλφια έχουν όρεξη για πλάκες.

JR2

Το γέλιο σού βγαίνει ξινό όταν σε παίρνει στο κυνήγι ένα τριαξονικό!

JR3

Τα έβαλαν με τον λάθος φορτηγατζή…

Sleepaway Camp: Οι νταήδες δεν χωράνε σε αυτή την κατασκήνωση!

classicsposterΣκηνοθεσία: Robert Hiltzik
Σενάριο: Robert Hiltzik
Μουσική: Edward Bilous
Ηθοποιοί: Felissa Rose, Mike Kellin, Katherine Kamhi, Jonathan Tiersten κ.α.
Είδος: Slasher
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★☆☆☆

Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

SLEEPAWAY CAMP aka NIGHTMARE VACATION (1983)
Καλοκαίριασε για τα καλά, οπότε ας δούμε μια ταινία για τις χαρές της κατασκήνωσης! Αν και θεωρείται απολύτως καλτ στις ΗΠΑ, εγώ δεν την είχα καν ακουστά και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην γνώριζες ούτε εσύ την ύπαρξή της. Κυκλοφόρησε την περίοδο που οι ταινίες με λίμνες, κατασκηνώσεις και ψυχάκηδες που σφάζουν teenagers ήταν στην ακμή τους, χάρη στο Friday the 13th! Το Sleepaway Camp, όμως -αν και πατάει στο ίδιο σκεπτικό- διαφέρει αρκετά και, παρά τα κάμποσα ελαττώματά του, καταφέρνει να κλέψει την παράσταση για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο (που θα αναφέρω στη συνέχεια). Προειδοποίηση: μην κάνεις το λάθος να διαβάσεις την υπόθεση στη Wikipedia, διότι θα φας γερό σπόιλερ και θα κλαις!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Οχτώ χρόνια μετά από ένα ατύχημα στη λίμνη, το οποίο κόστισε τη ζωή στον πατέρα και τον αδελφό της, η Angela –που πλέον μεγαλώνει υπό την επίβλεψη της θείας της- πηγαίνει για το καλοκαίρι στην κατασκήνωση Arawak, με τον ξάδελφό της, τον Ricky. Εσωστρεφής και απόμακρη από τη φύση της, αρχίζει να δέχεται αμέσως πειράγματα από τους υπόλοιπους κατασκηνωτές, κυρίως την Judy, η οποία ανήκει στον θάλαμό της. Όσο περνούν οι μέρες, όμως, αρκετοί από αυτούς που χλευάζουν την Angela ή κάνουν τη ζωή της δύσκολη, εμπλέκονται ένας-ένας σε μυστηριώδη και θανατηφόρα ατυχήματα, κάνοντας τις υποψίες να πέσουν στον υπερπροστατευτικό και ευέξαπτο Ricky, ο οποίος ξεκινά συνεχώς καυγάδες προσπαθώντας να βοηθήσει την ξαδέλφη του.

Η ταινία, λοιπόν, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός slasher της εποχής: το ανάλογο, εξοχικό σκηνικό, τους νέους πρωταγωνιστές και τον μυστηριώδη δολοφόνο που χτυπά στις σκιές. Ή μάλλον, αυτό το τελευταίο δεν ισχύει και τόσο, αφού μερικοί ψοφάνε και στο καταμεσήμερο! Στα θετικά στοιχεία ανήκει, σαφώς, η ερμηνεία της νεαρής Felissa Rose, η οποία τα σπάει χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει και πολύ -μια και το μόνο που κάνει στη μισή ταινία είναι να κοιτάζει με ένα κενό, ανατριχιαστικό βλέμμα, το οποίο είναι υπεραρκετό για να σου σηκωθεί η τρίχα κάγκελο!

Επίσης, σε αντίθεση με τα περισσότερα κακέκτυπα του Παρασκευή και 13, το Sleepaway Camp καταφέρνει να διαφοροποιηθεί αρκετά. Σίγουρα, δεν γλιτώνει τα κλισέ, αλλά το σενάριο –αν και όχι κάτι το ιδιαίτερο- αποκτά λίγο μεγαλύτερο βάθος όσο εξελίσσεται, ενώ η πληθώρα των περίεργων χαρακτήρων που διαθέτει, προσφέρει μια ποικιλία που ξεφεύγει από τα στερεότυπα ανάλογων ταινιών που αρκούνται στον παίδαρο, την ξανθιά τσούλα, τον φύτουλα με τα γυαλιά και το σεμνό πρωταγωνιστικό δίδυμο. Επίσης, χωρίς να είναι τίγκα στο αίμα και τη φρίκη (με εξαίρεση μια-δυο σκηνές), ή χωρίς να στηρίζεται σε ευφάνταστους θανάτους, καταφέρνει μια χαρά να σε τρομάξει και να σε αηδιάσει.

Φυσικά, έχει και πολλά αρνητικά… Το χειρότερο είναι ότι οι περισσότερες από τις ερμηνείες είναι κακές. Κάποιες, μάλιστα, δεν είναι απλώς κακές, αλλά επικά ανυπόφορες! Οι διάλογοι, από την άλλη, είναι ως επί το πλείστον χαζοί και τετριμμένοι. Αλλά αυτά ίσως να μη σε ενοχλήσουν τόσο –άλλωστε, τα περισσότερα slasher films είναι το ίδιο και χειρότερα αφελή. Γιατί έβαλα τόσο μεγάλη βαθμολογία, λοιπόν, αφού προφανώς δεν την αξίζει;

Διότι υπάρχει ένα στοιχείο που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει και να αποτυπωθεί στη μνήμη όσων την είδαν: το σοκαριστικά απροσδόκητο τέλος, το οποίο είναι και αυτό που οδήγησε στο cult status που απολαμβάνει η ταινία στις μέρες μας, και το οποίο για πολλούς συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο ανατρεπτικά φινάλε ταινιών τρόμου –και την εποχή που γυρίστηκε η ταινία ήταν σίγουρα το πιο απρόσμενο που είχαν δει ποτέ θεατές ως τότε στον κινηματογράφο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δώσε της μια ευκαιρία –άλλωστε, τώρα σε έχει φάει η περιέργεια για το τέλος, έτσι δεν είναι;

GEEKY TRIVIA
Η Felissa Rose έχει συμμετάσχει σε πάνω από 50 ταινίες μέχρι σήμερα –οι περισσότερες από αυτές ταινίες τρόμου. Και αν και έχει εμφανιστεί ως επί το πλείστον σε παραγωγές Β’ διαλογής ή ταινίες που κυκλοφόρησαν απευθείας σε DVD, έχει κερδίσει και αυτή επάξια τον τίτλο της Scream Queen!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το franchise έχει περάσει του λιναριού τα πάθη. Η τέταρτη ταινία ξεκίνησε να γυρίζεται το 1992, ώσπου φαλίρισε η εταιρεία παραγωγής, μετά από μόλις 32 λεπτά νέου υλικού. Το 2012, στο υλικό αυτό προστέθηκαν σκηνές από τις προηγούμενες ταινίες για γέμισμα, οπότε η ταινία μοιάζει με ένα αδιάφορο recap, σαν αυτά που βλέπεις στις τηλεοπτικές σειρές. Η τελευταία ταινία δε, ολοκληρώθηκε το 2003, αλλά τα εφέ ήταν άθλια, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούσε να βρει εταιρεία διανομής. Μέχρι το 2008 τα εφέ είχαν βελτιωθεί, έγιναν και πρόσθετα γυρίσματα και η ταινία βρήκε, επιτέλους, τον δρόμο προς τα σινεμά.
Κανένα σίκουελ, ασφαλώς, δεν είχε τον αντίκτυπο της αρχικής ταινίας –λογικό, αφού κι εκείνη ξεχώρισε χάρη στο φινάλε της.

  • Sleepaway Camp II : Unhappy Campers (1988) ★★

☆☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται στην κατασκήνωση Rolling Hills, όπου τα γεγονότα της κατασκήνωσης Arawak έχουν πλέον γίνει ιστορία τρόμου που διηγούνται οι κατασκηνωτές γύρω από τη φωτιά. Μέχρι που παρόμοιοι φόνοι και μυστηριώδεις εξαφανίσεις αρχίζουν να συμβαίνουν κι εκεί…
  • Sleepaway Camp III: Teenage Wasteland (1989) ★☆☆☆☆
    Έναν χρόνο μετά τα γεγονότα της δεύτερης ταινίας, η κατασκήνωση έχει μετονομαστεί και φιλοξενεί εφήβους από κάθε κοινωνικό στρώμα, ως ένα κοινωνιολογικό πείραμα. Και μετά αρχίζουν και ψοφάνε όλοι.
  • Sleepaway Camp IV: The Survivor (1992/2012)
    Βλέπε παραπάνω για την περιγραφή. Αδιάφορη προσθήκη με ελάχιστο νέο υλικό.
  • Return to Sleepaway Camp (2008) ★☆☆☆
    Η ταινία αγνοεί τα γεγονότα των προηγούμενων σίκουελ (τα οποία γυρίστηκαν από άλλο σκηνοθέτη, οπότε ο Hiltzik πήρε την εκδίκησή του) και διαδραματίζεται μετά την αρχική ταινία, στην κατασκήνωση Manabe, όπου ο Alan δέχεται τα πειράγματα και την καζούρα της υπόλοιπης κατασκήνωσης. Μέχρι που οι βασανιστές του αρχίζουν να βρίσκουν φριχτό θάνατο ένας-ένας.
    Ο σκηνοθέτης έκανε την προσπάθεια να σκεφτεί ένα εξίσου ανατρεπτικό τέλος, το οποίο εγώ, τουλάχιστον, το κατάλαβα από την αρχή και μάλλον θα το καταλάβεις κι εσύ!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δύο προγραμματισμένα σίκουελ που είχαν γραφτεί τα έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Παρόλα αυτά, τα δικαιώματα της σειράς ανήκουν πλέον στον αρχικό σκηνοθέτη, ο οποίος έχει ανακοινώσει τα σχέδιά του για ένα reboot του franchise (τι πρωτότυπο!)

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τα ξαδελφάκια.

Τα ξαδελφάκια.

Ένας τύπος που έκανε το λάθος να τα βάλει με τα ξαδελφάκια.

Ένας τύπος που έκανε το λάθος να τα βάλει με τα ξαδελφάκια.

Οι χαζοβιόλες που εξακολουθούν να τα βάζουν με τα ξαδελφάκια και θα φάνε το κεφάλι τους.

Οι χαζοβιόλες που εξακολουθούν να τα βάζουν με τα ξαδελφάκια και θα φάνε το κεφάλι τους.

7500: Αυτή την πτήση θες να τη χάσεις…

10sposterΣκηνοθεσία: Takashi Shimizu
Σενάριο: Craig Rosenberg
Μουσική: Tyler Bates
Ηθοποιοί: Ryan Kwanten, Jamie Chung, Amy Smart, Nicky Whelan κ.α.
Είδος: Supernatural Thriller
Αξιολόγηση: ★★
☆☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

7500 (2014)
Η σημερινή ταινία τράβηξε του λιναριού τα βάσανα μέχρι να προβληθεί, αφού καθυστέρηση στην καθυστέρηση, κατάφερε να βγει στους κινηματογράφους δύο χρόνια αργότερα από την αρχική της ημερομηνία! Το κακό είναι ότι την είχα σταμπάρει από νωρίς –κυρίως επειδή ο σκηνοθέτης της είναι και ο δημιουργός του The Grudge– και όλο έψαχνα να τη βρω, αφού ανά εξάμηνο μεταπηδούσε και σε άλλη ημερομηνία. Όταν τελικά κατάφερε να προβληθεί και κατάφερα κι εγώ να τη βρω, συνειδητοποίησα ότι τζάμπα σκιζόμουν τόσο καιρό, αφού προφανώς υπήρχε λόγος που την καθυστέρησαν τόσο: άνθρακες ο θησαυρός!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η πτήση 7500 από το Λος Άντζελες στο Τόκυο διαθέτει λίγους επιβάτες, καθώς πρόκειται για ολονύκτιο ταξίδι, το οποίο εξελίσσεται φυσιολογικά, μέχρι τη στιγμή που ένας από τους επιβάτες παθαίνει κρίση πανικού και τελικά πεθαίνει. Ο πιλότος αποφασίζει να συνεχίσει το ταξίδι και να μην κάνει αναγκαστική προσγείωση, οπότε η μόνη λύση είναι να αφήσουν το πτώμα του άντρα μόνο του στην πρώτη θέση, μεταφέροντας όλους τους επιβάτες. Από τη στιγμή εκείνη, όμως, τα πράγματα στραβώνουν όλο και περισσότερο, ενώ κάποιοι από τους επιβάτες είναι σίγουροι ότι κάποια σκοτεινή παρουσία βρίσκεται μαζί τους μέσα στο αεροπλάνο και έχει άμεση σύνδεση με το νεκρό επιβάτη…

Το trailer της ταινίας έδειχνε πολλά υποσχόμενο και η σύνοψη είχε ενδιαφέρον. Δυστυχώς, από τη θεωρία στην πράξη, πολλά μπορούν να πάνε στραβά, οπότε η ταινία αποτυγχάνει να αξιοποιήσει το σενάριο και καταλήγει μια από τα ίδια –και χειρότερα. Οι στιγμές τρόμου είναι πολύ λίγες και αναλώνονται όλες στα τετριμμένα, αναμενόμενα κλισέ, ενώ υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ψυλλιαστείς από πολύ νωρίς το τέλος της ταινίας, όπως συνέβη και σε μένα.

Οι ερμηνείες είναι χλιαρές εώς επιπέδου τηλεταινίας και η παρουσία του Kwanten, ο οποίος έμεινε γνωστός ως ο αγαθοβιόλης Jason Stackhouse του True Blood, δεν καταφέρνει να σώσει την κατάσταση. Η ιστορία, από την άλλη, έχει αγωνία μόνο στην αρχή, ενώ στη συνέχεια μοιάζει κάπως βαρετή και αδύναμη –είναι προφανές ότι ο σεναριογράφος πάσχιζε να γεμίσει κάπως τις σελίδες, οπότε πόνταρε στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, η οποία πάσχει εξίσου, αφού αναλώνεται σε καρικατούρες που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε και φτηνά δράματα βεληνεκούς σαπουνόπερας.

Με λίγα λόγια, η ταινία δεν έχει απολύτως τίποτε που να τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε ταινία θρίλερ που εκτυλίσσεται σε αεροπλάνο –ασχέτως είδους. Σου υπόσχεται πολλά και σε αφήνει με τη λαχτάρα. Απογοητευτικό για τον άνθρωπο που κατάφερε να μας παγώσει το αίμα με την Κατάρα –από την άλλη, το σενάριο δεν ήταν δικό του, οπότε δεν μπορούσε να κάνει και θαύματα ο καημένος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κάπως απογοητευτικό το αποτέλεσμα, δες την αν δεν έχεις καλύτερη εναλλακτική.

GEEKY TRIVIA
Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν Flight 75. Το νούμερο 7500, κανονικά, χρησιμοποιείται ως κωδικός από τους πιλότους στον αναμεταδότη, όταν θέλουν να δηλώσουν ότι το αεροπλάνο τελεί υπό αεροπειρατεία. Το οποίο, επίσης, μοιάζει και εντελώς ξεκάρφωτο με την πλοκή της ταινίας, αφού μόνο αεροπειρατεία δεν βλέπουμε.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Πλάκα κάνεις;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ηρεμία, τάξη και ασφάλεια...

Ηρεμία, τάξη και ασφάλεια…

...μέχρι που κάποιος τα κακαρώνει στα καλά καθούμενα!

…μέχρι που κάποιος τα κακαρώνει στα καλά καθούμενα!

Εγώ δεν θα κατέβαινα πάντως...

Εγώ δεν θα κατέβαινα πάντως…

Being Human: Η δυσκολία του να (μην) είσαι άνθρωπος…

tvposterΔημιουργός: Toby Whithouse
Δίκτυο: BBC Three
Διάρκεια: 5 σεζόν (36 επεισόδια 58’)
Ηθοποιοί: Lenora Crichlow, Russell Tovey, Aidan Turner κ.α.
Είδος: Supernatural Drama
Αξιολόγηση: ★
★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

BEING HUMAN (2009-2013)
Βρετανική σειρά με έντονο το υπερφυσικό στοιχείο (και ολίγον τι από φρίκη) σου έχω σήμερα! Αν είσαι φαν των βρετανικών σειρών, θα γνωρίζεις ήδη από πρώτο χέρι ότι οι τύποι το έχουν αρκετά στις σειρές, καθώς επίσης και ότι διαθέτουν έναν κάπως πιο… ζαμάν φου τρόπο αντιμετώπισής τους! Για τους βρετανούς, μια σεζόν (ή series, όπως τις αποκαλούν) μπορεί κάλλιστα να αποτελείται μόνο από 3 εώς 8 επεισόδια το πολύ και κάθε σεζόν μπορεί να προβάλλεται και με κάνα δυο χρόνια απόσταση η μία από την άλλη -καμιά βιασύνη και κανένα άγχος! Οι αμερικάνοι, από την άλλη, τις περισσότερες σειρές τις τραβάνε από το μαλλί για να γεμίσουν 10 και 12 σεζόν από 23 επεισόδια η κάθε μία, ώσπου στο τέλος η σειρά γίνεται σούπα! Ποιότητα και ποσότητα δεν πάνε πάντα μαζί!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο George, ο Mitchell και η Annie μοιράζονται ένα μικρό, διώροφο σπίτι στο Bristol και προσπαθούν να κάνουν τη συγκατοίκησή τους όσο πιο φυσιολογική γίνεται, παρά τις μεγάλες διαφορές που έχουν μεταξύ τους. Ο George είναι περισσότερο τακτικός και αγχώδης, ο Mitchell είναι ο αυθόρμητος και παρορμητικός της παρέας και η Annie αναζητά ακόμη ένα νόημα στην ύπαρξή της. Επίσης, ο George είναι λυκάνθρωπος, ο Mitchell βαμπίρ και η Annie… ένα φάντασμα, που μόνο οι δυο τους μπορούν να δούνε! Τα τρία υπερφυσικά όντα έχουν επιλέξει να ζήσουν ανάμεσα στους ανθρώπους και παλεύουν να κάνουν τη ζωή τους όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική γίνεται. Μόνο που οι περιστάσεις, η φύση τους, αλλά και το άμεσο περιβάλλον τους, δημιουργούν συνεχώς απροσπέλαστα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν, βοηθώντας ο έναν τον άλλο…

Η κεντρική ιδέα της σειράς είναι σίγουρα πρωτότυπη και αρκετά ελκυστική, αν και αρχικά δεν προοριζόταν για υπερφυσικό θρίλερ. Η εταιρεία παραγωγής ανέθεσε στον Whithouse να γράψει μια δραματική σειρά με τρεις συγκατοίκους, καθένας από τους οποίους θα είχε τους δικούς του δαίμονες ν’ αντιμετωπίσει: ο ένας θα ήταν σεξομανής, ο άλλος θα είχε πρόβλημα διαχείρισης θυμού και η γυναίκα της παρέας θα ήταν αγοραφοβική. Όταν διαπίστωσαν ότι δυσκολεύονταν να σκεφτούν κάποια κεντρική ιστορία, ο Whithouse σκέφτηκε να προσθέσει το υπερφυσικό στοιχείο και οι χαρακτήρες διαμορφώθηκαν αναλόγως.

Σοφή επιλογή, μια και η ιδέα αυτή ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προστεθούν και τα στοιχεία του τρόμου και της φρίκης στη σειρά –καθώς και αρκετό χιούμορ στα κατάλληλα σημεία, για να σπάει η μαυρίλα! Παράλληλα προσφερόταν και για μπόλικο δράμα, όπως και για αξιοπρεπέστατη εμβάθυνση των χαρακτήρων. Μέσα από όλες τις περιπέτειές τους, οι τρεις ήρωες προσπαθούν συνεχώς ν’ ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι και τι υπερισχύει μέσα τους: ο άνθρωπος ή το τέρας; Και όσο παλεύουν να διατηρήσουν επαφή με την ανθρώπινη πλευρά τους, τόσο ο κόσμος τους υπενθυμίζει πόσο αταίριαστοι και ξένοι είναι. Στην ουσία της, μάλιστα, η σειρά μπορεί να θεωρηθεί περισσότερο δραματική, παρά υπερφυσική.

Δυστυχώς, όσο περνούν οι σεζόν, τόσο χαλάει η συνταγή, με την τρίτη σεζόν να είναι -κατά τη γνώμη μου- η τελευταία αξιοπρεπής. Από εκεί και πέρα οι ιστορίες γίνονται όλο και πιο παράλογες ή χαζές και μοιάζουν σαν γραμμένες στο πόδι ή την τελευταία στιγμή, ενώ οι κεντρικοί χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο ανυπόφοροι. Στην τελευταία σεζόν, δε, τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ που νιώθεις σαν να παρακολουθείς κάποιο spin-off της αρχικής σειράς –δεν θα γράψω περισσότερες λεπτομέρειες γιατί θα σου κάνω χοντρά σπόιλερ!

Αυτή η έλλειψη συνοχής -και λογικής, πολλές φορές- με ξενέρωσε και είναι κάτι που το έχω συναντήσει και σε άλλες βρετανικές σειρές, Φταίει, μάλλον, το ζαμάν φου που έλεγα στην εισαγωγή: οι δημιουργοί δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους -αν χρειαστεί π.χ. να εισαγάγουν νέο χαρακτήρα στα τελευταία επεισόδια ή να σκεφτούν ένα τελείως κουφό storyline για να τους βγει η ιστορία, θα το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη! Αυτό, όμως, δεν έχει σημασία, προφανώς! Παρά τα όποια ελαττώματά της, οι κριτικοί επαίνεσαν, κατά κύριο λόγο, τη σειρά και το κοινό απλώς τη λάτρεψε μέχρι αηδίας!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σου αρέσει στα σίγουρα –ειδικά τα πρώτα επεισόδια. Και όταν αρχίζει να χαλάει, θα είσαι ήδη εθισμένος και δεν θα σε νοιάζει, οπότε θα είναι ευκαιρία να ξεκινήσεις και το remake (βλ. παρακάτω)!

GEEKY TRIVIA
Τα μάτια της Annie αλλάζουν αναλόγως την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Στην καθημερινότητά της είναι καστανά, όταν γίνεται ορατή σε θνητούς γίνονται γαλάζια και όταν στοιχειώνει κάποιον, μετατρέπονται σε μωβ!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το 2011 η σειρά απέκτησε ένα online spin-off, καθώς και το αμερικανικό remake της -για λογαριασμό του Syfy.

  • Becoming Human (2011)
    Σειρά από οχτώ webisodes, συνολικής διάρκειας 50 λεπτών, που ακολουθεί τις περιπέτειες άλλης τριάδας βαμπίρ-λυκανθρώπου-πνεύματος, καθώς προσπαθούν να εξιχνιάσουν το φόνο του τελευταίου.
  • Being Human US (2011-2014) ★
★★☆☆
    Βορειοαμερικάνικο remake της βρετανικής σειράς. Αν και είναι βασισμένο στην ίδια κεντρική ιδέα, τράβηξε το δικό του δρόμο, με διαφορετική πλοκή και υπο-ιστορίες (κυρίως επειδή κάθε σεζόν είχε περισσότερα επεισόδια από τη βρετανική σειρά). Οι ηθοποιοί δεν είδαν καν το πρωτότυπο, ώστε να καταφέρουν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα τους οι ίδιοι, χωρίς καμιά επιρροή. Η σειρά κράτησε 4 σεζόν (52 επεισόδια συνολικά) και πρωταγωνιστούσαν ο Sam Witwer στο ρόλο του βαμπίρ Aidan, ο Sam Huntington στο ρόλο του λυκάνθρωπου Josh και η Meaghan Rath στο ρόλο του φαντάσματος Sally. Προσωπικά, μου άρεσε περισσότερο από το πρωτότυπο, καθώς είχε μεγαλύτερη συνοχή και πήρε πιο ενδιαφέρουσα τροπή.

Τέλος, το 2010 εκδόθηκαν από το BBC Books και τρία βιβλία βασισμένα στη σειρά. (Αυτό το BBC, τελικά, το έχουν αντιγράψει πολύ εκεί στον Σκάι!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, το είχε και το remake της η σειρά, οπότε τον έκανε τον κύκλο της! Το πολύ πολύ να τη δούμε και σε μεταφορά στον κινηματογράφο στο μέλλον, μια και είναι η νέα μόδα αυτή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου

Η κάρτα τίτλου

Αυτό πρέπει να πονάει λίγο...

Αυτό πρέπει να πονάει λίγο…

Αυτό πρέπει να πονάει περισσότερο!

Αυτό πρέπει να πονάει περισσότερο!

5 ταινίες ακατάλληλες για κλειστοφοβικούς!

Vinieta_SpecialMAINΞΕΧΝΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ!
Οι ταινίες τρόμου, εξ’ ορισμού, δεν είναι για τους φοβικούς ανθρώπους. Αν σκιάζεσαι εύκολα ή απλώς είσαι κότα και δεν ντρέπεσαι να το παραδεχτείς, τότε οι αντοχές σου το πολύ να φτάνουν μέχρι αστυνομικά θρίλερ –κι εκεί με το ζόρι, διότι αν το στόρυ έχει να κάνει με ψυχάκια που σφάζει ποικιλοτρόπως, τότε πάλι με κλειστά μάτια θα δεις τη μισή ταινία. Οι δημιουργοί ταινιών τρόμου, από την άλλη, παίζει να είναι στην πλειοψηφία τους αρρωστάκια πρώτης τάξεως, αφού δεν χάνουν ευκαιρία να αξιοποιήσουν κάθε διαταραχή προς όφελός τους. Έτσι, έχουν κυκλοφορήσει ταινίες για όλα τα γούστα και για όλες τις φοβίες! Φοβάσαι τα ύψη, τον πολύ κόσμο, τα φίδια, τον οδοντογιατρό, τις αράχνες, τα σκυλιά, τις κρέπες με σοκολάτα; Κάπου εκεί έξω παίζει να υπάρχει μια ταινία που να παίζει με αυτόν τον φόβο σου, με μόνο σκοπό να σε οδηγήσει στα χάπια. (Εντάξει, μόνο γι’ αυτή με την κρέπα σοκολάτα δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.) Σήμερα, λοιπόν, ο κλήρος πέφτει στους κλειστοφοβικούς, αφού θα δούμε πέντε ταινίες γυρισμένες σε στενούς, κλειστούς, σκοτεινούς και στριμόκωλους χώρους. Υψοφοβικοί, αγοραφοβικοί και λοιπή κομπανία, τη γλιτώσατε για την ώρα!


BURIED (2010)Buried-poster-

Σκηνοθεσία: Rodrigo Cortés
Σενάριο: Chris Sparling
Μουσική: Victor Reyes
Ηθοποιοί: Ryan Reynolds
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★★

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Paul, ένας οδηγός φορτηγού που δουλεύει στο Ιράκ, ξυπνάει δεμένος και φιμωμένος μέσα σε ένα ξύλινο φέρετρο, θαμμένο στη γη. Μαζί του έχει έναν αναπτήρα, ένα κινητό τηλέφωνο και διάφορα άλλα μικροαντικείμενα, τα οποία έχουν τοποθετήσει εκεί οι απαγωγείς του. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να θυμηθεί τι ακριβώς συνέβη πριν βρεθεί στην κατάσταση αυτή, θα δεχτεί μια κλήση που θα κάνει τον εφιάλτη του ακόμη πιο τρομακτικό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε πρόκειται για τη μητέρα των κλειστοφοβικών ταινιών. Κλεισμένος σε ένα φέρετρο ΚΑΙ θαμμένος στο χώμα; Πολλοί κλειστοφοβικοί παίζει να έβαλαν τα κλάματα μόνο βλέποντας το πόστερ της! Η ταινία ήταν μεγάλο ρίσκο, καθώς μιλάμε για 95 λεπτά μέσα σε ένα στενό, σκοτεινό χώρο, με έναν μόνο πρωταγωνιστή. Παρόλα αυτά, ο Reynolds σήκωσε όλη την ταινία στους ώμους του, δίνοντας ρεσιτάλ ερμηνείας, ενώ η γρήγορη πλοκή κρατάει την αγωνία στα ύψη και δεν αφήνει ούτε στιγμή να πάει χαμένη. Και επαναλαμβάνω: μιλάμε για ταινία γυρισμένη σε φέρετρο! Ως εκ τούτου, το Buried απέσπασε θερμότατες κριτικές και είναι, πιθανότατα, ο λόγος που η καριέρα του Reynolds πήρε ξαφνικά τα πάνω της.


ClaustrofobiaCLAUSTROFOBIA (2011)

Σκηνοθεσία: Bobby Boermans
Σενάριο: Robert Arthur Jansen
Μουσική: Herman Witkam
Ηθοποιοί: Carolien Spoor, Dragan Bakema, Thijs Römer κ.α.
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Eva είναι φοιτήτρια κτηνιατρικής και μόλις μετακόμισε στο νέο της διαμέρισμα. Μετά από μια βραδινή έξοδο αποκοιμιέται στον καναπέ της, για να ξυπνήσει το επόμενο πρωί κλεισμένη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και δεμένη σε ένα κρεβάτι, χωρίς να θυμάται πώς βρέθηκε εκεί και με ποιον σκοπό την κρατάνε αιχμάλωτη.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε δεν είναι και ό,τι πιο πρωτότυπο έχεις δει, αλλά είναι αξιοπρεπές φιλμ και με καλό ρυθμό. Πρόκειται για ολλανδική (ή κατωχωρική, εξαρτάται ποια ονομασία χρησιμοποιείς) παραγωγή, η οποία έχει τα ψεγάδια της, κυρίως όσον αφορά τα κλισέ, τις ερμηνείες και κάποιες σεναριακές τρύπες, αλλά μου αρέσει να δίνω ευκαιρία σε κάθε τι ευρωπαϊκό, όσον αφορά τη βιομηχανία του τρόμου! Επιπροσθέτως, η ταινία έχει και έναν πραγματικά πρωτότυπο και ευφάνταστο τρόπο θανάτου, ο οποίος θα σε κάνει να δεις την τεχνολογία με άλλο μάτι!


BRAKE (2012)brake

Σκηνοθεσία: Gabe Torres
Σενάριο: Timothy Mannion
Μουσική: Brian Tyler
Ηθοποιοί: Stephen Dorff, Chyler Leigh,
JR Bourne κ.α.

Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Jeremy, ένας πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, που ανήκει στην ομάδα ασφαλείας του Προέδρου, ξυπνά εγκλωβισμένος μέσα σε ένα περίεργο, γυάλινο κουτί, το οποίο, με τη σειρά του, βρίσκεται κλεισμένο στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου. (Κάτι σαν Kinder έκπληξη, δηλαδή!) Σύντομα συνειδητοποιεί ότι έχει πέσει θύμα απαγωγής από τρομοκράτες που προσπαθούν να του αποσπάσουν σημαντικές πληροφορίες, για τις οποίες δεν θα διστάσουν να τον βασανίσουν…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και πρόκειται για ξεδιάντροπη, εξόφθαλμη, πασιφανή προσπάθεια να αντιγράψει το προαναφερθέν Buried και το hype που προκάλεσε, παρόλα αυτά η ταινία βλέπεται, έχει αγωνία και διαθέτει και κάμποσες ενδιαφέρουσες ανατροπές που ρίχνουν αλατάκι στην πλοκή. Ο Dorff –αν και τα τελευταία χρόνια τον συναντάμε κυρίως σε παραγωγές β΄ διαλογής- κάνει αρκετά καλή δουλειά και τα βγάζει σε πέρας με τις προκλήσεις του ρόλου.


atmATM (2012)

Σκηνοθεσία: David Brooks
Σενάριο: Chris Sparling
Μουσική: David Buckley
Ηθοποιοί: Brian Geraghty, Alice Eve, Josh Peck
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο David, η Emily και ο Corey βρίσκονται στο χριστουγεννιάτικο πάρτι της εταιρείας τους και αποφασίζουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους με το αυτοκίνητο του David. Στην πορεία, κάνουν μια σύντομη στάση σε ένα μηχάνημα τραπεζικών συναλλαγών. Όταν ετοιμάζονται να βγούνε, όμως, συνειδητοποιούν ότι ένας μυστηριώδης τύπος, ντυμένος με γούνινο παλτό, καραδοκεί απ’ έξω. Φοβούμενοι ότι πρόκειται για ληστή, αποφασίζουν να παραμείνουν κλεισμένοι στον θάλαμο του ΑΤΜ. Σύντομα, όμως, θ’ ανακαλύψουν ότι ο άγνωστος έχει πολύ χειρότερες προθέσεις…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, παρά το γεγονός ότι το σενάριο είναι τραβηγμένο από το μαλλί και η πλοκή έχει κάμποσες τρύπες να χάσκουν, η ταινία έχει αγωνία και ενδιαφέρον. Λογικό, διότι θυμίζει αρκετά εκείνα τα online παιχνίδια απόδρασης, όπου κάποιος είναι κλεισμένος σε ένα δωμάτιο και προσπαθεί να αποδράσει με διάφορους τρόπους. Με τη διαφορά ότι εδώ υπάρχει κι ένας ψυχάκιας έξω από το δωμάτιο, ο οποίος προσπαθεί να βεβαιωθεί ότι ΔΕΝ θα ξεμυτίσεις! Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι σκυλόθαψαν την ταινία κυρίως για τις απιθανότητες του σεναρίου, αλλά έχουν υπάρξει και πολύ χειρότερες ταινίες, οι οποίες εν καιρώ κατέληξαν να θεωρούνται cult. Οπότε σε είκοσι χρόνια από τώρα, δεν αποκλείεται το ΑΤΜ να έχει το δικό του fan club!


THE PYRAMID (2014)pyramid-poster

Σκηνοθεσία: Grégory Levasseur
Σενάριο: Daniel Meersand, Nick Simon
Μουσική: Nima Fakhrara
Ηθοποιοί: Ashley Hinshlaw, Denis O’Hare, James Buckley κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★

☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα αρχαιολόγων ανακαλύπτει μια μυστηριώδη πυραμίδα με τρεις πλευρές, θαμμένη στην έρημο της Αιγύπτου. Καθώς, όμως, η ανακάλυψή τους έχει συμπέσει με τις μεγάλες αναταραχές του 2013 στην περιοχή, τους δίνεται εντολή να εγκαταλείψουν τον τόπο της ανασκαφής. Μη γνωρίζοντας πότε θα μπορέσουν να επιστρέψουν στο σημείο, αποφασίζουν να μπούνε κρυφά στην πυραμίδα και να κάνουν μια γρήγορη εξερεύνηση. Όπως ήταν αναμενόμενο, μέσα σε τρία περίπου δευτερόλεπτα, έχουν ήδη χαθεί και προσπαθούν να βρούνε την έξοδο, ενώ παράλληλα προσπαθούν να γλιτώσουν από τους κινδύνους που παραμονεύουν σε κάθε γωνία..

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, έχουμε ακόμη μια περίπτωση ταινίας που έφαγε σκυλοθάψιμο από κριτικούς και κοινό, η οποία –προσωπικά- δεν με χάλασε τόσο. Αλλά εγώ δεν πιάνομαι, καθώς έχω δει πολλές σαβούρες που τις θεώρησα αριστουργήματα! Αυτή τη φορά, οι ήρωες δεν είναι παγιδευμένοι σε ένα στενό, μικροσκοπικό χώρο, αλλά έχουν μεγαλύτερη άνεση κινήσεων. Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε έναν αποπνικτικό λαβύρινθο, οπότε η κλειστοφοβία καλά κρατεί κι εδώ! Η ταινία εξελίσσεται κάπως προβλέψιμα και αναμενόμενα, μέχρι που ξαφνικά γίνεται τελείως απρόβλεπτη και εξωφρενική, οπότε εκεί καταφέρνει να κάνει τη διαφορά, τουλάχιστον!