Single White Female: Συγκάτοικοι στην τρέλα…

Σκηνοθεσία: Barbet Schroeder
Σενάριο: Don Roos
Μουσική: Howard Shore
Ηθοποιοί: Bridget Fonda, Jennifer Jason Leigh κ.α.
Είδος: Psychological Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★☆☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★★★☆☆

SINGLE WHITE FEMALE (1992)
Είναι γνωστό ότι οι ψυχικές ασθένειες αποτελούν ψωμοτύρι για τους σεναριογράφους, οι οποίοι δεν χάνουν την ευκαιρία να στιγματίσουν ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες παρουσιάζοντας ασθενείς ως ψυχωτικούς τρελούς που αφήνουν πτώματα στο πέρασμά τους. Αλλά φταίει που το κοινό ψοφάει για τέτοιες ιστορίες, οπότε η μισή ευθύνη δική μας! Μια τέτοια ταινία είναι κι η σημερινή, η οποία έγινε μεγάλη επιτυχία και έχει, ίσως, και τον πιο χαρακτηριστικό φόνο από παπούτσι, που έχει παρουσιαστεί ποτέ σε θρίλερ!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Μετά τον χωρισμό της από τον γυναικά αρραβωνιαστικό της, η Allie αποφασίζει να βάλει αγγελία για συγκάτοικο, ώστε να μοιραστούν το διαμέρισμά της. Μετά από αρκετές υποψήφιες καταλήγει στη συνεσταλμένη και ντροπαλή Hedra, η οποία αμέσως βοηθά την Allie να ξεπεράσει τον πρώην της. Καθώς περνούν οι μέρες, οι δύο γυναίκες έρχονται όλο και πιο κοντά, με την Hedra να δείχνει αρκετά προστατευτική απέναντι στη νέα της φίλη. Τα πράγματα περιπλέκονται, όμως, όταν η Allie αποφασίζει να επανασυνδεθεί με τον αρραβωνιαστικό της. Αυτό δυσαρεστεί τη συγκάτοικό της, η οποία μοιάζει να προσκολλάται πάνω της όλο και περισσότερο με το πέρασμα του καιρού…

Πρόκειται για ένα αρκετά έντονο ψυχολογικό -και ερωτικό- θρίλερ, βασισμένο στο μυθιστόρημα SWF Seeks Same του John Lutz. Διαθέτει μπόλικο σασπένς και έναν κλασικό, ανταγωνιστικό χαρακτήρα με μυστηριώδες παρελθόν που αποκαλύπτεται στο τέλος -ασχέτως αν το έχουμε ήδη μαντέψει στο μεταξύ από μόνοι μας μέσες-άκρες! Μπορεί ν΄ ακολουθεί μια πολύ «φορμουλαϊκή» και τυποποιημένη πλοκή, λοιπόν, όμως η σκηνοθεσία και η φωτογραφία το σώζουν από το να ταξινομηθεί ως «άλλο ένα θρίλερ του σωρού».

Στα θετικά της ταινίας ανήκουν σαφώς οι ερμηνείες, με αυτή της Leigh να κλέβει χωρίς αμφιβολία την παράσταση από την Fonda -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κάνει κι εκείνη πολύ καλή δουλειά. Συνεπώς, ενώ η ιστορία είναι αρκετά προβλέψιμη –ως ένα σημείο- και καταλήγει σε ένα κλασικό, κλισέ χολιγουντιανό τέλος, παρόλα αυτά την παρακολουθείς μέχρι το τέλος χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να κάνεις κάτι άλλο παράλληλα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν έχεις συγκάτοικο, δείτε το παρέα. Και μετά πες του να μετακομίσει!

GEEKY TRIVIA
Για τον ρόλο της Allie πέρασε από οντισιόν και η Whoopi Goldberg! Πράγμα που με κάνει να θέλω να δω τώρα μια version με εκείνη πρωταγωνίστρια, αν και δεν μπορώ να τη φανταστώ σε τέτοιο ρόλο και με τόσες ερωτικές σκηνές!

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Δεκατρία χρόνια αργότερα βγήκε ένα σίκουελ, το οποίο δεν έχει καμιά σχέση με το αυθεντικό, πέρα από το ότι αντιγράφει κάκιστα την ιστορία.

  • Single White Female 2: The Psycho (2005) ☆☆☆☆☆
    Tύπισσα χωρίζει, μετακομίζει, πέφτει σε μουρλή συγκάτοικο η οποία κάνει το μαλλί της ίδιο και το στόρι επαναλαμβάνεται χωρίς λόγο!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ε, όχι. Ούτως ή άλλως δεν αποτελεί σενάριο που δεν έχει ήδη αντιγραφεί από κάμποσες άλλες ταινίες από τότε.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Πολλές ιστορίες φρίκης έχουν ξεκινήσει με μια αγγελία!

Οι νέες φιλίες ξεκινούν με χαμόγελα…

…και τελειώνουν με το ψάξιμο στα προσωπικά αντικείμενα του άλλου!

Πάντα υπάρχει ένας gay κολλητός!

Κάπως ανησυχητικό να βλέπεις κάποιον να δοκιμάζει αν χωράει σε βαλίτσα…

Advertisements

5 θρίλερ με ζόμπι… αλλιώς!

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ!
Τη Δευτέρα που πέρασε, μας αποχαιρέτησε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε ένα ολόκληρο sub-genre του κινηματογράφου τρόμου: ο George A. Romero. Και ενώ στις ταινίες του ο θάνατος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και το τέλος, στην πραγματική ζωή, όταν κλείσει η κάσα, η αυλαία πέφτει οριστικά. (Από την άλλη, δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που θα τρελαινόταν με την ιδέα να επιστρέψει ως κουφάρι με τάσεις κανιβαλισμού!) Ο Romero ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο «πατέρας των ζόμπι», μια και το Night of the Living Dead ξεκίνησε μια ολόκληρη τάση που αντέχει ως τις μέρες μας (νεκροζώντανη είναι, άλλωστε, δεν πεθαίνει και τόσο εύκολα!) Δεκάδες δημιουργοί ταινιών, σειρών, κόμικ και βιβλίων πάτησαν στο έργο του για να επεκτείνουν το σύμπαν των απέθαντων με τις δικές τους ιδέες. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το ενδιαφέρον για ταινίες με ζόμπι έχει αναζωπυρωθεί, κυρίως χάρη στην επιτυχία του Walking Dead, που έφερε ξανά την υπέροχα φρικιαστική σαπίλα τους στο προσκήνιο. Επειδή, όμως, το πολύ το «κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς και –στην περίπτωσή μας- και το κοινό, αρκετοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες προσθέτουν διάφορα καινούργια στοιχεία στον μύθο των ζωντανών-νεκρών, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από την κλασική συνταγή του Romero. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει διάφορες παραλλαγές πάνω στο θέμα κι έχουμε πια ταινίες (αλλά και σειρές) με κάθε είδους ζόμπι: γρήγορα, έξυπνα, ανθεκτικά, εξημερωμένα, μεταλλαγμένα, ερωτευμένα και πάει λέγοντας… Και μια και το έργο του Romero το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ, σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, πέντε κάπως πιο “διαφορετικές” ταινίες με ζόμπι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν.


BRAINDEAD aka DEAD ALIVE (1992)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Stephen Sinclair
Μουσική: Peter Dasent
Ηθοποιοί: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lionel ζει με την αυταρχική και χειριστική μητέρα του, τη Vera, σε μια μικρή πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ερωτεύεται την Paquita, κόρη του παντοπώλη της γειτονιάς, η Vera προσπαθεί να σαμποτάρει το ειδύλλιο, αλλά στην πορεία δέχεται την επίθεση ενός σπάνιου, εξωτικού πιθήκου. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, η Vera έχει μολυνθεί από έναν ιό που τη μετατρέπει σιγά σιγά σε ένα επιθετικό, πεινασμένο ζόμπι. Ο Lionel αποφασίζει να κρύψει από τους πάντες την ασθένεια της μητέρας του και να τη φροντίσει ο ίδιος, όμως η κατάσταση ξεφεύγει πολύ γρήγορα από τον έλεγχό του και τα ζόμπι στο υπόγειο του σπιτιού του αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία αποτελεί μία από τις αρχικές δημιουργίες του Peter Jackson και ίσως και αυτή που έχει αποκτήσει το μεγαλύτερο cult status –ασχέτως αν εισπρακτικώς δεν τα πήγε τόσο καλά. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα αυτή, μια και γυρίστηκε πριν κορεστεί το genre των ζόμπι, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζει τη θεματολογία είναι τελείως διαφορετικός. Επιλέγοντας την οδό της κωμωδίας τρόμου, προσφέρει μερικές από τις πιο εξωφρενικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία με ζόμπι και προσθέτει κάμποσα στοιχεία που αγγίζουν (και ξεπερνούν κιόλας) τα όρια του slapstick! Αν είσαι φαν του gore κιόλας, θα μείνεις απολύτως ικανοποιημένος, καθώς η ταινία αποτελεί τη μανούλα όλων των splatter και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η πιο φρικιαστική όλων των εποχών!


RE-KILL (2015)

Σκηνοθεσία: Valeri Milev, Mike Hurst
Σενάριο: Mike Hurst
Μουσική: Justin Burnett
Ηθοποιοί: Scott Adkins, Bruce Payne, Daniella Alonso
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα μια επιδημίας ζόμπι που οδήγησε στον αποδεκατισμό του μισού πληθυσμού της Γης, τα μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας R-Division καταδιώκουν και εξολοθρεύουν τους νεκροζώντανους που έχουν απομείνει, ενώ όλες οι αποστολές που αναλαμβάνουν προβάλλονται ζωντανά στην τηλεόραση, μέσω της εκπομπής Re-Kill. Μόνο που, καθώς προχωρά ο καιρός, συνειδητοποιούν ότι τα ζόμπι γίνονται όλο και πιο έξυπνα, πράγμα που σημαίνει ότι μια νέα, πιο καταστροφική επιδημία είναι στα πρόθυρα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα, καθώς –παρά τις φιλότιμες προσπάθειες- η ταινία δεν καταφέρνει να προκαλέσει τόσο το ενδιαφέρον σου. Ο τρόπος που έχει γυριστεί είναι σίγουρα διαφορετικός και παραπέμπει σε στυλ σε παλιότερες ταινίες του Paul Verhoeven, όπως το Robocop ή το Starship Troopers, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από ένα θορυβώδες, συνεχόμενο πιστολίδι στα σκοτάδια, με ζόμπια.


MAGGIE (2015)

Σκηνοθεσία: Henry Hobson
Σενάριο: John Scott 3
Μουσική: David Wingo
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Abigail Breslin
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η κοινωνία των ΗΠΑ προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την εξάπλωση του ιού «Necroabulist», που μετατρέπει αργά τα θύματά του σε άβουλα πλάσματα με κανιβαλιστικές τάσεις. Παρότι η επιδημία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς και οι επιστήμονες έχουν πλέον απομονώσει και μελετούν τον ιό, η έλλειψη θεραπείας και η ύπαρξη μολυσμένων στις πόλεις, έχει οδηγήσει στην απαγόρευση κυκλοφορίας, ώστε να αποφευχθεί νέο ξέσπασμα. Όταν η Maggie αψηφά την απαγόρευση και μολύνεται, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Ο Wade, ο πατέρας της, όμως, την αναζητά αποφασιμένος να τη φροντίσει όσο χρειαστεί και να εξετάσουν όλες τις επολογές τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για δράμα, που δυστυχώς πήγε χαμένη. Ενώ βλέπουμε μια ταινία με ζόμπι, όπου το επίκεντρο για πρώτη φορά δεν είναι η φρίκη και το αίμα, αλλά ο κοινωνικός και ψυχολογικός αντίκτυπος που έχει η επιδημία -καθώς η ηρωίδα χάνει τον εαυτό της σταδιακά και το στενό της περιβάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα – η εκτέλεση γίνεται με τόσο άνευρο και άτονο τρόπο, που χάνεις σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Οι λιγοστές εξάρσεις υποτυπώδους δράσης καταφέρνουν να σε βγάλουν πού και πού από τον λήθαργο, αλλά δεν αρκούν για να σώσει την κατάσταση. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι οι καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου -με τον Arnie, μάλιστα, να εισπράττει πολύ θετικές κριτικές για την πρώτη δραματική ερμηνεία του. Σε γενικές γραμμές, όμως, μαζί με τη Maggie γίνεσαι κι εσύ ζόμπι στον καναπέ…


PRIDE AND PREJUDICE AND ZOMBIES (2016)

Σκηνοθεσία: Burr Steers
Σενάριο: Burr Steers
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Lily James, Sam Riley, Matt Smith, Lena Headey κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, οι πέντε αδελφές Bennet έχουν εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων και στις πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στις επιθέσεις των ζόμπι που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και χρόνια. Η μητέρα τους, από την άλλη, επιθυμεί μόνο να τις παντρέψει καλά, μια και η δική τους περιουσία είναι δεσμευμένη και δεν έχουν πια ούτε πεντάρα στο όνομά τους. Σε έναν χορό, η Elizabeth, η μεγαλύτερη από τις αδελφές, τραβά την προσοχή του εύπορου, αλλά κυνικού συνταγματάρχη Darcy, ο οποίος θα προσπαθήσει να κλέψει την καρδιά της, υπερισχύοντας παράλληλα των αντίζηλών του. Η Elizabeth, όμως, είναι αφοσιωμένη στη μάχη κατά των ζόμπι -τα οποία πού και πού κάνουν και καμιά επίθεση για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους σε αυτό το περίεργο πάντρεμα κλασικής λογοτεχνίας και τρόμου…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα -αν και η ταινία είναι καλογυρισμένη, με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Seth Grahame-Smith, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί παρωδία του γνωστού βιβλίου της Jane Austen. Δυστυχώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και παρά το πολύ ενδιαφέρον twist που έχουν προσθέσει στη μυθολογία τους (δεν κάνω σπόιλερ), τα ζόμπι εξακολουθούν να αποτελούν τελείως ξένο στοιχείο και να μη δένουν με το όλο ύφος της ταινίας, η οποία έχει ως κεντρικό κορμό της την πλοκή του αυθεντικού βιβλίου. Έτσι, νιώθεις σαν να βλέπεις ταινία εποχής με εμβόλιμες σκηνές από ταινία τρόμου, πράγμα που κάνει το «+zombies» του τίτλου απολύτως ταιριαστό!


THE GIRL WITH ALL THE GIFTS (2016)

Σκηνοθεσία: Colm McCarthy
Σενάριο: M. R. Carey
Μουσική: Cristobal Tapia de Veer
Ηθοποιοί: Gemma Arterton, Glenn Close, Paddy Considine κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει αποδεκατιστεί από μια επιδημία μυκητιακής νόσου, που μετατρέπει τα θύματά της σε πεινασμένους ανθρωποφάγους. Μια ομάδα επιστημόνων, όμως, πειραματίζεται με παιδιά-υβρίδια που, παρά τη λαχτάρα τους για ανθρώπινη σάρκα, έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν και να εκπαιδευτούν. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και η Melanie, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πειραματόζωα, χάρη στο υψηλό IQ της και η οποία τραβά την προσοχή της γιατρού Caldwell, η οποία χρησιμοποιεί τα παιδιά προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα αντίδοτο για την ασθένεια…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άλλη μια μεταφορά βιβλίου –του M.R. Carey αυτή τη φορά- με σχετικά μέτριο τελικό αποτέλεσμα. Αν και στο σύνολό της η ταινία είναι καλογυρισμένη, με προσεγμένα εφέ (μόνο όπου χρειάζεται) και σκοτεινή ατμόσφαιρα, δεν είναι από τις ταινίες που βλέπεις με ανοιχτό στόμα ή που θα θυμάσαι μερικές βδομάδες αργότερα. Ενώ ξεκινά δυνατά και με αρκετές δόσεις μυστηρίου, πολύ γρήγορα εξελίσσεται όπως όλες οι κλασικές ταινίες με ζόμπι, ενώ σε ορισμένα σημεία κάνει μικρή κοιλιά. Η βασική απορία μου ήταν πώς διάολο βρέθηκε η Glenn Close να συμμετέχει σε μια σχετικά άγνωστη παραγωγή, αλλά εδώ έπαιξε στο τραγικό Transformers 5 ο Hopkins, οπότε τίποτε δεν μου προκαλεί έκπληξη πλέον!

Dr. Giggles: Όταν τον ακούσεις να χαχανίζει, θα είναι ήδη αργά!

90sGiggles-posterΣκηνοθεσία: Manny Coto
Σενάριο: Manny Coto, Graeme Whifler
Μουσική: Brian May
Ηθοποιοί: Larry Drake, Holly Marie Combs, Cliff De Young κ.α.
Είδος: Slasher, Medical Horror
Αξιολόγηση: ★
★
☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
☆
☆
Φρίκη: ★
★
★
★
☆
Τρόμος: ★
★
☆☆☆
Αγωνία: ★
★
☆☆☆

DR. GIGGLES (1992)
Αν φοβάσαι τους γιατρούς και τα νοσοκομεία, σήμερα πέτυχες το τζακ ποτ, καθώς σου έχω ιατρικό τρόμο! Ή έστω ψευδο-ιατρικό, μια και το κεντρικό πρόσωπο του σημερινού b-movie που θ’ απολαύσεις έχει μόνο το όνομα, αλλά όχι και τη χάρη! Φυσικά, υπάρχουν και κανονικοί γιατροί εκεί έξω που έχουν μακελέψει κοσμάκη, ασχέτως αν το έχουν το πτυχίο ιατρικής, και παίζει να έχουν στείλει στα θυμαράκια περισσότερο κόσμο από τον σημερινό μας ψύχη. Αλλά ας μείνουμε στην ταινία, καλύτερα –τουλάχιστον εκεί ξέρουμε πως ό,τι θα δούμε ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας και όχι στο ελληνικό σύστημα υγείας!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ένας παρανοϊκός με το ψευδώνυμο Dr. Giggles -εξαιτίας της ψευδαίσθησής του ότι είναι γιατρός και του ανατριχιαστικού γέλιου του- δραπετεύει από το άσυλο στο οποίο ήταν έγκλειστος κι επιστρέφει στη γενέτειρά του. Σκοπός του είναι να τιμωρήσει ολόκληρη την πόλη, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για τον θάνατο του γιατρού πατέρα του, 35 χρόνια πριν. Εξοπλισμένος με μια παλιά ιατρική τσάντα γεμάτη μπόλικα φρικαλέα μαραφέτια, αρχίζει να εξολοθρεύει οποιονδήποτε βρίσκεται μπροστά του. Μέχρι τη στιγμή που ο δρόμος του θα συναντηθεί με αυτόν της νεαρής Jennifer, η οποία πάσχει από μια καρδιακή πάθηση που θα δώσει νέο σκοπό στον Dr. Giggles…

Χαζοταινιούλα του συρμού, λοιπόν, η σημερινή, από εκείνες που γυρίζονταν στα 90s με μοναδικό σκοπό να δείξουν αίμα κι άντερα, αδιαφορώντας αν το σενάριο έμοιαζε γραμμένο στο πόδι με ιδέες που πετούσαν διάφοροι περαστικοί! Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, σχεδόν πάντα το σενάριο είναι γεμάτο τρύπες, απιθανότητες και πράγματα που δεν βγάζουν νόημα, όπως «πού στο διάολο βρήκε ο τύπος ένα κωμικά τεράστιο τσιρότο για να χρησιμοποιήσει στο θύμα του;»

Φυσικά το ξέρεις από πριν αυτό (ότι το σενάριο μπάζει, όχι ότι θα εμφανιστεί ένα τεράστιο τσιρότο) και δεν σε ενοχλεί, διότι ο μόνος λόγος που θες να δεις μια τέτοια ταινία, είναι ακριβώς το ότι ακούγεται απολύτως εξωφρενική και ακραία! Βέβαια, ενώ άλλες b-movies έχουν καταφέρει να μαγέψουν το κοινό και να μετατρέψουν τον κακό τους σε pop icon, το Dr. Giggles δεν κατάφερε τίποτα τέτοιο, ασχέτως αν το προσπάθησαν οι δημιουργοί, δίνοντας ακόμη κι ένα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό στον ήρωα της ταινίας –δηλαδή το αλλόκοτο γέλιο του. Υποθέτω ότι δεν βοήθησε το δήθεν ψαγμένο χιούμορ της ταινίας, το οποίο βασίζεται κυρίως σε ιατρικές στιχομυθίες και ατάκες, οι οποίες όμως ήταν ήδη κλισέ εδώ και χρόνια και από ένα σημείο κι έπειτα καταντάνε πιο εκνευριστικές κι από εκείνες του Σβαρτζενέγκερ στο Batman and Robin, όπου έπαιζε τον Mr. Freeze και οι εννέα στις δέκα ατάκες του ήταν του στυλ «chill out»!

Για ερμηνείες, δεν το συζητάμε καν –αν και για κάποιον παράδοξο λόγο, η πιο εκνευριστική είναι αυτή της ηρωίδας, η οποία είναι η μοναδική που παίζει καλά. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι εκνευριστική, επειδή δείχνει να παίρνει τον ρόλο της πολύ στα σοβαρά, λες και παίζει σε βικτωριανό δράμα κι όχι σε ταινία όπου ο κακός σκοτώνει με πελώρια τσιρότα! Τα εφέ παλεύονται για την εποχή τους και σίγουρα έχει μερικούς ευφάνταστους θανάτους, αρκετό αίμα και κάμποσες σκηνές που θα σου προκαλέσουν αηδία και ανατριχίλες διότι, όπως είπαμε: οι γιατροί προκαλούν φόβο σε πολλούς, ακόμα κι όταν κάνουν σωστά τη δουλειά τους –πόσο μάλλον όταν σακατεύουν κοσμάκη γελώντας σπαστικά!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε δες την για να «σκοτώσεις» την ώρα σου. Κι επειδή πλέον έχεις την περιέργεια να δεις πόσο μεγάλο ήταν πια εκείνο το αναθεματισμένο το τσιρότο!

GEEKY TRIVIA
Ο Manny Coto, ο οποίος ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε τραγουδιστή των 50s και χαβανέζικο κοκτέιλ, δεν πρέπει να σου είναι καθόλου γνωστός ως σκηνοθέτης. Δικαίως, διότι έχει σκηνοθετήσει κάτι ελάχιστες μπαλαφάρες, κάποιες από τις οποίες για το κανάλι της Disney (εμετός…) Αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε να είναι γνωστός, αυτό είναι το γεγονός ότι ήταν executive producer για τέσσερις σεζόν στο σήριαλ 24, αλλά και executive producer και σεναριογράφος για τρεις σεζόν του Dexter (καμία από τις καλές σεζόν, δυστυχώς!)

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα μέλλον –πράγμα περίεργο διότι υπάρχουν πολύ πιο καμμένες ταινίες εκεί έξω που απέκτησαν και άπειρα σίκουελ, αλλά και remakes!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

"Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα."

«Άνοιξε το στόμα καλά. Για να ακουστεί η τσιρίδα.»

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως... εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Πριν γίνει γνωστή ως Piper από το Charmed ήταν γνωστή ως… εμ, δεν ήταν, μάλλον.

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία...

Αυτοεγχείριση. Εκεί που λες ότι δεν γίνεται πιο φρικιαστική η ταινία…