5 ταινίες με σατανικά παιδιά!

 

vinieta_special
mainΚΑΝΕ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΚΟ!

Αυτή την Κυριακή είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού – ευκαιρία, λοιπόν, να σου προτείνω πέντε ταινίες με κορυφαία κωλοπαίδια, που θα σε κάνουν να προγραμματίσεις εκτάκτως αγγειεκτομή!
Τα παιδιά έχουν πολύ συχνά την τιμητική τους στις ταινίες τρόμου –ειδικά όταν πρόκειται για ιστορίες που περιλαμβάνουν στοιχειώματα, δαίμονες και άλλες υπερφυσικές απειλές. Είναι τα πιο εύκολα θύματα και ο πιο σίγουρος τρόπος να συγκινήσουν τους θεατές, διότι ποιος θέλει να δει ένα αθώο, τροφαντό πλάσμα με ροδαλά μάγουλα να υποφέρει ή να καταλήγει δαιμονισμένο και να περπατά στα ταβάνια, περιστρέφοντας το κεφάλι του σαν κουκουβάγια; Υπάρχουν και κάποιες άλλες περιπτώσεις ταινιών, όμως, όπου τα παιδιά λανσάρονται –αντί για αθώα θύματα- ως οι κεντρικοί κακοί, είτε επειδή αποτελούν ενσάρκωση του Οξαποδώ, είτε επειδή είναι κοινωνιοπαθή από την κούνια τους, είτε απλώς επειδή κάτι τα μεταβάλλει. Αν δεν είσαι ήδη γονιός θα το σκεφτείς καλά πριν πετάξεις τα προφυλακτικά και αν είσαι ήδη… τότε φρόντισε να τα έχεις πάντα καλά με τα παιδιά σου, διότι ποτέ δεν ξέρεις ποιο από αυτά περνάει τον ελεύθερο χρόνο του σκάβοντας τον τάφο σου στο γειτονικό δασάκι!


THE GOOD SON (1993)good-son

Σκηνοθεσία: Joseph Ruben
Σενάριο: Ian McEwan
Μουσική: Elmer Bernstein
Ηθοποιοί: Macaulay Culkin, Elijah Wood, Wendy Crewson κ.α.
Είδος: Psychological Thriller
Αξιολόγηση: ★★
★

☆☆


 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μετά το θάνατο της μητέρας του, ο μικρός Mark πηγαίνει να μείνει προσωρινά με την οικογένεια των θείων του, καθώς ο πατέρας του πρέπει να λείψει σε επαγγελματικό ταξίδι. Εκεί θα γνωριστεί με τα δυο ξαδέλφια του, την Connie και τον σχεδόν συνομήλικό του, Henry. Στην αρχή όλα δείχνουν φυσιολογικά, καθώς όμως οι μέρες περνούν, ο Mark συνειδητοποιεί ότι κάτι δεν πάει και τόσο καλά με τον ξάδελφό του, ο οποίος δείχνει να έχει μια αφύσικη εμμονή με την έννοια του θανάτου και επιδεικνύει όλο και πιο αντικοινωνική συμπεριφορά…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν ήσουν από εκείνους που ανέκαθεν αντιπαθούσαν τον Macaulay Culkin, με αυτή την ταινία θα τον μισήσεις! Αλλά αυτό θα συμβεί μόνο επειδή είναι αρκετά πειστικός στον ρόλο του ανήλικου κοινωνιοπαθή. Η ταινία έχει αρκετές στιγμές έντασης και αγωνίας και -αν και έφαγε θάψιμο από τους κριτικούς, οι οποίοι την έκριναν ακατάλληλη για παιδιά (duh! Θρίλερ είναι!)- τα πήγε καλά στο box office. Μεταξύ μας, πέρα από το τέλος, το οποίο μου φαινόταν πάντα υπερβολικό για λόγους που δεν μπορώ να γράψω χωρίς να κάνω σπόιλερ, η ταινία είναι αξιοπρεπέστατη.


untitledJOSHUA aka THE DEVIL’S CHILD (2007)

Σκηνοθεσία: George Ratliff
Σενάριο: George Ratliff, David Gilbert
Μουσική: Nico Muhly
Ηθοποιοί: Sam Rockwell, Vera Farmiga, Jacob Kogan κ.α.
Είδος: Psychological Thriller
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Brad και η Abby μένουν στη Νέα Υόρκη με τα δύο παιδιά τους, τον 9χρονο Joshua και τη νεογέννητη αδελφή του. Ο Joshua είναι ένα παιδί-θαύμα, με μεγάλη ευφυία και κλίση στο πιάνο, που δείχνει πάντα αποτραβηγμένος από το περιβάλλον του, κυρίως μετά τη γέννηση της αδελφής του. Καθώς οι μέρες μετά τον ερχομό του νεογέννητου στο σπίτι περνούν, το κλίμα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο βαρύ, καθώς από τη μία η Abby δείχνει συνεχώς εξουθενωμένη και βρίσκεται στα όρια της νευρικής κατάρρευσης, ενώ από την άλλη η συμπεριφορά του Joshua αρχίζει να γίνεται όλο και πιο περίεργη, σχεδόν στα όρια της κοινωνιοπάθειας…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι για γερά νεύρα, κυρίως από ψυχολογικής πλευράς, καθώς βασίζεται περισσότερο στο σασπένς. Αν και πρόκειται για ένα απλό, σχεδόν μηχανικό σενάριο που ακολουθεί τους κανόνες του είδους, η παρουσία του Kogan στον κεντρικό ρόλο κάνει την ταινία να ξεχωρίζει, καθώς ο μικρός προκαλεί μπόλικες ανατριχίλες με το βλέμμα του και μόνο. Για την ακρίβεια, αν οι creepy παιδικοί χαρακτήρες του κινηματογράφου είχαν εκλογές, ο Joshua παίζει να έβγαινε και Πρόεδρος του σωματείου τους! Έτσι, αν και ξέρεις τι να περιμένεις πάνω-κάτω, τουλάχιστον δεν πρόκειται να βαρεθείς ή να μείνεις ανικανοποίητος.


THE CHILDREN (2008)children

Σκηνοθεσία: Tom Shankland
Σενάριο: Tom Shankland, Paul Andrew Williams
Μουσική: Stephen Hilton
Ηθοποιοί: Eva Birthistle, Hannah Tointon κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Casey -μια τυπική έφηβη με ξινισμένη μούρη, που μισεί τον κόσμο- ταξιδεύει με την μητέρα της, τον πατριό της και τα δύο μικρότερα, ετεροθαλή αδέλφια της, με προορισμό το απονωμένο σπίτι των θείων τους, ώστε να περάσουν μαζί τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Εκεί, στην παρέα των παιδιών θα προστεθούν και τα δύο ανήλικα ξαδέλφια τους. Με το που φτάνουν, ο Paulie, ο μικρός αδελφός της Casey, κάνει εμετό και παρουσιάζει αλλόκοτη συμπεριφορά, αλλά όλοι θεωρούν πως έχει ζαλιστεί από το ταξίδι. Σταδιακά, όμως, και τα υπόλοιπα παιδιά αρχίζουν να παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα με εκείνον, πράγμα που φαίνεται να μην παρατηρεί κανείς άλλος, εκτός από την Casey. Καθώς, η κατάστασή τους χειροτερεύει σταδιακά, θα αποδειχθεί ότι δεν πρόκειται για μια τυπική ίωση…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε η ταινία θα σε κάνει υπέρμαχο της αντισύλληψης! Πρόκειται για βρετανική παραγωγή που, αν κι έχει τα θεματάκια της -κυρίως όσον αφορά τις αντιδράσεις και την ανάπτυξη των χαρακτήρων- παρόλα αυτά ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Οι σκηνές βίας είναι αρκετές, αν και σε αρκετά σημεία είναι πιο στυλιζαρισμένες ή «καμουφλαρισμένες». Φαίνονται, όμως, ακόμη πιο σκληρές, αφού ως επίκεντρο κάθε μακελειού έχουμε πάντα παιδιά, είτε ως θύτες είτε ως θύματα –κάτι που δεν βλέπουμε τόσο συχνά σε ταινίες τρόμου. Σίγουρα καθηλωτική και ακόμη και αν δεν εξηγείται τόσο για ποιο λόγο συμβαίνει ό,τι συμβαίνει, αυτό δεν θα σε ενοχλήσει ιδιαίτερα, αφού μπορείς άνετα να ενώσεις τα κομμάτια και να το υποθέσεις μόνος σου (ειδικά αν έχεις δει αρκετές παρόμοιες ταινίες).


orphanORPHAN (2009)

Σκηνοθεσία: Jaume Collet-Serra
Σενάριο: David Leslie Johnson
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: Vera Farmiga, Peter Sarsgaard, Isabelle Fuhrman κ.α.
Είδος: Psychological Thriller
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο γάμος της Kate και του John περνά κρίση και φτάνει στα όρια της κατάρρευσης όταν το τρίτο τους παιδί γεννιέται νεκρό. Στην προσπάθειά τους να ορθοποδήσουν παίρνουν την απόφαση να υιοθετήσουν ένα παιδί από το τοπικό ορφανοτροφείο. Την καρδιά τους κλέβει από την πρώτη στιγμή η 9χρονη Esther, ένα κοριτσάκι με καταγωγή από τη Ρωσία, που δείχνει απομονωμένο από τα υπόλοιπα παιδιά. Το ζευγάρι δέχεται την Esther στην οικογένειά του, η οποία περιλαμβάνει τη μικρή Max -η οποία αποδέχεται αμέσως τη νέα της αδελφή- και τον Daniel, ο οποίος δείχνει πιο καχύποπτος απέναντί της. Όσο περνά ο καιρός, όμως, η Kate αρχίζει να ανησυχεί πως κάτι δεν πάει καλά με τη μικρή Esther, αλλά κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί το μυστικό που κρύβει…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε η ταινία είναι αρκετά σκοτεινή, ανατριχιαστική και αναπάντεχα ανατρεπτική. Παρόλα αυτά, παρά τις σκηνές τρόμου και τις ανατροπές, δεν καταφέρνει κι αυτή να ξεστρατίσει τόσο από το μονοπάτι που έχουν βαδίσει παρόμοιες ταινίες, αφού η ανάπτυξη της πλοκής ακολουθεί κατά γράμμα τους κανόνες του είδους. Για ακόμα μια φορά, όμως, ο κεντρικός χαρακτήρας έχει αποδοθεί άψογα, αφού η μικρή Fuhrman κάνει πολύ καλή δουλειά, για την οποία απέσπασε επαίνους από τους πάντες –ακόμη και τους κριτικούς που θάψανε την ταινία.


CASE 39 (2009)case39

Σκηνοθεσία: Christian Alvart
Σενάριο: Ray Wright
Μουσική: Michl Britsch
Ηθοποιοί: Renée Zellweger, Jodelle Ferland, Ian McShane κ.α.
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Emily είναι κοινωνική λειτουργός, στην οποία ανατίθεται να ερευνήσει την οικογενειακή κατάσταση της 10χρονης Lillith. Η Emily υποψιάζεται ότι οι γονείς της Lillith την κακομεταχειρίζονται και οι υποψίες της επιβεβαιώνονται όταν προσπαθούν να δολοφονήσουν την κόρη τους, την οποία γλιτώνουν την τελευταία στιγμή η Emily και ένας επιθεωρητής της αστυνομίας. Όταν η Lillith παρακαλεί την Emily να μην την αφήσει σε ίδρυμα για κακοποιημένα παιδιά, εκείνη αποφασίζει να την πάρει στο σπίτι της και να τη φροντίσει η ίδια μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη ανάδοχη οικογένεια. Με το που θα μετακομίσει μαζί της, όμως, διάφορα περίεργα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν γύρω από την Emily, η οποία θα συνειδητοποιήσει τελικά ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως φαίνονταν εξ’ αρχής…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλό για να περάσεις την ώρα σου, αλλά δυστυχώς πάσχει κι αυτό από μια οξεία κρίση κλισεδίτιδας. Αν κι έχει φροντισμένη σκηνοθεσία, παρόλα αυτά δεν κάνει έστω μια προσπάθεια να ξεφύγει από τον συρμό. Ξέρεις από την αρχή τι θα δεις, προβλέπεις σε κάθε σκηνή τι πρόκειται να συμβεί και καταλήγει απλώς μια διασκεδαστική ταινία για να περάσεις την ώρα σου, την πλοκή της οποία θα έχεις ξεχάσει σίγουρα μια βδομάδα αργότερα (όπως συνέβη με μένα, που χρειάστηκε να την ξαναδιαβάσω στο ίντερνετ για να φρεσκάρω τη μνήμη μου!)

Amusement: Δεν θα ξεχάσεις το γέλιο του ποτέ…

00samus-posterΣκηνοθεσία: John Simpson
Σενάριο: Jake Wade Wall
Μουσική: Marco Beltrami
Ηθοποιοί: Keir O’Donnell, Katheryn Winnick, Jessica Lucas κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★
☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

AMUSEMENT (2008)
Η σημερινή ταινία είναι από τις περιπτώσεις που κάτι ξεκινάει αρκετά καλά και στην πορεία στραβώνει. Σαν εκείνο το πάρτι γενεθλίων, που όλα ήταν τέλεια στην αρχή και οι πάντες περνούσαν περίφημα, ώσπου ήρθε ακάλεστος εκείνος ο εκνευριστικός τύπος που όλοι αντιπαθούν και κατέστρεψε για πάντα το κλίμα. Στην περίπτωση της ταινίας, λοιπόν, ο εκνευριστικός τύπος είναι σίγουρα ο σεναριογράφος, διότι το σενάριό του είναι τόσο αδύναμο που ισοπέδωσε οριστικά κάθε πιθανότητα να βγει κάτι καλό από αυτό. Παρά τρίχα γλίτωσε το θάψιμο και την εξορία με τις υπόλοιπες μπαλαφάρες που απαρτίζουν τη στήλη b-movies, επειδή βλεπόταν σχετικά ανώδυνα.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Τρεις νεαρές γυναίκες πέφτουν θύματα απαγωγής -η κάθε μία με διαφορετικό τρόπο- ενός παρανοϊκού, ο οποίος ξεχωρίζει για το χαρακτηριστικό, ανατριχιαστικό του γέλιο. Και αυτή είναι η κεντρική ιδέα σε γενικές γραμμές, μια και η ταινία είναι φαινομενικά «σπασμένη» σε τρεις μικρότερες ιστορίες, κάθε μία με τη δική της, ξεχωριστή υποπλοκή.

Προσωπικά, μου φάνηκε ενδιαφέρουσα στην αρχή, μια κι έχει ένα σχετικά δυνατό και αγωνιώδες ξεκίνημα. Και η ιστορία εξελίσσεται με τέτοιο τόπο που σου δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθείς μια σπονδυλωτή ταινία, με ανεξάρτητες ιστορίες τρόμου, σε διαφορετικό ύφος η κάθε μία. Παρόλα αυτά, όλες οι ιστορίες συνδέονται μεταξύ τους και συγκλίνουν σε ένα κοινό τέλος. Αυτό είναι ένα καλό τέχνασμα και οι εναλλαγές από σκηνικό σε σκηνικό, αναλόγως με την ιστορία που εκτυλίσσεται, σπάνε τη μονοτονία. Δυστυχώς, όμως, πηγαίνει στον βρόντο, καθώς η ταινία στο σύνολό της αναλώνεται σε μερικά από τα πιο συνηθισμένα κλισέ του είδους –και αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο της πρόβλημα: είναι τελείως προβλέψιμη.

Όποια ιστορία διαδραματίζεται, την έχεις ξαναδεί λίγο-πολύ σε διάφορες παραλλαγές και μπορείς να μαντέψεις από πριν, με μαθηματική ακρίβεια, τι θα συμβεί, πώς θα εξελιχθεί κάθε σκηνή, ποιος είναι ο κακός, από πού θα πεταχτεί και σε ποιο σημείο θα συμβεί κάτι που υποτίθεται ότι θα σε τρομάξει! Εκτός αν δεν έχεις ξαναδεί θρίλερ ποτέ ξανά στη ζωή σου! Αλλά στην περίπτωση αυτή θα σου πρότεινα να ξεκινήσεις με κάτι πιο αξιοπρεπές, για να μη χάσεις πάσα ιδέα για το genre!

Το σενάριο έχει πιο πολλές τρύπες κι από γήπεδο γκολφ, δεκάδες λογικά κενά και κάμποσες ανεξήγητες συμπεριφορές. Παράλληλα, η ιδέα πίσω από τα κίνητρα του κακού, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της ταινίας φτύνει αίμα για να ετοιμάσει μια εκδίκηση-υπερπαραγωγή, είναι τουλάχιστον για υστερικά γέλια και μοιάζει σαν να την σκαρφίστηκε πεντάχρονο: «Η Μαιρούλα έφαγε την σοκοφρέτα μου. Είκοσι χρόνια αργότερα θα σχεδιάσω τη δολοφονία της, για να μάθει η κάργια!» Γενικά, λοιπόν, η ταινία υπάρχει απλώς και μόνο για να περάσεις συμπαθητικά την ώρα σου και -αν εξαιρέσεις το déjà vu συναίσθημα σε κάθε γνώριμη σκηνή- είναι αρκετά προσεγμένη και αξιοπρεπής και γι’ αυτό γλιτώνει και τη ρετσινιά της b-movie από μέρους μου.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, είναι απλώς αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος της: διασκεδαστική και τίποτε παραπάνω.

GEEKY TRIVIA
Η ταινία προοριζόταν αρχικά για κανονική θεατρική προβολή, όμως συνέβη αυτό που κάθε δημιουργός τρέμει και φοβάται: τα πρώτα reviews από όσους κριτικούς την είδαν νωρίτερα ήταν ισοπεδωτικά. Γνωστό site το οποίο είναι αφιερωμένο στις ταινίες τρόμου δε, την περιέγραψε ως «καταστροφή». Το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει 2-3 φορές η ημερομηνία προβολής της (μήπως στο ενδιάμεσο η ταινία μεταμορφωθεί σε αριστούργημα ως δια μαγείας, υποθέτω!), μέχρι που στο τέλος απλώς αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει απευθείας σε DVD και να κάνουν όλοι τις πάπιες…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εμ, ναι… Δεν το πολυβλέπω!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κούκλα κλόουν στο μέγεθος ανθρώπου. Καθόλου creepy...

Κούκλα κλόουν στο μέγεθος ανθρώπου. Καθόλου creepy…

Η τεράστια, ανατριχιαστική πανσιόν...

Η τεράστια, ανατριχιαστική πανσιόν…

Ποιος ξέρει τι ήταν τόσο διασκεδαστικό...

Ποιος ξέρει τι ήταν τόσο διασκεδαστικό…

The Stuff: Νοστιμιά που σου παίρνει τα μυαλά!

b-movieposterΣκηνοθεσία: Larry Cohen
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Anthony Guefen
Ηθοποιοί: Michael Moriarty, Andrea Marcovicci, Garrett Morris κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★

☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

THE STUFF (1985)
Προς τιμήν της Black Friday, ας δούμε κάτι με υπερκαταναλωτικά ζόμπι, για να μπούμε πλήρως στο κλίμα! Η σημερινή ταινία αποτελεί ένα παιδικό μου απωθημένο. Θυμάμαι ότι είχα δει το trailer στο δορυφορικό MTV και είχα ενθουσιαστεί (διότι τότε ήμουν μικρός κι ενθουσιαζόμουν με την παραμικρή κουλαμάρα). Φυσικά, το νεαρό της ηλικίας σήμαινε ότι δεν έπαιζε καν να τη δω και αμφιβάλλω αν προβλήθηκε ποτέ κιόλας στην Ελλάδα, μια και πίσω στα 80s δεν είχαμε multiplex, εμπορικά κέντρα (και την παραμικρή αίσθηση μόδας) και στις υπόλοιπες αίθουσες παίζονταν μόνο οι πολύ mainstream ταινίες. Πριν κάμποσους μήνες μού ήρθε ξαφνικά φλασιά της ταινίας (ίσως φταίει το ότι έτρωγα κρέμα εκείνη τη στιγμή) και αποφάσισα να ψάξω να τη βρω και να ικανοποιήσω, επιτέλους, το απωθημένο μου. Αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο: όταν είσαι μικρός, η πιο μεγάλη βλακεία μπορεί να φαντάζει στα μάτια σου ως αριστούργημα…

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας εργάτης στην Αλάσκα ανακαλύπτει μια μυστηριώδη, λευκή ουσία να αναβλύζει από το έδαφος και αφού τη δοκιμάζει (διότι, προφανώς, το πιο λογικό όταν δεις κάτι πηχτό και κρεμώδες να βγαίνει από το χώμα είναι να το χώσεις στο στόμα σου…) συνειδητοποιεί ότι είναι πολύ εύγευστη και γλυκιά. Λίγο καιρό αργότερα, η ουσία πωλείται ως επιδόρπιο σε όλα τα καταστήματα, κάνοντας τρελά κέρδη και προκαλώντας εθισμό σε όποιον την καταναλώνει. Αυτό προκαλεί πονοκέφαλο στις παγωτοβιομηχανίες που βλέπουν τα έσοδά τους να πέφτουν, οπότε αποφασίζουν να αναθέσουν σε έναν βιομηχανικό κατάσκοπο και σαμποτέρ να ανακαλύψει τη μυστική συνταγή του “Stuff” –όπως έχει λανσαριστεί στην αγορά η λευκή ουσία. Μόνο που στην πορεία θ’ ανακαλύψει πολύ περισσότερα…

Καθαρόαιμο b-movie το σημερινό, από εκείνα που φροντίζουν από την πρώτη, κιόλας, σκηνή να σε προετοιμάσουν για όλα τα κουλά που πρόκειται να παρελάσουν στην οθόνη σου! Και αν τη δεις έτσι ακριβώς, τότε θα διασκεδάσεις στα σίγουρα. Αν προσπαθήσεις, όμως, να την πάρεις πιο πολύ στα σοβαρά, τότε δες καλύτερα κάτι άλλο, διότι θα καταλήξεις στο πάτωμα με σπασμούς! Οι χαρακτήρες μοιάζουν να έχουν κατέβει από άλλο πλανήτη, οι διάλογοι και οι ερμηνείες είναι επιπέδου σχολικής εορτής Ε’ Δημοτικού, η πλοκή έχει τόσες τρύπες που μοιάζει με απόχη και τα εφέ είναι τα κλασικά, εξωφρενικά, χειροποίητα εφέ της εποχής –τα οποία, όμως, όλοι λατρεύουμε να μισούμε, διότι τουλάχιστον έδειχναν το μεράκι των δημιουργών!

Σίγουρα, το The Stuff περνάει με τον δικό του, σατιρικό ύφος κάμποσα μηνύματα περί ελέγχου από τα ΜΜΕ, αμερικανικού καταναλωτισμού και τυφλής υπακοής στη μόδα και τα trends κάθε εποχής, αλλά ο τρόπος που το κάνει είναι εξόφθαλμος και ολίγον τι βάρβαρος. Για b-movie μιλάμε άλλωστε, όχι για οσκαρικό φιλμ νουάρ –η διακριτικότητα δεν είναι το φόρτε αυτού του είδους ταινιών! Η ταινία μοιάζει περισσότερο με έναν φόρο τιμής στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας των 50s, αλλά με μια περισσότερο κωμική ματιά. Οι περισσότεροι από όσους την είδαν την έχουν λατρέψει και την εκθειάζουν. Εγώ μάλλον έχω παραμεγαλώσει πλέον, διότι μου φάνηκε από αδιάφορη εώς τραγική –ακόμα και για b-movie!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ίσα που τρώγεται η ταινία!

GEEKY TRIVIA
Σε μία από τις σκηνές, το «πράγμα» επιτίθεται σε κάποιον άντρα και τον σηκώνει σε έναν τοίχο. Για το γύρισμά της χρησιμοποιήθηκε ένα ειδικό, περιστρεφόμενο δωμάτιο. Είναι το ίδιο δωμάτιο που χρησιμοποιήθηκε και στον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες, στη σκηνή που τα κακαρώνει ο Johnny Depp και εκτοξεύεται μια θάλασσα αίμα από το κρεβάτι στο ταβάνι!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ευτυχώς, δεν έχει. Αν θέλουμε να δούμε θρίλερ με πλαδαρή μάζα που καταπίνει κόσμο, υπάρχει το πολύ καλύτερο Blob! Και το remake του. Και το remake του remake, που ετοιμάζεται ακόμη!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Θα το φας και θα πεις κι ένα τραγούδι!"

«Θα το φας και θα πεις κι ένα τραγούδι!»

Απόθεμα για ένα χρόνο...

Απόθεμα για ένα χρόνο…

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά εδώ!

Κάτι δεν πήγε καθόλου καλά εδώ!

 

Coherence: Είσαι ο μεγαλύτερος εχθρός σου…

10scoherence-posterΣκηνοθεσία: James Ward Byrkit
Σενάριο: James Ward Byrkit
Μουσική: Kristin Øhrn Dyrud
Ηθοποιοί: Emily Baldoni, Maury Sterling, Nicholas Brendon κ.α.
Είδος: Science Fiction Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ☆☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

COHERENCE (2013)
Πριν σχεδόν δυο χρόνια μίλησα για το θρίλερ +1, του Ντένη Ηλιάδη και δήλωσα ενθουσιασμένος για την κεντρική ιδέα. Σήμερα έχω μια ταινία που βαδίζει στα ίδια μονοπάτια –με τη διαφορά ότι αυτή το κάνει πολύ καλύτερα, ασχέτως αν είναι low budget! Σόρρυ, Ντένη μου, αλλά οφείλω να είμαι αντικειμενικός κι ας είσαι και πατριωτάκι! Τώρα, αν οι ομοιότητες του σεναρίου είναι αποτέλεσμα αντιγραφής, δεν το ξέρω, αλλά έτσι κι αλλιώς εκεί στο Αμέρικα έχουν μια τάση να βγάζουν ταινίες με ίδια θεματολογία ταυτόχρονα και να τις βλέπουν να κονταροχτυπιούνται (βλ. Armageddon vs Deep Impact και Volcano vs Dante’s Peak μεταξύ άλλων…)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια παρέα οχτώ φίλων συναντιέται για δείπνο και χαλαρή κουβέντα. Τη συζήτηση μονοπωλεί ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο απασχολεί ολόκληρο τον κόσμο τη βραδιά εκείνη: η εμφάνιση ενός κομήτη κοντά στη Γη και οι συνέπειες που θα μπορούσε να έχει το πέρασμά του στον πλανήτη. Η βραδιά εξελίσσεται ομαλά μέχρι τη στιγμή που μια διακοπή ρεύματος θα διακόψει το δείπνο. Στην προσπάθειά τους να μάθουν τι συμβαίνει, οι καλεσμένοι θα έρθουν αντιμέτωποι με περίεργα και ανεξήγητα συμβάντα τα οποία σιγά σιγά θα σπείρουν τον πανικό και την αμφιβολία ανάμεσά τους…

Δεν θα πω ούτε εδώ περισσότερα, για να μη χαλάσω τις εκπλήξεις του σεναρίου. Φυσικά, αν έχεις ήδη δει το +1, ξέρεις πάνω κάτω τι να περιμένεις, αν και τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και βαθιά στην περίπτωση του Coherence. Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο και (πολύ) πιο ώριμο αδελφάκι του –ασχέτως αν προβλήθηκε στο σινεμά λίγους μήνες αργότερα από εκείνο.

Το εντυπωσιακότερο –κι αυτό που έκλεψε την παράσταση- με το Coherence είναι οι ερμηνείες. Μην περιμένεις σαιξπηρικούς μονολόγους ή σπαρακτικές σκηνές, αλλά να είσαι σίγουρος ότι και χωρίς αυτά, ο τρόπος που ερμηνεύει ο κάθε ηθοποιός τον ρόλο του βγάζει μια απίστευτη αυθεντικότητα και φυσικότητα. Υπάρχει, ασφαλώς, λόγος γι’ αυτό: ο κάθε ηθοποιός αυτοσχεδιάζει!
Ο Byrkit ήθελε να πειραματιστεί και να δει πώς θα ήταν αν γύριζε μια ταινία χωρίς συνεργείο και χωρίς σενάριο -αρκετά τολμηρό για κάποιον που κάνει, ουσιαστικά, τα πρώτα του βήματα στον χώρο. Έτσι, οι ηθοποιοί γνώριζαν την κεντρική ιδέα του σεναρίου, τα κομβικά σημεία της πλοκής και το ιστορικό και τα κίνητρα του χαρακτήρα τους, αλλά από κει κι έπειτα είχαν το ελεύθερο ν’ αυτοσχεδιάσουν και να κινηθούν ελεύθερα στους διαλόγους. Το πείραμα, φυσικά, στέφθηκε με επιτυχία και η ταινία απέσπασε θερμότατες κριτικές κι επαίνους.

Το ότι εκτυλίσσεται, ουσιαστικά, μέσα σε μια τραπεζαρία (αυτή του ίδιου του σκηνοθέτη, για την ακρίβεια!) με ελάχιστα εξωτερικά πλάνα δεν πρόκειται να σε ενοχλήσει καθόλου, μια και το σενάριο είναι τόσο καθηλωτικό που δεν θα σε ένοιαζε ακόμη κι αν όλη η ταινία ήταν γυρισμένη στον καμπινέ! Άλλωστε, αυτό συμβάλλει περισσότερο και στο να εγκλωβιστεί ο θεατής στην όλη, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της ταινίας.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, μην κάνεις τη χαζομάρα να την αποφύγεις!

GEEKY TRIVIA
Η ταινία αποτελεί μεν την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του James Ward Byrkit για κινηματογραφική ταινία, αλλά ο τύπος δεν είναι χθεσινός στα blockbuster, καθώς έχει γράψει το σενάριο της animated ταινίας Rango κι έχει εργαστεί και ως storyboard artist σε 3 από τις ταινίες των Πειρατών της Καραϊβικής.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δυσκολάκι, η μία ήταν αρκετή (και καλή)…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ένα απλό σουαρέ μεταξύ φίλων...

Ένα απλό σουαρέ μεταξύ φίλων…

Το σκοτάδι είναι πάντα κακό σημάδι...

Το σκοτάδι είναι πάντα κακό σημάδι…

Κάποιοι υπολογισμοί μπορεί να σου σώσουν τη ζωή...

Κάποιοι υπολογισμοί μπορεί να σου σώσουν τη ζωή…

Hellraiser: Μην. Aνοίξεις. Tο. Kουτί.

classicsposterΣκηνοθεσία: Clive Barker
Σενάριο: Clive Barker
Μουσική: Christopher Young
Ηθοποιοί: Andrew Robinson, Clare Higgins, Ashley Laurence, Doug Bradley κ.α.
Είδος: Supernatural Horror, Body Horror
Αξιολόγηση: ★★★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★
☆☆
Φρίκη: ★★★
★☆
Τρόμος: ★★★
☆☆
Αγωνία: ★★★
☆☆

HELLRAISER (1987)
Μετά την πρόσφατη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως Προέδρου των ΗΠΑ, η σημερινή ταινία ήταν η ιδανική για παρουσιάση, καθώς -ας το παραδεχτούμε- ο πλανήτης πρόκειται να πάει κατά διαόλου πολύ σύντομα! Το σημερινό θρίλερ είναι ένα από τα πιο κλασικά κι έχει γράψει τη δική του ιστορία στον χώρο του τρόμου -κυρίως λόγω του δημιουργού του, Clive Barker, ο οποίος είχε ήδη φανατικό κοινό πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, ως συγγραφέας ιστορίων τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Το Hellraiser αποτελεί σήμερα την πιο γνωστή και αναγνωρίσιμη δουλειά του και είναι βασισμένο στη νουβέλα The Hellbound Heart. Αν κι εμένα δεν με ενθουσίασε ποτέ ιδιαιτέρως, οι φαν του πίνουν νερό στ’ όνομά του. Ή αίμα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένα μυστηριώδες κουτί έχει τη δύναμη ν’ ανοίξει πύλη σε μια άλλη διάσταση, όπου μπορεί κανείς ν’ αναζητήσει την απόλυτη ηδονή. Μόνο που στη διάσταση αυτή κατοικούν και οι “Κοινοβίτες” (Cenobites) –σαδομαζοχιστικές, δαιμονικές οντότητες που εμφανίζονται κάθε φορά που ανοίγει το κουτί- για τους οποίους η ηδονή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πόνο και το μαρτύριο. Όταν ο Frank, το τελευταίο θύμα τους, επανέρχεται τυχαία στη ζωή, έχει ανάγκη από ανθρώπινο αίμα για να αναρρώσει πλήρως και να εξαφανιστεί πριν τον εντοπίσουν ξανά οι Cenobites. Για να τα καταφέρει, επιστρατεύει την κουνιάδα και ερωμένη του, η οποία οδηγεί ανυποψίαστα θύματα σε αυτόν…

Όπως ανέφερα και πριν, παρά τη φρίκη και το αίμα που περιέχει, ποτέ δεν με ενθουσίασε ιδιαιτέρως το συγκεκριμένο franchise. Δεν ξέρω γιατί, ίσως φταίει το ότι δεν είχα επαφή με το έργο του Barker πριν πρωτοδώ την ταινία, ίσως φταίνε και κάποια από τα εφέ που μου φαίνονταν τουλάχιστον αστεία, ίσως και το ότι όλα σχεδόν τα σίκουελ είναι αδιάφορα εώς κάκιστα και δεν καταφέρνουν ν’ αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον. Αλλά τα προσωπικά γούστα δεν παίζουν ρόλο εδώ –το Hellraiser έχει αφήσει εδώ και δεκαετίες το στίγμα του, ανήκει στα franchise που δεν πεθαίνουν με τίποτα και ο δαίμονας Pinhead αποτελεί πια κομμάτι της ποπ κουλτούρας και έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους «κακούς» ταινιών θρίλερ –ασχέτως αν δεν έχει ιδιαιτέρως μεγάλο ρόλο στις αρχικές ταινίες ή παριστάνει απλώς τη γλάστρα στις μετέπειτα.

Η ταινία έχει σίγουρα την κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου και τρόμου από την αρχή ως το τέλος και περιέχει κάμποσες σκηνές ακατάλληλες για ευαίσθητα νεύρα και στομάχια. Παράλληλα, διαχωρίζει πλήρως τη θέση της από τις υπόλοιπες ταινίες τρόμου της εποχής, που διαθέτουν και αρκετά κωμικά στοιχεία για να μειώσουν κάπως την ένταση. Το Hellraiser παίρνει πιο σοβαρά τον εαυτό του και αποβάλλει κάθε ίχνος ελαφρότητας, ώστε να μην υποβαθμίσει καθόλου το αρχικό υλικό, αλλά και για να διατηρήσει την αίσθηση απειλής που πλανάται στον αέρα από το ξεκίνημα. Οι απολύτως διαταραγμένες φιγούρες των Cenobites, βέβαια, είναι αυτές που κλέβουν την παράσταση, ακόμη κι αν έχουν σχετικά περιορισμένο ρόλο στην ταινία.

Το κυριότερο μειονέκτημα είναι τα εφέ, ειδικά προς το τέλος της ταινίας, που είναι απλώς άθλια –ακόμη και για την εποχή τους! Ο λόγος είναι ότι τα λεφτά τους τέλειωσαν γρήγορα μετά το βασικό γύρισμα, οπότε δεν τους είχε μείνει φράγκο για να αναθέσουν τα εφέ σε κανονική εταιρεία και τα έκαναν με το χέρι ο ίδιος ο Barker και… «ένας Έλληνας» -όπου δουλειά στο πόδι, οι Έλληνες μανούλες! Κατά τ’ άλλα, όμως, τα πρακτικά εφέ -ειδικά τα προσθετικά και το μακιγιάζ- είναι αρκετά επιτυχημένα, καθώς κυμαίνονται από ανατριχιαστικά εώς φρικιαστικά!

Η ταινία, φυσικά, προκάλεσε ντόρο με το γραφικό της περιεχόμενο και έφαγε και ban σε κάνα δυο μέρη, ενώ υπέστη και κάμποση λογοκρισία που οδήγησε στο κόψιμο μερικών (πιο) σκληρών σκηνών. Μα τι χαριτωμένα αθώος που ήταν παλιότερα ο κινηματογράφος! Εννοείται πως απέκτησε φανατικούς ακόλουθους πολύ γρήγορα και η φήμη της οδήγησε σε αρκετές συνέχειες.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άνοιξε αυτό το κουτί, αλλά παραμύθι δεν θ’ ακουστεί –μόνο κραυγές!

GEEKY TRIVIA
Κατά τη διάρκεια του πάρτυ που οργάνωσε η παραγωγή για τη λήξη των γυρισμάτων, ο Doug Bradley –που υποδύεται τον Pinhead- συνειδητοποίησε προς μεγάλη του θλίψη ότι όλα τα μέλη του συνεργείου τον αγνοοούσαν τελείως, παρά το γεγονός ότι τα πήγαιναν πολύ καλά μεταξύ τους στα γυρίσματα. Λίγο αργότερα κατάλαβε και τον λόγο: δεν τον είχε αναγνωρίσει κανείς τους, μια και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τον είχαν δει ποτέ χωρίς το περίτεχνο μακιγιάζ που φορούσε στην ταινία! Ουπς!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Το Hellraiser αριθμεί ήδη κάμποσα σίκουελ, αφου συνέχισαν να βγαίνουν ταινίες μέχρι πρόσφατα. Δυστυχώς, σχεδόν όλα είναι για τα μπάζα!

  • Hellbound: Hellraiser II (1988) ★★★
☆☆
    Η ταινία συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η πρώτη, με την πρωταγωνίστρια να βρίσκεται σε μια ψυχιατρική κλινική μετά από τα γεγονότα που έζησε. Ο γιατρός που την εξετάζει, όμως, δείχνει να έχει μια κρυφή εμμονή με το υπερφυσικό στοιχείο… Η ταινία είναι κάπως ανώτερη όσον αφορά τα εφέ και τη φρίκη και ρίχνει και κάποιο φως στο backstory των Cenobites.
  • Hellraiser III: Hell on Earth (1992) ★★
☆☆☆
    Ο νεαρός ιδιοκτήτης ενός πετυχημένου νυχτερινού κέντρου αγοράζει ένα περίεργο γλυπτό, αγνοώντας ότι σε αυτό είναι παγιδευμένη η υπόσταση του Pinhead, μαζί με το μυστηριώδες Κουτί. Λίγες μέρες αργότερα, μια ρεπόρτερ γίνεται μάρτυρας ενός ανεξήγητου θανάτου και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση. Σύντομα, τα ίχνη θα την οδηγήσουν στο νυχτερινό κέντρο…
  • Hellraiser: Bloodline (1996) ★★
☆☆☆
    Σε έναν διαστημικό σταθμό στο μέλλον (καθώς όλα τα franchise τρόμου καταλήγουν, αναπόφευκτα, στο διάστημα κάποια στιγμή!), ένας απόγονος του κατασκευαστή του πρώτου Κουτιού, προσπαθεί να παγιδεύσει για πάντα τον Pinhead. Παράλληλα, μαθαίνουμε τα πάντα γύρω από την ιστορία του Κουτιού στο πέρασμα των αιώνων. Που είναι και το μοναδικό ενδιαφέρον στοιχείο στο σίκουελ αυτό.
  • Hellraiser: Inferno (2000) ★★
☆☆☆
    Ένας διεφθαρμένος επιθεωρητής της αστυνομίας, που έχει εμμονή με τους γρίφους, ανακαλύπτει το Κουτί ερευνώντας μια σκηνή φόνου. Αφού καταφέρνει να το ανοίξει, αρχίζει να βιώνει μια σειρά από ψευδαισθήσεις που μπλέκονται με την πραγματικότητα. Η ταινία είναι η πρώτη που κυκλοφόρησε απευθείας σε DVD –και καλά έκανε κιόλας…
  • Hellraiser: Hellseeker (2002) ★★
★☆☆
    Η Kirsty –η πρωταγωνίστρια των δύο πρώτων ταινιών- και ο σύζυγός της, Trevor, ταξιδεύουν με το αυτοκίνητο, όταν μετά από ένα ατύχημα καταλήγουν στον πάτο ενός ποταμού. Ενώ ο άντρας της καταφέρνει να βγει από το όχημα, η Kirstie παγιδεύεται σε αυτό. Ένα μήνα αργότερα, ο Trevor εξακολουθεί να βασανίζεται από έντονους πονοκεφάλους και παραισθήσεις, ενώ η αστυνομία ερευνά ακόμη την υπόθεση, μια και η σορός της γυναίκας του δεν έχει ανακαλυφθεί.
  • Hellraiser: Deader (2005) ★
☆☆☆☆
    Μια ρεπόρτερ ταξιδεύει ως τη Ρουμανία για ν’ αναζητήσει την αλήθεια πίσω από μια βιντεοκασέτα που απεικονίζει τον τελεουργικό φόνο, αλλά και τη μετέπειτα ανάσταση ενός μέλους αποκρυφιστικής σέκτας που αυτοαποκαλείται «The Deaders». Μόνο που η έρευνά της θα την οδηγήσει στο Κουτί και μετά θ’ αρχίσουν ξανά να γίνονται τα ίδια τετριμμένα που γίνονται στις προηγούμενες ταινίες. Αδιάφορο μέχρι υπνηλίας.
  • Hellraiser: Hellworld (2005) ★
☆☆☆☆
    Η πιο meta προσθήκη της σειρά, αφού επικεντρώνεται σε μια παρέα νέων που έχει μανία με το online παιχνίδι Hellworld, το οποίο είναι βασισμένο στις ταινίες Hellraiser. Όταν λαμβάνουν προσκλήσεις για ένα πριβέ πάρτυ που διοργανώνουν οι υπεύθυνοι του παιχνιδιού, δεν φαντάζονται τι τους περιμένει. Εσύ το φαντάζεσαι: βαρεμάρα! Το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας είναι ότι συμμετέχει ο Henry Cavill, πολύ πριν γίνει γνωστός.
  • Hellraiser: Revelations (2011) ☆
☆☆☆☆
    Δυο φίλοι πάνε στο Μεξικό για να πιούνε και να βρούνε γκόμενες, αντ’ αυτού βρίσκουν το Κουτί και οι κοινοτοπίες ξαναρχίζουν. Η ταινία γυρίστηκε στο ποδάρι μόνο και μόνο για να μη χάσει τα δικαιώματα της σειράς η Dimension Films και είναι η μοναδική στην οποία δεν εμφανίζεται ο Doug Bradley ως Pinhead –και καλά έκανε ο άνθρωπος, ήδη αρκετές μπαλαφάρες σίκουελ υπέμεινε!

Πέρα από την αρχική νουβέλα και τις εννέα ταινίες, έχουν κυκλοφορήσει και κάμποσα κόμικς βασισμένα στη σειρά, καθώς και ένα ακόμη βιβλίο με 21 ιστορίες.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ήταν δυνατόν να μην είχε μέλλον; Αφού πέρασε από σαράντα κύματα, αποφασίστηκε ότι το reboot της σειράς θα το γράψει ο ίδιος ο Barker, θα αποτελεί ένα ελαφρό remake της αρχικής ταινίας και τον Pinhead θα υποδύεται ξανά ο Bradley. Εχμ… μια από τα ίδια το βλέπω να γίνεται με τους ίδιους συντελεστές!
Πέρα από το reboot, όμως, στα σκαριά είναι και μια δέκατη ταινία, με τον τίτλο Hellraiser: Judgement, η οποία θα προβληθεί μάλλον μέσα στο 2017, έτσι για να αρμέξουν το αρχικό franchise λίγο ακόμα, όσο προλαβαίνουν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ετοιμάσου να μισήσεις περισσότερο τη Γεωμετρία...

Ετοιμάσου να μισήσεις περισσότερο τη Γεωμετρία…

Ο εφιάλτης του μαγνητικού τομογράφου!

Ο εφιάλτης του μαγνητικού τομογράφου!

Το λίφτινγκ δεν έχει πάντα καλά αποτελέσματα...

Το λίφτινγκ δεν έχει πάντα καλά αποτελέσματα…

Species: Ήρθε το νέο κυρίαρχο είδος…

90sspecies_posterΣκηνοθεσία: Roger Donaldson
Σενάριο: Dennis Feldman
Μουσική: Christopher Young
Ηθοποιοί: Ben Kingsley, Michael Madsen, Alfred Molina, Forest Whitaker κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★
★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

SPECIES (1995)
Θρίλερ με εξωγήινους έχω σήμερα, τα οποία σπανίζουν κιόλας, μια και οι περισσότερες ταινίες με εξωγήινους συγκαταλέγονται πιο πολύ στο sci-fi genre, παρά στα θρίλερ. Η σημερινή ταινία ξεκίνησε το δικό της franchise -ασχέτως αν κανείς δεν το πήρε χαμπάρι, μια και ήταν τόσο μέτρια και αδιάφορη που είναι απορίας άξιο το ότι κατάφερε να βγάλει περισσότερα από το budget της. Ξέρω, η μανία μου να παρουσιάζω ταινίες που θεωρώ μπούρδες είναι αξιοσημείωτη, αλλά είμαι της άποψης ότι ακόμη και ο κακός κινηματογράφος είναι αναγκαίος, έστω ως πηγή γέλιου ή παράδειγμα προς αποφυγήν για μελλοντικούς δημιουργούς!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα επιστημόνων, μετά από επικοινωνία με εξωγήινο πολιτισμό μέσω ραδιοκυμάτων, καταφέρνει να δημιουργήσει ένα υβρίδιο –την Sil- το οποίο έχει ανθρώπινη μορφή, αλλά συνδυάζει ανθρώπινο και εξωγήινο DNA. Όταν οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η Sil συνιστά απειλή για το ανθρώπινο είδος, αποφασίζουν να τερματίσουν το πείραμα. Η Sil, όμως, καταφέρνει να δραπετεύσει. Ο επικεφαλής του προγράμματος δημιουργεί μια ομάδα που αποτελείται από έναν μισθοφόρο, έναν ανθρωπολόγο, μια μοριακή βιολόγο και έναν τύπο με δυνατότητα… ενσυναίσθησης, με σκοπό να εντοπίσουν την Sil. Τα πράγματα δυσκολεύουν, όμως, καθώς η Sil αναπτύσσεται με ραγδαίο ρυθμό και κανείς δεν ξέρει πώς μοιάζει πλέον. Ακόμη χειρότερα, πρέπει να την βρούνε πριν αναπαραχθεί, πράγμα που θα σημάνει την αρχή του τέλους της ανθρωπότητας…

Παρά το σχετικά γνωστό καστ, η ταινία δεν είναι και ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Το σενάριο είναι σχετικά αδύναμο και γεμάτο τρύπες, για να μην πω βλακώδες! Κατ’ αρχάς, η κεντρική ιδέα είναι βασισμένη στο αρχέγονο μοτίβο: «ένα μάτσο ηλίθιοι κάνουν κάτι απερίσκεπτο –πεθαίνουν όλοι». Ένας μυστηριώδης, εξωγήινος πολιτισμός στέλνει οδηγίες για τη δημιουργία νέου είδους με βάση το DNA του και η πρώτη σκέψη των επιστημόνων είναι: «Τέλεια, ας χρησιμοποιήσουμε το DNA αυτών των εξωγήινων για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτε απολύτως! Τι μπορεί να πάει στραβά;» Και όταν όλα πάνε στραβά, η αμέσως επόμενη αντίδραση είναι: «Ουπς, χάσαμε το επικίνδυνο πλάσμα που επιζεί ακόμα και σε επίθεση με βιοχημικά όπλα! Τι να κάνουμε; Το βρήκα! Ας καλέσουμε για βοήθεια ένα… μέντιουμ Το οποίο μέντιουμ παίζει να είναι ο μόνος χαρακτήρας που βοηθά την πλοκή να εξελιχθεί! Αλλά εντάξει, τώρα μιλάμε για τον ίδιο σεναριογράφο που μάς χάρισε τη μέγιστη παπαριά που ακούει στο όνομα: Virus (το οποίο κάποια στιγμή θα σκυλοθάψω κι εδώ), που ήταν και η τελευταία ταινία που έγραψε ποτέ. Διότι μετά από αυτήν, μάλλον του απαγόρευσαν δια νόμου τη σεναριογραφία…

Επίσης, τα εφέ είναι ψιλοάθλια και πρόχειρα στις περισσότερες σκηνές, αποδεικνύοντας ότι η τεχνολογία CGI δεν είναι πάντα η σωστή επιλογή –κυρίως όταν δεν ξέρει κανείς πώς να τη χρησιμοποιήσει σωστά! Αυτό είναι αρκετά απογοητευτικό, καθώς η ταινία είχε τα φόντα και τα πατήματα για να δημιουργήσει κάμποσες ανατριχιαστικές σκηνές στα βήματα του The Thing του Carpenter. Γίνεται ακόμη πιο απογοητευτικό αν σκεφτείς ότι την εξωγήινη μορφή της Sil δημιούργησε ο H. R. Giger, ο ίδιος που δημιούργησε και τα πλάσματα στο Alien!

Πάντως, το Species πήγε καλά από εισπράξεις, αποδεικνύοντας ότι το σενάριο, οι ερμηνείες και τα εφέ έρχονται σε δεύτερη μοίρα, αρκεί να έχεις μια θεογκόμενα που γδύνεται ανά τακτά διαστήματα στην ταινία και κάνει παλαβό σεξ! Ε, θα μπορούσαν να γυρίσουν απλώς μια τσόντα, που δεν θα τους κόστιζε και 35 εκατομμύρια!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται. Απλώς μετά ξεχνιέται γρήγορα!

GEEKY TRIVIA
Κάποια στιγμή, ο χαρακτήρας του Kingsley αναφέρει ότι ο λόγος που έκαναν την Sil θηλυκού γένους ήταν για να είναι περισσότερο… υπάκουη! (Sexist much?) Παρόλα αυτά, αυτό δεν ισχύει σε καμιά περίπτωση στην πραγματικότητα, καθώς σε όλα τα γνωστά αρπακτικά είδη, το θηλυκό είναι πάντα το πιο επιθετικό!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε άλλα τρία σίκουελ. Μόνο το πρώτο, όμως, είχε κινηματογραφική προβολή.

  • Species II (1998) ★
☆☆☆☆
    Ένας κλώνος της Sil, η Eve, βρίσκεται υπό μελέτη, ώστε οι επιστήμονες να είναι προετοιμασμένοι σε περίπτωση εισβολής. Παράλληλα, μια ομάδα αστροναυτών επιστρέφει από αποστολή στον Άρη, χωρίς να γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί από το εξωγήινο DNA που βρισκόταν στα δείγματα πετρωμάτων που συνέλεξαν. Όταν ένας από τους αστροναύτες αρχίζει να δημιουργεί απογόνους, η Eve έρχεται σε τηλεπαθητική επαφή μαζί του και Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΓΕΛΟΙΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ!
  • Species III (2004) ★
☆☆☆☆
    Λίγο πριν πεθάνει, η Eve γεννάει ένα παιδί, το οποίο παίρνει κρυφά ένας επιστήμονας, ο οποίος σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα ωάριά του για να δημιουργήσει το τέλειο δείγμα DNA και να κερδίσει το Nobel. Oscar, πάντως, δεν κέρδιζε που να κοπανιόταν…
  • Species –The Awakening (2007) ★
☆☆☆☆
    Ένας επιστήμονας (λύσσαξαν πια!) ταξιδεύει στο Μεξικό με την ανιψιά του, η οποία έχει δημιουργηθεί με βάση το εξωγήινο DNA, με σκοπό να βρει τρόπο να αντιστρέψει τα αποτελέσματα, αλλά όλα πάνε στραβά με τη θεραπεία. Βασικά, όλα πάνε στραβά με την ταινία…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Θεέ μου, ελπίζω να μην έχει!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Aww! Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια αθώα κοπελίτσα;

Aww! Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια αθώα κοπελίτσα;

ΟΚ, το παίρνω πίσω...

ΟΚ, το παίρνω πίσω…

Να γιατί δεν πρέπει να κάνεις σεξ με άγνωστες!

Να γιατί δεν πρέπει να κάνεις σεξ με άγνωστες!