5 ταινίες με ζόμπι… αλλιώς!

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ!
Τη Δευτέρα που πέρασε, μας αποχαιρέτησε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε ένα ολόκληρο sub-genre του κινηματογράφου τρόμου: ο George A. Romero. Και ενώ στις ταινίες του ο θάνατος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και το τέλος, στην πραγματική ζωή, όταν κλείσει η κάσα, η αυλαία πέφτει οριστικά. (Από την άλλη, δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που θα τρελαινόταν με την ιδέα να επιστρέψει ως κουφάρι με τάσεις κανιβαλισμού!) Ο Romero ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο «πατέρας των ζόμπι», μια και το Night of the Living Dead ξεκίνησε μια ολόκληρη τάση που αντέχει ως τις μέρες μας (νεκροζώντανη είναι, άλλωστε, δεν πεθαίνει και τόσο εύκολα!) Δεκάδες δημιουργοί ταινιών, σειρών, κόμικ και βιβλίων πάτησαν στο έργο του για να επεκτείνουν το σύμπαν των απέθαντων με τις δικές τους ιδέες. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το ενδιαφέρον για ταινίες με ζόμπι έχει αναζωπυρωθεί, κυρίως χάρη στην επιτυχία του Walking Dead, που έφερε ξανά την υπέροχα φρικιαστική σαπίλα τους στο προσκήνιο. Επειδή, όμως, το πολύ το «κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς και –στην περίπτωσή μας- και το κοινό, αρκετοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες προσθέτουν διάφορα καινούργια στοιχεία στον μύθο των ζωντανών-νεκρών, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από την κλασική συνταγή του Romero. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει διάφορες παραλλαγές πάνω στο θέμα κι έχουμε πια ταινίες (αλλά και σειρές) με κάθε είδους ζόμπι: γρήγορα, έξυπνα, ανθεκτικά, εξημερωμένα, μεταλλαγμένα, ερωτευμένα και πάει λέγοντας… Και μια και το έργο του Romero το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ, σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, πέντε κάπως πιο “διαφορετικές” ταινίες με ζόμπι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν.


BRAINDEAD aka DEAD ALIVE (1992)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Stephen Sinclair
Μουσική: Peter Dasent
Ηθοποιοί: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lionel ζει με την αυταρχική και χειριστική μητέρα του, τη Vera, σε μια μικρή πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ερωτεύεται την Paquita, κόρη του παντοπώλη της γειτονιάς, η Vera προσπαθεί να σαμποτάρει το ειδύλλιο, αλλά στην πορεία δέχεται την επίθεση ενός σπάνιου, εξωτικού πιθήκου. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, η Vera έχει μολυνθεί από έναν ιό που τη μετατρέπει σιγά σιγά σε ένα επιθετικό, πεινασμένο ζόμπι. Ο Lionel αποφασίζει να κρύψει από τους πάντες την ασθένεια της μητέρας του και να τη φροντίσει ο ίδιος, όμως η κατάσταση ξεφεύγει πολύ γρήγορα από τον έλεγχό του και τα ζόμπι στο υπόγειο του σπιτιού του αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία αποτελεί μία από τις αρχικές δημιουργίες του Peter Jackson και ίσως και αυτή που έχει αποκτήσει το μεγαλύτερο cult status –ασχέτως αν εισπρακτικώς δεν τα πήγε τόσο καλά. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα αυτή, μια και γυρίστηκε πριν κορεστεί το genre των ζόμπι, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζει τη θεματολογία είναι τελείως διαφορετικός. Επιλέγοντας την οδό της κωμωδίας τρόμου, προσφέρει μερικές από τις πιο εξωφρενικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία με ζόμπι και προσθέτει κάμποσα στοιχεία που αγγίζουν (και ξεπερνούν κιόλας) τα όρια του slapstick! Αν είσαι φαν του gore κιόλας, θα μείνεις απολύτως ικανοποιημένος, καθώς η ταινία αποτελεί τη μανούλα όλων των splatter και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η πιο φρικιαστική όλων των εποχών!


RE-KILL (2015)

Σκηνοθεσία: Valeri Milev, Mike Hurst
Σενάριο: Mike Hurst
Μουσική: Justin Burnett
Ηθοποιοί: Scott Adkins, Bruce Payne, Daniella Alonso
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα μια επιδημίας ζόμπι που οδήγησε στον αποδεκατισμό του μισού πληθυσμού της Γης, τα μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας R-Division καταδιώκουν και εξολοθρεύουν τους νεκροζώντανους που έχουν απομείνει, ενώ όλες οι αποστολές που αναλαμβάνουν προβάλλονται ζωντανά στην τηλεόραση, μέσω της εκπομπής Re-Kill. Μόνο που, καθώς προχωρά ο καιρός, συνειδητοποιούν ότι τα ζόμπι γίνονται όλο και πιο έξυπνα, πράγμα που σημαίνει ότι μια νέα, πιο καταστροφική επιδημία είναι στα πρόθυρα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα, καθώς –παρά τις φιλότιμες προσπάθειες- η ταινία δεν καταφέρνει να προκαλέσει τόσο το ενδιαφέρον σου. Ο τρόπος που έχει γυριστεί είναι σίγουρα διαφορετικός και παραπέμπει σε στυλ σε παλιότερες ταινίες του Paul Verhoeven, όπως το Robocop ή το Starship Troopers, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από ένα θορυβώδες, συνεχόμενο πιστολίδι στα σκοτάδια, με ζόμπια.


MAGGIE (2015)

Σκηνοθεσία: Henry Hobson
Σενάριο: John Scott 3
Μουσική: David Wingo
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Abigail Breslin
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η κοινωνία των ΗΠΑ προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την εξάπλωση του ιού «Necroabulist», που μετατρέπει αργά τα θύματά του σε άβουλα πλάσματα με κανιβαλιστικές τάσεις. Παρότι η επιδημία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς και οι επιστήμονες έχουν πλέον απομονώσει και μελετούν τον ιό, η έλλειψη θεραπείας και η ύπαρξη μολυσμένων στις πόλεις, έχει οδηγήσει στην απαγόρευση κυκλοφορίας, ώστε να αποφευχθεί νέο ξέσπασμα. Όταν η Maggie αψηφά την απαγόρευση και μολύνεται, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Ο Wade, ο πατέρας της, όμως, την αναζητά αποφασιμένος να τη φροντίσει όσο χρειαστεί και να εξετάσουν όλες τις επολογές τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για δράμα, που δυστυχώς πήγε χαμένη. Ενώ βλέπουμε μια ταινία με ζόμπι, όπου το επίκεντρο για πρώτη φορά δεν είναι η φρίκη και το αίμα, αλλά ο κοινωνικός και ψυχολογικός αντίκτυπος που έχει η επιδημία -καθώς η ηρωίδα χάνει τον εαυτό της σταδιακά και το στενό της περιβάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα – η εκτέλεση γίνεται με τόσο άνευρο και άτονο τρόπο, που χάνεις σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Οι λιγοστές εξάρσεις υποτυπώδους δράσης καταφέρνουν να σε βγάλουν πού και πού από τον λήθαργο, αλλά δεν αρκούν για να σώσει την κατάσταση. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι οι καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου -με τον Arnie, μάλιστα, να εισπράττει πολύ θετικές κριτικές για την πρώτη δραματική ερμηνεία του. Σε γενικές γραμμές, όμως, μαζί με τη Maggie γίνεσαι κι εσύ ζόμπι στον καναπέ…


PRIDE AND PREJUDICE AND ZOMBIES (2016)

Σκηνοθεσία: Burr Steers
Σενάριο: Burr Steers
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Lily James, Sam Riley, Matt Smith, Lena Headey κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, οι πέντε αδελφές Bennet έχουν εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων και στις πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στις επιθέσεις των ζόμπι που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και χρόνια. Η μητέρα τους, από την άλλη, επιθυμεί μόνο να τις παντρέψει καλά, μια και η δική τους περιουσία είναι δεσμευμένη και δεν έχουν πια ούτε πεντάρα στο όνομά τους. Σε έναν χορό, η Elizabeth, η μεγαλύτερη από τις αδελφές, τραβά την προσοχή του εύπορου, αλλά κυνικού συνταγματάρχη Darcy, ο οποίος θα προσπαθήσει να κλέψει την καρδιά της, υπερισχύοντας παράλληλα των αντίζηλών του. Η Elizabeth, όμως, είναι αφοσιωμένη στη μάχη κατά των ζόμπι -τα οποία πού και πού κάνουν και καμιά επίθεση για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους σε αυτό το περίεργο πάντρεμα κλασικής λογοτεχνίας και τρόμου…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα -αν και η ταινία είναι καλογυρισμένη, με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Seth Grahame-Smith, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί παρωδία του γνωστού βιβλίου της Jane Austen. Δυστυχώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και παρά το πολύ ενδιαφέρον twist που έχουν προσθέσει στη μυθολογία τους (δεν κάνω σπόιλερ), τα ζόμπι εξακολουθούν να αποτελούν τελείως ξένο στοιχείο και να μη δένουν με το όλο ύφος της ταινίας, η οποία έχει ως κεντρικό κορμό της την πλοκή του αυθεντικού βιβλίου. Έτσι, νιώθεις σαν να βλέπεις ταινία εποχής με εμβόλιμες σκηνές από ταινία τρόμου, πράγμα που κάνει το «+zombies» του τίτλου απολύτως ταιριαστό!


THE GIRL WITH ALL THE GIFTS (2016)

Σκηνοθεσία: Colm McCarthy
Σενάριο: M. R. Carey
Μουσική: Cristobal Tapia de Veer
Ηθοποιοί: Gemma Arterton, Glenn Close, Paddy Considine κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει αποδεκατιστεί από μια επιδημία μυκητιακής νόσου, που μετατρέπει τα θύματά της σε πεινασμένους ανθρωποφάγους. Μια ομάδα επιστημόνων, όμως, πειραματίζεται με παιδιά-υβρίδια που, παρά τη λαχτάρα τους για ανθρώπινη σάρκα, έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν και να εκπαιδευτούν. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και η Melanie, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πειραματόζωα, χάρη στο υψηλό IQ της και η οποία τραβά την προσοχή της γιατρού Caldwell, η οποία χρησιμοποιεί τα παιδιά προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα αντίδοτο για την ασθένεια…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άλλη μια μεταφορά βιβλίου –του M.R. Carey αυτή τη φορά- με σχετικά μέτριο τελικό αποτέλεσμα. Αν και στο σύνολό της η ταινία είναι καλογυρισμένη, με προσεγμένα εφέ (μόνο όπου χρειάζεται) και σκοτεινή ατμόσφαιρα, δεν είναι από τις ταινίες που βλέπεις με ανοιχτό στόμα ή που θα θυμάσαι μερικές βδομάδες αργότερα. Ενώ ξεκινά δυνατά και με αρκετές δόσεις μυστηρίου, πολύ γρήγορα εξελίσσεται όπως όλες οι κλασικές ταινίες με ζόμπι, ενώ σε ορισμένα σημεία κάνει μικρή κοιλιά. Η βασική απορία μου ήταν πώς διάολο βρέθηκε η Glenn Close να συμμετέχει σε μια σχετικά άγνωστη παραγωγή, αλλά εδώ έπαιξε στο τραγικό Transformers 5 ο Hopkins, οπότε τίποτε δεν μου προκαλεί έκπληξη πλέον!

Aftershock: Ο σεισμός είναι το μικρότερο πρόβλημά σου…

Σκηνοθεσία: Nicolás López
Σενάριο: Eli Roth, Nicolás López, Guillermo Amoedo
Μουσική: Manuel Riviero
Ηθοποιοί: Eli Roth, Andrea Osvárt, Ariel Levy, Nicolas Martinez κ.α.
Είδος: Disaster Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

AFTERSHOCK (2012)
Η σημερινή ταινία είναι διπλά επίκαιρη: είναι καλοκαιρινή και έχει να κάνει με σεισμό –είχαμε κάμποσους κι από δαύτους πρόσφατα! Ο σεισμός παίζει να είναι το φυσικό φαινόμενο που τρέμει (το λογοπαίγνιο δεν είναι εσκεμμένο!) το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων του πλανήτη. Δεν υπάρχει πιο ύπουλο όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει η φύση για να σου θυμίσει πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι. Φαντάζομαι ότι ο τρόμος πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι μπορεί να χτυπήσει ξαφνικά, απροειδοποίητα και ανά πάσα στιγμή, χωρίς να προλάβεις να τον μυριστείς. Απόλαυσε το καλοκαίρι σου όσο μπορείς, λοιπόν, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Τρεις φίλοι περνούν τις διακοπές τους ταξιδεύοντας στη Χιλή και πηγαίνοντας από πάρτι σε πάρτι με απώτερο σκοπό (τι άλλο;) να βρούνε γυναίκες. Όταν ένας δυνατός σεισμός ισοπεδώνει την πόλη που βρίσκονται, τραυματίζοντας σοβαρά έναν από αυτούς, προσπαθούν να φτάσουν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο, αφού έχουν ν’ αντιμετωπίσουν το πανικόβλητο πλήθος, να βρούνε τον δρόμο τους μέσα από τα χαλάσματα και να παραμείνουν ζωντανοί εν μέσω αλλεπάλληλων μετασεισμών. Αλλά τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα όταν οι δρόμοι γεμίζουν και από άγριους εγκληματίες που απέδρασαν από την κατεστραμμένη, τοπική φυλακή…

Λίγο από ταινία καταστροφής και λίγο από σπλάτερ, λοιπόν. Συνήθως, αυτά τα δύο είδη έχουν την τάση να διαχωρίζουν τη θέση τους και να μην πολυμπλέκονται –με βασική εξαίρεση, φυσικά, τα Final Destination, στα οποία συμπεθεριάζουν μια χαρά! Φυσικά, όπου βάζει το χεράκι του ο Eli Roth – ο οποίος εδώ, εκτός από χρέη ηθοποιού εκτελεί κι αυτά του παραγωγού- πέφτει πάντα αιματοκύλισμα μέχρι αηδίας!

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τον σεισμό των 8,8 ρίχτερ που χτύπησε τη Χιλή το 2010. Η αφήγηση πάσχει αρκετά, όμως. Κατ’ αρχάς, μέχρι να μπούμε στο ψητό της υπόθεσης περνάνε πάνω από τριάντα λεπτά. Εντάξει, συνηθισμένη τακτική θα μου πεις, για να μάθουμε τους κεντρικούς χαρακτήρες, η οποία ακολουθείται σε κάθε ανάλογη ταινία (από το Earthquake του 1974 κι όλες τις ταινίες καταστροφής της εποχής, μέχρι τα πιο πρόσφατα Cloverfield και 2012). Μόνο που οι χαρακτήρες στη συγκεκριμένη ταινία δεν έχουν και κάποιο ιδιαίτερο βάθος που να απαιτεί τόσο χρόνο για να τους μάθεις. Από τα πρώτα δύο λεπτά μαθαίνουμε τα βασικά γι’ αυτούς: είναι αντιπαθητικά λιγούρια που την πέφτουν σε ο,τιδήποτε έχει στήθος και από το πρωί ως το βράδυ παρτάρουν και κάνουν καμάκι. Άσε που η ταινία έχει κι ένα μικρό προβληματάκι στο να αποφασίσει κιόλας ποιοι ακριβώς είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες της, αφού το βάρος πέφτει από τη μία στιγμή στην άλλη σε διαφορετικά πρόσωπα. Αδιάφορο θα μου πεις και πάλι, καθώς το μόνο που σε απασχολεί στην ταινία είναι να δεις καταστροφή κι αίμα κι όχι να ταυτιστείς με τα υπαρξιακά δράματα των ηρώων της.

Από την άλλη, όμως, και το ίδιο το σενάριο μοιάζει να αλλάζει ρότα, αφού από ένα σημείο κι έπειτα, οι μετασεισμοί και οι καταστροφές παίζουν τον ρόλο επιπρόσθετων εμποδίων, καθώς οι ήρωες προσπαθούν να ξεφύγουν από μία ομάδα δραπετών που τους κυνηγά σε όλη την πόλη για να τους ληστέψει/βιάσει/σκοτώσει. Με απλά λόγια: παντού γύρω γίνεται της μουρλής, κτίρια καταρρέουν, δρόμοι ανοίγουν στα δύο, κόσμος καταπλακώνεται από ακγωνάρια και μέσα σε όλο αυτό τον χαμό, οι βαρυποινίτες έχουν ως πρώτο τους μέλημα να βρούνε κι αυτοί γκόμενες, οπότε κυνηγάνε κάτι τυχαίες τουρίστριες μέσα στα χαλάσματα! Φυσικά, οι δημιουργοί ήθελαν απλώς να ρίξουν το βάρος στο χάος που ακολουθεί μια τόσο μεγάλη καταστροφή και την ευκολία με την οποία μπορεί να καταρρεύσει μια ολόκληρη κοινωνία, ασχέτως αν παίζουν με την υπομονή μας για να το καταφέρουν. Παρόλα αυτά, τα λιγοστά εφέ είναι συμπαθητικά κι έχει αρκετή αγωνία και μπόλικο αίμα.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, βλέπεται ευχάριστα μεν, μην προσπαθήσεις να εκλογικεύσεις αυτό που βλέπεις δε!

GEEKY TRIVIA
Ο Nicolás López απέκτησε στήλη στην πιο γνωστή εφημερίδα της Χιλής, σε ηλικία μόλις 12 ετών. Σε αυτήν σατίριζε τα κακώς κείμενα του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε τελικά στην αποβολή του από το σχολείο του!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, θα μπορούσε να έχει. Με άλλους χαρακτήρες, σε άλλη χώρα και άλλο σεισμό. Με λίγα λόγια, δεν θα ήταν καν σίκουελ.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Βαθμολογώντας γυναίκες (ή «πώς να μετατρέψεις τους πρωταγωνιστές σου σε λεχρίτες που εύχονται όλοι να πεθάνουν»!)

Άρχισαν τα όργανα…

«Το σύμπαν γύρω μας καταρρέει. Ας βρούμε κι εμείς γυναίκα!»

The Fall: Όταν η Σκιά πέφτει…

Δημιουργός: Allan Cubitt
Δίκτυο: BBC Two, RTÉ One
Διάρκεια: 3 σεζόν (17 επεισόδια 60’-90’)
Ηθοποιοί: Gillian Anderson, Jamie Dornan, John Lynch κ.α.
Είδος: Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

THE FALL (2013-2016)
Επιστροφή στη μικρή οθόνη σήμερα, με μια βρετανική σειρά εγκλήματος και μυστηρίου, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τους πάντες, με τις δύο πρώτες σεζόν να τσιμπάνε και από ένα κατοστάρι στο Rotten Tomatoes. Βοηθά, ασφαλώς, και η παρουσία της πολυαγαπημένης Gillian Anderson, η οποία δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας όπου εμφανίζεται!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η Stella Gibson, επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης του Λονδίνου, καλείται στη Νότια Ιρλανδία για να βοηθήσει σε μια υπόθεση δολοφονίας που απασχολεί τις τοπικές αρχές για πάνω από έναν μήνα. Όταν οι έρευνες οδηγούν στα ίχνη ενός πιθανού κατά συρροήν δολοφόνου που βάζει στο στόχαστρό του μοναχικές γυναίκες, η Stella οργανώνει ένα ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του. Την ίδια στιγμή, ο δράστης ζει μια φαινομενικά συνηθισμένη και συμβατική ζωή ως σύζυγος και πατέρας, ενώ παράλληλα παραμονεύει το επόμενο θύμα του χωρίς να προκαλεί υποψίες. Όσο ο κλοιός γύρω του στενεύει, όμως, θα αρχίσει ν’ αποκτά και μια αρρωστημένη εμμονή με τη γυναίκα που τον καταδιώκει…

Ο τίτλος της σειράς είναι εμπνευσμένος από το ποίημα The Hollow Men, του T. S. Eliot. Πρόκειται για μια καλογραμμένη, ρεαλιστική, αστυνομική σειρά μυστηρίου, με αρκετές δόσεις από ψυχολογικό θρίλερ, μπόλικο σασπένς και καλοδουλεμένους χαρακτήρες με βάθος και υπόσταση –πράγμα που σπανίζει, αντιστοίχως, στις φασόν αστυνομικές σειρές των ΗΠΑ. Βοηθά, φυσικά, και το γεγονός ότι η σειρά δεν βιάζεται να τρέξει την ιστορία, αλλά πηγαίνει με το πάσο της, αφήνοντας τα γεγονότα να εκτυλιχθούν ομαλά, εξερευνώντας παράλληλα την πολυπλοκότητα κάθε χαρακτήρα. Η σκηνοθεσία είναι άρτια, ενώ μερικές διάσπαρτες ανατροπές σε διάφορα σημεία λειτουργούν ως τονωτικά για το ενδιαφέρον σου, σε περίπτωση που νομίζεις ότι τα πράγματα κινούνται υπερβολικά αργά!

Οι ερμηνείες είναι πολύ δυνατές, με όλο το καστ να δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Την παράσταση κλέβει, αναμφισβήτητα, η εξαιρετική Anderson, σε έναν ρόλο που της δίνει την ευκαιρία να δείξει το φάσμα των υποκριτικών της ικανοτήτων, αφού κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη σε καθηλώνει τελείως -ακόμη και αν πρόκειται για μια αργόσυρτη, δεκάλεπτη σκηνή χωρίς μουσική, μόνο με διάλογο! Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η ίδια έχει δηλώσει πως ο ρόλος της Stella Gibson είναι ο αγαπημένος της καριέρας της -πιο πολύ και από αυτόν της Scully στο X-Files!

Στο πλευρό της στέκεται επάξια ο Jamie Dornan, στον ρόλο ενός κοινωνιοπαθή δολοφόνου με διπλή ζωή, ο οποίος έχει μπει ανατριχιαστικά στο πετσί του ρόλου. Ίσως βοηθά και το γεγονός ότι ο ίδιος προετοιμάστηκε για τον ρόλο παρακολουθώντας… Dexter! (Ο Michael C. Hall θα έπρεπε να διδάσκει τον ρόλο του σε σχολές υποκριτικής, φαντάζομαι!) Παίζει, δε, τόσο καλά, που είμαι πρόθυμος να του συγχωρέσω το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί και στις ανεκδιήγητες 50 Αποχρώσεις του Γκρι!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Αρκετά από τα επώνυμα των κεντρικών χαρακτήρων παραπέμπουν σε… μοντέλα κιθάρας ή ο,τιδήποτε έχει σχέση με αυτές (Burns, Stagg, Benedetto, Smith, Brawley, Breedlove κ.α.), ενώ οι δύο πρωταγωνιστές έχουν πάρει το πλήρες ονοματεπώνυμό τους από δύο διαφορετικές μάρκες (Stella Gibson και Paul Spector). Μάλλον ο δημιουργός της σειράς έχει κάποιο κόλλημα με το συγκεκριμένο μουσικό όργανο…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ο Cubitt έχει δηλώσει ότι έχει ιδέες για αρκετές νέες σεζόν και έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο (και την επιθυμία) να συνεχιστεί η σειρά στο μέλλον –ίσως όχι στο άμεσο.
Για την ώρα, έχει ήδη ξεκινήσει να γυρίζεται το γαλλικό remake της σειράς.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Η κάρτα τίτλου.

Έτοιμος για το κυνήγι…

Έχει κι αυτή τα μυστικά της…

Το πρωί οικογενειάρχης…

…και το βράδυ δολοφόνος!

Hostel: Το check out δεν θα είναι όπως το περίμενες…

Σκηνοθεσία: Eli Roth
Σενάριο: Eli Roth
Μουσική: Nathan Barr
Ηθοποιοί: Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★★

HOSTEL (2005)
Ξεκίνησαν οι μεγάλοι καύσωνες -σημάδι ότι το καλοκαίρι έφτασε επισήμως. Και μια και είναι η περίοδος που όλοι σκέφτονται τις καλοκαιρινές διακοπές (ασχέτως αν θα πάνε ή όχι), ας δούμε σήμερα μια ταινία με ταξιδιωτικό θέμα! Μαγευτικά τοπία, ευρωπαϊκός αέρας, ξεφάντωμα και διαμελισμοί μέσα σε σκοτεινά μπουντρούμια! Δεν ξέρω αν είναι στα άμεσα σχέδιά σου να γυρίσεις μια ξένη χώρα με σακίδιο στην πλάτη, αλλά μετά τη σημερινή ταινία, θα φροντίσεις να κλείνεις πάντα πεντάστερο ξενοδοχείο και ν’ αμπαρώνεις και την πόρτα κιόλας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Paxton και ο Josh είναι δυο αμερικανοί φοιτητές που κάνουν διακοπές στην Ευρώπη, παρέα με έναν Ισλανδό φίλο τους. Θέλοντας να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γυναίκες γίνεται, θα ακολουθήσουν την προτροπή του Alexi -ενός τύπου που γνωρίζουν σε ένα κλαμπ- και θα ταξιδέψουν μέχρι τη Σλοβακία, για να μείνουν σε έναν ξενώνα που δέχεται φοιτητές από όλο τον κόσμο. Εκεί θα γνωριστούν αμέσως με δύο φίλες που θ’ αναλάβουν να τους ξεναγήσουν. Αυτό που δεν γνωρίζουν, όμως, είναι ότι ο ξενώνας αποτελεί απλώς βιτρίνα για κάτι πολύ πιο μοχθηρό και θανατηφόρο…

Torture porn από τα λίγα το Hostel, με σκηνές που πρόκειται να σε φτάσουν στα όριά σου και να σε κάνουν να γυρίσεις το πρόσωπό σου αλλού. Ο Eli Roth είναι γνωστό αρρωστάκι του χώρου κι έχει σκαρφιστεί αρκετές ταινίες τρόμου βγαλμένες από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες σου. Αν και δίχασε αρκετά τους κριτικούς –με πολλούς από αυτούς να χαρακτηρίζουν τις γραφικές σκηνές ως υπερβολικές και με μόνο στόχο να διεγείρουν το αρρωστημένο για αίμα κοινό- κάποιοι θεώρησαν ότι αποτέλεσε και μια κριτική πάνω στον υπερκαταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας, όπου τα πάντα είναι εφικτά με το ανάλογο αντίτιμο.

Δεν ξέρω αν είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του ο Roth (χλωμό το κόβω!), αλλά η ταινία -έστω και άθελά της- είναι μια βουτιά στα βάθη της σκοτεινής πλευράς της ανθρωπότητας και μια σπουδή πάνω στην ηθική, τις ανθρώπινες επιθυμίες και το πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει κάποιος για να τις ικανοποιήσει. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι κεντρικοί ήρωες μετατρέπονται σε θύματα ακολουθώντας τη δική τους ανάγκη να ικανοποιήσουν τις όποιες επιθυμίες τους, αδιαφορώντας για την ηθική τους υπόσταση.

Οι χαρακτήρες είναι ουσιαστικά μονοδιάστατοι και σχεδόν απεχθείς –σαν καρικατούρες από σεξοταινία με κολλεγιόπαιδα- αλλά ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός του σκηνοθέτη. Όχι τόσο να σε κάνει να τους αντιπαθήσεις, όσο να παίξει με το στερεότυπο των «χαζών αμερικάνων που ψάχνουν μόνο σεξ και ποτό», προσγειώνοντάς τους απότομα στην σκληρή πραγματικότητα που αγνοούσαν. Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο Roth μοιάζει να αγνοεί αυτό που ο ίδιος παρουσιάζει ως ωμή πραγματικότητα, αφού γι’ αυτόν η Ευρώπη πρέπει να είναι κάτι σαν το Βασίλειο των Μπουρδέλων, όπου πάνε όλοι επειδή έχει τζάμπα ναρκωτικά, οι γυναίκες είναι όλες πόρνες και οι υπόλοιποι κάτοικοι απλώς σε σκοτώνουν στον δρόμο για τσιχλόφουσκες.

Κάπως έτσι παρουσιάζεται η Σλοβακία στην ταινία, τουλάχιστον, πράγμα που -όπως ήταν αναμενόμενο- ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στη χώρα, καθώς πολλοί θεώρησαν ότι ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται θα προκαλούσε ζημιά στην εικόνα της στο εξωτερικό και θα απέτρεπε πολλούς από το να την επισκεφθούν. Το πραγματικά διασκεδαστικό είναι πως ούτε μια σκηνή της ταινίας δεν κινηματογραφήθηκε στη Σλοβακία, αλλά τα γυρίσματα έγιναν στην Πράγα, λόγω του χαμηλού κόστους των στούντιο εκεί!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, δες την με δική σου ευθύνη και έχε έναν κουβά πρόχειρο κάπου κοντά!

GEEKY TRIVIA
Στην πρώτη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο κλήθηκαν δύο ασθενοφόρα για να παραλάβουν δύο από τους θεατές. Ένας άντρας βγήκε από την αίθουσα μετά από μια σκηνή άγριου βασανισμού, λιποθύμησε και… έπεσε από τις σκάλες, ενώ μια γυναίκα, σε άλλη σκηνή βασανισμού, νόμιζε ότι πάθαινε καρδιακή προσβολή και κάλεσε βοήθεια. Ξέρεις ότι η ταινία σου είναι απολύτως ρεαλιστική όταν πέφτουν οι θεατές σαν τις μύγες!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έκανε τρελή εμπορική επιτυχία. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την ξεχειλώσουν!

  • Hostel: Part II (2007) ★★★☆☆
    Η ταινία διαδραματίζεται πάλι στη Σλοβακία και λίγο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, αυτή τη φορά με γυναίκες ως κεντρικούς χαρακτήρες. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά δεν επικεντρώνεται μόνο στα επίδοξα θύματα, αλλά και τους θύτες τους. Έχει αρκετές ανατροπές, παρόλα αυτά -σε σχέση με την πρώτη- πάτωσε.
  • Hostel: Part III (2011)
    Μια παρέα φίλων ταξιδεύει στο Las Vegas για το bachelor party ενός από αυτούς και καταλήγουν κεντρικές ατραξιόν σε ένα φρικιαστικό, αιματηρό παιχνίδι πλουσίων. H ταινία δεν έχει σχέση με τον Eli Roth, είναι η πρώτη που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ (προφανώς λόγω χαμηλού budget) και διενεμήθη απευθείας σε DVD.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Για την ώρα, η τρίτη ταινία αποτελεί και την ταφόπλακα όλης της σειράς. Όμως έχει μαζέψει καλό φαν κλαμπ, οπότε δεν αποκλείεται να δούμε 2-3 ακόμη συνέχειες –ακόμη χαμηλότερης ποιότητας, ασφαλώς!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τι ειδυλλιακό τοπίο για να ψοφολογήσεις!

Πράγματα που δεν θες να δεις μπροστά σου όταν ξυπνάς δεμένος σε υπόγειο!

Απότομη διακοπή στις διακοπές του…

 

A Cure for Wellness: Διά πάσαν νόσον…

Σκηνοθεσία: Gore Verbinski
Σενάριο: Justin Haythe
Μουσική: Benjamin Wallfisch
Ηθοποιοί: Dane DeHaan, Jason Isaacs, Mia Goth
Είδος: Science Fiction Thriller, Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

A CURE FOR WELLNESS (2016)
Για σήμερα σου έχω φρέσκια ταινία –και μάλιστα μια παραγωγή που είναι τόσο εξαιρετικά καλογυρισμένη, που –πραγματικά- σου ραγίζει την καρδιά το γεγονός ότι πάτωσε στα ταμεία! Έχω αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στο ότι ένα σενάριο μπορεί είτε να σώσει μια κακή παραγωγή είτε να χαντακώσει μια καλή. Δυστυχώς, στη σημερινή περίπτωση, το σενάριο ήταν κάπως προβληματικό και το κοινό δεν το συγχωρεί εύκολα αυτό, όση δουλειά και αν έχεις ρίξει στο τεχνικό κομμάτι της ταινίας! Αλλά, περισσότερα πάνω στο θέμα θα πω παρακάτω…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lockhart, ένα νεαρό και φιλόδοξο στέλεχος χρηματοπιστωτικής εταιρείας, λαμβάνει εντολή από το διοικητικό συμβούλιο να ταξιδέψει μέχρι τις Ελβετικές Άλπεις και να εντοπίσει τον Roland Pembroke, Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας, ο οποίος έχει αποσυρθεί σε ένα ειδυλλιακό και απόμερο κέντρο ευεξίας. Απώτερος σκοπός του διοικητικού συμβουλίου είναι να αποσπάσουν την υπογραφή του Pemrboke για μια μεγάλη συγχώνευση, αλλά και να του φορτώσουν μια σειρά από παράνομες συναλλαγές, για τις οποίες ερευνάται η εταιρεία. Ο Lockhart, όμως, θα έρθει αντιμέτωπος με τη σθεναρή αντίσταση του Pembroke, ο οποίος δεν δείχνει τόσο πρόθυμος να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Όταν ένα ατύχημα κρατήσει και τον ίδιο προσωρινά εγκλωβισμένο στο σανατόριο, το ενδιαφέρον του για την ιστορία του μυστηριώδους ιδρύματος θα τον φέρει αντιμέτωπο με την αλήθεια πίσω από τις θεραπείες ευεξίας…

Η ταινία αποτελεί Αμερικανο-γερμανική παραγωγή και οι κριτικές ήταν αρκετά διχασμένες, πράγμα που οδήγησε τελικά στην απόσυρση της ταινίας από το 98% περίπου των κινηματογράφων στην τρίτη, μόλις, εβδομάδα προβολής της και σε τεράστια χασούρα, αφού με το ζόρι έβγαλε το μισό budget της. Και είναι μεγάλο κρίμα και άδικο το ότι δεν τα πήγε καθόλου καλά, διότι, πραγματικά –αν αφήσουμε τελείως στην άκρη την πλοκή- αποτελεί μια οπτικοακουστική πανδαισία. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική και ερμηνείες είναι σχεδόν εξαιρετικές και είναι και τα στοιχεία που απέσπασαν όλους τους επαίνους, ενώ η συνολική ατμόσφαιρα θυμίζει και κάτι από ιστορίες του Lovecraft.

Τι πήγε στραβά, λοιπόν; Όπως έγραψα και στην αρχή, το μεγαλύτερο κομμάτι της ευθύνης πέφτει στο σενάριο. Ενώ η ιστορία ξεκινά ομαλά και σε βάζει αμέσως στο κλίμα, στη συνέχεια τα πράγματα γίνονται τόσο πολύπλοκα και ανοίγουν τόσο πολλά μέτωπα, που κουράζεσαι προσπαθώντας να καταλάβεις πού θέλει να καταλήξει τελικά. Συμβαίνουν τόσα γεγονότα, που πραγματικά αποπροσανατολίζεσαι και μπερδεύεσαι. Και ενώ, γενικότερα, είναι καλό να μην ξέρεις πού θέλει να καταλήξει το σενάριο, το χειρότερο εδώ είναι πως όλες τις κεντρικές ανατροπές, που αποτελούν και τον κορμό της ιστορίας, τις έχεις ήδη μαντέψει μόνος σου, αφού δεν αποτελούν και κάτι που δεν έχεις ξανασυναντήσει σε ταινίες θρίλερ.

Σε γενικές γραμμές, η δομή του σεναρίου πάσχει αρκετά και αυτό ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι η ταινία έχει μεγάλη διάρκεια –τουλάχιστον αρκετά μεγαλύτερη από όσο χρειαζόταν για να αφηγηθεί την ιστορία. Εκ των πραγμάτων, σε κάποια σημεία πλατειάζει χωρίς λόγο, ενώ υπάρχουν και πολλές σκηνές που θα μπορούσαν να αφαιρεθούν άνετα, μια και δεν είχαν κάτι το ουσιαστικό να προσφέρουν (ναι, αναφέρομαι κυρίως σε όλες τις κλασικές, κοινότοπες, ονειρικές σκηνές!) Με λίγα λόγια: πρόκειται για μια πολύ διαφορετική ταινία, αριστουργηματική στο εικαστικό κομμάτι, αλλά αρκετά προβληματική στο διεκπεραιωτικό.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, παρά τα προβλήματα του σεναρίου, αξίζει σίγουρα να τη δεις για όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της!

GEEKY TRIVIA
Αν και η ταινία διαδραματίζεται στην Ελβετία, τα γυρίσματα έγιναν ως επί το πλείστον στη Γερμανία. Οι τοποθεσίες είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πραγματικές. Οι εξωτερικοί χώροι και κάποια από τα δωμάτια του επιβλητικού «σανατορίου», ανήκουν στο κάστρο Hohenzoller, το οποίο έμεινε κλειστό για το κοινό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ενώ τα περισσότερα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στους διαδρόμους και τα υπόγεια ενός παλιού νοσοκομείου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο, μάλιστα, είχε νοσηλευτεί και ο Αδόλφος Χίτλερ! Ιδανικό σκηνικό για ταινία τρόμου…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Όχι ότι σηκώνει σίκουελ η ιστορία, αλλά και να το σήκωνε, οι κριτικές και τα απογοητευτικά έσοδα θα το απαγόρευαν διά ροπάλου!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν εμπνέει και πολλή εμπιστοσύνη αυτό το οικόσημο!

Η νεότερη ασθενής του σανατόριου…

Νομίζω ότι το παρατράβηξαν με την υδροθεραπεία!

The Awakening: Υπάρχει κάτι εκεί έξω;

Σκηνοθεσία: Nick Murphy
Σενάριο: Stephen Volk, Nick Murphy
Μουσική: Daniel Pemberton
Ηθοποιοί: Rebecca Hall, Dominic West, Imelda Staunton
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★★☆
Αγωνία: ★★★★☆

THE AWAKENING (2011)
Σήμερα έχει βρετανική ταινία το μενού. Το Studiocanal και το BBC Films συνεργάζονται και πάλι, αυτή τη φορά σε μία ταινία εποχής με έντονο το παραφυσικό στοιχείο. Οι Βρετανοί φημίζονται για την εμμονή τους στη λεπτομέρεια και στο αισθητικό αποτέλεσμα και αυτή η ταινία είναι ένα πολύ αξιόλογο παράδειγμα. Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει καλύτερο σκηνικό για μία ταινία τρόμου με φαντάσματα, από ένα ανατριχιαστικά μουντό, αχανές και κρύο οικοτροφείο κάπου στην απομονωμένη βρετανική εξοχή.

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Florence –η οποία έχασε τον αρραβωνιαστικό της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο- είναι συγγραφέας που ασχολείται με παραφυσικές απάτες, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τις αρχές σε μια προσπάθειά της να ανακαλύψει και να ξεσκεπάσει όλους τους τσαρλατάνους που – με το αζημίωτο- υποκρίνονται ότι επικοινωνούν με τον κόσμο των πνευμάτων. Σύντομα δέχεται την επίσκεψη του Robert, ενός καθηγητή σε οικοτροφείο αρρένων, ο οποίος την καλεί να ερευνήσει τον μυστηριώδη θάνατο ενός μαθητή του και κατά πόσο αυτός σχετίζεται με τις φημολογούμενες θεάσεις του φαντάσματος ενός νεαρού αγοριού. Η Florence είναι πεπεισμένη ότι το φάντασμα είναι απλώς μία περίτεχνη φάρσα και ο θάνατος του μαθητή οφείλεται σε άλλους λόγους, οπότε ξεκινά έναν αγώνα δρόμου για να ανακαλύψει τον πραγματικό ένοχο…

Η ταινία διαδραματίζεται σε μια εποχή «για φαντάσματα», κατά την οποία διάφορα «μέντιουμ» και «πνευματιστές» βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, αφού πολλοί είναι αυτοί που έχουν χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο και αναζητούν μία περάτωση στα βασανιστικά ερωτήματά τους. Άραγε ο αγαπημένος τους βρίσκεται κάπου καλά; Τους σκέφτεται; Έχει κάποιο μήνυμα να τους μεταφέρει; Το σενάριο παίζει για αρκετό διάστημα με την αντίληψή σου. Τι είναι αληθινό και τι όχι; Υπάρχει κάποια υπερφυσική απειλή στον αέρα, ή έχουν όλα τη λογική τους εξήγηση; Ευθύνεται όντως ένα πνεύμα για τον μυστηριώδη θάνατο του μαθητή ή μήπως κάποιος άλλος κρύβεται πίσω απ’ όλα;

Στο επίκεντρο όλων αυτών των ερωτημάτων βρίσκεται η ηρωίδα, σκληρή, μεθοδική και κυνική, η οποία δεν θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να αποκαλύψει την αλήθεια. Η δουλειά της δεν είναι εύκολη, αφού πρέπει καθημερινώς να αντιμετωπίζει τη δυσπιστία και τα ειρωνικά βλέμματα των αντρών που την περιβάλλουν, καθώς η ταινία διαδραματίζεται σε μια περίοδο που οι γυναίκες ακόμη παλεύουν για τα δικαιώματα και την ισότητά τους. Ταυτόχρονα, όμως, η σταυροφορία της αυτή κρύβει και μία ενδόμυχη ελπίδα. Την ελπίδα ότι μέσα σε όλους αυτούς τους απατεώνες ίσως βρεθεί και κάποιος αυθεντικός που να μπορεί να δώσει απαντήσεις στα δικά της ερωτήματα που θα κληθεί να ξεπεράσει την όποια δυσπιστία της και να ανοιχτεί στην πιθανότητα να υπάρχει κάτι εκεί έξω –κάτι που να ξεπερνά την ανάγκη της για εκλογίκευση και υποταγή στους φυσικούς νόμους…

Κάποια στιγμή θα νιώσεις σίγουρος ότι μάντεψες την αλήθεια και γνωρίζεις ποια είναι η μεγάλη ανατροπή της ταινίας. Και θα κάνεις λάθος! Διότι, αν και –φαινομενικά- η ταινία βαδίζει σε γνωστά μονοπάτια, στο τέλος καταφέρνει να σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Μπορεί να μην αποφεύγει τελείως κάποια κλισέ του είδους, αλλά σίγουρα καταφέρνει να δώσει μία φρέσκια πνοή και να σε ανταμείψει πλήρως. Η γνώμη μου; Μην προσπαθήσεις καν να μαντέψεις το τέλος. Κουκουλώσου με το πάπλωμα, βρες καλή παρέα να βρίσκεται ξαπλωμένη δίπλα σου και αφέσου απλώς στην ανατριχιαστική ατμόσφαιρα της ταινίας, αφήνοντας την ιστορία να κυλήσει μόνη της, παρασύροντάς σε.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, εννοείται πως θα τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Η ανατριχιαστική έπαυλη στην οποία γυρίστηκε η ταινία ονομάζεται Manderston House και πρωτοχτίστηκε κάπου στις αρχές του 1700. Έχουν γυριστεί άλλες 5 ταινίες εκεί (οι περισσότερες, βρετανικές παραγωγές) και είναι ανοιχτή στο κοινό κάποιες μέρες, ενώ μπορείς να τη νοικιάσεις και για τον γάμο σου, για κάποιο πάρτυ ή κάποια άλλη εκδήλωση. Όπου όλοι θα σκοτωθούν φριχτά από τα πνεύματα των προηγούμενων ιδιοκτητών, υποθέτω.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν χωράει συνέχεια στην ταινία αυτή κι ούτε χρειάζεται!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ώρα για σεάνς!

Τα μισά κτίρια στο Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζουν στοιχειωμένα εξ’ όψεως και μόνο!

Κουκλόσπιτα και θρίλερ ποτέ δεν είναι καλός συνδυασμός!