The Midnight Meat Train: Τερματικός σταθμός…

Σκηνοθεσία: Ryuhei Kitamura
Σενάριο: Jeff Buhler
Μουσική: Johannes Kobilke, Robb Williamson
Ηθοποιοί: Bradley Cooper, Vinnie Jones, Leslie Bibb
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★★★
Αγωνία: ★★★★★

THE MIDNIGHT MEAT TRAIN (2008)
Mατοβαμμένο διαμαντάκι σου έχω σήμερα –όχι από αυτά της Αφρικής! Και πώς να μην είναι διαμαντάκι η σημερινή ταινία, αφού είναι βασισμένη σε μικρή ιστορία του μετρ του τρόμου, Clive Barker, δημιουργού του Hellraiser, του Candyman και διάφορων άλλων φρικαλεοτήτων που έχουν στοιχειώσει τα παιδικά μας χρόνια! All aboard, λοιπόν, και ξεκινάμε το ταξίδι μας. Επόμενος σταθμός: οι εφιάλτες που θα σε στοιχειώνουν κάθε φορά που θα προλαβαίνεις τον τελευταίο συρμό του μετρό!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Leon είναι ένας Νεοϋορκέζος φωτογράφος που προσπαθεί να αποτυπώσει τη σκληρή και επικίνδυνη πλευρά της πόλης στις φωτογραφίες του, ελπίζοντας να παρουσιάσει τα έργα του σε μια γκαλερί. Ένα βράδυ, σώζει στην αποβάθρα του μετρό μια νεαρή κοπέλα από μια συμμορία. Όταν την επόμενη μέρα ανακαλύπτει ότι η κοπέλα αγνοείται, αποφασίζει να ερευνήσει το μυστήριο περισσότερο και η έρευνά του τον οδηγεί σε παρόμοιες υποθέσεις εξαφάνισης. Αυτό που δεν γνωρίζει ακόμη, είναι οι φρικαλεότητες που συμβαίνουν κάθε νύχτα στο τελευταίο τρένο της γραμμής…

Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορία τρόμου με έναν συνηθισμένο serial killer –πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι κάτι τέτοιο, αφού μιλάμε για σενάριο βασισμένο σε ιστορία του Barker; Η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σκοτεινή απ’ ό,τι μπορείς να φανταστείς, αλλά δεν θα σου κάνω σπόιλερ, για να μη σου χαλάσω το τέλος! Άλλωστε, καθώς εκτυλίσσεται η ιστορία, όλο και περισσότερες πτυχές της αρχίζουν να ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σου, προετοιμάζοντάς σε για την παράνοια που περιμένει να σε υποδεχτεί στον τερματικό σταθμό!

Η ταινία έχει σαφέστατα την κατάλληλη ατμόσφαιρα για μια τέτοια ιστορία: ανατριχιαστική, σκοτεινή -σχεδόν καταθλιπτική σε διάφορα σημεία, ενώ ακόμα και οι σκηνές φρίκης και ωμής βίας (μιλάμε για τόσο αίμα, που καταντά γελοίο!) μοιάζουν προσεκτικά στυλιζαρισμένες, λες και πρόκειται για κάποιο μακάβριο έργο τέχνης. Λογικό, μιλάμε για Ιάπωνα σκηνοθέτη, οι άνθρωποι τα έχουν στα γονίδιά τους τα θρίλερ!

Σε κάποια σημεία, ίσως, η αφήγηση γίνεται λίγο πιο αργόσυρτη, αλλά αυτό είναι λογικό, μια και μιλάμε για ένα σενάριο που δεν προοριζόταν εξ’ αρχής για ταινία μεγάλου μήκους – αλλά οι εναλλαγές με τις σκηνές δράσης βοηθάνε να διατηρηθεί κάπως ένας σταθερός ρυθμός, ενώ το τελευταίο τέταρτο της ταινίας είναι γεμάτο δράση κι ένταση και σε αποζημιώνει στο έπακρο. Εκτός αυτού, η ταινία έχει και τη Brooke Shields, σε μικρό ρόλο μεν, αλλά αγαπάμε Brooke Shields δε –κι αν δεν την αγαπάς, φύγε τώρα από αυτή τη σελίδα και μην ξαναπατήσεις το ποδάρι σου μέχρι να μάθεις απ’ έξω όλους τους διαλόγους στη Γαλάζια Λίμνη!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ανέβα στο τρένο, κρατήσου από τη χειρολαβή κι απόλαυσε το ταξίδι!

GEEKY TRIVIA
Στις σκηνές που εκτυλίσσονται στην γκαλερί παρουσιάζονται και μερικοί αυθεντικοί πίνακες του ίδιου του Clive Barker. Δεν είναι και δύσκολο να τους ξεχωρίσεις –στάζουν παράνοια!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν έχει, ήδη τράβηξαν αρκετά τη μικρή ιστορία για να γίνει ταινία, πόσο παραπάνω να την τραβήξουν πια, ώστε να δώσει και σίκουελ; Ήδη έχουμε φάει στη μάπα 9 περισσότερα Haillraiser απ’ όσα έπρεπε να είχαν βγει, μην κάνουμε λάστιχο ό,τι γράφει ο Barker!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Γι’ αυτό δεν τρέχουμε να μπούμε όταν κλείνουν οι πόρτες του συρμού!

Δεν θες να τον πετύχεις απέναντί σου στο μετρό…

Θα χώσει τη μύτη του…

Advertisements

Deadly Friend: Κάποιες φιλίες κρατάνε μέχρι να τελειώσει η μπαταρία…

Σκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Bruce Joel Rubin
Μουσική: Charles Bernstein
Ηθοποιοί: Matthew Laborteaux, Kristy Swanson, Michael Sharrett κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

DEADLY FRIEND (1986)
Οριστική επιστροφή από τις διακοπές και ας ξεκινήσω τη φθινοπωρινή σεζόν με μια πολύ περίεργη περίπτωση ταινίας! Ανήκει σε έναν διάσημο σκηνοθέτη ταινιών τρόμου, αλλά είναι σχετικά άγνωστη στους περισσότερους, μια και πάτωσε στα ταμεία. Το περίεργο, όμως, με την ταινία είναι ότι ενώ γυρίστηκε και ολοκληρώθηκε, στην πορεία υπέστη ολοκληρωτική μεταμόρφωση και μετατράπηκε σε τελείως διαφορετική ταινία απ ό,τι προοριζόταν! Και το χειρότερο είναι ότι ίσως και αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο πάτωσε τελικά!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paul είναι ένα παιδί-θαύμα που κέρδισε πανεπιστημιακή υποτροφία, χάρη στην κατασκευή του BB -ενός αυτόνομου ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη και την ικανότητα να μαθαίνει. Με τη μητέρα του μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι, όπου ο Paul γίνεται αμέσως φίλος με τον Tom, το παιδί που μοιράζει τις εφημερίδες, αλλά και τη Samantha, τη νεαρή γειτόνισσα που μένει με τον μέθυσο πατέρα της και πέφτει συνεχώς θύμα των βίαιων ξεσπασμάτων του. Οι τρεις τους, μαζί με τον BB, θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία, μέχρι τη στιγμή που μια σειρά από τραγικά γεγονότα θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ο Paul θ΄αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα πειράματα και τις έρευνες που εκτελούν στο πανεπιστήμιο για να διορθώσει την κατάσταση, αλλά τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν όπως τα περίμενε…

Όπως προανέφερα, η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα και άλλαξε αρκετές μορφές, μέχρι να καταλήξει στο σημείο με το οποίο προβλήθηκε. Ο ίδιος ο Craven δήλωσε ότι την προόριζε για ένα απλό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, χωρίς γραφικές σκηνές, που θα επικεντρωνόταν περισσότερο στην πλοκή και στην αλλόκοτη ερωτική σχέση των δύο πρωταγωνιστών και θα ανέπτυσσε τους χαρακτήρες σε βάθος –όπως γίνεται περίπου και στο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε το σενάριο -το “Friend” της Diana Henstell.

Μετά από τη δοκιμαστική προβολή, όμως, το κοινό στράβωσε με την έλλειψη αίματος και τρόμου –στα οποία τους είχε συνηθίσει ο Craven με τις προηγούμενες ταινίες του- διότι, προφανώς, οι φαν νομίζουν ότι αν τολμήσει κάποιος σκηνοθέτης να ξεφύγει από τη μανιέρα του και να κάνει κάτι διαφορετικό, θα τους πέσει η οροφή του κινηματογράφου στο κεφάλι. Οπότε, εκεί ήταν που μπλέχτηκαν –ποιοι άλλοι;- οι παραγωγοί της ταινίας! Οχτώ, παρακαλώ! Υπάρχουν ταινίες που καταστράφηκαν επειδή ένας παραγωγός έβαλε το χεράκι του –πόσες ελπίδες είχε να τη γλιτώσει αυτή, με οχτώ από δαύτους να λένε το μακρύ και το κοντό τους; Με το στούντιο να τους υποστηρίζει, απαίτησαν να γίνουν νέα γυρίσματα, να προστεθούν σκηνές φρίκης και τρόμου και να γίνουν κάμποσες αλλαγές στις σεκάνς θανάτων και άλλες διαφοροποιήσεις στο σενάριο και την πλοκή. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το τελειωτικό χτύπημα ήταν το τελείως εξωφρενικό τέλος. Προστέθηκε κι αυτό μετά την ολοκλήρωση της ταινίας και ήταν –πανθομολογουμένως- τεράστια φόλα και πανηλίθια ιδέα, αλλά κανείς δεν τόλμησε να το πει τότε, μια και η πανηλίθια ιδέα ανήκε στον τότε επικεφαλής της Warner!

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια χλιαρή μετριότητα με ανισόβαρη πλοκή, εντελώς επιφανειακούς χαρακτήρες και τραβηγμένο από το μαλλί σενάριο. Όλος αυτός ο αχταρμάς με τον οποίο κατέληξαν, έκανε τον ίδιο τον Craven να μην ξέρει καν σε ποιο genre να κατατάξει πλέον το Deadly Friend -πράγμα για το οποίο επέκριναν και οι ίδιοι οι κριτικοί την ταινία- καθώς οι αλλαγές και οι πρόσθετες σκηνές την έκαναν να μοιάζει με «έναν σχιζοφρενικό χαμό», σύμφωνα με τα λόγια ενός από αυτούς! Πράγμα το οποίο αρχίζει να αντιλαμβάνεται κάποιος κι από το ίδιο το πόστερ της ταινίας, το οποίο παραπέμπει τουλάχιστον σε μεταφυσικό θρίλερ και ουδεμία σχέση έχει με την πλοκή! Και ενώ ακόμα και το Deadly Friend κατάφερε στο πέρασμα του χρόνου ν’ αποκτήσει φαν και να θεωρηθεί μια παρεξηγημένη ταινία, παρόλα αυτά υπάρχουν πολλοί που όχι μόνο θεωρούν ότι η αρχική εκδοχή του Craven ίσως να ήταν πολύ καλύτερη, αλλά απαιτούν από τη Warner να την κυκλοφορήσει κι εκείνη σε DVD!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ο Θανάσιμος Φίλος αποδεικνύεται περισσότερο εχθρός σου, στο τέλος. Αξίζει να τη δεις μόνο για κάποιες σκηνές φρίκης, αλλά και τιμής ένεκεν στον Craven!

GEEKY TRIVIA
Ο πρωταγωνιστής, Matthew Laborteaux, δεν είναι και τόσο γνωστός στο ευρύ κοινό, ασχέτως αν ξεκίνησε ν΄ασχολείται με την υποκριτική από επτά ετών –στην αρχή παίζοντας, κυρίως, σε διαφημίσεις. Μέχρι και σήμερα, ο πιο γνωστός του ρόλος είναι αυτός στη γνωστή τηλεοπτική σειρά Το Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι, την οποία εδώ φάγαμε στη μάπα σε επαναλήψεις στα κρατικά κανάλια. Ο αμέσως επόμενος γνωστός ρόλος του είναι αυτός της ταινίας. Δεν το λες και επιτυχημένη καριέρα αυτό, αλλά όπως βολεύεται καθείς!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Το 2010 συζητήθηκε ένα πιθανό remake της ταινίας, με πρωταγωνίστρια την Kristen Stewart, γνωστή και ως Ανέκφραστη Μπέλα του Twilight. Δόξα τω Θεώ, τα σχέδια ναυάγησαν!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Εντάξει, δεν το λες και θαύμα της ρομποτικής, αλλά για τα 80s καλό ήταν!

Κάτι κακό βρίσκεται από την άλλη μεριά, μάλλον…

Άρπαξε λιγάκι!

5 ταινίες με ζόμπι… αλλιώς!

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ!
Τη Δευτέρα που πέρασε, μας αποχαιρέτησε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε ένα ολόκληρο sub-genre του κινηματογράφου τρόμου: ο George A. Romero. Και ενώ στις ταινίες του ο θάνατος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και το τέλος, στην πραγματική ζωή, όταν κλείσει η κάσα, η αυλαία πέφτει οριστικά. (Από την άλλη, δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που θα τρελαινόταν με την ιδέα να επιστρέψει ως κουφάρι με τάσεις κανιβαλισμού!) Ο Romero ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο «πατέρας των ζόμπι», μια και το Night of the Living Dead ξεκίνησε μια ολόκληρη τάση που αντέχει ως τις μέρες μας (νεκροζώντανη είναι, άλλωστε, δεν πεθαίνει και τόσο εύκολα!) Δεκάδες δημιουργοί ταινιών, σειρών, κόμικ και βιβλίων πάτησαν στο έργο του για να επεκτείνουν το σύμπαν των απέθαντων με τις δικές τους ιδέες. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το ενδιαφέρον για ταινίες με ζόμπι έχει αναζωπυρωθεί, κυρίως χάρη στην επιτυχία του Walking Dead, που έφερε ξανά την υπέροχα φρικιαστική σαπίλα τους στο προσκήνιο. Επειδή, όμως, το πολύ το «κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς και –στην περίπτωσή μας- και το κοινό, αρκετοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες προσθέτουν διάφορα καινούργια στοιχεία στον μύθο των ζωντανών-νεκρών, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από την κλασική συνταγή του Romero. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει διάφορες παραλλαγές πάνω στο θέμα κι έχουμε πια ταινίες (αλλά και σειρές) με κάθε είδους ζόμπι: γρήγορα, έξυπνα, ανθεκτικά, εξημερωμένα, μεταλλαγμένα, ερωτευμένα και πάει λέγοντας… Και μια και το έργο του Romero το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ, σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, πέντε κάπως πιο “διαφορετικές” ταινίες με ζόμπι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν.


BRAINDEAD aka DEAD ALIVE (1992)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Stephen Sinclair
Μουσική: Peter Dasent
Ηθοποιοί: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lionel ζει με την αυταρχική και χειριστική μητέρα του, τη Vera, σε μια μικρή πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ερωτεύεται την Paquita, κόρη του παντοπώλη της γειτονιάς, η Vera προσπαθεί να σαμποτάρει το ειδύλλιο, αλλά στην πορεία δέχεται την επίθεση ενός σπάνιου, εξωτικού πιθήκου. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, η Vera έχει μολυνθεί από έναν ιό που τη μετατρέπει σιγά σιγά σε ένα επιθετικό, πεινασμένο ζόμπι. Ο Lionel αποφασίζει να κρύψει από τους πάντες την ασθένεια της μητέρας του και να τη φροντίσει ο ίδιος, όμως η κατάσταση ξεφεύγει πολύ γρήγορα από τον έλεγχό του και τα ζόμπι στο υπόγειο του σπιτιού του αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία αποτελεί μία από τις αρχικές δημιουργίες του Peter Jackson και ίσως και αυτή που έχει αποκτήσει το μεγαλύτερο cult status –ασχέτως αν εισπρακτικώς δεν τα πήγε τόσο καλά. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα αυτή, μια και γυρίστηκε πριν κορεστεί το genre των ζόμπι, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζει τη θεματολογία είναι τελείως διαφορετικός. Επιλέγοντας την οδό της κωμωδίας τρόμου, προσφέρει μερικές από τις πιο εξωφρενικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία με ζόμπι και προσθέτει κάμποσα στοιχεία που αγγίζουν (και ξεπερνούν κιόλας) τα όρια του slapstick! Αν είσαι φαν του gore κιόλας, θα μείνεις απολύτως ικανοποιημένος, καθώς η ταινία αποτελεί τη μανούλα όλων των splatter και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η πιο φρικιαστική όλων των εποχών!


RE-KILL (2015)

Σκηνοθεσία: Valeri Milev, Mike Hurst
Σενάριο: Mike Hurst
Μουσική: Justin Burnett
Ηθοποιοί: Scott Adkins, Bruce Payne, Daniella Alonso
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα μια επιδημίας ζόμπι που οδήγησε στον αποδεκατισμό του μισού πληθυσμού της Γης, τα μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας R-Division καταδιώκουν και εξολοθρεύουν τους νεκροζώντανους που έχουν απομείνει, ενώ όλες οι αποστολές που αναλαμβάνουν προβάλλονται ζωντανά στην τηλεόραση, μέσω της εκπομπής Re-Kill. Μόνο που, καθώς προχωρά ο καιρός, συνειδητοποιούν ότι τα ζόμπι γίνονται όλο και πιο έξυπνα, πράγμα που σημαίνει ότι μια νέα, πιο καταστροφική επιδημία είναι στα πρόθυρα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα, καθώς –παρά τις φιλότιμες προσπάθειες- η ταινία δεν καταφέρνει να προκαλέσει τόσο το ενδιαφέρον σου. Ο τρόπος που έχει γυριστεί είναι σίγουρα διαφορετικός και παραπέμπει σε στυλ σε παλιότερες ταινίες του Paul Verhoeven, όπως το Robocop ή το Starship Troopers, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από ένα θορυβώδες, συνεχόμενο πιστολίδι στα σκοτάδια, με ζόμπια.


MAGGIE (2015)

Σκηνοθεσία: Henry Hobson
Σενάριο: John Scott 3
Μουσική: David Wingo
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Abigail Breslin
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η κοινωνία των ΗΠΑ προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την εξάπλωση του ιού «Necroabulist», που μετατρέπει αργά τα θύματά του σε άβουλα πλάσματα με κανιβαλιστικές τάσεις. Παρότι η επιδημία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς και οι επιστήμονες έχουν πλέον απομονώσει και μελετούν τον ιό, η έλλειψη θεραπείας και η ύπαρξη μολυσμένων στις πόλεις, έχει οδηγήσει στην απαγόρευση κυκλοφορίας, ώστε να αποφευχθεί νέο ξέσπασμα. Όταν η Maggie αψηφά την απαγόρευση και μολύνεται, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Ο Wade, ο πατέρας της, όμως, την αναζητά αποφασιμένος να τη φροντίσει όσο χρειαστεί και να εξετάσουν όλες τις επολογές τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για δράμα, που δυστυχώς πήγε χαμένη. Ενώ βλέπουμε μια ταινία με ζόμπι, όπου το επίκεντρο για πρώτη φορά δεν είναι η φρίκη και το αίμα, αλλά ο κοινωνικός και ψυχολογικός αντίκτυπος που έχει η επιδημία -καθώς η ηρωίδα χάνει τον εαυτό της σταδιακά και το στενό της περιβάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα – η εκτέλεση γίνεται με τόσο άνευρο και άτονο τρόπο, που χάνεις σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Οι λιγοστές εξάρσεις υποτυπώδους δράσης καταφέρνουν να σε βγάλουν πού και πού από τον λήθαργο, αλλά δεν αρκούν για να σώσει την κατάσταση. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι οι καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου -με τον Arnie, μάλιστα, να εισπράττει πολύ θετικές κριτικές για την πρώτη δραματική ερμηνεία του. Σε γενικές γραμμές, όμως, μαζί με τη Maggie γίνεσαι κι εσύ ζόμπι στον καναπέ…


PRIDE AND PREJUDICE AND ZOMBIES (2016)

Σκηνοθεσία: Burr Steers
Σενάριο: Burr Steers
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Lily James, Sam Riley, Matt Smith, Lena Headey κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, οι πέντε αδελφές Bennet έχουν εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων και στις πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στις επιθέσεις των ζόμπι που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και χρόνια. Η μητέρα τους, από την άλλη, επιθυμεί μόνο να τις παντρέψει καλά, μια και η δική τους περιουσία είναι δεσμευμένη και δεν έχουν πια ούτε πεντάρα στο όνομά τους. Σε έναν χορό, η Elizabeth, η μεγαλύτερη από τις αδελφές, τραβά την προσοχή του εύπορου, αλλά κυνικού συνταγματάρχη Darcy, ο οποίος θα προσπαθήσει να κλέψει την καρδιά της, υπερισχύοντας παράλληλα των αντίζηλών του. Η Elizabeth, όμως, είναι αφοσιωμένη στη μάχη κατά των ζόμπι -τα οποία πού και πού κάνουν και καμιά επίθεση για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους σε αυτό το περίεργο πάντρεμα κλασικής λογοτεχνίας και τρόμου…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα -αν και η ταινία είναι καλογυρισμένη, με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Seth Grahame-Smith, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί παρωδία του γνωστού βιβλίου της Jane Austen. Δυστυχώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και παρά το πολύ ενδιαφέρον twist που έχουν προσθέσει στη μυθολογία τους (δεν κάνω σπόιλερ), τα ζόμπι εξακολουθούν να αποτελούν τελείως ξένο στοιχείο και να μη δένουν με το όλο ύφος της ταινίας, η οποία έχει ως κεντρικό κορμό της την πλοκή του αυθεντικού βιβλίου. Έτσι, νιώθεις σαν να βλέπεις ταινία εποχής με εμβόλιμες σκηνές από ταινία τρόμου, πράγμα που κάνει το «+zombies» του τίτλου απολύτως ταιριαστό!


THE GIRL WITH ALL THE GIFTS (2016)

Σκηνοθεσία: Colm McCarthy
Σενάριο: M. R. Carey
Μουσική: Cristobal Tapia de Veer
Ηθοποιοί: Gemma Arterton, Glenn Close, Paddy Considine κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει αποδεκατιστεί από μια επιδημία μυκητιακής νόσου, που μετατρέπει τα θύματά της σε πεινασμένους ανθρωποφάγους. Μια ομάδα επιστημόνων, όμως, πειραματίζεται με παιδιά-υβρίδια που, παρά τη λαχτάρα τους για ανθρώπινη σάρκα, έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν και να εκπαιδευτούν. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και η Melanie, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πειραματόζωα, χάρη στο υψηλό IQ της και η οποία τραβά την προσοχή της γιατρού Caldwell, η οποία χρησιμοποιεί τα παιδιά προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα αντίδοτο για την ασθένεια…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άλλη μια μεταφορά βιβλίου –του M.R. Carey αυτή τη φορά- με σχετικά μέτριο τελικό αποτέλεσμα. Αν και στο σύνολό της η ταινία είναι καλογυρισμένη, με προσεγμένα εφέ (μόνο όπου χρειάζεται) και σκοτεινή ατμόσφαιρα, δεν είναι από τις ταινίες που βλέπεις με ανοιχτό στόμα ή που θα θυμάσαι μερικές βδομάδες αργότερα. Ενώ ξεκινά δυνατά και με αρκετές δόσεις μυστηρίου, πολύ γρήγορα εξελίσσεται όπως όλες οι κλασικές ταινίες με ζόμπι, ενώ σε ορισμένα σημεία κάνει μικρή κοιλιά. Η βασική απορία μου ήταν πώς διάολο βρέθηκε η Glenn Close να συμμετέχει σε μια σχετικά άγνωστη παραγωγή, αλλά εδώ έπαιξε στο τραγικό Transformers 5 ο Hopkins, οπότε τίποτε δεν μου προκαλεί έκπληξη πλέον!

Aftershock: Ο σεισμός είναι το μικρότερο πρόβλημά σου…

Σκηνοθεσία: Nicolás López
Σενάριο: Eli Roth, Nicolás López, Guillermo Amoedo
Μουσική: Manuel Riviero
Ηθοποιοί: Eli Roth, Andrea Osvárt, Ariel Levy, Nicolas Martinez κ.α.
Είδος: Disaster Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

AFTERSHOCK (2012)
Η σημερινή ταινία είναι διπλά επίκαιρη: είναι καλοκαιρινή και έχει να κάνει με σεισμό –είχαμε κάμποσους κι από δαύτους πρόσφατα! Ο σεισμός παίζει να είναι το φυσικό φαινόμενο που τρέμει (το λογοπαίγνιο δεν είναι εσκεμμένο!) το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων του πλανήτη. Δεν υπάρχει πιο ύπουλο όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει η φύση για να σου θυμίσει πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι. Φαντάζομαι ότι ο τρόμος πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι μπορεί να χτυπήσει ξαφνικά, απροειδοποίητα και ανά πάσα στιγμή, χωρίς να προλάβεις να τον μυριστείς. Απόλαυσε το καλοκαίρι σου όσο μπορείς, λοιπόν, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Τρεις φίλοι περνούν τις διακοπές τους ταξιδεύοντας στη Χιλή και πηγαίνοντας από πάρτι σε πάρτι με απώτερο σκοπό (τι άλλο;) να βρούνε γυναίκες. Όταν ένας δυνατός σεισμός ισοπεδώνει την πόλη που βρίσκονται, τραυματίζοντας σοβαρά έναν από αυτούς, προσπαθούν να φτάσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, αφού έχουν ν’ αντιμετωπίσουν το πανικόβλητο πλήθος, να βρούνε τον δρόμο τους μέσα από τα χαλάσματα και να παραμείνουν ζωντανοί εν μέσω αλλεπάλληλων μετασεισμών. Αλλά τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα όταν οι δρόμοι γεμίζουν και από άγριους εγκληματίες που απέδρασαν από την κατεστραμμένη, τοπική φυλακή…

Λίγο από ταινία καταστροφής και λίγο από σπλάτερ, λοιπόν. Συνήθως, αυτά τα δύο είδη έχουν την τάση να διαχωρίζουν τη θέση τους και να μην πολυμπλέκονται –με βασική εξαίρεση, φυσικά, τα Final Destination, στα οποία συμπεθεριάζουν μια χαρά! Φυσικά, όπου βάζει το χεράκι του ο Eli Roth – ο οποίος εδώ, εκτός από χρέη ηθοποιού εκτελεί κι αυτά του παραγωγού- πέφτει πάντα αιματοκύλισμα μέχρι αηδίας!

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τον σεισμό των 8,8 ρίχτερ που χτύπησε τη Χιλή το 2010. Η αφήγηση πάσχει αρκετά, όμως. Κατ’ αρχάς, μέχρι να μπούμε στο ψητό της υπόθεσης περνάνε πάνω από τριάντα λεπτά. Εντάξει, συνηθισμένη τακτική θα μου πεις, για να μάθουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες, η οποία ακολουθείται σε κάθε ανάλογη ταινία (από το Earthquake του 1974 κι όλες τις ταινίες καταστροφής της εποχής, μέχρι τα πιο πρόσφατα Cloverfield και 2012). Μόνο που οι χαρακτήρες στη συγκεκριμένη ταινία δεν έχουν και κάποιο ιδιαίτερο βάθος που να απαιτεί τόσο χρόνο για να τους μάθεις. Από τα πρώτα δύο λεπτά μαθαίνουμε τα βασικά γι’ αυτούς: είναι αντιπαθητικά λιγούρια που την πέφτουν σε ο,τιδήποτε έχει στήθος και από το πρωί ως το βράδυ παρτάρουν και κάνουν καμάκι. Άσε που η ταινία έχει κι ένα μικρό προβληματάκι στο να αποφασίσει κιόλας ποιοι ακριβώς είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες της, αφού το βάρος πέφτει από τη μία στιγμή στην άλλη σε διαφορετικά πρόσωπα. Αδιάφορο θα μου πεις και πάλι, καθώς το μόνο που σε απασχολεί στην ταινία είναι να δεις καταστροφή κι αίμα κι όχι να ταυτιστείς με τα υπαρξιακά δράματα των ηρώων της.

Από την άλλη, όμως, και το ίδιο το σενάριο μοιάζει να αλλάζει ρότα, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, οι μετασεισμοί και οι καταστροφές παίζουν τον ρόλο επιπρόσθετων εμποδίων, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν από μία ομάδα δραπετών που τους κυνηγά σε όλη την πόλη για να τους ληστέψει/βιάσει/σκοτώσει. Με απλά λόγια: παντού γύρω γίνεται της μουρλής, κτίρια καταρρέουν, δρόμοι ανοίγουν στα δύο, κόσμος καταπλακώνεται από ακγωνάρια και μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, οι βαρυποινίτες έχουν ως πρώτο τους μέλημα να βρούνε κι αυτοί γκόμενες, οπότε κυνηγάνε κάτι τυχαίες τουρίστριες μέσα στα χαλάσματα! Φυσικά, οι δημιουργοί ήθελαν απλώς να ρίξουν το βάρος στο χάος που ακολουθεί μια τόσο μεγάλη καταστροφή και την ευκολία με την οποία μπορεί να καταρρεύσει μια ολόκληρη κοινωνία, ασχέτως αν παίζουν με την υπομονή μας για να το καταφέρουν. Παρόλα αυτά, τα λιγοστά εφέ είναι συμπαθητικά κι έχει αρκετή αγωνία και μπόλικο αίμα.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται ευχάριστα μεν, μην προσπαθήσεις να εκλογικεύσεις αυτό που βλέπεις δε!

GEEKY TRIVIA
Ο Nicolás López απέκτησε στήλη στην πιο γνωστή εφημερίδα της Χιλής, σε ηλικία μόλις 12 ετών. Σε αυτήν σατίριζε τα κακώς κείμενα του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στην αποβολή του από το σχολείο του!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, θα μπορούσε να έχει. Με άλλους χαρακτήρες, σε άλλη χώρα και άλλο σεισμό. Με λίγα λόγια, δεν θα ήταν καν σίκουελ.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Βαθμολογώντας γυναίκες (ή «πώς να μετατρέψεις τους πρωταγωνιστές σου σε λεχρίτες που εύχονται όλοι να πεθάνουν»!)

Άρχισαν τα όργανα…

«Το σύμπαν γύρω μας καταρρέει. Ας βρούμε κι εμείς γυναίκα!»

The Fall: Όταν η Σκιά πέφτει…

Δημιουργός: Allan Cubitt
Δίκτυο: BBC Two, RTÉ One
Διάρκεια: 3 σεζόν (17 επεισόδια 60’-90’)
Ηθοποιοί: Gillian Anderson, Jamie Dornan, John Lynch κ.α.
Είδος: Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE FALL (2013-2016)
Επιστροφή στη μικρή οθόνη σήμερα, με μια βρετανική σειρά εγκλήματος και μυστηρίου, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τους πάντες, με τις δύο πρώτες σεζόν να τσιμπάνε και από ένα κατοστάρι στο Rotten Tomatoes. Βοηθά, ασφαλώς, και η παρουσία της πολυαγαπημένης Gillian Anderson, η οποία δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας όπου εμφανίζεται!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Stella Gibson, επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης του Λονδίνου, καλείται στη Νότια Ιρλανδία για να βοηθήσει σε μια υπόθεση δολοφονίας που απασχολεί τις τοπικές αρχές για πάνω από έναν μήνα. Όταν οι έρευνες οδηγούν στα ίχνη ενός πιθανού κατά συρροήν δολοφόνου που βάζει στο στόχαστρό του μοναχικές γυναίκες, η Stella οργανώνει ένα ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του. Την ίδια στιγμή, ο δράστης ζει μια φαινομενικά συνηθισμένη και συμβατική ζωή ως σύζυγος και πατέρας, ενώ παράλληλα παραμονεύει το επόμενο θύμα του χωρίς να προκαλεί υποψίες. Όσο ο κλοιός γύρω του στενεύει, όμως, θα αρχίσει ν’ αποκτά και μια αρρωστημένη εμμονή με τη γυναίκα που τον καταδιώκει…

Ο τίτλος της σειράς είναι εμπνευσμένος από το ποίημα The Hollow Men, του T. S. Eliot. Πρόκειται για μια καλογραμμένη, ρεαλιστική, αστυνομική σειρά μυστηρίου, με αρκετές δόσεις από ψυχολογικό θρίλερ, μπόλικο σασπένς και καλοδουλεμένους χαρακτήρες με βάθος και υπόσταση –πράγμα που σπανίζει, αντιστοίχως, στις φασόν αστυνομικές σειρές των ΗΠΑ. Βοηθά, φυσικά, και το γεγονός ότι η σειρά δεν βιάζεται να τρέξει την ιστορία, αλλά πηγαίνει με το πάσο της, αφήνοντας τα γεγονότα να εκτυλιχθούν ομαλά, εξερευνώντας παράλληλα την πολυπλοκότητα κάθε χαρακτήρα. Η σκηνοθεσία είναι άρτια, ενώ μερικές διάσπαρτες ανατροπές σε διάφορα σημεία λειτουργούν ως τονωτικά για το ενδιαφέρον σου, σε περίπτωση που νομίζεις ότι τα πράγματα κινούνται υπερβολικά αργά!

Οι ερμηνείες είναι πολύ δυνατές, με όλο το καστ να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Την παράσταση κλέβει, αναμφισβήτητα, η εξαιρετική Anderson, σε έναν ρόλο που της δίνει την ευκαιρία να δείξει το φάσμα των υποκριτικών της ικανοτήτων, αφού κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη σε καθηλώνει τελείως -ακόμη και αν πρόκειται για μια αργόσυρτη, δεκάλεπτη σκηνή χωρίς μουσική, μόνο με διάλογο! Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η ίδια έχει δηλώσει πως ο ρόλος της Stella Gibson είναι ο αγαπημένος της καριέρας της -πιο πολύ και από αυτόν της Scully στο X-Files!

Στο πλευρό της στέκεται επάξια ο Jamie Dornan, στον ρόλο ενός κοινωνιοπαθή δολοφόνου με διπλή ζωή, ο οποίος έχει μπει ανατριχιαστικά στο πετσί του ρόλου. Ίσως βοηθά και το γεγονός ότι ο ίδιος προετοιμάστηκε για τον ρόλο παρακολουθώντας… Dexter! (Ο Michael C. Hall θα έπρεπε να διδάσκει τον ρόλο του σε σχολές υποκριτικής, φαντάζομαι!) Παίζει, δε, τόσο καλά, που είμαι πρόθυμος να του συγχωρέσω το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί και στις ανεκδιήγητες 50 Αποχρώσεις του Γκρι!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Αρκετά από τα επώνυμα των κεντρικών χαρακτήρων παραπέμπουν σε… μοντέλα κιθάρας ή ο,τιδήποτε έχει σχέση με αυτές (Burns, Stagg, Benedetto, Smith, Brawley, Breedlove κ.α.), ενώ οι δύο πρωταγωνιστές έχουν πάρει το πλήρες ονοματεπώνυμό τους από δύο διαφορετικές μάρκες (Stella Gibson και Paul Spector). Μάλλον ο δημιουργός της σειράς έχει κάποιο κόλλημα με το συγκεκριμένο μουσικό όργανο…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ο Cubitt έχει δηλώσει ότι έχει ιδέες για αρκετές νέες σεζόν και έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο (και την επιθυμία) να συνεχιστεί η σειρά στο μέλλον –ίσως όχι στο άμεσο.
Για την ώρα, έχει ήδη ξεκινήσει να γυρίζεται το γαλλικό remake της σειράς.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου.

Έτοιμος για το κυνήγι…

Έχει κι αυτή τα μυστικά της…

Το πρωί οικογενειάρχης…

…και το βράδυ δολοφόνος!

Hostel: Το check out δεν θα είναι όπως το περίμενες…

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

HOSTEL (2005)
Ξεκίνησαν οι μεγάλοι καύσωνες -σημάδι ότι το καλοκαίρι έφτασε επισήμως. Και μια και είναι η περίοδος που όλοι σκέφτονται τις καλοκαιρινές διακοπές (ασχέτως αν θα πάνε ή όχι), ας δούμε σήμερα μια ταινία με ταξιδιωτικό θέμα! Μαγευτικά τοπία, ευρωπαϊκός αέρας, ξεφάντωμα και διαμελισμοί μέσα σε σκοτεινά μπουντρούμια! Δεν ξέρω αν είναι στα άμεσα σχέδιά σου να γυρίσεις μια ξένη χώρα με σακίδιο στην πλάτη, αλλά μετά τη σημερινή ταινία, θα φροντίσεις να κλείνεις πάντα πεντάστερο ξενοδοχείο και ν’ αμπαρώνεις και την πόρτα κιόλας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paxton και ο Josh είναι δυο αμερικανοί φοιτητές που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, παρέα με έναν Ισλανδό φίλο τους. Θέλοντας να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες γίνεται, θα ακολουθήσουν την προτροπή του Alexi -ενός τύπου που γνωρίζουν σε ένα κλαμπ- και θα ταξιδέψουν μέχρι τη Σλοβακία, για να μείνουν σε έναν ξενώνα που δέχεται φοιτητές από όλο τον κόσμο. Εκεί θα γνωριστούν αμέσως με δύο φίλες που θ’ αναλάβουν να τους ξεναγήσουν. Αυτό που δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι ο ξενώνας αποτελεί απλώς βιτρίνα για κάτι πολύ πιο μοχθηρό και θανατηφόρο…

Torture porn από τα λίγα το Hostel, με σκηνές που πρόκειται να σε φτάσουν στα όριά σου και να σε κάνουν να γυρίσεις το πρόσωπό σου αλλού. Ο Eli Roth είναι γνωστό αρρωστάκι του χώρου κι έχει σκαρφιστεί αρκετές ταινίες τρόμου βγαλμένες από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες σου. Αν και δίχασε αρκετά τους κριτικούς –με πολλούς από αυτούς να χαρακτηρίζουν τις γραφικές σκηνές ως υπερβολικές και με μόνο στόχο να διεγείρουν το αρρωστημένο για αίμα κοινό- κάποιοι θεώρησαν ότι αποτέλεσε και μια κριτική πάνω στον υπερκαταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας, όπου τα πάντα είναι εφικτά με το ανάλογο αντίτιμο.

Δεν ξέρω αν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο Roth (χλωμό το κόβω!), αλλά η ταινία -έστω και άθελά της- είναι μια βουτιά στα βάθη της σκοτεινής πλευράς της ανθρωπότητας και μια σπουδή πάνω στην ηθική, τις ανθρώπινες επιθυμίες και το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει κάποιος για να τις ικανοποιήσει. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι κεντρικοί ήρωες μετατρέπονται σε θύματα ακολουθώντας τη δική τους ανάγκη να ικανοποιήσουν τις όποιες επιθυμίες τους, αδιαφορώντας για την ηθική τους υπόσταση.

Οι χαρακτήρες είναι ουσιαστικά μονοδιάστατοι και σχεδόν απεχθείς –σαν καρικατούρες από σεξοταινία με κολλεγιόπαιδα- αλλά ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του σκηνοθέτη. Όχι τόσο να σε κάνει να τους αντιπαθήσεις, όσο να παίξει με το στερεότυπο των «χαζών αμερικάνων που ψάχνουν μόνο σεξ και ποτό», προσγειώνοντάς τους απότομα στην σκληρή πραγματικότητα που αγνοούσαν. Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο Roth μοιάζει να αγνοεί αυτό που ο ίδιος παρουσιάζει ως ωμή πραγματικότητα, αφού γι’ αυτόν η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι σαν το Βασίλειο των Μπουρδέλων, όπου πάνε όλοι επειδή έχει τζάμπα ναρκωτικά, οι γυναίκες είναι όλες πόρνες και οι υπόλοιποι κάτοικοι απλώς σε σκοτώνουν στον δρόμο για τσιχλόφουσκες.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται η Σλοβακία στην ταινία, τουλάχιστον, πράγμα που -όπως ήταν αναμενόμενο- ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται θα προκαλούσε ζημιά στην εικόνα της στο εξωτερικό και θα απέτρεπε πολλούς από το να την επισκεφθούν. Το πραγματικά διασκεδαστικό είναι πως ούτε μια σκηνή της ταινίας δεν κινηματογραφήθηκε στη Σλοβακία, αλλά τα γυρίσματα έγιναν στην Πράγα, λόγω του χαμηλού κόστους των στούντιο εκεί!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την με δική σου ευθύνη και έχε έναν κουβά πρόχειρο κάπου κοντά!

GEEKY TRIVIA
Στην πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο κλήθηκαν δύο ασθενοφόρα για να παραλάβουν δύο από τους θεατές. Ένας άντρας βγήκε από την αίθουσα μετά από μια σκηνή άγριου βασανισμού, λιποθύμησε και… έπεσε από τις σκάλες, ενώ μια γυναίκα, σε άλλη σκηνή βασανισμού, νόμιζε ότι πάθαινε καρδιακή προσβολή και κάλεσε βοήθεια. Ξέρεις ότι η ταινία σου είναι απολύτως ρεαλιστική όταν πέφτουν οι θεατές σαν τις μύγες!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έκανε τρελή εμπορική επιτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την ξεχειλώσουν!

  • Hostel: Part II (2007) ★★★☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται πάλι στη Σλοβακία και λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αυτή τη φορά με γυναίκες ως κεντρικούς χαρακτήρες. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά δεν επικεντρώνεται μόνο στα επίδοξα θύματα, αλλά και τους θύτες τους. Έχει αρκετές ανατροπές, παρόλα αυτά -σε σχέση με την πρώτη- πάτωσε.
  • Hostel: Part III (2011)
    Μια παρέα φίλων ταξιδεύει στο Las Vegas για το bachelor party ενός από αυτούς και καταλήγουν κεντρικές ατραξιόν σε ένα φρικιαστικό, αιματηρό παιχνίδι πλουσίων. H ταινία δεν έχει σχέση με τον Eli Roth, είναι η πρώτη που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ (προφανώς λόγω χαμηλού budget) και διενεμήθη απευθείας σε DVD.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Για την ώρα, η τρίτη ταινία αποτελεί και την ταφόπλακα όλης της σειράς. Όμως έχει μαζέψει καλό φαν κλαμπ, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε 2-3 ακόμη συνέχειες –ακόμη χαμηλότερης ποιότητας, ασφαλώς!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τι ειδυλλιακό τοπίο για να ψοφολογήσεις!

Πράγματα που δεν θες να δεις μπροστά σου όταν ξυπνάς δεμένος σε υπόγειο!

Απότομη διακοπή στις διακοπές του…