Train to Busan: Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών…

Σκηνοθεσία: Yeon Sang-ho
Σενάριο: Park Joo-suk
Μουσική: Jang Young-gyu
Ηθοποιοί: Gong Yoo, Ma Dog-seok, Jung Yu-mi κ.α
Είδος: Action Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★
☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

BUSANHAENG (TRAIN TO BUSAN) (2016)
Σάββατο του Λαζάρου ξημερώνει αύριο και σε μια βδομάδα θα γιορτάσουμε και την Ανάσταση του Κυρίου, οπότε το κλίμα είναι απολύτως ευνοϊκό για μια ταινία με νεκροζώντανους (στην Κόλαση θα πάω…) Το διαμαντάκι που σου προτείνω σήμερα είναι, χαλαρά, η καλύτερη σύγχρονη ταινία με ζόμπι και το καλύτερο κορεάτικο θρίλερ που έχω δει προσωπικά ως τώρα (αλλά δεν παίρνω και όρκο, μια και δεν έχω δει και τόσο πολλά!)

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο εργασιομανής και διαζευγμένος Seok-woo υπόσχεται ως δώρο γενεθλίων στην κόρη του, να την πάει με το τρένο από τη Σεούλ στο Μπουσάν για να δει τη μητέρα της. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, όμως, ξεσπά μια επιδημία που μετατρέπει τους επιβάτες σε επιθετικά, αιμοδιψή ζόμπι. Η επιδημία επεκτείνεται ραγδαία από βαγόνι σε βαγόνι, καθώς όποιος μολύνεται από τον ιό αλλάζει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο Seok-woo και μερικοί επιζώντες ακόμη, κάνουν ό,τι μπορούν για να αποκόψουν τους μολυσμένους, ελπίζοντας να καταφέρουν να παραμείνουν ζωντανοί, μέχρι το τρένο να φτάσει στον προορισμό του…

Άλλη μια ταινία με ζόμπι, λοιπόν; Και ναι και όχι! Μπορεί η θεματολογία να είναι τετριμμένη και η ιστορία να εξελίσσεται όπως περιμένεις, αλλά το παν είναι στις λεπτομέρειες! Το Train to Busan ποντάρει αρκετά στο συναίσθημα και φροντίζει να δώσει χρόνο στους χαρακτήρες να δείξουν το βάθος τους. Δεν προσπαθεί, απλώς, να αντιγράψει τις τυπικές αμερικανιές που επικεντρώνονται στο splatter στοιχείο και στον macho ηρωισμό των ηρώων. Αντ’ αυτού, ρίχνει το βάρος πιο πολύ στους ίδιους τους χαρακτήρες και τις δυνάμεις ή τις αδυναμίες τους, σε σημείο να δένεσαι γρήγορα με κάποιους από αυτούς και να αντιπαθείς όσο δεν πάει κάποιους άλλους. Γι’ αυτό, άλλωστε, και θα πιάσεις τον εαυτό σου να χάνει τον έλεγχο των ματιών του σε κάποιες από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές (ναι, θα κλάψεις σαν παιδί, εννοώ!). Αυτό που το The Walking Dead κατάφερε να κάνει μετά από κάμποσες σεζόν, η συγκεκριμένη ταινία το πετυχαίνει άνετα σε δυο ωρίτσες.

Το ίδιο το σενάριο μοιάζει σαν μια μίξη του 28 Days Later και του Snowpiercer, με λίγο από World War Z, όσον αφορά τον τρόπο που παρουσιάζονται τα ζόμπι –τα οποία είναι αρκούντως τρομακτικά! Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές και έχει αρκετές σκηνές έντονης δράσης για ταινία που εκτυλίσσεται ως επί το πλείστον μέσα σε ένα τρένο (αλλά, ευτυχώς, όχι μόνο μέσα σε αυτό). Η ιστορία κυλά ομαλά, χωρίς να κάνει κοιλιές, με τα απαραίτητα διαλείμματα για ανάσα, ανάμεσα στις καταιγιστικές σεκάνς καταδίωξης. Το δραματικό στοιχείο είναι έντονο, χωρίς όμως να μετατρέπεται σε φτηνό μελόδραμα σαπουνόπερας. Οι χαρακτήρες μοιάζουν όλοι αρκετά αληθινοί και προσγειωμένοι.

Σε γενικές γραμμές, αποτελεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη που σε κερδίζει πολύ γρήγορα και σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Δικαίως έσπασε κάμποσα ρεκόρ εισιτηρίων στην Ασία και έχει εκθειαστεί από τους περισσότερους θεατές.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, χτύπα εισιτήριο, ανέβα στο τρένο κι ετοιμάσου για το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής σου!

GEEKY TRIVIA
Το Busan είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Νότιας Κορέας (πρώτη είναι η Σεούλ), διαθέτει το μεγαλύτερο λιμάνι, τη μεγαλύτερη παραλία και το μεγαλύτερο ποτάμι της χώρας, καθώς και το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης ανέλαβε και το animated prequel της ταινίας, το οποίο κυκλοφόρησε ένα μήνα αργότερα.

  • Seoul Station (2016)
    Η ταινία διαδραματίζεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Σεούλ. Ένας πατέρας αναζητά την κόρη του, η οποία το έχει σκάσει εδώ και καιρό από το σπίτι, αλλά πριν την επανένωσή τους, θα βρεθούν εν μέσω της επιδημίας που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν έχει ακουστεί κάτι για κάποια συνέχεια –όχι ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει- αλλά για την ώρα έχει ήδη ανακοινωθεί ότι η ταινία θα αποκτήσει και αγγλόφωνο remake. Αναμενόμενο!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

«Οχάι! Εισιτήριο έχετε κόψει;»

Δεν ήταν καλή ιδέα να βγούνε έξω…

«Νομίζω ότι βλέπω μια κενή θέση στο βάθος, τρέξτε!»

The Helpers: Δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια (στο γράψιμο σεναρίου)…

Σκηνοθεσία: Chris Stokes
Σενάριο: Chris Stokes
Μουσική: Michael J. Leslie
Ηθοποιοί: Kristen Quintrall, Denyce Lawton, Christopher Jones κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
☆☆☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE HELPERS aka NO VACANCY (2012)
Αχ, καιρό είχα να σου προτείνω μια μπούρδα! Δεν ξέρω πώς την πατάω μερικές φορές και κάθομαι ενθουσιασμένος να δω ταινίες που μου κίνησαν την περιέργεια και μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω αργά αργά ότι πρόκειται για πατάτες τεραστίου εκτοπίσματος. Ίσως φταίει το ότι δεν πολυψάχνω πάντα το σενάριο και τις κριτικές, φοβούμενος τα πιθανά σπόιλερ, ενώ πολλές φορές δεν κάθομαι να δω ούτε το τρέιλερ –αν κι εκεί υπάρχει πάντα η παγίδα να έχουν βάλει μόνο τις σκηνές που αξίζουν, ώστε να την πατήσεις. Η σημερινή ταινία είναι μια τέτοια περίπτωση και αυτό που με πόνεσε περισσότερο ήταν ότι την κρατούσα και τρία ολόκληρα χρόνια στο αρχείο μου, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να την απολαύσω… Moment. Ruined.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Εφτά φίλοι ταξιδεύουν προς το Λας Βέγκας όταν ξαφνικά -και ανεξήγητα- σκάνε τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους. Αναζητώτας βοήθεια, φτάνουν σε ένα απομακρυσμένο μοτέλ, οι ιδιοκτήτες του οποίου προθυμοποιούνται να επισκευάσουν το όχημά τους, αλλά και να τους φιλοξενήσουν για το βράδυ χωρίς χρέωση. Όταν έρχεται το ξημέρωμα, όμως, συνειδητοποιούν ότι τόση ανιδιοτέλεια παραήταν καλή για να είναι αληθινή και ότι οι φιλικοί και εξυπηρετικοί άγνωστοι έχουν άλλα σχέδια στο μυαλό τους για τους φίλους, οι οποίοι από φιλοξενούμενοι μετατρέπονται σε φυλακισμένους…

Από πού να ξεκινήσω το θάψιμο και τι να πρωτοπιάσω σε αυτό το φρικιαστικό παράδειγμα κακής σεναριογραφίας, κακής σκηνοθεσίας, κακής μουσικής επένδυσης και κακής ηθοποιίας; Ο τρόπος με τον οποίο ξεκινά η ταινία είναι συμπαθητικός και πολλά υποσχόμενος, πράγμα που κάνει την απογοήτευσή σου ακόμη πιο βαθιά και τραγική, όσο αρχίζεις σταδιακά να καταλαβαίνεις ότι αυτό που βλέπεις καταρρέει πιο γρήγορα κι από φρεσκοψημένο σουφλέ σοκολάτας πάνω σε τραμπολίνο! Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχει καμιά απολύτως έμπνευση και καινούργια ιδέα στο σενάριο. Από ένα σημείο κι έπειτα μοιάζει απλώς με μια πρόχειρη -και κάκιστη- μίξη στοιχείων από το SAW, τα Vacancy (ως σίκουελ του οποίου λανσάρεται σε κάποιες χώρες), το The Hitcher και κάμποσες ακόμα ταινίες με ερημικά μοτέλ και road trips.

Αυτό, φυσικά, θα ήταν το μικρότερο πρόβλημα αν το ίδιο το σενάριο δεν ξεκινούσε από πολύ νωρίς να μπάζει από παντού. Όσο εξελίσσεται η πλοκή (η ποια;), τόσο μεγαλώνει και η βεβαιότητά σου ότι ο σεναριογράφος δεν το έχει καθόλου και από ένα σημείο κι έπειτα απλώς τα παράτησε επειδή δεν του έβγαινε το γράψιμο και το τέλειωσε στα πεταχτά με ό,τι του κατέβαινε στη γκλάβα. Οι ήρωες κάνουν ένα σερί από πανηλίθιες κινήσεις και αποφάσεις που σπάει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, με αποκορύφωμα τη σκηνή που έχουν όλους τους κακούς μαζεμένους σε ένα σημείο υπό την απειλή όπλου, δίπλα σε δύο αυτοκίνητα με αναμμένη μηχανή και αποφασίζουν… να τους παρατήσουν εκεί, να ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΟΤΕΛ ΝΑ ΨΑΞΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΑΜΑΞΙΟΥ, ΕΠΕΙΔΗ FUCK LOGIC! (Δεν σου έκανα σπόιλερ, σε προφύλαξα από το εγκεφαλικό!)

Το κίνητρο των κακών δε, παίζει να είναι η μεγαλύτερη και πιο άκυρη μπούρδα που έχει σκαρφιστεί ποτέ σεναριογράφος και όταν αποκαλύπτεται γιατί κάνουν ό,τι κάνουν, χαμογελάς αυθόρμητα, καθώς ό,τι απέμεινε από τον εγκέφαλο σου ρέει αργά αργά από τα ρουθούνια σου! Το τέλος της ταινίας έρχεται σαν βάλσαμο να απαλύνει τις πληγές που σου άνοιξε, ασχέτως αν είναι σχετικά απότομο και αντικλιμακτικό. Στο σημείο εκείνο, άλλωστε, δεν σε νοιάζει καν αν η ταινία τελειώνει κανονικά ή πέφτει απλώς μαύρο και τίτλοι τέλους όπως στο τέλος του Sopranos -το μόνο που σε νοιάζει είναι να τελειώσει κάπως!

Το κερασάκι στην τούρτα είναι η μουσική επένδυση που αποτελείται κυρίως από κάτι indie rock τραγουδάκια του συρμού σε τελείως άκυρα σημεία και κάνουν το αποτέλεσμα τόσο παράταιρο, που μοιάζει σαν να παρακολουθείς ταινία ενώ έχεις ξεχάσει το ραδιόφωνο ανοιχτό.

Πραγματικά, αυτό το ανοσιούργημα αξίζει πλήρως τον ορυμαγδό από κακές κριτικές, θάψιμο και δούλεμα που έφαγε από ολόκληρο το σύμπαν. Και αυτό που θα της άξιζε περισσότερο θα ήταν να μαζέψουν όλα τα αντίτυπά της και να αναγκάσουν τον ατάλαντο που την έγραψε και τη σκηνοθέτησε να τα δει όλα με τη σειρά, μέχρι να λιώσουν τα μάτια του…
Το ένα αστέρι το παίρνει μόνο και μόνο επειδή, τουλάχιστον, είναι μικρή σε διάρκεια και δεν κρατάει πολύ το μαρτύριό σου!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν αποφασίσεις να τη δεις, θα χρειαστείς και βοήθημα: αλκοόλ!

GEEKY TRIVIA
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης ξεκίνησε την καριέρα του ως μουσικός παραγωγός και μάνατζερ και υποτίθεται ότι ανακάλυψε πολλά μουσικά ταλέντα τα οποία εξελίχθηκαν σε μεγάλα ονόματα στις ΗΠΑ (ασχέτως αν δεν είχα ξανακούσει ποτέ μου κανένα τους μέχρι τη στιγμή που έγραψα αυτή την παράγραφο). Μήπως να επιστρέψει στις ρίζες του και ν’ αφήσει τον κινηματογράφο στην ησυχία του;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Εδώ με το ζόρι κατάφερε και τέλειωσε όπως-όπως το σενάριο της πρώτης ταινίας ο τύπος, σιγά μην είχε έμπνευση, υλικό και ταλέντο και για δεύτερο!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

«Αν ουρλιάξεις θα σε αναγκάσω να δεις όλη την ταινία…»

Η τυχερή, δεν θα χρειαστεί να παίξει ως το τέλος!

Μπανάκι μανάκι;

El Espinazo del Diablo: Νιώσε τον τρόμο στη ραχοκοκαλιά σου…

Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Antonio Trashorras
Μουσική: Javier Navarrete
Ηθοποιοί: Marisa Peredes, Eduardo Noriega, Federico Luppi κ.α.
Είδος: Gothic Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★
★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
☆☆☆
Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

EL ESPINAZO DEL DIABLO (2001)
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις αγγλόφωνες παραγωγές και να δούμε και κάτι σε διαφορετική γλώσσα, να ξεκουραστεί λιγάκι το αυτάκι μας! Σήμερα, λοιπόν, έχει Ισπανία το μενού και όταν συνδυάζουμε την Ισπανία με τις ταινίες τρόμου, ένα είναι το όνομα που έρχεται πρώτα στο μυαλό: Guillermo del Toro!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού Εμφυλίου, ένα απόμερο ορφανοτροφείο αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών που είτε έχουν χάσει τους γονείς τους είτε αφήνονται εκεί για την ασφάλειά τους. Στην κεντρική αυλή του δεσπόζει μια τεράστια βόμβα η οποία δεν εξερράγει ποτέ –κατάλοιπο παλιότερης επίθεσης στην περιοχή. Στο ορφανοτροφείο καταφτάνει και ο μικρός Carlos, ο οποίος γίνεται αμέσως στόχος του Jaime, του νταή του ιδρύματος. Ο Carlos αρχίζει να βλέπει μια μυστηριώδη, τρομακτική οπτασία που μοιάζει να στοιχειώνει τις εγκαταστάσεις του ορφανοτροφείου και μαθαίνει από τα υπόλοιπα παιδιά τις φήμες για τον Santi, ένα παιδί που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς τη μέρα που εμφανίστηκε η βόμβα στην αυλή. Το υποτιθέμενο φάντασμα, όμως, είναι η μικρότερη απειλή που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν οι υπεύθυνου του ιδρύματος…

Το The Devil’s Backbone –όπως είναι ο αγγλικός τίτλος- είναι μία ισπανο-μεξικάνικη παραγωγή και αποτελεί μια από τις πρώτες ταινίες μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη –και σε παραγωγή Αλμοδοβάρ, παρακαλώ! Από την αρχή ως το τέλος της σε κρατά καθηλωμένο με τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες της, το μυστήριό της, αλλά και τη σαγηνευτική της ατμόσφαιρα, που ισορροπεί ιδανικά το ρεαλιστικό με το φανταστικό. Παράλληλα, η αίσθηση ότι κάτι κακό πλανάται στον αέρα σε ακολουθεί από τις πρώτες σκηνές, καθώς δεν είναι μόνο το σκηνικό πολέμου και το φάντασμα που προσθέτουν ένταση στην ταινία, αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, κάποιοι από τους οποίους έχουν τα δικά τους μυστικά.

Η αλήθεια είναι ότι η ταινία παίζει με διάφορες υπο-πλοκές και μικρότερες ιστορίες που μπλέκονται η μία με την άλλη. Συνήθως αυτό δεν έχει καλά αποτελέσματα σε ένα σενάριο, αλλά ο del Toro είναι γνωστός βιρτουόζος και καταφέρει να χειριστεί σαν ζογκλέρ όλες τις πτυχές του σεναρίου, φτιάχνοντας –ακόμη μία φορά- μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο παραμύθι και το δράμα.

Καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι η ταινία απέσπασε θερμότατες κριτικές από κοινό και κριτικούς και αγαπήθηκε ως μία από τις καλύτερες του del Toro. Φυσικά, τα πρωτεία θα έκλεβε πέντε χρόνια αργότερα το μεγαλύτερο αριστούργημά του μέχρι σήμερα: το El Laberinto del Fauno, το οποίο, επίσης, διαδραματίζεται στον ισπανικό Εμφύλιο κι έχει ως κεντρικό πρόσωπο ένα παιδί. Ε, κολλήματα είναι αυτά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, join the club: δες την και λάτρεψέ την!

GEEKY TRIVIA
Ο del Toro έγραψε το σενάριο όταν ήταν ακόμη στο κολλέγιο και το El Espinazo αποτελεί την αγαπημένη και πιο προσωπική του δημιουργία. Ίσως επειδή την έχει εμπνευστεί από δικές του αναμνήσεις, κυρίως αυτές με τον θείο του -ο οποίος υποτίθεται ότι τον επισκέφθηκε κάποια στιγμή ως φάντασμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ταινία αποτελεί τον μεγάλο αδελφό του El Laberinto del Fauno, μια και εκτυλίσσονται και οι δύο στην ίδια χρονική περίοδο κι έχουν ως κεντρικούς ήρωες παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα, όχι μόνο με το υπερφυσικό, αλλά και με την τραγική πραγματικότητα γύρω τους.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Αυτή και μόνο είναι υπεραρκετή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Πού πας νυχτιάτικα;

Το κακό συναπάντημα…

Ώρα για μπάρμπεκιου!

The Shrine: Όποιος ψάχνει, βρίσκει. Το τέλος του.

Σκηνοθεσία: Jon Knautz
Σενάριο: Jon Knautz, Brendan Moore
Μουσική: Ryan Shore
Ηθοποιοί: Aaron Ashmore, Cindy Sampson, Trevor Matthews κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★
☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE SHRINE (2010)
Καναδικό, θρίλερ έχω και για σήμερα. Και όχι πολύ γνωστό κιόλας, μια και την πρεμιέρα του την έκανε σε φεστιβάλ και δεν είχε ευρεία διανομή στις κινηματογραφικές αίθουσες. Αυτά τα φεστιβάλ έχουν βγάλει κάμποσα διαμαντάκια, τα οποία περνούν απαρατήρητα, μια και δεν πέφτει το promotion που πέφτει στις mainstream παραγωγές του Hollywood. Αδικία, φυσικά, διότι πολύ αξιόλογες παραγωγές τις μαθαίνει τυχαία ο κόσμος ενώ κάτι άλλες μπαλαφάρες που δεν κόβουν αρκετά εισιτήρια ούτε για να γεμίσουν πουλμανάκι (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), πολυδιαφημίζονται. Αλλά γι’ αυτό είμαι εγώ εδώ, για να σου ανοίγω νέους ορίζοντες!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Δυο δημοσιογράφοι και ένας φωτογράφος ερευνούν μια σειρά από μυστηριώδεις εξαφανίσεις τουριστών, οι αποσκευές των οποίων εμφανίζονται σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Τα ίχνη του τελευταίου αγνοούμενου καταλήγουν σε ένα μικρό χωριό της Πολωνίας, δίπλα σε ένα δάσος -ένα μέρος του οποίου παραμένει καλυμμένο από μια μυστηριώδη, πυκνή ομίχλη. Οι κάτοικοι του χωριού, όμως, δεν δείχνουν ιδιαιτέρως φιλόξενοι και αντιμετωπίζουν τους ρεπόρτερ με εχθρότητα, διώχνοντάς τους κακήν κακώς. Εκείνοι αποφασίζουν να μην λάβουν τις απειλές τους στα σοβαρά και να ερευνήσουν κρυφά το δάσος, με σκοπό να ανακαλύψουν τι κρύβουν οι χωρικοί. Και θα το ανακαλύψουν, δυστυχώς!

Η ταινία είναι αρκετά περίεργη. Όχι «έχω αρχίσει να αιμορραγώ από τα μάτια, τι είναι αυτό που βλέπω;» περίεργη, αλλά με μυστηριώδες σενάριο που σου εξάπτει την φαντασία. Μπορεί να θυμίζει λίγο άλλες ταινίες του είδους, όμως είναι όσο διαφορετική και πρωτότυπη χρειάζεται για να νιώσεις ότι παρακολουθείς κάτι πιο φρέσκο που δεν είσαι και πολύ σίγουρος πού πρόκειται να καταλήξει.

Το πιο ενδιαφέρον με το The Shrine, όμως, είναι ότι διαθέτει ένα αρκετά ευέλικτο σενάριο, το οποίο μπορεί να ξεκινά κάπως αργά και να εκτυλίσσεται με το πάσο του ώστε να σε βάλει στο κλίμα, αλλά κάπου στη μέση διαφοροποιείται τελείως και στέλνει την ταινία σε άλλο μονοπάτι! Συνεπώς, εκεί που βλέπεις κάτι που φέρνει περισσότερο σε ψυχολογικό θρίλερ, με κάμποσες δόσεις αγωνίας, ξαφνικά ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου και μετατρέπεται σε ατόφια ταινία τρόμου, με κάμποσες σκηνές για γερά στομάχια! Όχι μόνο η μετάβαση αυτή γίνεται πολύ ομαλά, αλλά συμβαίνει και σε σημείο που χρειαζόταν να ανάψουν λίγο τα αίματα και να πέσει και λίγη δράση παραπάνω! Έτσι, διατηρεί μια άψογη ισορροπία ανάμεσα στο σασπένς και τη φρίκη και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο.

Οι ερμηνείες είναι συμπαθητικές, η σκηνοθεσία πολύ καλή και η φωτογραφία και η συνολική ατμόσφαιρα αρκετά υποβλητικές. Έχει, σίγουρα, κι αυτή τα ψεγάδια της και μερικά σεναριακά κλισέ που ταλανίζουν τους χαρακτήρες των περισσότερων ταινιών τρόμου, αλλά είναι σαφώς πιο προσεγμένη και καλοδουλεμένη από άλλες ταινίες, που κύριο μέλημά τους είναι να αρχίσουν ν’ αδειάζουν κουβάδες με αίμα και σωθικά από την πρώτη σκηνή, μην τυχόν και βαρεθεί κάνας θεατής. Μη με παρεξηγείς, λατρεύω αίμα και σωθικά, αλλά και λίγο βάρος παραπάνω στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και το σενάριο δεν βλάπτει πού και πού!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αποτελεί σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη και αξίζει να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Ο Aaron Ashmore είναι αρκετά γνωστή φυσιογνωμία που αποκλείεται να μην τον έχεις δει κάπου, αφού έχει παίξει σε πάρα πολλές ταινίες και σειρές. Μπορεί να τον ξέρεις από τις ταινίες X-Men, όπου υποδύεται τον Iceman, ή από το Smallville, όπου υποδυόταν τον Τζίμι Όλσεν ή από το Warehouse 13 ή το The Following ή από άλλα θρίλερ, όπως το The Ruins  Ή μπορεί απλώς να τον μπερδεύεις κι εσύ με τον πανομοιότυπο δίδυμο αδελφό του, Shawn Ashmore, ο οποίος είναι, επίσης, ηθοποιός κι έχει παίξει σε κάποιες από τις προαναφερθείσες παραγωγές… Βρες μόνος σου ποιος έχει παίξει πού!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, δεν είναι και ταινία για franchise. Δεν πειράζει, μία και καλή!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τι κοιτάζουν με ενδιαφέρον;

Εγώ δεν έμπαινα εκεί μέσα ούτε με σφαίρες.

Κάτσε λίγο ακίνητη, δεν θα κρατήσει πολύ!

5 θρίλερ που πάτωσαν!


ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
Το κινηματογραφικό κοινό είναι τελείως αψυχολόγητο και κανείς δεν μπορεί να μαντέψει τα γούστα του και το πώς θα αντιδράσει σε κάποια ταινία -πράγμα που προκαλεί συχνά πονοκέφαλο σε παραγωγούς, δημιουργούς και στούντιο, οι οποίοι σταυρώνουν τα δάχτυλά τους σε κάθε πρεμιέρα και παρακαλάνε τον καλό Θεούλη να μην πάνε τα λεφτά τους χαμένα. Μπορεί μια ταινία που λανσάρεται ως αριστούργημα ν’ αποτύχει παταγωδώς στις εισπράξεις και να τη φάει το μαύρο σκοτάδι και μια κακόγουστη μπούρδα που όλοι θεωρούν σιγουράκι για τον πάτο να σπάσει ταμεία και να αποκτήσει τεράστια φήμη. Σήμερα, λοιπόν, σου έχω πέντε ταινίες για τις οποίες οι δημιουργοί τους είχαν μεγάλες βλέψεις και ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες και οι οποίες, τελικά, πάτωσαν οικτρά και -σε ορισμένες περιπτώσεις- δεν έβγαλαν ούτε το ένα τρίτο του προϋπολογισμού! Εννοείται πως η σημερινή λίστα αφορά κυρίως πιο mainstream θρίλερ με γνωστά ονόματα του Χόλυγουντ και όχι b-movies του συρμού, ταινίες που κυκλοφόρησαν απευθείας σε DVD ή κακορίζικες low budget παραγωγές σαν αυτές της εταιρείας Asylum! Και αυτό διότι οι κακές κριτικές και οι τραγικές πωλήσεις είναι σχεδόν αναμενόμενες όταν πρόκειται για παραγωγή της πλάκας και δεν θα ήξερα και ποια να πρωτοδιαλέξω, ενώ όταν το χαστούκι του κοινού πέφτει ηχηρά σε μια ταινία για την οποία έχουν ξοδευτεί απίστευτα εκατομμύρια, τότε ο πόνος είναι ακόμη μεγαλύτερος!


BLOOD AND CHOCOLATE (2007)

Σκηνοθεσία: Katja von Garnier
Σενάριο: Ehren Kruger, Christopher Landon
Μουσική: Reinhold Heil
Ηθοποιοί: Agnes Bruckner, Hugh Dancy, Olivier Martinez κ.α.
Είδος: Dark Fantasy
Αξιολόγηση: ★★
☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Vivian είναι μια δεκαεννιάχρονη λυκάνθρωπος που ζει στη Ρουμανία με τη θεία της, από τότε που δύο κυνηγοί δολοφόνησαν την οικογένειά της. Η θεία της είναι το ταίρι του Gabriel, ο οποίος είναι και ο αρχηγός της αγέλης. Σύμφωνα με τους νόμους της αγέλης, όμως, με το πέρασμα επτά ετών ο Gabriel θα πρέπει να διαλέξει νέο ταίρι και όλα δείχνουν ότι έχει βάλει στο μάτι την απρόθυμη Vivian. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν εκείνη ερωτεύεται τον Aiden, έναν θνητό που δείχνει να γνωρίζει πολλά για το είδος της Vivian. Τώρα, πού ακριβώς κολλάει η σοκολάτα με όλα αυτά, δεν θυμάμαι καν…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι τόσο αδιάφορη και βαρετή που πραγματικά δεν θυμάμαι την παραμικρή λεπτομέρεια από το σενάριο. Ούτως ή άλλως οι ταινίες με λυκανθρώπους έχουν καταντήσει πια μονότονες κλισεδιές και η συγκεκριμένη δεν είχε και τίποτε παραπάνω να προσθέσει στον μύθο, πέρα από ένα γλυκανάλατο ρομάντσο –μας τα είπε και το True Blood αυτά, και πολύ καλύτερα!

Budget: 15 εκ.
Box office: 6,3 εκ.


I KNOW WHO KILLED ME (2007)

Σκηνοθεσία: Chris Silvertson
Σενάριο: Jeff Hammond
Μουσική: Joel McNeely
Ηθοποιοί: Lindsay Lohan, Julia Ormond, Neal McDonough κ.α.
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ☆☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ένας serial killer απαγάγει νεαρές γυναίκες και τις βασανίζει για εβδομάδες πριν τις δολοφονήσει. Το τελευταίο του θύμα είναι η Aubrey, η οποία εξαφανίζεται μυστηριωδώς μια νύχτα, αλλά λίγες μέρες αργότερα την ανακαλύπτουν ζωντανή και βαριά τραυματισμένη στην άκρη ενός δρόμου. Όταν συνέρχεται, όμως, δείχνει να μην αναγνωρίζει κανέναν και υποστηρίζει ότι το όνομά της είναι Dakota. Όλοι είναι σίγουροι ότι η Aubrey πάσχει από μετατραυματικό στρες και κάποια στιγμή θα θυμηθεί τα πάντα, αλλά όσο περνά ο καιρός, τόσο δείχνει να εμμένει στην ιστορία της…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι τόσο μπλεγμένη, άνευρη και βαρετή που τη σταμάτησα πολύ πριν τη μέση κι απλώς διάβασα την πλοκή στη Wikipedia. Το χειρότερο δεν είναι η παρουσία της –παρηκμασμένης πια από τις καταχρήσεις- Lohan, αλλά το γεγονός ότι παίζει και διπλό ρόλο –όπως είχε κάνει ως παιδί στο The Parent Trap, με τη διαφορά ότι εκεί δεν χρειαζόσουν ενδοφλέβια με καφέ για να την αντέξεις! Δικαίως πήρε υποψηφιότητες για εννέα (!) Χρυσά Βατόμουρα και ακόμη πιο δικαίως κέρδισε τα οχτώ από αυτά!

Budget: 12 εκ.
Box office: 9,7 εκ.


SHELTER aka 6 SOULS (2010)

Σκηνοθεσία: Måns Mårlind
Σενάριο: Michael Cooney
Μουσική: John Frizzell
Ηθοποιοί: Julianne Moore, Jonathan Rhys Meyers, Frances Conroy κ.α.
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η ψυχολόγος Cara Harding νιώθει την πίστη της στο Θεό να κλονίζεται και στρέφεται ακόμη περισσότερο στην επιστήμη. Ο πατέρας της προσπαθεί να τη βοηθήσει να κρατήσει το μυαλό της ανοιχτό και της προτείνει διάφορες υποθέσεις που αφορούν ασθενείς με διαταραχές που δεν μπορούν να εξηγηθούν με καμία ψυχιατρική θεωρία. Ένας από αυτούς είναι ο Adam, ο οποίος δείχνει να έχει πολλαπλές προσωπικότητες και τη δυνατότητα να αποκτά και φυσικά χαρακτηριστικά των διαφορετικών προσωπικοτήτων του. Καθώς η Cara προσπαθεί να βρει μια λογική εξήγηση για όσα του συμβαίνουν, θα ανακαλύψει ότι ο πατέρας της είχε δίκιο και η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει τα πάντα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ενώ το σενάριο παρουσιάζει αρκετό μυστήριο και ενδιαφέρον, όσο προχωρά η ταινία, τόσο ξεφουσκώνει και καταρρέει σαν παραψημένο σουφλέ σοκολάτας. Έχει δυο-τρεις καλές στιγμές, αλλά όσο εξελίσσεται η πλοκή τόσο σου δίνεται η εντύπωση ότι η ταινία έχει χρηματοδοτηθεί από κάποιον Χριστιανικό Σύλλογο με μόνο σκοπό να κάνει ξεδιάντροπη προπαγάνδα υπέρ της θρησκείας. Πάτωσε τόσο πολύ, που στο τέλος βρήκε πετρέλαιο!

Budget: 22 εκ.
Box office: 3,2 εκ.


DYLAN DOG: DEAD OF NIGHT (2011)

Σκηνοθεσία: Kevin Munroe
Σενάριο: Thomas Dean Donnelly, Joshua Oppenheimer
Μουσική: Klaus Badelt
Ηθοποιοί: Brandon Routh, Sam Huntington, Anita Briem κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Dylan Dog είναι ένας ερευνητής του υπερφυσικού που βοηθά όποιον έχει προβλήματα με κάθε είδους ανεξήγητα φαινόμενα, μέχρι που η γυναίκα του δολοφονείται από βαμπίρ –γεγονός το οποίο τον αναγκάζει να τα παρατήσει και να ασχολείται μόνο με φυσιολογικές υποθέσεις. Μέχρι που στο δρόμο του θα βρεθεί η νεαρή Elizabeth, ο πατέρας της οποίας έχει δολοφονηθεί από ένα μυστηριώδες πλάσμα, το οποίο μοιάζει να την καταδιώκει.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι φριχτή και για τους φαν του ιταλικού κόμικ Dylan Dog -που την περιμέναμε πώς και πώς- αποτελεί μια οικτρή και τραγική απογοήτευση! Το γεγονός και μόνο ότι η ταινία αμερικανοποιήθηκε στο έπακρο και αφαιρέθηκε και ο χαρακτήρας του εξωφρενικού και αξιαγάπητου Γκράουτσο για να μπει στη θέση του ένα… ζόμπι ήταν αρκετό για να φάει το θάψιμο της αρκούδας, αλλά βοήθησε αρκετά και το ότι η ταινία ήταν τίγκα στις κλισεδιές που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε εδώ και είκοσι χρόνια περίπου.

Budget: 20 εκ.
Box office: 4,6 εκ.


DREAM HOUSE (2011)

Σκηνοθεσία: Jim Sheridan
Σενάριο: David Loucka
Μουσική: John Debney
Ηθοποιοί: Daniel Craig, Rachel Weisz, Naomi Watts, Marton Csokas
Είδος: Psychological Thriller
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Will παρατάει την πολλά υποσχόμενη καριέρα του στη Νέα Υόρκη και μετακομίζει με τη σύζυγο και τις δύο κόρες του σε μια μικρή, ήσυχη πόλη. Σύντομα, όμως, μαθαίνουν ότι στο νέο τους σπίτι είχαν δολοφονηθεί πριν καιρό μια γυναίκα και τα παιδιά της και ότι ο μοναδικός ύποπτος για το έγκλημα ήταν ο πατέρας της οικογένειας. Ο Will θα έρθει επαφή με μια γειτόνισσα που γνώριζε καλά την οικογένεια και με τη βοήθειά της θα μάθει τη μεγάλη ανατροπή, την οποία όλοι οι υπόλοιποι είχαμε ήδη μάθει πριν κυκλοφορήσει η ταινία, αφού την είχαν δείξει στο %#$^@ trailer της!!!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, το ονειρεμένο σπίτι αποδεικνύεται σκέτος εφιάλτης. Τα μεγάλα ονόματα δεν στάθηκαν ικανά να σώσουν αυτή την ταινία, διότι όταν δεν έχεις ένα σενάριο της προκοπής δεν σε σώζει ούτε το πνεύμα του ίδιου του Λόρενς Ολίβιε. Έφαγε θάψιμο από τους πάντες, κυρίως μια και το μοναδικό της χαρτί που άξιζε το έκαψε, όπως προανέφερα, από το trailer κιόλας, μετατρέποντάς την σε κάτι απολύτως προβλέψιμο, αδιάφορο, αργόσυρτο και ολίγον τι μπερδεμένο.

Budget: 50 εκ.
Box office: 38,5 εκ.

The Amityville Horror: Ήρθε η ώρα για μετακόμιση…

classicsamityville-posterΣκηνοθεσία: Stuart Rosenberg
Σενάριο: Sandor Stern
Μουσική: Lalo Schifrin
Ηθοποιοί: James Brolin, Margot Kidder, Rod Steiger
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE AMITYVILLE HORROR (1979)
Σήμερα θ’ ασχοληθώ με ένα από τα πιο επίμονα franchise. Και, πλέον, αυτό που βρίσκεται στην κορυφή με τα περισσότερα σίκουελ, αφού αριθμεί 18 ταινίες, ενώ η δέκατη ένατη προορίζεται για προβολή το καλοκαίρι! Φυσικά, οι περισσότερες από τις ταινίες είναι για κάψιμο σε πυρά όσον αφορά σενάριο και ποιότητα, ενώ κάποιες από αυτές δεν έχουν καν την παραμικρή σχέση με την αρχική ταινία και τα γεγονότα που την ενέπνευσαν –απλώς κοτσάρουν εντελώς αυθαίρετα τη λέξη “Amityville” στον τίτλο!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένα χρόνο μετά την άγρια δολοφονία μιας ολόκληρης οικογένειας από ένα από τα μέλη της, ένα νιόπαντρο ζευγάρι αγοράζει το σπίτι. Αγνοώντας το παρελθόν της νέας τους ιδιοκτησίας, προσπαθούν να προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον, αλλά μια σειρά από ανεξήγητα περισταστικά, μυστηριώδεις ασθένειες και μικροατυχήματα θα τους βάλει πολύ σύντομα σε υποψίες. Παράλληλα, ο ιερέας της ενορίας θα προσπαθήσει να τους προειδοποιήσει για το κακό που αντιμετωπίζουν, αλλά το ίδιο το σπίτι θα τον εμποδίσει με όποιον τρόπο μπορεί…

Το Amityville είναι ιδιάζουσα περίπτωση ταινίας, καθώς είναι βασισμένη στο ομότιτλο best seller του Jay Anson, το οποίο με τη σειρά του είναι βασισμένο στους αληθινούς φόνους που συνέβησαν στο σπίτι και στην ιστορία της οικογένειας Lutz που μετακόμισε σε αυτό έναν χρόνο αργότερα. Οπότε, όχι μόνο υπάρχει στην πραγματικότητα το σπίτι, αλλά έχει και μεγάλο σουξέ, καθώς στην ιστορία του έχουν βασιστεί πάμπολλες ταινίες, εξίσου πάμπολλα μυθιστορήματα, ενώ την υπόθεση είχε ερευνήσει και το ζεύγος Warren –στους οποίους βασίστηκε μετέπειτα η ταινία The Conjuring! Παραφυσικός χαμός!

Πέρα από τα όποια αληθινά περιστατικά στα οποία βασίστηκε το Amityville Horror, η ίδια η ταινία ακολουθεί την κλασική συνταγή που ακολουθούν όλες οι ταινίες με στοιχειωμένα σπίτια. Ή καλύτερα, ήταν μία από τις ταινίες που έγραψαν τη συγκεκριμένη συνταγή, αφού θεωρείται μια από τις πρώτες πηγές έμπνευσης για όλο το genre. Όχι η πρώτη, όμως, μια και το είχε προλάβει κατά τρία χρόνια το Burnt Offerings, για το οποίο σου μίλησα παλιότερα.

Η ταινία βασίζεται αρκετά στη σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργεί, στους ξαφνικούς ήχους και στις κλασικές, απότομες «τρομάρες» του είδους για να σου προκαλέσει μια αίσθηση ανησυχίας και ανατριχίλας. Οι ερμηνείες είναι έτσι κι έτσι, αλλά ούτως ή άλλως, ο αληθινός σταρ της ταινίας είναι το ίδιο το σπίτι, το οποίο κλέβει την παράσταση και έχει μείνει στην Ιστορία ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σκηνικά ταινίας τρόμου (μαζί με το σπίτι από το Psycho, ίσως!)

Δυστυχώς, δεν έπεισε καθόλου τους κριτικούς, οι οποίοι δεν το είδαν και με πολύ καλό μάτι. Παρά τις αρνητικές κριτικές, φυσικά, ήταν εμπορική επιτυχία. Αυτό εξηγεί και την πληθώρα σίκουελ –δεν είναι δα και το πρώτο franchise που έχει δώσει αμέτρητες συνέχειες παρά το θάψιμο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες το, αλλά αν αποφασίσεις να δεις και τα υπόλοιπα, θα χρειαστείς χάπια και αλκοόλ…

GEEKY TRIVIA
Λόγω της τεράστιας φήμης που απέκτησε το σπίτι μετά το βιβλίο και την ταινία, πλήθη τουριστών άρχισαν να συρρέουν στη διεύθυνση της αληθινής κατοικίας, αναγκάζοντας τους τότε ιδιοκτήτες –ανάμεσα σε όλες τις αλλαγές που έκαναν- ν’ αντικαταστήσουν και τα δύο παράθυρα-σήμα κατατεθέν του σπιτιο,  με κανονικά, ορθογώνια παράθυρα. Από τότε το σπίτι έχει αλλάξει διάφορους ιδικοτήτες. Κανείς δεν έφυγε επειδή προσπάθησε να τον σκοτώσει το ίδιο το σπίτι, φυσικά!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Και πολύτεκνη οικογένεια, κιόλας, αφού οι ταινίες κυκλοφορούν κατά ριπάς! Αρκετές από τις τελευταίες δεν τις έχω δει (εδώ δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι βγήκαν καν!) Βαθιά ανάσα και πάμε να γνωρίσουμε τα μέλη:

  • Amityville II: The Possession (1982) ★
☆☆☆☆
    Η ταινία είναι prequel και αφηγείται (και καλά!) τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στο σπίτι του Amityville, τα οποία ενέπνευσαν ολόκληρο το franchise. Επίσης, είναι τελείως φόλα.
  • Amityville 3-D (1983) ★
☆☆☆☆
    Ένας δημοσιογράφος που ειδικεύεται στο να ξεσκεπάζει μέντιουμ και άλλους τσαρλατάνους, πείθεται να αγοράσει το σπίτι του Amityville, παρά το υποτιθέμενο παρελθόν του. Το μόνο ενδιαφέρον στην ταινία είναι ότι εμφανίζεται η Meg Ryan, στον δεύτερο κινηματογραφικό της ρόλο.
  • Amityville 4: The Evil Escapes (1989) ★☆☆☆☆
    Μια κτηματομεσίτρια αποφασίζει να οργανώσει παζάρι για να πουλήσει όλα τα αντικείμενα που βρίσκονται στο σπίτι, στο οποίο έχει προηγηθεί εξορκισμός από μια ομάδα ιερέων. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι ότι τα σατανικά πνεύματα έχουν κρυφτεί μέσα σε μια… λάμπα, η οποία καταλήγει ως δώρο σε άλλο σπίτι!
  • The Amityville Curse (1990) ★☆☆☆☆
    Στοιχειωμένο σπίτι, ζευγάρι το αγοράζει, πνεύματα, φόνοι μπλα μπλα μπλα… Ίδιο στόρυ, μόνο που αυτή η ταινία δεν δεν διαδραματίζεται καν στο ίδιο σπίτι, ούτε καν συνδέεται η πλοκή της με την αρχική ταινία. Μάλλον ήταν το σημείο που είχαν πλέον σταματήσει όλοι οι συντελεστές την προσπάθεια…
  • Amityville 1992: It’s About Time (1992) ★☆☆☆☆
    Ένας αρχιτέκτονας επιστρέφει στο σπίτι του από επαγγελματικό ταξίδι στο Amityville, απ’ όπου φέρνει μαζί του και ένα επιτραπέζιο ρολόι που βρήκε εκεί, στα ερείπια ενός παλιού σπιτιού. Μόνο που το ρολόι δεν είναι τόσο συνηθισμένο όσο νομίζουν. Μάλλον είναι ξάδελφος της καταραμένης λάμπας που σκαρφίστηκαν δυο ταινίες πιο πριν…
  • Amityville: A New Generation (1993) ★☆☆☆☆
    Ένας φωτογράφος λαμβάνει ως δώρο έναν καθρέφτη, χωρίς να γνωρίζει ότι –ναι, το μάντεψες!- είναι καταραμένος, διότι προέρχεται από το αρχικό σπίτι στο Amityville και πνεύματα, φόνοι, οράματα, μπλα μπλα… Πρώτα λάμπα, μετά ρολόι, στη συνέχεια καθρέφτης, μόνο για τη μπανιέρα και τα σοβατεπί του σπιτιού δεν έβγαλαν σίκουελ!
  • Amityville Dollhouse (1996) ★☆☆☆☆
    Μια οικογένεια μετακομίζει στο νέο της σπίτι, στην αποθήκη του οποίου ανακαλύπτουν ένα κουκλόσπιτο, το οποίο αποτελεί μοντέλο του καταραμένου σπίτιού του Amityville. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το κουκλόσπιτο είναι επίσης καταραμένο, σχεδόν όσο και ολόκληρο το franchise, που πάει από το κακό στο χειρότερο…
  • The Amityville Horror (2005) ★★☆☆☆
    Remake της αρχικής ταινίας, με κάποιες μικρές αλλαγές, σε μια προσπάθεια να δώσουν νέα πνοή στο franchise. Δυστυχώς, η ταινία ήταν αποτυχία και το franchise συνέχισε να μυρίζει σαν υπόνομος
  • The Amityville Haunting (2011) ☆☆☆☆☆
    Άλλη μια ανέμπνευστη προσθήκη που αναμασάει τα ίδια και τα ίδια, αυτή τη φορά με ακόμα χειρότερα εφέ και πιο άθλιες ερμηνείες.
  • The Amityville Asylum (2013) ☆☆☆☆☆
    Εδώ οι παραγωγοί σήκωσαν τα χέρια ψηλά, αφού αυτή η ταινία δεν έχει καν σχέση με το σπίτι, αλλά εκτυλίσσεται σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στην ομώνυμη πόλη. Την είδα σε fast forward και πολύ της ήταν!
  • Amityville Death House (2015)
    Δεν την έχω δει καν, αλλά έχει σχέση με το πνεύμα μιας μάγισσας που έχει καταλάβει το παλιό σπίτι και σκοτώνει τους απόγονους αυτών που την καταδίκασαν σε θάνατο πριν 300 χρόνια. Το γεγονός και μόνο ότι παίζει ο Eric Roberts σημαίνει ότι μάλλον δεν θα κάνω καν τον κόπο να τη δω ποτέ!
  • The Amityville Playhouse (2015)
    Αυτή τη φορά αφορά ένα στοιχειωμένο θέατρο στο Amytiville. Αυτή η πόλη, προφανώς, δεν έχει καν νεκροταφείο κι όσοι πεθαίνουν διαλέγουν ένα κτίριο να στοιχειώσουν για την αιωνιότητα! Ας της ρίξουν μια ατομική βόμβα να ησυχάσουμε, επιτέλους!
  • Amityville: Vanishing Point (2016)
    Δεν έχω ιδέα για την πλοκή, καθώς η Wikipedia δεν την αναφέρει καν, αλλά με χίλια δολάρια budget, την κόβω και αυτή να είναι οδυνηρά τραγική!
  • The Amityville Legacy (2016)
    Η ταινία εκτυλίσσεται 40 χρόνια μετά τους αρχικούς φόνους και ακολουθεί τη λογική κάποιων από τα αρχικά σίκουελ, αφού επικεντρώνεται γύρω από ένα στοιχειωμένο παιχνίδι που προήλθε από το δαιμονικό σπίτι.
  • The Amityville Terror (2016)
    Οικογένεια μετακομίζει στο σπίτι, δαίμονες, φαντάσματα μπλα μπλα μπλα, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!!
  • Amityville: No Escape (2016)
    Καμιά απόδραση δεν έχουμε από το franchise αυτό, μέχρι και τα τρισέγγονά μας θα βλέπουν νέα σίκουελ! Το γεγονός ότι είναι η ΤΕΤΑΡΤΗ ταινία που κυκλοφόρησε μέσα στο 2016, με κάνει να πιστεύω ότι πλέον κάνουν ειδικές προσφορές στους σεναριογράφους που επιλέγουν το Amityville για θέμα!
  • Amityville Exorcism (2017)
    Η ταινία δεν έχει καν σελίδα στη Wikipedia, πιθανότατα επειδή στο σημείο αυτό μπορούμε μόνοι μας να φανταστούμε την πλοκή κάθε σίκουελ!

Εκτός από τις ταινίες, πάνω στο θέμα έχουν κυκλοφορήσει συνολικά και 11 βιβλία. Νομίζω, δηλαδή, διότι έχω χάσει κι εκεί το μέτρημα!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ψόφο δεν έχει η σειρά! Η επόμενη προσθήκη είναι το Amityville: The Awakening και θα προβληθεί αυτόν τον Ιούνιο. Την παραγωγή έχει αναλάβει η Dimension Films και πλασάρεται ως πιο «σοβαρό» σίκουελ και με πιο αναγνωρίσιμο καστ, αλλά έχει ξεχειλωθεί και κορεστεί τόσο πολύ αυτό το franchise, που την βλέπω να πηγαίνει άπατη. Από κει και πέρα, πιστεύω ότι μέχρι το 2020, θα έχουν γυριστεί άνετα γύρω στα εξηντατρία σίκουελ ακόμη!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Σπίτι με προσωπικότητα!

Σπίτι με προσωπικότητα!

Άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη!

Άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη!

Το σπίτι δεν τα έχει καλά με τους παπάδες!

Το σπίτι δεν τα έχει καλά με τους παπάδες!