5 (ακόμη) ταινίες που θα σου χαλάσουν τις διακοπές!

ΜΗ ΜΟΥ (ΞΑΝΑ)ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ!
Ήρθε πάλι το καλοκαιράκι, ήρθε πάλι και η ώρα να κάνω ένα διαλειμματάκι από τα reviews (που κανείς δεν διαβάζει ούτως ή άλλως!) Και πάλι, όμως, δεν θα σε αφήσω έτσι, αφού έχω να σου προτείνω μαζεμένες πέντε ταινιούλες με καλοκαιρινό mood. Εντάξει, μεταξύ μας, σχεδόν καμιά από τις σημερινές ταινίες δεν έχει άμεση σχέση με καλοκαίρι, αλλά επειδή όλες έχουν να κάνουν με εξορμήσεις, road trips και εκδρομούλες –πράγματα τα οποία όλοι απολαμβάνουμε συνήθως στις διακοπές μας- ταιριάζουν μια χαρά με το concept!
Αν, λοιπόν, σκοπεύεις και φέτος να πας κάπου μόνος ή με παρέα, δες πρώτα τις ταινίες αυτές, ώστε να είσαι προετοιμασμένος για κάθε πιθανότητα!
Καλές διακοπούλες λοιπόν, είτε πας τώρα, είτε πας αργότερα, είτε δεν πας καθόλου και ξεμείνεις πίσω στην Αθήνα έτοιμος να κάνεις βουντού σε όποιον φίλο ανεβάσει καλοκαιρινές φωτογραφίες στο Facebook!


TUCKER & DALE VS EVIL (2010)

Σκηνοθεσία: Eli Craig
Σενάριο: Eli Craig, Morgan Jurgenson
Μουσική: Michael Shields
Ηθοποιοί: Tyler Labine, Alan Tudyk, Katrina Bowden κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα εφήβων αποφασίζει να πάει για κάμπινγκ σε ένα δάσος στη Δυτική Βιρτζίνια. Στον δρόμο θα συναντηθούν με δυο καλοκάγαθους και ολίγον άξεστους ντόπιους, που άθελά τους θα τρομοκρατήσουν την παρέα. Λίγο αργότερα και μετά από μια σειρά παρεξηγήσεων και αστείων συμπτώσεων, η παρέα των φίλων θα πειστεί ότι οι δυο ντόπιοι είναι κατά συρροήν δολοφόνοι, όπως στις ταινίες, και ότι τους καταδιώκουν με σκοπό να τους σκοτώσουν!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε πρόκειται για μια έξυπνη κωμωδία τρόμου -και παρωδία των άπειρων slasher ταινιών θρίλερ που έχουν γυριστεί από την απαρχή του κινηματογράφου- που ανατρέπει το δίπολο κακού-ηρώων με ευφάνταστο και διασκεδαστικό τρόπο! Το ότι είναι κωμωδία, φυσικά, δεν σημαίνει ότι δεν έχει κάμποσες σκηνές φρίκης. Το ότι θα σου προκαλέσουν ταυτόχρονα τρόμο και γέλιο είναι κάτι που δίνει ακόμη πιο μακάβριο ύφος στην ιστορία!


PRIMAL (2010)

Σκηνοθεσία: Josh Reed
Σενάριο: Nigel Christensen, Josh Reed
Μουσική: Rob Gibson
Ηθοποιοί: Zoe Tuckwell-Smith, Lindsay Farris, Krew Boylan κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μια ομάδα φίλων ταξιδεύει στην αυστραλιανή ύπαιθρο (αυτό από μόνο του είναι σκηνικό τρόμου), με προορισμό μια σπηλιά με αρχαίες ζωγραφιές, τις οποίες θέλει να μελετήσει η ανθρωπολόγος της παρέας. Μόνο που κατά τη διαμονή τους εκεί, ένα μέλος της παρέας θα μολυνθεί από έναν μυστηριώδη ιό και θα μετατραπεί σε αιμοδιψές, άβουλο κτήνος, θέτοντας τους πάντες σε θανάσιμο κίνδυνο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα low budget θρίλερ με ενδιαφέρον και αλλόκοτο σενάριο -και πολύ αίμα, φυσικά! Έχει αρκετές σκηνές τρόμου και μπόλικη αγωνία και οι χαρακτήρες, ευτυχώς, δεν είναι οι μονοδιάστατες καρικατούρες που θα περίμενε κανείς σε μια τέτοια ταινία. Το κύριο αρνητικό της είναι ότι κάπου μετά τη μέση τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο περίεργα και να μοιάζουν ασύνδετα με το σενάριο –ή, έστω, ξεφεύγουν από αυτό που θα φανταζόσουν ως λογική συνέχεια. Αυτό, βέβαια, δεν είναι απαραιτήτως κακό – όπως το πάρει κανείς!


HUSK (2011)

Σκηνοθεσία: Brett Simmons
Σενάριο: Brett Simmons
Μουσική: Bobby Tahouri
Ηθοποιοί: Devon Graye, Wes Chantam, CJ Thomason κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε φίλοι ταξιδεύουν για το σαββατοκύριακο όταν ένα ατύχημα τους βγάζει εκτός δρόμου και αχρηστεύει το αυτοκίνητό τους. Όταν ο ένας από αυτούς εξαφανίζεται μυστηριωδώς, οι υπόλοιποι τον αναζητούν σε ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο σπίτι, το οποίο βρίσκεται στο μέσον ενός αγρού με καλαμπόκια. Το σπίτι δείχνει τελείως ερειπωμένο και ετοιμόρροπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένας τελευταίος ένοικος έχει μείνει πίσω και μόνη του αποστολή είναι να μην βγει κανείς ζωντανός από τον αγρό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν σου άρεσε το Jeepers Creepers και το Children of the Corn, αυτή η ταινία μοιάζει σαν το ιδανικό πάντρεμά τους! Η ταινία έχει μυστηριώδη ατμόσφαιρα και εκτυλίσσεται σε ένα ανατριχιαστικό, υποβλητικό σκηνικό. Το μεγαλύτερο ατού της είναι πως καταφέρνει να παντρέψει δύο είδη ταινιών (slasher και haunted house) και να αφηγηθεί μια κοινότοπη -στη βάση της- ιστορία με έναν πιο φρέσκο τρόπο, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τα τυπικά κλισέ των δύο ειδών. Σίγουρα, οι χαρακτήρες δεν έχουν καθόλου βάθος και οι διάλογοι είναι από πανέρι, αλλά το γενικό σύνολο θα σε αφήσει ικανοποιημένο.


ANIMAL (2014)

Σκηνοθεσία: Brett Simmons
Σενάριο: Thommy Hutson, Catherine Trillo
Μουσική: tomandandy
Ηθοποιοί: Elizabeth Gillies, Keke Palmer, Jeremy Sumpter κ.α.
Είδος: Horror, Monster
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε κολλεγιόπαιδα πηγαίνουν στο δάσος για πεζοπορία, αλλά τους πιάνει η νύχτα. Κατά την επιστροφή τους στο αυτοκίνητο, ανακαλύπτουν τα απομεινάρια μιας γυναίκας και στη συνέχεια, για κακή τους τύχη, πέφτουν πάνω στο πλάσμα που τη σκότωσε. Προσπαθώντας να του ξεφύγουν, θα φτάσουν σε ένα ερειπωμένο σπίτι, στο οποίο θα αναζητήσουν καταφύγιο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, την βλέπεις για να περάσεις την ώρα σου και τίποτε παραπάνω. Το τέρας της ταινίας είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της, καθώς όλα τα υπόλοιπα είναι μάλλον μέτρια εώς κακά. Παρά τον γρήγορο (έως πολύ γρήγορο, ίσως) ρυθμό της και το άφθονο αίμα που ρέει στην οθόνη, το προβληματικό σενάριο, οι κλισέ χαρακτήρες και οι μέτριες ερμηνείες δίνουν στην ταινία ένα ύφος b-movie. Οι ανατροπές δεν σώζουν την κατάσταση, καθώς έρχονται πολύ αργά για να σε κάνουν να δείξεις περισσότερο ενδιαφέρον.


WRECKER (2015)

Σκηνοθεσία: Micheal Bafaro
Σενάριο: Micheal Bafaro
Μουσική: Vince Mai
Ηθοποιοί: Anna Hutchison, Drea Whitburn, Jennifer Koenig κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Emily και η Leslie ξεκινούν για ταξιδάκι αναψυχής με το αυτοκίνητο. Όταν αποφασίζουν να επιλέξουν μια διαδρομή με κακή φήμη, έρχονται αντιμέτωπες με τον οδηγό ενός ρυμουλκού φορτηγού, ο οποίος αρχίζει να τις ακολουθεί όπου πηγαίνουν και να τις τρομοκρατεί με διάφορους τρόπους. Οι δυο φίλες αποφασίζουν να περάσουν στην αντεπίθεση, κάτι το οποίο κλιμακώνει την κατάσταση ακόμη περισσότερο…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν έχεις δει το Joy Ride, το σενάριο του Wrecker έχει αρκετές ομοιότητες. Τόσες, που με μια απλή αλλαγή στον τίτλο, η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει για ένα ακόμη σίκουελ –πολύ κατώτερης ποιότητας, όμως. Σίγουρα, η αγωνία χτυπάει κόκκινο σε αρκετά σημεία, αλλά δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο στη συνταγή και τα πράγματα καταντούν πολύ γρήγορα αρκετά προβλέψιμα, ενώ είναι αισθητή και η απουσία στοιχείων φρίκης, διότι με δύο άτομα μόνο στο καστ δεν σε παίρνει να σκοτώσεις και κανέναν! Βλέπεται ευχάριστα, αλλά ως εκεί.

Advertisements

Hannibal: Κάτι ψήνεται…

Δημιουργός: Bryan Fuller
Δίκτυο: NBC
Διάρκεια: 3 σεζόν (39 επεισόδια 43’)
Ηθοποιοί: Hugh Dancy, Mads Mikkelsen, Laurence Fishburne κ.α.
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★★
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

HANNIBAL (2013-2015)
Σήμερα θα σου προτείνω μια από τις πιο καλογυρισμένες και φρικιαστικές, ταυτόχρονα, σειρές που προβλήθηκαν ποτέ στην τηλεόραση. Πήρε εξαιρετικές κριτικές σε όλους σχεδόν τους τομείς, ανέβασε στα ύψη τον πήχυ στα τηλεοπτικά θρίλερ και στο τέλος -με την υπερβολική σιγουριά ενός φαβορί- πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, έκαψε τα φτερά της και σαν άλλος Ίκαρος καταποντίστηκε στα απύθμενα βάθη της τηλεθέασης, αφήνοντας τους φαν περίλυπους!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Will Graham είναι ένας profiler του FBI με τη μοναδική ικανότητα να μπαίνει στο μυαλό του εκάστοτε ψυχοπαθούς και να ανακαλύπτει τα κίνητρα αλλά και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί. Όταν ζητείται η βοήθειά του στις έρευνες για έναν κατά συρροήν δολοφόνο που σκοτώνει τα θύματά του με φρικαλέους τρόπους, η δύσκολη υπόθεση αρχίζει να τον επηρεάζει ψυχολογικά. Έτσι, αποφασίζεται να τεθεί παράλληλα υπό την επίβλεψη του ψυχιάτρου Hannibal Lecter, ο οποίος θα αναλάβει χρέη συμβούλου, αλλά και μέντορα. Κανείς δεν υποψιάζεται, όμως, ότι και ο ίδιος ο Lecter έχει μια φρικιαστική έξη: την κατανάλωση ανθρώπινου κρέατος! Εντυπωσιασμένος από την εμπαθική ικανότητα του Will, ο Hannibal θα αποκτήσει έναν ιδιαίτερο δεσμό μαζί του, τον οποίο, όμως, θα εκμεταλλευτεί στο έπακρο, προσπαθώντας να μετατρέψει τον προστατευόμενό του σε κάτι διαφορετικό…

Σίγουρα δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο στην πλοκή, όλοι γνωρίζουμε τη διάσημη ταινία που έφερε τον χαρακτήρα του Lecter στο προσκήνιο. Η σειρά ξεκινά, ουσιαστικά, πριν το αρχικό βιβλίο και εξερευνά τα πρώτα βήματα στην περίεργη φιλία ανάμεσα στους δύο ήρωες. Κατά τη διάρκειά της δανείζεται χαρακτήρες (κάποιοι εμφανίζονται αρκετά διαφοροποιημένοι) και ιστορίες από τα βιβλία Red Dragon, Hannibal και Hannibal Rising. Κάθε αναφορά σε πρόσωπα από τη Σιωπή των Αμνών, όμως, απουσιάζει, καθώς ο Fuller δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα από την MGM.

Δεν έχει και μεγάλη σημασία αυτό, όμως. Η σειρά κατάφερε μια χαρά να σταθεί και να χτίσει τον μύθο από την αρχή, ενώ το γεγονός ότι είχαμε την ευκαιρία να δούμε την περίεργη φιλία του Γουίλ και του Χάνιμπαλ από τα θεμέλιά της, βοήθησε στο να εμβαθύνουμε περισσότερο στους δυο ήρωες και τα κίνητρά τους. Στο σύνολό της πρόκειται για μια ποιοτική, κομψή και αρκετά σοφιστικέ παραγωγή –από αυτές που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια στην τηλεόραση, αποδεικνύοντας ότι οι παραγωγές υψηλής αισθητικής δεν είναι πλέον μονοπώλιο του κινηματογράφου.
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές από το σύνολο, σχεδόν, του καστ και όσον αφορά το εικαστικό κομμάτι, η σειρά είναι απλώς αριστουργηματική και πολλές σκηνές σου κόβουν την ανάσα. Δικαίως χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο καλόγουστα δράματα που έχουν προβληθεί ποτέ στη μικρή οθόνη. Με πολύ απλά λόγια: τα σπάει!

Τι μπορεί να πήγε στραβά, λοιπόν, με μια σειρά που είχε αγγίξει το τηλεοπτικό μεγαλείο; Προφανώς, οι δημιουργοί ξέχασαν ότι η σειρά τους δεν απευθύνεται μόνο σε κατόχους διπλωμάτων Ψυχολογίας. Η τρίτη (και τελευταία) σεζόν ήταν και η πιο βαριά και ακατανόητη της σειράς. Το βάρος είχε πέσει υπερβολικά στις αλληγορίες, τα απανωτά ψυχολογικά παιχνίδια και τις ατέλειωτες φιλοσοφικές και κοινωνιολογικές συζητήσεις, ενώ η δράση είχε έρθει σε δεύτερη μοίρα. Έτσι, ενώ η σειρά ξεκίνησε έχοντας ως βασικό σκελετό το φορμάτ μιας αστυνομικής σειράς, στο τέλος μεταμορφώθηκε σε μια βαριά μελέτη χαρακτήρα που κούρασε το κοινό. Είναι ωραίο να έχει βάθος και υπόσταση μια τηλεοπτική σειρά, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πρωταρχικός της σκοπός είναι να σε ψυχαγωγήσει και όχι να σου προκαλέσει πονοκέφαλο.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι οι κριτικοί είχαν δώσει τις καλύτερες βαθμολογίες τους στην τρίτη σεζόν, οι θεατές είχαν ήδη αρχίσει να την κάνουν με ελαφρά βήματα σε εξίσου πιο ελαφρά θεάματα, οδηγώντας σε ένα άδοξο φινάλε, το οποίο ολοκλήρωσε, μεν, τη σειρά, αλλά ήταν εμφανές πως το έκανε βιαστικά και άτσαλα, αφού ο ίδιος ο Fuller είχε δηλώσει πως είχε σχέδια και πλάνα για εφτά σεζόν.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αξίζει σίγουρα τον κόπο. Δες το με τη συνοδεία συκωτιού με φάβα και ενός καλού κρασιού Chianti!

GEEKY TRIVIA
Το τέταρτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν δεν προβλήθηκε ποτέ στην αμερικανική τηλεόραση, μετά από απόφαση του ίδιου του Fuller. Το επεισόδιο πραγματευόταν παιδιά που είχαν πέσει θύματα απαγωγής από μικρά και είχαν υποστεί πλύση εγκεφάλου για να δολοφονήσουν τις πραγματικές οικογένειές τους. Πολύ πρόσφατα είχε προηγηθεί στο Κονέκτικατ το μακελειό στο Δημοτικό Σχολείο Sandy Hook, όπου ένας εικοσάχρονος είχε πυροβολήσει θανάσιμα 20 παιδιά και 6 ενήλικες και ο δημιουργός θεώρησε ότι η ιστορία θα δημιουργούσε άσχημους συνειρμούς. Το επεισόδιο χωρίστηκε σε webisodes και προβλήθηκε online, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε κανονικά στο DVD της σειράς.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Πριν τη σειρά προηγήθηκαν κάμποσες ταινίες, βασισμένες καθεμιά στα αντίστοιχα, ομώνυμα βιβλία του Harris, με ήρωα τον Hannibal Lecter. Μια και το franchise στηρίζεται ουσιαστικά στον χαρακτήρα αυτό, παραθέτω ο,τιδήποτε τον περιλαμβάνει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτελούν όλα κομμάτι του ίδιου continuity.

    • Manhunter (1986)
      Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο Red Dragon, το οποίο είναι το πρώτο της σειράς. Επικεντρώνεται στις προσπάθειες του πράκτορα Graham να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με τη βοήθεια του προσφάτως φυλακισμένου Χάνιμπαλ Λέκτερ.
    • The Silence of the Lambs (1991)
      Η πράκτορας Clarice Starling καλείται να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με το ψευδώνυμο Buffalo Bill, ο οποίος σκοτώνει και γδέρνει γυναίκες (γιατί σχεδόν σε κάθε θρίλερ οι γυναίκες την πληρώνουν τη νύφη;) Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια του πρώην ψυχιάτρου Hannibal Lecter, ενός δολοφόνου με κανιβαλιστικές τάσεις που βρίσκεται ήδη φυλακισμένος σε άσυλο. Οποιαδήποτε βοήθεια από τον Lecter, όμως, έρχεται με κάποιο τίμημα, καθώς η Starling πρέπει για κάθε πληροφορία που της δίνει να μοιράζεται μαζί του κάτι από την προσωπική της ζωή, αγνοώντας πόσο μεγάλη επιρροή θα έχει πάνω της ο μυστηριώδης άντρας με τον οποίο συνομιλεί…
    • Hannibal (2001)
      Δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα του Silence of the Lambs, η πράκτορας Starling προσπαθεί ακόμη να εντοπίσει τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο οποίος κρύβεται με νέα ταυτότητα στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, όμως, προσπαθεί να τον εντοπίσει και ο Mason Verger, το μοναδικό από τα θύματα του Λέκτερ που επέζησε μεν –τραγικά παραμορφωμένο δε.
    • Red Dragon (2002)
      Prequel των δύο αρχικών ταινιών, βασισμένο και αυτό στο ομώνυμο βιβλίο, χωρίς όμως να θεωρείται remake του Manhunter.
    • Hannibal Rising (2007)
      Prequel όλων των ταινιών, το οποίο αφηγείται τα παιδικά και νεανικά χρόνια του Χάνιμπαλ Λέκτερ και τα πρώτα, δειλά του βήματα στον υπέροχο κόσμο του κανιβαλισμού! Η μοναδική ταινία της οποίας το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο συγγραφέας.

    ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
    Μετά την ακύρωση της σειράς έγιναν συζητήσεις για τη μεταφορά της στην Amazon ή το Netflix, οι οποίες τελικά ναυάγησαν. Το 2016, o Fuller ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει μια μίνι σειρά βασισμένη στη Σιωπή των Αμνών, πιθανότατα με το ίδιο καστ, ενώ το 2017 ξεκίνησαν και επίσημες συζητήσεις για την αναβιώση. Για να δούμε…

    ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

    Η κάρτα τίτλου.

    Έχει το ταλέντο να μπαίνει στο μυαλό του δολοφόνου.

    Έχει το ταλέντο να μπαίνει στο μυαλό σου.

    Είναι το αφεντικό.

    Είναι, μάλλον, νεκρή!

Winchester: Το σπίτι που έχτισαν τα φαντάσματα…

Σκηνοθεσία: The Spierig Brothers
Σενάριο: Tom Vaughan
Μουσική: Peter Spierig
Ηθοποιοί: Helen Mirren, Jason Clarke, Sarah Snook
Είδος: Supernatural Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ☆☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

WINCHESTER (2018)
Σου έχω φρεσκαδούρα και πράμα που σαλεύει σήμερα! Έκανα μεγάλη χαρά όταν έμαθα ότι θα γυριζόταν ταινία με θέμα το σπίτι της Sarah Winchester, μια και είναι ένα από τα μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ κάποια στιγμή στη ζωή μου (ασχέτως αν θα κατάφερνα να βρω τραγικό θάνατο μέσα σε μισή ώρα το πολύ, πέφτοντας σε κάνα κρυφό φρεάτιο). Η χαρά μου διπλασιάστηκε όταν έμαθα ότι η Mirren θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, διότι η τύπισσα τα σπάει. Μετά είδα την ταινία, ύψωσα τις γροθιές μου θυμωμένος στον αέρα και ούρλιαξα: «Γιατί, Θεέ; Γιατί;;;»

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η εταιρεία κατασκευής όπλων Winchester προσλαμβάνει τον ψυχίατρο Eric Price για να παραμείνει για λίγες μέρες στο σπίτι της κληρονόμου και ιδιοκτήτριας της επιχείρησης και να αποφανθεί αν είναι ψυχικά υγιής ώστε να παραμείνει στην ηγεσία. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη μένει έκπληκτος από το κολοσσιαίο μέγεθός της και τον αλλόκοτο σχεδιασμό της. Όταν μαθαίνει ότι η Sarah Winchester θεωρεί πως την έχουν καταραστεί τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τα όπλα του συζύγου της και ότι ο μόνος τρόπος για να σπάσει την κατάρα είναι να συνεχίσει να χτίζει και να επεκτείνει την έπαυλη, είναι πεπεισμένος ότι η οικοδέσποινά του τρέφει αυταπάτες. Όμως, όσο παραμένει μέσα στο μυστηριώδες σπίτι, τόσο γίνεται μάρτυρας ανεξήγητων γεγονότων που όλο και ταρακουνούν τις πεποιθήσεις του…

Η ταινία είναι εν μέρει βασισμένη στην πραγματική ιστορία και τα περισσότερα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι ιστορικά ακριβή. Η Sarah Lockwood Pardee ήταν η σύζυγος του William Wirt Winchester, ο οποίος απέκτησε την τεράστια περιουσία του χάρη στις ομώνυμες επαναληπτικές καραμπίνες που κατασκεύαζε η εταιρεία του. Απέκτησε μαζί του μια κόρη, η οποία όμως πέθανε μέσα σε λίγες μέρες. Όταν πέθανε και ο άντρας της από φυματίωση, η Sarah κληρονόμησε 20 εκατομμύρια δολάρια (στις μέρες μας θα ισοδυναμούσαν με μισό δισεκατομμύριο), το 50% της εταιρείας και ημερήσιο εισόδημα 1000 δολαρίων. Σύμφωνα με φήμες της εποχής, ένα μέντιουμ της είπε πως ήταν καταραμένη και ότι τα πνεύματα όσων σκοτώθηκαν από τις καραμπίνες του άντρα της ζητούσαν εκδίκηση. Ο μόνος τρόπος να σωθεί ήταν να μετακομίσει σε νέο σπίτι, το οποίο έπρεπε να συνεχίσει να χτίζει για το υπόλοιπο της ζωής της, ώστε να στεγάσει και να καθησυχάσει τα φαντάσματα. Αυτό και έκανε για τα επόμενα 36 χρόνια της ζωής της, αφού είχε συνεργεία που δούλευαν ασταμάτητα όλο το 24ωρο, χτίζοντας νέα δωμάτια!

Η ιστορία της Sarah Winchester είναι μια από τις πιο σαγηνευτικές και αλλόκοτες της αμερικανικής Ιστορίας και το παράξενο και δαιδαλώδες σπίτι της –το οποίο έχει διατηρηθεί ως τις μέρες μας και αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες- θεωρείται το πιο στοιχειωμένο σπίτι της Αμερικής. Γι’ αυτό και είναι κρίμα μεγάλο που η ταινία αποτελεί απλώς ένα αναμάσημα όλων των ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια. Όταν έχεις στα χέρια σου τέτοια ιστορία και τόσο πλούσιο υλικό και καταλήγεις να γυρίζεις ακόμη μια κλισεδιάρικη ταινία με φαντάσματα και jump scares που βλέπεις από χιλιόμετρα μακριά, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το εντυπωσιακό και γεμάτο μυστικά οικοδόμημα, που θα έπρεπε να έχει την τιμητική του στην ταινία, καταλήγει απλώς ένα τυπικό ντεκόρ για μια μονότονη ιστορία φαντασμάτων. Η όποια προσπάθεια να πάρει μια πρωτότυπη τροπή το σενάριο –και στην αρχή, ομολογουμένως, έγινε μια έντιμη προσπάθεια γι’ αυτό- τελικά καταλήγει σε τετριμμένα μονοπάτια, κλισέ αποκαλύψεις και ανατροπές και την κλασική, τελική αναμέτρηση στην οποία καταλήγουν οι ταινίες του είδους. Οι αξιόλογες ερμηνείες δεν σώζουν την κατάσταση και σε καμιά περίπτωση δεν καταφέρνεις να δεθείς με τους χαρακτήρες –ίσα ίσα που εύχεσαι να ψοφήσουν μερικοί από αυτούς, μπας και δεις κάνα πνεύμα παραπάνω.

Η όλη εκτέλεση ήταν απογοητευτικότατη και δεν απορώ που η ταινία έφαγε θάψιμο, αφού υπόσχεται πολλά, αλλά σε αφήνει, τελικά, με τη γλύκα. Παρόλα αυτά, ως ταινία εποχής παίρνει άριστα όσον αφορά την ενδυματολογία και τα σκηνικά, τα οποία καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση -ασχέτως αν μόνο ένα μικρό μέρος των γυρισμάτων έγινε στο αυθεντικό σπίτι, λόγω περιορισμένου χώρου.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πιες έναν καφέ και κάνε μια προσπάθεια να τη δεις, αλλιώς κλείσε εισιτήρια για Καλιφόρνια και πήγαινε να επισκεφτείς το original!

GEEKY TRIVIA
Η έπαυλη είναι ένα τεράστιο, τετραώροφο οικοδόμημα (πριν το σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906, ήταν επταώροφο!), έχει πάνω από 160 δωμάτια και καλύπτει συνολική έκταση 24.000 τετραγωνικών μέτρων! (Δεν τολμώ να φανταστώ καν τι ΕΝΦΙΑ θα πλήρωνε!) Είναι, μάλιστα, τόσο δαιδαλώδες και αχανές, που μόλις πρόσφατα –το 2016- ανακαλύφθηκε και ένα νέο δωμάτιο κρυμμένο σε κάποια σοφίτα!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έτσι που τα κατάφεραν, τι μέλλον να έχει;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Αν χαθείς εκεί μέσα παίζει να σε βρούνε και μετά από κάνα χρόνο!

Βλέμμα που κόβει κώλους!

Τόσα δωμάτια, όλο και κάποιος ανεπιθύμητος γείτονας θα σου τύχει…

Feast: Είσαι το κυρίως πιάτο!

Σκηνοθεσία: John Gulager
Σενάριο: Marcus Dunstan, Patrick Melton
Μουσική: Stephen Edwards
Ηθοποιοί: Balthazar Getty, Henry Rollins, Navi Rawat
Είδος: Action Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

FEAST (2005)
Η σημερινή πρόταση είναι σπλατεριά. Έχει αίματα, εντόσθια, κομμένα μέλη, σιχαμένους, τοξικούς εμετούς και γλοιώδη πλάσματα. Ο,τιδήποτε χρειάζεται, δηλαδή, μια ταινία φρίκης για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της! Η σημερινή ταινία, όμως, δεν είναι τυχαία, αλλά προέκυψε μετά από τηλεοπτικό διαγωνισμό και το χεράκι τους έβαλαν –ως παραγωγοί- κάμποσα μεγάλα ονόματα του χώρου, όπως ο Matt Damon, ο Ben Affleck και ο Wes Craven! Αλλά θα επανέλθω σε αυτό παρακάτω!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας τύπος καλυμμένος με αίματα εισβάλλει σε ένα μπαρ της κακιάς ώρας, κάπου στην έρημο, προειδοποιώντας τους θαμώνες ότι βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς μια ομάδα από αποκρουστικά, αδηφάγα τέρατα κατευθύνεται προς το μέρος τους. Οι αμφιβολίες όλων εξανεμίζονται γρήγορα, όχι μόνο επειδή ο τύπος κρατάει το κομμένο κεφάλι ενός από τα τέρατα ως απόδειξη, αλλά κυρίως επειδή πολύ σύντομα δέχονται την πρώτη επίθεση και μαθαίνουν από πρώτο χέρι πόσο άσχημα έχουν μπλέξει. Παγιδευμένοι, πλέον, μέσα στο μπαρ, πρέπει να βρούνε έναν τρόπο να συνεργαστούν ώστε ν’ απωθήσουν τις επιθέσεις των τεράτων και να ξεφύγουν ζωντανοί…

Το Feast, λοιπόν, γεννήθηκε στην τρίτη σεζόν του Project Greenlight –μιας περίεργης μίξης ντοκιμαντέρ/ριάλιτι/διαγωνισμού που δίνει την ευκαιρία σε νέους σεναριογράφους και σκηνοθέτες να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη βιομηχανία του θεάματος. Το σενάριο του Feast ήταν αυτό που ξεχώρισε ανάμεσα σε όσα υποβλήθηκαν για τη σεζόν εκείνη και ο Gulager επιλέχθηκε να σκηνοθετήσει την ταινία. Εκ των πραγμάτων, το budget της ταινίας ήταν αρκετά περιορισμένο, οπότε έπρεπε να αφαιρεθούν κάποιες σκηνές δράσης που είχαν στο μυαλό τους οι δημιουργοί και το σύνολο της ταινίας επικεντρώθηκε στο εσωτερικό του μπαρ. Αυτό δεν δημιουργεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στο σενάριο, φυσικά, αφού η κεντρική ιδέα ήθελε τους πρωταγωνιστές ούτως ή άλλως καθηλωμένους. Αν και πρόκειται για low budget παραγωγή, σίγουρα δεν φαίνεται για τέτοια και αυτό είναι θετικό.

Οι περισσότερες σκηνές τρόμου είναι σχεδόν αναμενόμενες, καθώς δεν αποτελούν και κάτι το πρωτότυπο. Κάθε φορά που κάποιος στέκεται μπροστά σε ένα παράθυρο ή κοιτάζει από μια τρύπα, είσαι ήδη υποψιασμένος ότι κάτι θα πεταχτεί. Λίγες φορές τρομάζεις ή ξαφνιάζεσαι από κάτι αναπάντεχο. Παρόλα αυτά, το βάρος έχει πέσει στα πρακτικά εφέ, οπότε, τουλάχιστον, οι σκηνές φρίκης είναι αρκετά ικανοποιητικές και χορταστικές –υπέρ το δέον σε κάποια σημεία! Ίσως το πιο πρωτότυπο στοιχείο της ταινίας είναι ότι δεν κάνει ξεκάθαρο από την αρχή ποιοι είναι οι ήρωες. Ναι μεν οι χαρακτήρες βασίζονται στα κλασικά στερεότυπα των ταινιών τρόμου, αλλά οι δημιουργοί παίζουν πολύ έξυπνα με αυτές τις συμβάσεις, πετώντας το μπαλάκι του «κεντρικού ήρωα» σε διαφορετικούς χαρακτήρες. Αυτό κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα, καθώς αναρωτιέσαι συνεχώς ποιος θα τα καταφέρει, τελικά, ως το τέλος!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δεν είναι και κακή, αλλά θα σου αρέσει περισσότερο αν είσαι φαν των σπλάτερ.

GEEKY TRIVIA
Το ότι ο Gulager κέρδισε τον διαγωνισμό και έβγαλε μια σχετικά καλή ταινία δεν αποτελούσε και βεβαίωση ότι το σκηνοθετικό μέλλον του θα ήταν οπωσδήποτε λαμπρό. Από τότε έχει σκηνοθετήσει μόνο τα απείρως κατώτερα σίκουελ του Feast, το κατάπτυστο σίκουελ του Piranha 3D και μια κάκιστη ταινία με ζόμπι για την εταιρεία παραγωγής The Asylum –γνωστής κυρίως για τις low budget (και quality) b-movies της, που αποτελούν κακέκτυπα γνωστών παραγωγών. Είναι κάτι παρόμοιο με τα ελληνικά talent shows, όπου τους εννέα από τους δέκα νικητές δεν τους θυμάται πλέον ούτε η μάνα τους -με τη διαφορά ότι αυτός, τουλάχιστον, δουλεύει ακόμα!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε δύο σίκουελ, τα οποία δεν εξέλιξαν καθόλου την αρχική ιστορία, αλλά βασίστηκαν περισσότερο στη φρίκη και σε φτηνά gag που μόνο σκοπό είχαν να σοκάρουν.

  • Feast 2: Sloppy Seconds (2008) ★☆☆☆
    Η δράση μεταφέρεται σε μια μικρή πόλη, η οποία έχει ήδη δεχτεί την επίθεση των τεράτων πριν τα γεγονότα της αρχικής ταινίας. Μια ομάδα από επιζώντες, στους οποίους προστίθενται και ορισμένοι από τους επιζήσαντες του μπαρ, προσπαθούν να απωθήσουν τα τέρατα και να βρούνε έναν τρόπο να δραπετεύσουν. Μετριότητα που γυρίστηκε μόνο για το τζέρτζελο.
  • Feast 3: The Happy Finish (2009) ★☆☆☆☆
    Η ταινία συνεχίζει από εκεί που τελείωσε η προηγούμενη. Οι επιζώντες προσπαθούν ακόμη να ξεφύγουν ζωντανοί όσο διάφορα κωμικοτραγικά ευτράπελα συμβαίνουν γύρω τους, εκτινάσσοντας την ταινία σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη γελοιότητας.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι δα! Χάρη τους έκαναν που τους άφησαν να γυρίσουν και τα δύο σίκουελ!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ένα μπάνιο το χρειάζεται…

Δεν το λες και χαριτωμένο!

Να πέφτουν στοιχήματα: ζει ή πεθαίνει;

I Spit on Your Grave: Ποτέ ξανά…

Σκηνοθεσία: Steven R. Monroe
Σενάριο: Stuart Morse
Μουσική: Corey Allen Jackson
Ηθοποιοί: Sarah Butler, Jeff Branson, Rodney Eastman, Daniel Franzese κ.α.
Είδος: Rape and Revenge Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★★
Τρόμος: ★★★★★
Αγωνία: ★★★★★

I SPIT ON YOUR GRAVE (2010)
Για σήμερα έχω μια αρκετά σκληρή ταινία, η οποία επικρίθηκε αρκετά, αν και απέκτησε γρήγορα μεγάλο φαν κλαμπ –κυρίως από γυναίκες, υποθέτω! Το αξιοσημείωτο είναι ότι πρόκειται για remake αρκετά παλαιότερης ταινίας, η οποία είχε πάρει εξίσου αρνητικές κριτικές στην εποχή της. Υποθέτω πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και τόσο στο πέρασμα του χρόνου! Αλλά μια και το original δεν μου άρεσε καθόλου, σήμερα θ’ ασχοληθώ με το remake που είναι και πιο φρικαλέο!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η συγγραφέας Jennifer Hills νοικιάζει ένα εξοχικό σπίτι στο δάσος, όπου σκοπεύει να γράψει το επόμενο βιβλίο της, μακριά από κάθε περισπασμό. Κατά την επίσκεψή της στη γειτονική πόλη, τραβάει την προσοχή του ιδιοκτήτη του τοπικού βενζινάδικου, αλλά και των άξεστων φίλων του, οι οποίοι θεωρούν ότι η Jennifer είναι απλώς μια σνομπ πρωτευουσιάνα. Ένα βράδυ την επισκέπτονται, με σκοπό να της δώσουν ένα γερό μάθημα, βασανίζοντάς την ψυχολογικά, αλλά και σωματικά. Όταν τα βασανιστήρια καταλήγουν στον άγριο βιασμό της, αποφασίζουν να τη δολοφονήσουν για να καλύψουν τα ίχνη τους, αλλά τελευταία στιγμή ξεφεύγει. Καθώς ο καιρός περνά χωρίς ίχνος της, όλοι θεωρούν ότι η Jennifer είναι πλέον νεκρή. Εκείνη, όμως, καραδοκεί ακόμη μέσα στο δάσος, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να πάρει την εκδίκησή της…

Δύσκολη η σημερινή ταινία κι εγείρει πολλά ερωτηματικά. Θεωρητικά, πρόκειται για μια κλασική ταινία εκδίκησης, όπου το θύμα επιστρέφει και τιμωρεί τους θύτες. Πρακτικά, όμως, η θεματολογία της και ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η ιστορία, την κάνει πολύ πιο σκληρή. Από τη μία, τα βασανιστήρια και ο άγριος βιασμός της ηρωίδας θα σου τσιτώσουν τα νεύρα –ειδικά αν είσαι γυναίκα- και από την άλλη, οι ευφάνταστες και αδυσώπητες μέθοδοι με τις οποίες θα αποφασίσει εκείνη να πάρει πίσω το αίμα της, θα σε αποτελειώσουν ψυχολογικά!

Η υπερβολική σκληρότητα του σεναρίου οδήγησε σε σχεδόν παγκόσμια κατακραυγή από τους κριτικούς, με πολλούς από αυτούς να θεωρούν ότι η εκδικητική μανία της πρωταγωνίστριας την κάνει να φαίνεται ακόμη χειρότερη και από τους πραγματικούς κακούς της ταινίας και ότι η ανταπόδοσή της είναι αρκετά άνιση εις βάρος των θυτών της. Αλλά πώς είναι δυνατόν να κάνει κανείς μια τέτοια σύγκριση; Σίγουρα, καθαρά από την ηθική σκοπιά, το να απαντήσεις σε ένα έγκλημα με ένα μεγαλύτερο έγκλημα δεν σε δικαιώνει, όμως η ζωή δεν είναι τόσο απλή και δεν λειτουργεί με απόλυτα δίπολα. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα τεράστιο, υπαρκτό πρόβλημα και μόνο μια γυναίκα γνωρίζει πραγματικά τον τρόμο του να ζεις περιτριγυρισμένη από ανθρώπους που σε θεωρούν κατώτερη, αδύναμη ή απλώς ένα κομμάτι κρέας που υπάρχει μόνο για να ικανοποιεί ορέξεις.

Φυσικά, επειδή στην τελική μιλάμε απλώς για μια ταινία θρίλερ, εννοείται ότι το κυριότερο ερώτημα είναι άλλο: ήθελαν οι συντελεστές να κάνουν με αυτήν κάποια δήλωση ενάντια στη σεξουαλική βία και υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης ή ήθελαν απλώς να εκμεταλλευτούν ένα πιασάρικο θέμα για να δημιουργήσουν ένα exploitation film που θα κάνει ντόρο και θα κόψει εισιτήρια; Το πιο πιθανό είναι το δεύτερο, αλλά κι εκεί απέτυχαν, καθώς η ταινία έφερε λιγότερα έσοδα από το κόστος της –ασχέτως αν πλέον έχει αποκτήσει οπαδούς.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, όπως δήλωσε και ένας από τους ελάχιστους υποστηρικτές της ταινίας: αν μπορείς να την αντέξεις, δες την!

GEEKY TRIVIA
Το σενάριο περιέχει τόσο σκληρές σκηνές, που η Sarah Butler χρειάστηκε να το σκεφτεί μια ολόκληρη εβδομάδα πριν δεχτεί να αναλάβει τον ρόλο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων δε -σύμφωνα με έναν από τους ηθοποιούς- η πρωταγωνίστρια είχε μια λέξη ασφαλείας την οποία μπορούσε να πει σε περίπτωση που το γύρισμα γινόταν πολύ έντονο για εκείνην ψυχολογικά, ώστε να κάνουν διάλειμμα. Δεν τη χρησιμοποίησε ποτέ.

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ (ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ)
Θα έλεγε κανείς ότι μια ταινία με τόσο κλασικό σενάριο δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε μπέρδεμα, έλα όμως που εκεί στο Hollywood θέλουν να τα κάνουν όλα δύσκολα. Οπότε, έχουμε το original, το remake, τα σίκουελ του remake, ένα άτυπο σίκουελ του original και ένα κανονικό σίκουελ του original που βγήκε μετά τα σίκουελ του remake επειδή ο αρχικός σκηνοθέτης έτσι γούσταρε! Μπερδεύτηκες ή όχι ακόμα;

  • I Spit on Your Grave aka Day of the Woman (1978) ★☆☆☆☆
    Το σενάριο είναι πάνω κάτω το ίδιο με του remake, αν και η ταινία είναι σαφώς χειρότερη και πιο ακατανόητη σε κάποια σημεία.
  • Savage Vengeance (1993)
    Πρόκειται για ανεπίσημο σίκουελ της αρχικής ταινίας, το οποίο, όμως, γυρίστηκε χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες άδειες, πράγμα το οποίο οδήγησε σε πενταετή δικαστική διαμάχη για τα πνευματικά δικαιώματα! Στο τέλος αποφασίστηκε να αφαιρεθούν όλες οι αναφορές στο αρχικό φιλμ και να διανεμηθεί με άλλο τίτλο.
  • I Spit on Your Grave 2 (2013) ★★★☆☆
    Η Katie είναι ένα ανερχόμενο μοντέλο, το οποίο απαντά στην αγγελία ενός φωτογραφικού πρακτορείου για δωρεάν φωτογράφιση. Καταλήγει φυλακισμένη σε ένα υπόγειο, όπου οι απαγωγείς της, όχι μόνο τη βιάζουν και τη βασανίζουν σε καθημερινή βάση, αλλά επιτρέπουν και σε άλλους να ικανοποιούν πάνω της κάθε αρρωστημένη όρεξή τους. Η συνέχεια είναι η αναμενόμενη!
  • I Spit on Your Grave III: Vengeance is Mine (2015) ★★☆☆☆
    Η ταινία επικεντρώνεται ξανά στον χαρακτήρα της Jennifer από το remake, η οποία είναι τραυματισμένη από την εμπειρία της και αντιμετωπίζει κάθε άντρα με δυσπιστία και εχθρικότητα. Σε μια συνάντηση της ομάδας υποστήριξης στην οποία ανήκει, γνωρίζεται με τη Maria, με την οποία αναπτύσσει φιλία. Οι δυο τους αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αντιμετωπίζοντας όσους άντρες-αρπακτικά ξεφεύγουν από τη δικαιοσύνη.
  • I Spit on Your Grave: Deja Vu (2015)
    Επίσημο σίκουελ της αρχικής ταινίας από τον ίδιο σκηνοθέτη και με την ίδια πρωταγωνίστρια, το οποίο επικεντρώνεται στην Jennifer και την κόρη της.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Με τα πιο πρόσφατα σίκουελ (και της αρχικής ταινίας και του remake) να έχουν κάνει την εμφάνισή μόλις το 2015, είναι νωρίς ακόμα για να ξέρουμε για μελλοντικά σχέδια, αλλά όλα δείχνουν ότι το franchise δεν μας έχει αφήσει ακόμα…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η αρχή.

Το τέλος.

Η σειρά της!

Ravenous: Τρώγοντας έρχεται η όρεξη!

Σκηνοθεσία: Antonia Bird
Σενάριο: Ted Griffin
Μουσική: Michael Nyman, Damon Albarn
Ηθοποιοί: Guy Pearce, Robert Carlyle, David Arquette κ.α.
Είδος: Black Comedy, Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

RAVENOUS (1999)
Ταινία εποχής σήμερα, ακατάλληλη για χορτοφάγους και για επιλεκτικούς στο φαγητό, γενικώς! Ασχολείται με ένα από τα θέματα-ταμπού με τα οποία λατρεύουν να καταπιάνονται διάφοροι δημιουργοί, για να προκαλούν απανωτά εγκεφαλικά στους πουριτανούς! Όλα βγαλμένα από τη ζωή είναι, όμως, και καλό είναι να είσαι προετοιμασμένοι για τα πάντα, διότι ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς κι εσύ αποκλεισμένος στις Άνδεις, για παράδειγμα, παρέα με μια πεινασμένη ποδοσφαιρική ομάδα!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1846, κατά τη διάρκεια του Μεξικανο-αμερικανικού πολέμου. Εξαιτίας της δειλίας που επέδειξε σε μια μάχη, ο υπολοχαγός Boyd παίρνει δυσμενή μετάθεση σε ένα απομακρυσμένο οχυρό στη Sierra Nevada, το οποίο φυλάσσεται από μια μικρή ομάδα απροσάρμοστων στρατιωτών. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του, στα μέσα ενός βαρύ χειμώνα, ανακαλύπτουν έναν μισοπεθαμένο άντρα, τον Colqhoun, τον οποίο μεταφέρουν στο οχυρό. Όταν συνέρχεται, τους διηγείται πώς τα μέλη της ομάδας του αποκλείστηκαν από το χιόνι σε μια σπηλιά, στην προσπάθειά τους να βρούνε μια σύντομη διαδρομή προς τα παράλια του Ειρηνικού. Όταν τα τρόφιμα τέλειωσαν άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον και να καταφεύγουν στον κανιβαλισμό για να επιζήσουν κι εκείνος, φοβούμενος για τη ζωή του, αποφάσισε να το σκάσει. Οι στρατιώτες αποφασίζουν να οργανώσουν μια ομάδα διάσωσης και να πάνε πίσω στη σπηλιά, ελπίζοντας ότι θα προλάβουν κάποιον ζωντανό…

Αν μπερδεύτηκες με την εισαγωγή, όχι, δεν έχει αεροπλάνα η ταινία, ούτε Άνδεις –είναι από άλλο έργο αυτά! Ταινίες με θέμα τον κανιβαλισμό έχουν γυριστεί κάμποσες και κάποιες από αυτές πολύ πιο γραφικές και σκληρές –να σου θυμίσω αυτό το διαμαντάκι; Το Ravenous είναι κάπως πιο light, αφού αποφεύγει τις πολύ ακραίες γραφικότητες, αλλά μη νομίζεις ότι δεν θα δεις κι εκεί κάμποσο αιματάκι να ρέει! Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν την ίδια χρονολογία (και στην ίδια τοποθεσία) στην ομάδα Donner, περιστατικό στο οποίο έχουν βασιστεί και άλλα θρίλερ κατά καιρούς -διότι μη δούμε τραγωδία και μακελειό στην Παγκόσμια Ιστορία, αμέσως να το κάνουμε σενάριο! Η διαφορά είναι πως το Ravenous έχει και μια πιο υπερφυσική χροιά, έτσι για περισσότερη τσαχπινιά!

Πρόκειται για μια υποτιμημένη ταινία, καθώς όχι μόνο οι κριτικοί ήταν μάλλον χλιαροί εώς αρνητικοί απέναντί της (σε αντίθεση με το κοινό, που τη λάτρεψε), αλλά και επειδή από πολύ νωρίς κόλλησε τη ρετσινιά της μαύρης κωμωδίας, εξαιτίας μερικών κωμικών σκηνών που έχει. Πίστεψέ με, όμως, σίγουρα δεν πρόκειται για κωμωδία! Φυσικά, έχεις μάθει πια ότι οι περισσότερες ταινίες που έφαγαν θάψιμο στο παρελθόν, μερικά χρόνια αργότερα απέκτησαν μεγαλύτερη αξία. Και η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια αξιοπρεπή ταινία, με αρκετό σασπένς, καλές ερμηνείες και κάμποσες σκηνές που θα σε κρατήσουν τσιτωμένο. Παρά το γεγονός ότι η κεντρική πλοκή είναι κάπως προβλέψιμη και αναμενόμενη, αν έχεις δει πολλές ταινίες, το σενάριο έχει και 2-3 ακόμη ανατροπούλες που το κάνουν πιο ενδιαφέρον.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε τρώγεται, αλλά όχι αν τη βλέπεις τρώγοντας κι εσύ!

GEEKY TRIVIA
Θα περάσουν γύρω στα 25 ολόκληρα λεπτά μέχρι να ακούσεις τον πρωταγωνιστή να λέει την πρώτη του ολοκληρωμένη πρόταση! Όχι, δεν έχει το στόμα του γεμάτο μέχρι τότε. Όχι συνέχεια, τουλάχιστον!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Μπα, δεν θα έχει δεύτερο πιάτο το μενού!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ζακέτα να πάρετε. Και καραμπίνες.

Όποιος ανέλαβε τη διακόσμηση έχει σοβαρά θέματα να επιλύσει…

Καλή όρεξη!