Body Parts: Οι δύο εις σάρκαν μίαν…

Σκηνοθεσία: Eric Red
Σενάριο: Eric Red, Norman Snider
Μουσική: Loek Dikker
Ηθοποιοί: Jeff Fahey, Kim Delaney, Brad Dourif κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★☆☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

BODY PARTS (1991)
Πάμε πάλι πίσω στα 90s, τότε που τα θρίλερ ήταν απλά και απέριττα, χωρίς εφέ και υπολογιστές και με μπόλικο ψεύτικο αιματάκι να πετάγεται από κομμένα μέλη από λάτεξ και πλαστικό! Η σημερινή ταινία δεν είναι κι από τις πολύ γνωστές, αλλά έχει κάτι από Φρανκενστάιν μέσα, οπότε έναν αέρα κλασικού τον αναδίδει! Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να συμπεριφέρεται σαν να είναι κάποιος άλλος ή θεωρείς ότι τα μέλη σου δρουν ανεξέλεγκτα και αυτόνομα, τότε η ταινία είναι ό,τι πρέπει για σένα. (Αλλά κάνε έναν κόπο, αφού τη δεις, να πας να δεις και κάποιον ειδικό μετά!)

TI MAΣ ΛΕΣ;
Μετά από ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, ο Bill χάνει το δεξί του χέρι, αλλά χάρη στην πειραματική επέμβαση μεταμόσχευσης της γιατρού Agatha Webb, καταφέρνει να αποκτήσει νέο χέρι από έναν άγνωστο δότη. Καθώς ο καιρός περνά, ο Bill προσπαθεί να αποκτήσει πλήρη χρήση του νέου του μέλους και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, όμως η καθημερινότητά του αρχίζει να μαστίζεται από μια σειρά ανεξήγητων, βίαιων οραμάτων. Όταν ξεκινά να χάνει και τον έλεγχο του χεριού του –το οποίο μοιάζει σαν να δρα ανεξάρτητα από εκείνον- αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να αναζητήσει την αλήθεια πίσω από τον μυστηριώδη δότη…

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο Et Mon Tout Est Un HommeChoice Cuts, όπως είναι ο αγγλικός τίτλος) του συγγραφικού διδύμου Boileau-Narcejac. Αφήνοντας κατά μέρους το γεγονός ότι, από ιατρικής πλευράς, είναι απολύτως εξωφρενική ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα (ναι, μεταμοσχεύσεις μελών είναι πλέον δυνατές, αλλά οι ασθενείς δεν αρχίζουν να κάνουν πιρουέτες και να παίζουν μπάσκετ μετά από κάνα μήνα φυσικοθεραπείας, σαν να μη συνέβη τίποτε!) η κεντρική ιδέα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και είχε τις δυνατότητες να εξελιχθεί σε πολύ καλό σενάριο!

Λέω «είχε» διότι, δυστυχώς, η ταινία αρχίζει με πολλά υποσχόμενο τρόπο, αλλά γίνεται γρήγορα προβλέψιμη, ενώ λίγο μετά τη μέση κι έπειτα αρχίζει να καταρρέει, ειδικά όταν έρχεται η μεγάλη ανατροπή -η οποία δεν βγάζει και πολύ νόημα, μεταξύ μας, αφού δεν ταιριάζει με τα “hints” που μας δίνει η ταινία σε όλη τη διάρκειά της. Δεν ξέρω αν το τέλος είναι ίδιο με του βιβλίου ή έβαλε το στούντιο το χεράκι του και του άλλαξε τα φώτα, αλλά μοιάζει σαν να προοριζόταν για διαφορετικό θρίλερ!

Ο πρωταγωνιστής, από την άλλη, είναι η κλασική, γουρλομάτικη φάτσα που όλοι έχουμε δει σε κάμποσες ταινίες της εποχής, αλλά που κανείς ποτέ δεν κατάφερε να μάθει το όνομά του διότι, ας το παραδεχτούμε, οι υποκριτικές του ικανότητες δεν παίρνουν και χρυσό και τον ξεχνάς μετά από λίγο! Σε γενικές γραμμές, πάντως, η ταινία δεν είναι τόσο κακή όσο ακούγεται. Έχει κάποιες καλογυρισμένες σκηνές δράσης που επανορθώνουν για τον αργόσυρτο ρυθμό της σε κάποια σημεία και αρκετή φρίκη για τους λάτρεις του είδους, ειδικά προς το τέλος.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για ένα λίγο πιο καλογυρισμένο b-movie που απλώς παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, κομμάτια να γίνει –δες το!

GEEKY TRIVIA
Το Body Parts είχε την ατυχία (ή τύχη, όπως το δει κανείς) να προβληθεί την ίδια ακριβώς περίοδο που συνελήφθη ο διαβόητος κανίβαλος Jeffrey Dahmer και ανακαλύφθηκαν τα διαμελισμένα πτώματα στο σπίτι του. Εκ των πραγμάτων, η εταιρεία παραγωγής αναγκάστηκε να αποσύρει κάμποσες διαφημίσεις της ταινίας, αφού το πόστερ απεικονίζει σκίτσα από κομμένα μέλη.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Τίποτε στον ορίζοντα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Ευτυχώς που η Ιατρική στις ταινίες είναι πάντα προχωρημένη!

Έχει όρεξη για χαδάκια!

Όλοι ξέρουμε πώς θα καταλήξει αυτή η σκηνή…

Advertisements

The Silence of the Lambs: Quid pro quo…

90ssilence_posterΣκηνοθεσία: Jonathan Demme
Σενάριο: Ted Tally
Μουσική: Howard Shore
Ηθοποιοί: Jodie Foster, Anthony Hopkins, Ted Levine
Είδος: Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★★★

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

THE SILENCE OF THE LAMBS (1991)
Πάσχα μεθαύριο, οπότε οσκαρική ταινία με αρνάκια στον τίτλο είναι ό,τι πρέπει! Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα θρίλερ στην ιστορία του κινηματογράφου και, ίσως, την εξαιρετικότερη ερμηνεία των Hopkins και Foster μέχρι τώρα. Έσπασε τα ταμεία, σάρωσε τα βραβεία και κέρδισε επάξια τη θέση της στην παγκόσμια pop culture –κυρίως με την ανατριχιαστική μάσκα που φοράει ο Hopkins σε κάποιες σκηνές! Τα λόγια περιττεύουν, προχωρώ στο ψητό (pun intended!)

TI MAΣ ΛΕΣ;
Η πράκτορας Clarice Starling καλείται να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με το ψευδώνυμο Buffalo Bill, ο οποίος σκοτώνει και γδέρνει γυναίκες (γιατί σχεδόν σε κάθε θρίλερ οι γυναίκες την πληρώνουν τη νύφη;) Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια του πρώην ψυχιάτρου Hannibal Lecter, ενός δολοφόνου με κανιβαλιστικές τάσεις που βρίσκεται ήδη φυλακισμένος σε άσυλο. Οποιαδήποτε βοήθεια από τον Lecter, όμως, έρχεται με κάποιο τίμημα, καθώς η Starling πρέπει για κάθε πληροφορία που της δίνει να μοιράζεται μαζί του κάτι από την προσωπική της ζωή, αγνοώντας πόσο μεγάλη επιρροή θα έχει πάνω της ο μυστηριώδης άντρας με τον οποίο συνομιλεί…

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Thomas Harris και αν κρίνουμε από τα 5 Oscar που κέρδισε σε όλες τις κεντρικές κατηγορίες, τότε σίγουρα πρόκειται για μια πολύ πετυχημένη μεταφορά! Φυσικά, ο σκηνοθέτης είχε και καλό υλικό για να βασιστεί, μια και το ίδιο το βιβλίο πήρε θερμότατες κριτικές και κέρδισε ακόμη και το βραβείο Bram Stoker.

Η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη, τα πλάνα επιμελώς στημένα και τα πάντα είναι στην εντέλεια. Η ταινία συνδυάζει αρμονικά στοιχεία περιπέτειας, δράματος, τρόμου και μαύρου χιούμορ και καταφέρνει να ισορροπήσει τέλεια ανάμεσα στο ψυχολογικό θρίλερ και τον τρόμο –με κάποιες εξάρσεις του δεύτερου στα κατάλληλα σημεία, ώστε να ανέβει λίγο η αδρεναλίνη!

Οι ερμηνείες, από την άλλη, είναι εξαιρετικές -με αυτήν του Anthony Hopkins να καταφέρνει να κλέψει την παράσταση, ακόμη κι αν η παρουσία του στην ταινία είναι πιο περιορισμένη από του υπόλοιπου καστ. Το creepy χαμόγελο και το σχεδόν υπνωτιστικό βλέμμα του Lecter σου προκαλεί απανωτές ανατριχίλες και κάθε σκηνή του με την Jodie Foster είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη, που απορώ πώς κατάφερε να παίξει απέναντί του η τύπισσα χωρίς ν’ αλλάζει βρακί μετά από κάθε σκηνή!

Φυσικά (όπως ήταν αναμενόμενο), η ταινία αποτέλεσε και αντικείμενο δυσμενούς κριτικής από την LGBTQ κοινότητα και φεμινιστικούς κύκλους, λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζεται ο Buffalo Bill, αλλά και του τρόπου με τον οποίο σκοτώνει τις γυναίκες. Ευτυχώς, τουλάχιστον οι vegan δεν θεώρησαν προσβλητικό το γεγονός ότι ο Lecter τρώει κρέας –μάλλον επειδή προτιμά το ανθρώπινο…

ΟΠΟΤΕ;
Μην το συζητάς καν! Μόνο μην ξεχνάς να παίρνεις ανάσες όταν το βλέπεις!

GEEKY TRIVIA
Η ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς του χάρισε (δικαίως) το Oscar Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου, ασχέτως αν ο χαρακτήρας του εμφανίζεται στην ταινία συνολικά 24 λεπτά και 52 δευτερόλεπτα! Η ίδια η ταινία, από την άλλη, είναι η μόνη ταινία τρόμου που έχει κερδίσει ποτέ Oscar Καλύτερης Ταινίας. Δύο ακόμη είχαν προταθεί παλιότερα: ο Εξορκιστής και τα Σαγόνια του Καρχαρία.

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Όλες οι ταινίες είναι βασισμένες στα αντίστοιχα, ομώνυμα βιβλία του Harris, με ήρωα τον Hannibal Lecter. Μια και το franchise στηρίζεται ουσιαστικά στον χαρακτήρα αυτό, παραθέτω ο,τιδήποτε τον περιλαμβάνει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτελούν όλα κομμάτι του ίδιου continuity.

  • Manhunter (1986)
    Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο Red Dragon, το οποίο είναι το πρώτο της σειράς. Επικεντρώνεται στις προσπάθειες του πράκτορα Graham να εντοπίσει έναν κατά συρροήν δολοφόνο με τη βοήθεια του προσφάτως φυλακισμένου Χάνιμπαλ Λέκτερ. Η ταινία δεν έχει κάποια σύνδεση με τις επόμενες.
  • Hannibal (2001) ★
★★★☆
    Δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα του Silence of the Lambs, η πράκτορας Starling προσπαθεί ακόμη να εντοπίσει τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο οποίος κρύβεται με νέα ταυτότητα στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, όμως, προσπαθεί να τον εντοπίσει και ο Mason Verger, το μοναδικό από τα θύματα του Λέκτερ που επέζησε μεν –τραγικά παραμορφωμένο δε.
  • Red Dragon (2002) ★★★☆☆
    Prequel των δύο αρχικών ταινιών, βασισμένο και αυτό στο ομώνυμο βιβλίο, χωρίς όμως να θεωρείται remake του Manhunter.
  • Hannibal Rising (2007) ★★★☆☆
    Prequel όλων των ταινιών, το οποίο αφηγείται τα παιδικά και νεανικά χρόνια του Χάνιμπαλ Λέκτερ και τα πρώτα, δειλά του βήματα στον υπέροχο κόσμο του κανιβαλισμού! Η μοναδική ταινία της οποίας το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο συγγραφέας.
  • Hannibal (2013 -2015) ★★★★☆
    Τηλεοπτική μεταφορά, βασισμένη κυρίως στα πρόσωπα και το timeline του Red Dragon, με κάποιες τροποποιήσεις. Ακόμη πιο σκοτεινό, φρικιαστικό και στυλιζαρισμένο από την ταινία, πήρε επαίνους για το σενάριο και τη σκηνοθεσία, αλλά έπεσε μάλλον πολύ βαρύ στους φαν, αφού τα ratings έπεφταν σταδιακά, μέχρι που αποφασίστηκε να λήξει στην τρίτη σεζόν.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν ακούγεται κάτι και μάλλον χλωμό να υπάρξει κάτι νέο στον κινηματογράφο, εκτός αν γράψει πρώτα νέο μυθιστόρημα με τον ήρωα ο Harris.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Απορώ πως δεν κατέληξε σε αληθινό άσυλο μετά από αυτόν τον ρόλο...

Απορώ πως δεν κατέληξε σε αληθινό άσυλο μετά από αυτόν τον ρόλο…

Ορισμένοι άνθρωποι τρώνε τα πάντα...

Ορισμένοι άνθρωποι τρώνε τα πάντα…

Δεν ξέρω αν τον προτιμώ με ή χωρίς την ανατριχιαστική μάσκα!

Δεν ξέρω αν τον προτιμώ με ή χωρίς την ανατριχιαστική μάσκα!

The People Under The Stairs: Χίλιοι καλοί χωράνε!

90sposterΣκηνοθεσία: Wes Craven
Σενάριο: Wes Craven
Μουσική: Don Peake
Ηθοποιοί: Brandon Adams, Ving Rhames, Wendy Robie, Everett McGill κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
☆☆
Φρίκη: ★
★
★
☆☆
Τρόμος: ★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
☆☆

THE PEOPLE UNDER THE STAIRS (1991)
Επιστροφή στα 90s και σήμερα, με έναν δημιουργό που έχει αφήσει το στίγμα του στις ταινίες τρόμου. Αν και η σημερινή ταινία δεν ανήκει στα πιο δυνατά (και πιο γνωστά, ίσως) χαρτιά του Wes Craven και απέσπασε μέτριες κριτικές, παρόλα αυτά κατάφερε να τα πάει αρκετά εντυπωσιακά στο box office. Πάντως, πέρα από τις κριτικές, κάνει μπαμ ότι είναι δουλειά του Craven, καθώς διαθέτει αρκετά από τα στοιχεία που τον έχουν καθιερώσει.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο μικρός Poindexter και η οικογένειά του ζούνε στο γκέτο του Λος Άντζελες και σύντομα κινδυνεύουν με έξωση από τους σπιτονοικοκύρηδές τους, τους Robesons -ένα εκκεντρικό και πλούσιο ζευγάρι που ζει με την κόρη τους σε ένα, φαινομενικά, απόρθητο σπίτι στην πόλη. Ο Poindexter αποφασίζει να βοηθήσει τον μικροκακοποιό Leroy να διαρρήξει και να ληστέψει το σπίτι των Robesons. Το σχέδιο, όμως, δεν εξελίσσεται τόσο ομαλά και οι δυο τους καταλήγουν παγιδευμένοι μέσα στο σπίτι και ανακαλύπτουν ότι οι Robesons είναι κάτι παραπάνω από απλώς εκκεντρικοί…

Η ταινία συνδυάζει τη μαύρη κωμωδία με την αγωνία και τη φρίκη –ίσως με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς τη μεριά της κωμωδίας κάποιες φορές. Σε σχέση με άλλες, πιο σκληροπυρηνικές δουλειές του σκηνοθέτη, είναι σαφέστατα κάπως πιο ανάλαφρη (ίσως ευθύνεται και ότι η κεντρική ιστορία εξελίσσεται γύρω από παιδιά πρωταγωνιστές) -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει από το ύφος της η συνολική, ανατριχιαστική ατμόσφαιρα.

Το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία είναι το ιδανικό για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο (ένα τεράστιο σπίτι με παγίδες και κρυφές εισόδους – τι πιο cool;) ενώ το ζευγάρι των κακών ανήκει σίγουρα στα μεγάλα ατού της ταινίας, ασχέτως αν κάποιες φορές τείνουν περισσότερο προς το comic relief και την καρικατούρα. Άλλωστε, ο Craven το έχει με το black χιούμορ – ο μεγαλύτερος κακός του, ο Freddy Krueger, έχει μείνει στην ιστορία ως ο πιο σαρκαστικός και ατακαδόρος δολοφόνος του κινηματογράφου (εντάξει, ίσως βοηθάει και το ότι όλοι οι υπόλοιποι serial killers δεν βγάζουν άχνα συνήθως…)

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα κλασικό θρίλερ των 90s –από τα καλά, όμως – κι έχει τον αέρα που απέπνεαν τα περισσότερα θρίλερ της εποχής εκείνης. Είναι στυλάτο, καλογυρισμένο, μακάβρια αστείο, με περίεργο σενάριο, παράξενους, φευγάτους χαρακτήρες και μπόλικο μυστήριο.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε είναι ό,τι πρέπει για μια ενδιαφέρουσα –και creepy- βραδιά.


GEEKY TRIVIA
Οι ηθοποιοί που υποδύονται τους Robesons (Robie και McGill) είχαν υποδυθεί ξανά το ζεύγος στη σειρά Twin Peaks, έναν χρόνο πριν την ταινία. Για την ακρίβεια, εκεί τους είδε πρώτη φορά ο Wes Craven και αποφάσισε ότι η χημεία τους ήταν ιδανική για την ταινία. Μεταξύ μας, και στο Twin Peaks τους παρανοϊκούς έπαιζαν, αφού σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες της σειράς ήταν για ηλεκτροσόκ!


ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Σε κάποια συνέντευξή του ο Craven είχε δηλώσει ότι επιθυμούσε να σκηνοθετήσει ένα remake της ταινίας, αλλά μετά μάλλον του πέρασε η κάψα!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Κάτι δυσάρεστο πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόρτας!

Κάτι δυσάρεστο πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά της πόρτας!

Το ζευγάρι των psycho...

Το ζευγάρι των psycho…

Μοντέρνα Σταχτοπούτα;

Μοντέρνα Σταχτοπούτα;