The Alphabet Killer: Λόλα, να μια φόλα!

b-moviealphabet_posterΣκηνοθεσία: Rob Schmidt
Σενάριο: Tom Malloy
Μουσική: Eric Perlmutter
Ηθοποιοί: Eliza Dushku, Cary Elwes, Michael Ironside, Timothy Hutton
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE ALPHABET KILLER (2008)
Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά, οπότε ας δούμε κάτι σχετικό με γραμματική και ανάγνωση! Θρίλερ βασισμένο σε αληθινή ιστορία σήμερα -και ενώ ισχύει ότι τα καλύτερα σενάρια τα γράφει η ίδια η ζωή, η μετάφορα αυτών των σεναρίων στο σινεμά μερικές φορές αποδεικνύεται αρκετά προβληματική! Μια τέτοια περίπτωση είναι και η σημερινή, δυστυχώς, καθώς, ουσιαστικά, πρόκειται για μια ταινία που δεν καταφέρνει με κανένα στοιχείο της να ξεχωρίσει από τον σωρό, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάνει.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Megan είναι επιθεωρήτρια της αστυνομίας και ερευνά τον φόνο ενός ανήλικου κοριτσιού. Το γεγονός ότι τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του, αλλά και η τοποθεσία που βρέθηκε το πτώμα ξεκινούν από το ίδιο γράμμα, οδηγούν την Megan στη θεωρία ότι ο δολοφόνος εντοπίζει τα θύματά του με βάση τα αρχικά τους και πρόκειται να ξαναχτυπήσει. Κανείς άλλος δεν συμμερίζεται τη θεωρία της, όμως, και στην προσπάθειά της να βρει την άκρη του νήματος, πιέζει τον εαυτό της τόσο πολύ που αρχίζει να έχει οράματα του νεκρού κοριτσιού, ώσπου οδηγείται σε απόπειρα αυτοκτονίας. Δύο χρόνια αργότερα –ενώ έχει πλέον διαγνωσθεί με σχιζοφρένεια και έχει υποβιβαστεί σε δουλειά γραφείου- ένας παρόμοιος φόνος σημειώνεται. Πεπεισμένη ότι ο δολοφόνος έχει επιστρέψει, ζητάει να βοηθήσει στην υπόθεση με σκοπό να λύσει οριστικά το μυστήριο…

Η ταινία είναι ελαφρώς βασισμένη στην αληθινή ιστορία των «Φόνων της Αλφαβήτου», όπως ονομάστηκαν. Πάρα πολύ ελαφρώς βασισμένη, φυσικά, αφού το μόνο που κράτησαν ήταν οι φόνοι και όλα τα υπόλοιπα –από τη σχιζοφρενή μπατσίνα μέχρι τον υποτιθέμενο δολοφόνο που προκύπτει στο τέλος- τα έβγαλε από το μυαλό του ο σεναριογράφος. Η αλήθεια είναι ότι το πρωταρχικό υλικό δεν ήταν και τόσο πλούσιο ώστε να μπορέσει να δώσει μια ολόκληρη ταινία από μόνο του. Eμ, δεν ήταν όλοι οι δολοφόνοι στις ΗΠΑ τόσο εφευρετικοί και πολυάσχολοι, όσο ο Zodiac Killer! Από την άλλη, όμως, αφού σκοπεύεις απλώς να βασιστείς στο αρχικό περιστατικό και να του αλλάξεις τα φώτα, τότε γιατί να μην κάνεις μερικές προσθήκες που θα δώσουν λίγο ενδιαφέρον παραπάνω; Η ιδέα ενός δολοφόνου που σκοτώνει με βάση τα αρχικά των θυμάτων του έχει πολύ ψωμί και θα μπορούσε να αναπτυχθεί ακόμη καλύτερα.

Αλλά φευ! Η ταινία στο σύνολό της είναι αφόρητα ανιαρή και άνευρη. Το σενάριο πάσχει κι αυτό, σαν την ηρωίδα –αλλά από οξεία κλισεδίτιδα– και είναι σχετικά προβλέψιμο, ενώ το τέλος –πέρα από ένα συνονθύλευμα σεναριακών ευκολιών και κλισέ- είναι απίστευτα απογοητευτικό. Το υπερφυσικό στοιχείο δε, που έχει προστεθεί με τη μορφή των οραμάτων που βλέπει η ηρωίδα, είναι τόσο ασύνδετο και ξεκάρφωτο με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας, που είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι προστέθηκε απλώς για να δώσει μια “τσαχπινιά” παραπάνω στο σενάριο, ή μπας και μπερδέψει κανέναν ανυποψίαστο θεατή που θα νομίζει ότι πήγε να δει μεταφυσικό θρίλερ. Και ενώ η Dushku κάνει ό,τι μπορεί για να υποδυθεί την ψυχικά διαταραγμένη, από ένα σημείο κι έπειτα νιώθεις ότι ολόκληρη η ιστορία περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον χαρακτήρα της, την πάθησή της και τη δυσκολία της να γίνει αποδεκτή από τους συναδέλφους της, ενώ οι ίδιοι οι φόνοι περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Έξτρα «who-gives-a-fuck» πόντους παίρνει το βεβιασμένο, εξαναγκασμένο, καθόλου πειστικό και ουρανοκατέβατο ρομάντσο που προκύπτει ξαφνικά ανάμεσα στην ηρωίδα κι έναν μπάτσο, με τον οποίο μοιράζονται 5-6 σκηνές, ένα ξεκάρφωτο φιλί και καθόλου, μα καθόλου χημεία! Από την άλλη, τον μπάτσο τον υποδύεται ο σεναριογράφος της ταινίας, οπότε μάλλον βρήκε τον καλύτερο τρόπο για να τσιμπήσει φιλί από την Dushku, η οποία στην πραγματική ζωή ούτε για να της γυαλίσει τις γόβες δεν θα τον έχει τον τύπο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία δεν έχει τίποτε το καινούργιο ή ενδιαφέρον να πει. Πάρτο και σε αλφαβητική σειρά: αδιάφορη, άνευρη, βαρετή, προβλέψιμη, υποτονική.

GEEKY TRIVIA
Ο Rob Schmidt έχει μόλις 3 ταινίες στο ενεργητικό του, με πιο γνωστή το θρίλερ Wrong Turn, στο οποίο πρωταγωνιστούσε πάλι η Eliza Dushku. Διακρίνω μια κάποια συμπάθεια…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εκτός αν εμφανιστεί ξανά ο Alphabet killer και αρχίσει τους φόνους, δεν το βλέπω να ετοιμάζεται σίκουελ στη μπούρδα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Δεν σου έμαθαν οι γονείς σου να μη μπαίνεις σε αυτοκίνητα αγνώστων;

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

Τι έκρυβε το θύμα; (Who cares?)

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

«Καλέ, ένα φάντασμα! Μπέρδεψες τις ταινίες, κοριτσάκι;»

The Mist: Ο τρόμος έρχεται από πολύ μακριά…

00smist_posterΣκηνοθεσία: Frank Darabont
Σενάριο: Frank Darabont
Μουσική: Mark Isham
Ηθοποιοί: Thomas Jane, Marcia Gay Harden, Laurie Holden κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
★
★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★
★

☆☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
★
★
☆
Αγωνία: ★
★
★
★
★


THE MIST (2007)
Σήμερα βγάζω τα βαριά όπλα: έχω ταινία βασισμένη σε διήγημα του Stephen King! Κατά γενική ομολογία, ο King αποτελεί τον άρχοντα του λογοτεχνικού τρόμου και πηγή έμπνευσης για αρκετούς σκηνοθέτες, καθώς δεκάδες από τα διηγήματα και τα βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, άλλα σημειώνοντας τεράστια επιτυχία (The Shining, Carrie, Christine, Misery, It, Stand by Me, The Shawshank Redemption) και άλλα… εμ… ας μην τα συζητήσουμε καν. Η σημερινή είναι, κατά την άποψή μου, μια από τις πιο επιτυχημένες μεταφορές!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μετά από μια άγρια καταιγίδα που προκάλεσε αρκετές ζημιές στην πόλη τους, κάποιοι από τους κατοίκους του Bridgton καταφεύγουν στο τοπικό σούπερ μάρκετ για προμήθειες. Όταν, όμως, μια αλλόκοτη ομίχλη καλύπτει αστραπιαία ολόκληρη την πόλη, ταμπουρώνονται φοβισμένοι μέσα στο κατάστημα. Σύντομα ανακαλύπτουν ότι οι φόβοι τους είναι βάσιμοι, καθώς αυτή η ομίχλη δεν μοιάζει να είναι ένα απλό φυσικό φαινόμενο και κρύβει κάτω από το πέπλο της πλάσματα ανείπωτου τρόμου. Παγιδευμένοι και ανήμποροι να εξηγήσουν τι συμβαίνει και ποιος ευθύνεται, προσπαθούν να βρούνε τρόπους να αντιδράσουν και να επιζήσουν, χωρίς να μπορούν να φανταστούν ότι η μεγαλύτερη απειλή δεν έρχεται από τα τέρατα που κρύβονται στην ομίχλη…

Λίγα πράγματα έχω να γράψω σήμερα, μια και η όποια περιγραφή μου θα ωχριά μπροστά στην εμπειρία του να παρακολουθήσεις ο ίδιος την ταινία. Από την πρώτη σκηνή μέχρι το συνταρακτικό τέλος της, η Ομίχλη σε ρουφάει στη σκοτεινή και γεμάτη μυστήριο ατμόσφαιρά της. Είναι έντονη η αίσθηση ότι κακό πλανάται στον αέρα και ότι ο κίνδυνος παραμονεύει παντού και το καλό είναι ότι αυτό το ανακαλύπτεις κι εσύ σταδιακά, μαζί με τους πρωταγωνιστές. Αν υπάρχει κάτι που φοβούνται οι περισσότεροι άνθρωποι, αυτό είναι το άγνωστο και η συγκεκριμένη ταινία πατάει γερά στον φόβο αυτό και παίζει με τα νεύρα σου. O Darabont, συν τοι άλλοις, το έχει με τις μεταφορές ιστοριών του King, αφού έχει ήδη σκηνοθετήσει στο παρελθόν και τα The Shawshank Redemption και The Green Mile.

Το βασικότερο χαρακτηριστικό του The Mist, όμως, είναι ότι δεν πρόκειται για μια απλή ταινία με τέρατα. Τουλάχιστον, όχι μόνο τα αναμενόμενα τέρατα. Διότι, σίγουρα, υπάρχουν τα εξώκοσμα πλάσματα που κρύβονται μέσα στην ομίχλη και κάνουν αρκετά αισθητή την απειλητική παρουσία τους –ασχέτως αν δεν αποκαλύπτονται όλα στην πληρότητά τους, αλλά υπάρχουν και τα «τέρατα» που φοράνε ανθρώπινο προσωπείο και κρύβονται ανάμεσα στους επιζώντες. Και εκεί παίζεται το παιχνίδι: την κρίσιμη ώρα, θα σταθείς στο ύψος σου ή θ’ αφήσεις το τέρας που κρύβεται μέσα σου να σε κυριεύσει, οδηγώντας σε στα άκρα; Οι ήρωες δεν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μόνο το μυστήριο που κρύβει η ομίχλη, αλλά και τους συντοπίτες τους, που οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές από τις περιστάσεις. Πρόκειται, σαφέστατα, για μια αλληγορία της σύγχρονης κοινωνίας, αλλά δοσμένη με μέτρο και απόλυτη αρμονία με το σενάριο. Το υποβλητικό score της ταινίας ανήκει στον Mark Isham, ο οποίος αυτή την περίοδο έχει αναλάβει το μουσικό “ντύσιμο” της σειράς φαντασίας Once Upon A Time.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν τη δεις για πρώτη φορά, σε ζηλεύω!

GEEKY TRIVIA
Τρεις από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην ταινία, η Laurie Holden, η Melissa McBride και ο Jeffrey DeMunn ξανασυναντήθηκαν τρία χρόνια αργότερα και στο cast της τηλεοπτικής μεταφοράς του The Walking Dead (ως Andrea, Carol και Dale αντιστοίχως), την επιμέλεια του οποίου είχε αναλάβει ο ίδιος ο Darabont!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Πρέπει να είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που οι φαν ζητάνε sequel και ο σκηνοθέτης το αρνείται. Πριν ακόμα βγει καλά καλά στους κινηματογράφους η ταινία, ο Darabont (που δεν είναι μεγάλος φαν των σίκουελ) ξεκαθάρισε ότι όσο καλά και αν πήγαινε, δεν θα είχε συνέχεια. Και καλά έκανε, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσουν το πρωτότυπο σε ποιότητα.
Παρόλα αυτά, φέτος ανακοινώθηκε η τηλεοπτική μεταφορά της ταινίας, σε μια μίνι σειρά, η οποία θα προβληθεί το καλοκαίρι του 2017 και θα διαρκέσει μόνο 10 επεισόδια (έτσι λένε, δηλαδή, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.)

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν θες να παγιδευτείς σε αυτή την ομίχλη...

Δεν θες να παγιδευτείς σε αυτή την ομίχλη…

mi3

Ποιος από τους δύο είναι πιο φοβισμένος;

Αυτό που δεν βλέπεις σε τρομάζει περισσότερο.

Αυτό που δεν βλέπεις σε τρομάζει περισσότερο.

Dr. Giggles: Όταν τον ακούσεις να χαχανίζει, θα είναι ήδη αργά!

90sGiggles-posterΣκηνοθεσία: Manny Coto
Σενάριο: Manny Coto, Graeme Whifler
Μουσική: Brian May
Ηθοποιοί: Larry Drake, Holly Marie Combs, Cliff De Young κ.α.
Είδος: Slasher, Medical Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
☆
☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

DR. GIGGLES (1992)
Αν φοβάσαι τους γιατρούς και τα νοσοκομεία, σήμερα πέτυχες το τζακ ποτ, καθώς σου έχω ιατρικό τρόμο! Ή έστω ψευδο-ιατρικό, μια και το κεντρικό πρόσωπο του σημερινού b-movie που θ’ απολαύσεις έχει μόνο το όνομα, αλλά όχι και τη χάρη! Φυσικά, υπάρχουν και κανονικοί γιατροί εκεί έξω που έχουν μακελέψει κοσμάκη, ασχέτως αν το έχουν το πτυχίο ιατρικής, και παίζει να έχουν στείλει στα θυμαράκια περισσότερο κόσμο από τον σημερινό μας ψύχη. Αλλά ας μείνουμε στην ταινία, καλύτερα –τουλάχιστον εκεί ξέρουμε πως ό,τι θα δούμε ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και όχι στο ελληνικό σύστημα υγείας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας παρανοϊκός με το ψευδώνυμο Dr. Giggles -εξαιτίας της ψευδαίσθησής του ότι είναι γιατρός και του ανατριχιαστικού γέλιου του- δραπετεύει από το άσυλο στο οποίο ήταν έγκλειστος κι επιστρέφει στη γενέτειρά του. Σκοπός του είναι να τιμωρήσει ολόκληρη την πόλη, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τον θάνατο του γιατρού πατέρα του, 35 χρόνια πριν. Εξοπλισμένος με μια παλιά ιατρική τσάντα γεμάτη μπόλικα φρικαλέα μαραφέτια, αρχίζει να εξολοθρεύει οποιονδήποτε βρίσκεται μπροστά του. Μέχρι τη στιγμή που ο δρόμος του θα συναντηθεί με αυτόν της νεαρής Jennifer, η οποία πάσχει από μια καρδιακή πάθηση που θα δώσει νέο σκοπό στον Dr. Giggles…

Χαζοταινιούλα του συρμού, λοιπόν, η σημερινή, από εκείνες που γυρίζονταν στα 90s με μοναδικό σκοπό να δείξουν αίμα κι άντερα, αδιαφορώντας αν το σενάριο έμοιαζε γραμμένο στο πόδι με ιδέες που πετούσαν διάφοροι περαστικοί! Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, σχεδόν πάντα το σενάριο είναι γεμάτο τρύπες, απιθανότητες και πράγματα που δεν βγάζουν νόημα, όπως «πού στο διάολο βρήκε ο τύπος ένα κωμικά τεράστιο τσιρότο για να χρησιμοποιήσει στο θύμα του;»

Φυσικά το ξέρεις από πριν αυτό (ότι το σενάριο μπάζει, όχι ότι θα εμφανιστεί ένα τεράστιο τσιρότο) και δεν σε ενοχλεί, διότι ο μόνος λόγος που θες να δεις μια τέτοια ταινία, είναι ακριβώς το ότι ακούγεται απολύτως εξωφρενική και ακραία! Βέβαια, ενώ άλλες b-movies έχουν καταφέρει να μαγέψουν το κοινό και να μετατρέψουν τον κακό τους σε pop icon, το Dr. Giggles δεν κατάφερε τίποτα τέτοιο, ασχέτως αν το προσπάθησαν οι δημιουργοί, δίνοντας ακόμη κι ένα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό στον ήρωα της ταινίας –δηλαδή το αλλόκοτο γέλιο του. Υποθέτω ότι δεν βοήθησε το δήθεν ψαγμένο χιούμορ της ταινίας, το οποίο βασίζεται κυρίως σε ιατρικές στιχομυθίες και ατάκες, οι οποίες όμως ήταν ήδη κλισέ εδώ και χρόνια και από ένα σημείο κι έπειτα καταντάνε πιο εκνευριστικές κι από εκείνες του Σβαρτζενέγκερ στο Batman and Robin, όπου έπαιζε τον Mr. Freeze και οι εννέα στις δέκα ατάκες του ήταν του στυλ «chill out»!

Για ερμηνείες, δεν το συζητάμε καν –αν και για κάποιον παράδοξο λόγο, η πιο εκνευριστική είναι αυτή της ηρωίδας, η οποία είναι η μοναδική που παίζει καλά. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι εκνευριστική, επειδή δείχνει να παίρνει τον ρόλο της πολύ στα σοβαρά, λες και παίζει σε βικτωριανό δράμα κι όχι σε ταινία όπου ο κακός σκοτώνει με πελώρια τσιρότα! Τα εφέ παλεύονται για την εποχή τους και σίγουρα έχει μερικούς ευφάνταστους θανάτους, αρκετό αίμα και κάμποσες σκηνές που θα σου προκαλέσουν αηδία και ανατριχίλες διότι, όπως είπαμε: οι γιατροί προκαλούν φόβο σε πολλούς, ακόμα κι όταν κάνουν σωστά τη δουλειά τους –πόσο μάλλον όταν σακατεύουν κοσμάκη γελώντας σπαστικά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε δες την για να «σκοτώσεις» την ώρα σου. Κι επειδή πλέον έχεις την περιέργεια να δεις πόσο μεγάλο ήταν πια εκείνο το αναθεματισμένο το τσιρότο!

GEEKY TRIVIA
Ο Manny Coto, ο οποίος ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε τραγουδιστή των 50s και χαβανέζικο κοκτέιλ, δεν πρέπει να σου είναι καθόλου γνωστός ως σκηνοθέτης. Δικαίως, διότι έχει σκηνοθετήσει κάτι ελάχιστες μπαλαφάρες, κάποιες από τις οποίες για το κανάλι της Disney (εμετός…) Αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστός, αυτό είναι το γεγονός ότι ήταν executive producer για τέσσερις σεζόν στο σήριαλ 24, αλλά και executive producer και σεναριογράφος για τρεις σεζόν του Dexter (καμία από τις καλές σεζόν, δυστυχώς!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα μέλλον –πράγμα περίεργο διότι υπάρχουν πολύ πιο καμμένες ταινίες εκεί έξω που απέκτησαν και άπειρα σίκουελ, αλλά και remakes!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα."

«Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα.»

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως... εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως… εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία...

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία…

Piranha 3D: Κολυμπάς πιο γρήγορα απ’ όσο μασουλάνε;

10spiranha_posterΣκηνοθεσία: Alexandre Aja
Σενάριο: Pete Goldfinger, Josh Stolberg
Μουσική: Michael Wandmacher
Ηθοποιοί: Elisabeth Shue, Adam Scott, Christopher Lloyd, Jerry O’Connell κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★
★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

PIRANHA 3D (2010)
Τελευταία ταινία που προτείνω για το φετινό καλοκαίρι κι έπρεπε να διαλέξω ένα φεστιβάλ αίματος, φρίκης και αηδίας για να σου μαγαρίσω τα υπόλοιπα μπάνια – μια και θα σε κάνει να το σκεφτείς πολύ καλά πριν ξαναμπείς στο νερό! Φυσικά, η ταινία διαδραματίζεται σε λίμνη και όχι στη θάλασσα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία μια και οι περισσότερες φοβίες δεν φημίζονται τόσο για τη λογική τους!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια μικρή πόλη που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Βικτώρια ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους χιλιάδες φοιτητές που σκοπεύουν να έρθουν για να γιορτάσουν ξέφρενα τις ανοιξιάτικες διακοπές τους. Ένας μικρός σεισμός, όμως, πρόκειται να αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες στο τοπικό οικοσύστημα, καθώς απελευθερώνει ένα κοπάδι από προϊστορικά πιράνχα από το υποθαλάσσιο σπήλαιο στο οποίο ζούσαν απομονωμένα. Η τοπική σερίφης, με τη βοήθεια μια ομάδας σεισμολόγων και ενός θαλάσσιου βιολόγου προσπαθεί να αποτρέψει το μακελειό που θα ακολουθήσει αν τα πιράνχα καταφέρουν να έρθουν σε επαφή με τους χιλιάδες ανυποψίαστους παραθεριστές που διασκεδάζουν ανέμελοι μέσα στο νερό…

Η ταινία είναι για πολύ λίγους. Ουσιαστικά, για όσους αντέχουν τις ακραίες σκηνές φρίκης, οι οποίες σε αρκετά σημεία αγγίζουν τα όρια της καφρίλας. Φυσικά, φαντάζομαι ότι ο μεγάλος κράχτης για τον ανδρικό πληθυσμό ήταν η πληθώρα από στήθη και κωλομέρια που λικνίζονται ανέμελα σε όλη –ΟΛΗ λέμε!- τη διάρκεια της ταινίας! Το παράδοξο (κι εντελώς σπάνιο για τα κινηματογραφικά δεδομένα) είναι ότι, ενώ το Piranha 3D δεν είχε ειδική προβολή για τους κριτικούς, παρόλα αυτά κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις και ν΄αποσπάσει πολύ καλές κριτικές. Ίσως έπαιξε κάποιο μικρό ρόλο και το προαναφερθέν βυζομάνι που παρέλασε από την οθόνη, φυσικά!

Αν και ολόκληρο το σενάριο είναι τραβηγμένο από το μαλλί και μοιάζει με μια φτηνή δικαιολογία για σοφτ πορνό, η αλήθεια είναι ότι από άποψη ψυχαγωγίας και δράσης η ταινία παίρνει άριστα. Ο Aja έχει ήδη μεγάλη εμπειρία στις ταινίες τρόμου, καθώς είχε προηγηθεί το γαλλικό High Tension και τα The Hills Have Eyes και Mirrors –όλα αρκετά επιτυχημένα- και ξέρει πώς να στήσει το ανάλογο σκηνικό, αλλά και πώς να φτιάξει σταδιακά την ατμόσφαιρα. Η ταινία είναι πολύ καλά σκηνοθετημένη, διαθέτει ένα ensemble cast για όλα τα γούστα και 3-4 cameos από γνωστούς ηθοποιούς ή… πορνοστάρ, έχει χιούμορ, γρήγορο ρυθμό, μπόλικες καλογυρισμένες σκηνές, ωραία υποβρύχια πλάνα και αίμα με τους κουβάδες! Προσωπικά με ενόχλησε μόνο το υπερβολικό γυμνό (ναι, υπάρχει και τέτοιο πράγμα!), που από ένα σημείο κι έπειτα απλώς αποσπά την προσοχή, καθώς και μερικά gags με πέη που μοιάζουν ν’ απευθύνονται σε δεκαπεντάχρονα που χαζογελάνε ακόμα με τέτοιες φάσεις.

Όλα αυτά, φυσικά, αν δεν πάρεις το Piranha 3D στα σοβαρά και το δεις ακριβώς γι’ αυτό που είναι: μια ταινία με ψάρια-δολοφόνους που κατασπαράζουν άγρια και με συνοπτικές διαδικασίες όποιον βρεθεί στο δρόμο τους! Και βυζιά. Μην ξεχνάμε τα βυζιά.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν σου αρέσουν οι ανελέητες σπλατεριές, τότε θα γουστάρεις μέχρι οργασμού!

GEEKY TRIVIA
Στο ξεκίνημα της ταινίας, ο χαρακτήρας του Richard Dreyfuss τραγουδά μέσα στη βάρκα το τραγούδι “Show me the way to go home”. Είναι το ίδιο τραγούδι που είχε τραγουδήσει 35 χρόνια νωρίτερα ο χαρακτήρας που υποδυόταν στο “Jaws”!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία, ουσιαστικά, είναι remake, ασχέτως αν δεν κράτησε κανένα από τα στοιχεία της αρχικής ταινίας. Επίσης, έδωσε ένα κατάπτυστο σίκουελ, στο οποίο θ’ αναφερθώ εκτενώς στη συνέχεια, διότι είναι ΤΟΣΟ κακό, που κανονικά του αξίζει ολόδικό του άρθρο στην κατηγορία των b-movies!

  • Piranha (1978) ★★☆☆☆
    Μια πραγματογνώμονας ασφαλιστικής εταιρείας ερευνά την εξαφάνιση δύο εφήβων κοντά σε μια λίμνη, με τη βοήθεια ενός ντόπιου. Τα ίχνη τους οδηγούν σε μια φαινομενικά εγκαταλελειμμένη στρατιωτική βάση, όπου θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν ξεχασμένο επιστήμονα, ο οποίος φροντίζει ένα νέο είδος πιράνχα –κατάλοιπο πειραμάτων κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ.
  • Piranha II: The Spawning (1981) ★☆☆☆☆
    Αθλιότατο και εντελώς γελοίο σίκουελ, στο οποίο τα πιράνχα εξελίσσονται και… πετάνε! Ευτυχώς, δεν πέταξε από το παράθυρο κι η καριέρα του πρωτοεμφανιζόμενου, τότε, σκηνοθέτη της, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον James Cameron! Μάλιστα, ο ίδιος έχει αποκηρύξει την ταινία μετά βδελυγμίας και αποκαλεί σκηνοθετικό του ντεμπούτο το The Terminator!
  • Piranha (1995)
    Σχεδόν πανομοιότυπο remake της αρχικής ταινίας, για λογαριασμό του τηλεοπτικού δικτύου Showtime. Έφαγε μούντζες με χέρια και πόδια, αλλά είχε κι αυτό μια πρωτοεμφανιζόμενη παρουσία: την ηθοποιό Mila Kunis!
  • Piranha 3DD (2012) ★☆☆☆☆
    Κι ερχόμαστε στη φόλα. Όσο εξαιρετικό ήταν το πρώτο φιλμ, τόσο άθλιο είναι το σίκουελ –λογικό, αφού βιάστηκαν να το γυρίσουν για να εξαργυρώσουν την αρχική επιτυχία. Η ιστορία διαδραματίζεται ένα χρόνο μετά τα αρχικά γεγονότα, σε διαφορετική λίμνη και, για την ακρίβεια, σε ένα υδάτινο πάρκο ή όπως στα τσακίδια μεταφράζεται το waterpark στα ελληνικά! Ναι, καλά κατάλαβες, τα πιράνχα καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να μπουκάρουν στο πάρκο και γίνεται της μουρλής ασχέτως αν το μόνο που αρκεί να κάνουν όλοι είναι να βγούνε έξω από τις ηλίθιες πισίνες που φτάνουν μέχρι το γόνατο!
    Η ταινία ξεκινάει σχετικά φυσιολογικά, στη συνέχεια προσπαθεί να γίνει αυοσαρκαστική, μέχρι που το πράγμα ξεφεύγει και ο αυτοσαρκασμός καταντάει απλή γελοιότητα και τρως στη μάπα χίλιες δυο απιθανότητες, εντελώς κωμικές σκηνές καταστροφής και θανάτου που μόνο σε παρωδίες είχες δει ως τώρα και τον @%^$#@* τον David Hasselhoff ντυμένο ναυαγοσώστη, ο οποίος κάνει κανονική κατάληψη στο τελευταίο μισάωρο παίζοντας για ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ τον εαυτό του και κάνοντας κρύα, προβλέψιμα αστεία για το πόσο έχει γεράσει! ΑΡΓΚ! Ούτε τα βυζιά και οι κώλοι δεν σώζουν την κατάσταση αυτή τη φορά, μια και είναι απλώς ξαναζεσταμένο φαγητό, ενώ το τέλος της ταινίας είναι τόσο εξωφρενικό που κάνει τα ιπτάμενα πιράνχα του Cameron να μοιάζουν με πυγολαμπίδες!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θα έλεγε κανείς ότι η παταγώδης αποτυχία του Piranha 3DD σκότωσε οριστικά οποιοδήποτε μέλλον είχε το franchise. Έλα, όμως, που έχουν πολλά λεφτά για πέταμα ακόμα στις ΗΠΑ και υπάρχουν σχέδια για ένα ακόμη σίκουελ, το οποίο θα κυκλοφορήσει μάλλον απευθείας σε DVD και θα συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η πρώτη ταινία. Ε, λογικό, έτσι όπως τελείωσε το δεύτερο, δεν το έσωζαν με τίποτα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Άχου το, μωρέ!

Άχου το, μωρέ!

Όλο χαρές και πανηγύρια, μέχρι να σκάσουν μύτη τα ψαράκια!

Όλο χαρές και πανηγύρια, μέχρι να σκάσουν μύτη τα ψαράκια!

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να χάσεις κιλά γρήγορα, υποθέτω...

Είναι κι αυτός ένας τρόπος να χάσεις κιλά γρήγορα, υποθέτω…

Joy Ride: Γελάει καλύτερα όποιος μένει ζωντανός στο τέλος.

00sjoy-ride-posterΣκηνοθεσία: John Dahl
Σενάριο: J. J. Abrams, Clay Tarver
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Paul Walker, Steve Zahn, Leelee Sobieski
Είδος: Thriller
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★☆☆☆
Φρίκη: ★
★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆
Αγωνία: ★★★★

JOY RIDE (2001)
Οι διακοποταινίες συνεχίζονται με τη σημερινή πρόταση. Αποτελεί μια από τις μεγάλες επιτυχίες του αδικοχαμένου μακαρίτη Paul Walker, ο οποίος είχε ήδη πρωταγωνιστήσει και στο πρώτο Fast and Furious την ίδια χρονιά και είχε αρχίσει να αποκτά φήμη. Το σενάριο (κατά το ήμισυ) και η παραγωγή ανήκουν στον J. J. Abrams, ο οποίος δεν είχε κάνει τότε ακόμη τον κόσμο να παραμιλά με το Lost, αλλά είχε ήδη τη σειρά Alias στο ενεργητικό του. Και το θέμα της θα σε κάνει να αποφεύγεις τις μεγάλες οδικές αρτηρίες και τις εθνικές οδούς για ένα διάστημα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Lewis, φοιτητής στην California, ετοιμάζεται να επιστρέψει σπίτι για τις καλοκαιρινές διακοπές. Αποφασίζει να εξαργυρώσει το αεροπορικό εισιτήριό του και ν’ αγοράσει ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, με σκοπό να περάσει από το Colorado και να πάρει μαζί και τη Venna, παιδική φίλη με την οποία έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα. Στην πορεία, όμως, προκύπτει μια παράκαμψη, καθώς πρέπει να βγάλει με εγγύηση από τη φυλακή τον αδελφό του, Fuller. Σε μια από τις στάσεις τους, ο Fuller αγοράζει ένα παλιό ράδιο CB, με το οποίο κρυφακούνε τις συζητήσεις των φορτηγατζήδων. Όταν αποφασίζουν να κάνουν φάρσα σε έναν από αυτούς -που αυτοαποκαλείται Rusty Nail- με τον Lewis να παριστάνει τη γυναίκα, το πράγμα στραβώνει γρήγορα…

Το Joy Ride είναι ένα ευχάριστο θρίλερ, γεμάτο ένταση και αγωνία που θα σου θυμίσει αρκετά το παλιότερο The Hitcher«Ωτοστόπ του Τρόμου» όπως είχε μεταφραστεί εδώ). Εκτός αν δεν το έχεις δει εκείνο, οπότε μάλλον δεν θα στο θυμίσει! Σίγουρα, έχει κι αυτό τα προβληματάκια του, κυρίως όσον αφορά τις μαζεμένες παπαριές που κάνουν οι πρωταγωνιστές για να σπρώξουν την πλοκή και τον «κακό», ο οποίος δείχνει να είναι τόσο πανούργος, έξυπνος και πανταχού παρών που αναρωτιέσαι πώς διάολο κατέληξε νταλικέρης κι όχι villain σε ταινία του James Bond!

Η χημεία των χαρακτήρων είναι ιδανική, πάντως, και ο κακός είναι αρκούντως creepy και ανατριχιαστικός και οδηγεί μια τεράστια νταλίκα που -όπως και να το κάνουμε- από μόνες τους είναι ήδη αρκετά τρομακτικά οχήματα και χωρίς να πρωταγωνιστούν σε θρίλερ! Η ταινία δεν κάνει κοιλιές, έχει σταθερή ροή, αρκετό χιούμορ για να είναι όσο ανάλαφρη χρειάζεται να είναι και, φυσικά, μπόλικες δόσεις αγωνίας, ώστε να κρατά την αδρεναλίνη σε υψηλή στάθμη –κάπως σαν να βρίσκεσαι κι εσύ μέσα σε ένα αυτοκίνητο τρέχοντας σαν παλαβός για τη ζωή σου! Καθόλου περίεργο που έγινε μεγάλη επιτυχία. Το περίεργο είναι ότι γυρίστηκαν έξι διαφορετικά κλεισίματα, λες και ο σκηνοθέτης κάλυψε όλες τις πιθανότητες για να διαλέξουν ποιο τους άρεσε καλύτερα. Αν κρίνω από τα καλά λόγια των κριτικών, μάλλον διάλεξαν το ιδανικότερο τέλος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, θα σε κάνει να δεις τους νταλικέρηδες με μισό μάτι. Όχι ότι δεν τους έβλεπες ήδη έτσι…

GEEKY TRIVIA
Ο βρετανικός τίτλος της ταινίας ήταν Roadkill, καθώς στο Ηνωμένο Βασίλειο, η έκφραση «Joy ride» έχει διαφορετική σημασία. Για τους αμερικάνους, είναι ένα ταξίδι αναψυχής με το αυτοκίνητο, αλλά για τους βρετανούς είναι η κλοπή αυτοκινήτου από ανήλικο, ο οποίος στη συνέχεια το σμπαραλιάζει είτε κάνοντας αγώνες με άλλους ή παίζοντας κυνηγητό με τους μπάτσους.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Μια και πήγε καλά, ήταν μαθηματικώς βέβαιο ότι θα αποκτούσε και sequels, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε αρκετά πρόσφατα. Οι συνέχειες, φυσικά, είναι πολύ πιο αιματηρές, με τον Rusty Nail να έχει μετατραπεί πλέον σε full-time slasher killer που σκοτώνει με ψαγμένους τρόπους. Αλίμονο!

  • Joy Ride 2 (2008) ★★★

☆☆
    Ένα ζευγάρι ταξιδεύει προς το Las Vegas, όπου σκοπεύουν να τελέσουν τον γάμο τους. Στο ταξίδι τους συνοδεύει η αδελφή της αρραβωνιαστικιάς και το αγόρι της, το οποίο γνώρισε online. Όταν το αυτοκίνητό τους πάθει βλάβη στην έρημο, θα αναζητήσουν βοήθεια σε ένα γειτονικό και φαινομενικά εγκαταλελειμμένο σπίτι, το οποίο θα διαρρήξουν και από το γκαράζ του οποίου θα δανειστούν ένα αυτοκίνητο. Για κακή τους τύχη, το σπίτι ανήκει στον φορτηγατζή Rusty Nail…
  • Joy Ride 3: Road Kill (2014) ★☆☆☆
    Ο Rusty Nail επιστρέφει κι είναι πιο ψυχασθενής από ποτέ, αφού αυτή τη φορά καταδιώκει ολόκληρη την ομάδα ενός οδηγού αγώνων ταχύτητας, επειδή… εμ, τον προσπέρασαν άγαρμπα στον δρόμο. Η ταινία έχει σαφέστατα πιο gore χαρακτήρα από την προηγούμενη, αλλά όπως το πάνε, στις επόμενες ταινίες ο τύπος θ’ αποκεφαλίζει όποιον έχει βάλει αεροτομή στο αυτοκίνητό του ή ξεπαρκάρει χωρίς να βγάλει φλας…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Είναι νωρίς για ν’ ακουστεί κάτι, αλλά είναι αρκετά πιθανή μια μελλοντική προσθήκη ή περισσότερες, μια και δεν το έχουν ξεζουμίσει ακόμα όσο μπορούσαν το franchise!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

JR1

Τα αδέλφια έχουν όρεξη για πλάκες.

JR2

Το γέλιο σού βγαίνει ξινό όταν σε παίρνει στο κυνήγι ένα τριαξονικό!

JR3

Τα έβαλαν με τον λάθος φορτηγατζή…

Sleepaway Camp: Οι νταήδες δεν χωράνε σε αυτή την κατασκήνωση!

classicsposterΣκηνοθεσία: Robert Hiltzik
Σενάριο: Robert Hiltzik
Μουσική: Edward Bilous
Ηθοποιοί: Felissa Rose, Mike Kellin, Katherine Kamhi, Jonathan Tiersten κ.α.
Είδος: Slasher
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★☆☆☆

Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

SLEEPAWAY CAMP aka NIGHTMARE VACATION (1983)
Καλοκαίριασε για τα καλά, οπότε ας δούμε μια ταινία για τις χαρές της κατασκήνωσης! Αν και θεωρείται απολύτως καλτ στις ΗΠΑ, εγώ δεν την είχα καν ακουστά και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην γνώριζες ούτε εσύ την ύπαρξή της. Κυκλοφόρησε την περίοδο που οι ταινίες με λίμνες, κατασκηνώσεις και ψυχάκηδες που σφάζουν teenagers ήταν στην ακμή τους, χάρη στο Friday the 13th! Το Sleepaway Camp, όμως -αν και πατάει στο ίδιο σκεπτικό- διαφέρει αρκετά και, παρά τα κάμποσα ελαττώματά του, καταφέρνει να κλέψει την παράσταση για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο (που θα αναφέρω στη συνέχεια). Προειδοποίηση: μην κάνεις το λάθος να διαβάσεις την υπόθεση στη Wikipedia, διότι θα φας γερό σπόιλερ και θα κλαις!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Οχτώ χρόνια μετά από ένα ατύχημα στη λίμνη, το οποίο κόστισε τη ζωή στον πατέρα και τον αδελφό της, η Angela –που πλέον μεγαλώνει υπό την επίβλεψη της θείας της- πηγαίνει για το καλοκαίρι στην κατασκήνωση Arawak, με τον ξάδελφό της, τον Ricky. Εσωστρεφής και απόμακρη από τη φύση της, αρχίζει να δέχεται αμέσως πειράγματα από τους υπόλοιπους κατασκηνωτές, κυρίως την Judy, η οποία ανήκει στον θάλαμό της. Όσο περνούν οι μέρες, όμως, αρκετοί από αυτούς που χλευάζουν την Angela ή κάνουν τη ζωή της δύσκολη, εμπλέκονται ένας-ένας σε μυστηριώδη και θανατηφόρα ατυχήματα, κάνοντας τις υποψίες να πέσουν στον υπερπροστατευτικό και ευέξαπτο Ricky, ο οποίος ξεκινά συνεχώς καυγάδες προσπαθώντας να βοηθήσει την ξαδέλφη του.

Η ταινία, λοιπόν, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός slasher της εποχής: το ανάλογο, εξοχικό σκηνικό, τους νέους πρωταγωνιστές και τον μυστηριώδη δολοφόνο που χτυπά στις σκιές. Ή μάλλον, αυτό το τελευταίο δεν ισχύει και τόσο, αφού μερικοί ψοφάνε και στο καταμεσήμερο! Στα θετικά στοιχεία ανήκει, σαφώς, η ερμηνεία της νεαρής Felissa Rose, η οποία τα σπάει χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει και πολύ -μια και το μόνο που κάνει στη μισή ταινία είναι να κοιτάζει με ένα κενό, ανατριχιαστικό βλέμμα, το οποίο είναι υπεραρκετό για να σου σηκωθεί η τρίχα κάγκελο!

Επίσης, σε αντίθεση με τα περισσότερα κακέκτυπα του Παρασκευή και 13, το Sleepaway Camp καταφέρνει να διαφοροποιηθεί αρκετά. Σίγουρα, δεν γλιτώνει τα κλισέ, αλλά το σενάριο –αν και όχι κάτι το ιδιαίτερο- αποκτά λίγο μεγαλύτερο βάθος όσο εξελίσσεται, ενώ η πληθώρα των περίεργων χαρακτήρων που διαθέτει, προσφέρει μια ποικιλία που ξεφεύγει από τα στερεότυπα ανάλογων ταινιών που αρκούνται στον παίδαρο, την ξανθιά τσούλα, τον φύτουλα με τα γυαλιά και το σεμνό πρωταγωνιστικό δίδυμο. Επίσης, χωρίς να είναι τίγκα στο αίμα και τη φρίκη (με εξαίρεση μια-δυο σκηνές), ή χωρίς να στηρίζεται σε ευφάνταστους θανάτους, καταφέρνει μια χαρά να σε τρομάξει και να σε αηδιάσει.

Φυσικά, έχει και πολλά αρνητικά… Το χειρότερο είναι ότι οι περισσότερες από τις ερμηνείες είναι κακές. Κάποιες, μάλιστα, δεν είναι απλώς κακές, αλλά επικά ανυπόφορες! Οι διάλογοι, από την άλλη, είναι ως επί το πλείστον χαζοί και τετριμμένοι. Αλλά αυτά ίσως να μη σε ενοχλήσουν τόσο –άλλωστε, τα περισσότερα slasher films είναι το ίδιο και χειρότερα αφελή. Γιατί έβαλα τόσο μεγάλη βαθμολογία, λοιπόν, αφού προφανώς δεν την αξίζει;

Διότι υπάρχει ένα στοιχείο που έκανε την ταινία να ξεχωρίσει και να αποτυπωθεί στη μνήμη όσων την είδαν: το σοκαριστικά απροσδόκητο τέλος, το οποίο είναι και αυτό που οδήγησε στο cult status που απολαμβάνει η ταινία στις μέρες μας, και το οποίο για πολλούς συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο ανατρεπτικά φινάλε ταινιών τρόμου –και την εποχή που γυρίστηκε η ταινία ήταν σίγουρα το πιο απρόσμενο που είχαν δει ποτέ θεατές ως τότε στον κινηματογράφο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δώσε της μια ευκαιρία –άλλωστε, τώρα σε έχει φάει η περιέργεια για το τέλος, έτσι δεν είναι;

GEEKY TRIVIA
Η Felissa Rose έχει συμμετάσχει σε πάνω από 50 ταινίες μέχρι σήμερα –οι περισσότερες από αυτές ταινίες τρόμου. Και αν και έχει εμφανιστεί ως επί το πλείστον σε παραγωγές Β’ διαλογής ή ταινίες που κυκλοφόρησαν απευθείας σε DVD, έχει κερδίσει και αυτή επάξια τον τίτλο της Scream Queen!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το franchise έχει περάσει του λιναριού τα πάθη. Η τέταρτη ταινία ξεκίνησε να γυρίζεται το 1992, ώσπου φαλίρισε η εταιρεία παραγωγής, μετά από μόλις 32 λεπτά νέου υλικού. Το 2012, στο υλικό αυτό προστέθηκαν σκηνές από τις προηγούμενες ταινίες για γέμισμα, οπότε η ταινία μοιάζει με ένα αδιάφορο recap, σαν αυτά που βλέπεις στις τηλεοπτικές σειρές. Η τελευταία ταινία δε, ολοκληρώθηκε το 2003, αλλά τα εφέ ήταν άθλια, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούσε να βρει εταιρεία διανομής. Μέχρι το 2008 τα εφέ είχαν βελτιωθεί, έγιναν και πρόσθετα γυρίσματα και η ταινία βρήκε, επιτέλους, τον δρόμο προς τα σινεμά.
Κανένα σίκουελ, ασφαλώς, δεν είχε τον αντίκτυπο της αρχικής ταινίας –λογικό, αφού κι εκείνη ξεχώρισε χάρη στο φινάλε της.

  • Sleepaway Camp II : Unhappy Campers (1988) ★★

☆☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται στην κατασκήνωση Rolling Hills, όπου τα γεγονότα της κατασκήνωσης Arawak έχουν πλέον γίνει ιστορία τρόμου που διηγούνται οι κατασκηνωτές γύρω από τη φωτιά. Μέχρι που παρόμοιοι φόνοι και μυστηριώδεις εξαφανίσεις αρχίζουν να συμβαίνουν κι εκεί…
  • Sleepaway Camp III: Teenage Wasteland (1989) ★☆☆☆☆
    Έναν χρόνο μετά τα γεγονότα της δεύτερης ταινίας, η κατασκήνωση έχει μετονομαστεί και φιλοξενεί εφήβους από κάθε κοινωνικό στρώμα, ως ένα κοινωνιολογικό πείραμα. Και μετά αρχίζουν και ψοφάνε όλοι.
  • Sleepaway Camp IV: The Survivor (1992/2012)
    Βλέπε παραπάνω για την περιγραφή. Αδιάφορη προσθήκη με ελάχιστο νέο υλικό.
  • Return to Sleepaway Camp (2008) ★☆☆☆
    Η ταινία αγνοεί τα γεγονότα των προηγούμενων σίκουελ (τα οποία γυρίστηκαν από άλλο σκηνοθέτη, οπότε ο Hiltzik πήρε την εκδίκησή του) και διαδραματίζεται μετά την αρχική ταινία, στην κατασκήνωση Manabe, όπου ο Alan δέχεται τα πειράγματα και την καζούρα της υπόλοιπης κατασκήνωσης. Μέχρι που οι βασανιστές του αρχίζουν να βρίσκουν φριχτό θάνατο ένας-ένας.
    Ο σκηνοθέτης έκανε την προσπάθεια να σκεφτεί ένα εξίσου ανατρεπτικό τέλος, το οποίο εγώ, τουλάχιστον, το κατάλαβα από την αρχή και μάλλον θα το καταλάβεις κι εσύ!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δύο προγραμματισμένα σίκουελ που είχαν γραφτεί τα έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Παρόλα αυτά, τα δικαιώματα της σειράς ανήκουν πλέον στον αρχικό σκηνοθέτη, ο οποίος έχει ανακοινώσει τα σχέδιά του για ένα reboot του franchise (τι πρωτότυπο!)

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τα ξαδελφάκια.

Τα ξαδελφάκια.

Ένας τύπος που έκανε το λάθος να τα βάλει με τα ξαδελφάκια.

Ένας τύπος που έκανε το λάθος να τα βάλει με τα ξαδελφάκια.

Οι χαζοβιόλες που εξακολουθούν να τα βάζουν με τα ξαδελφάκια και θα φάνε το κεφάλι τους.

Οι χαζοβιόλες που εξακολουθούν να τα βάζουν με τα ξαδελφάκια και θα φάνε το κεφάλι τους.