Would You Rather: Δεν είναι παιχνίδι πάρτυ, είναι παιχνίδι επιβίωσης…

10swould-posterΣκηνοθεσία: David Guy Levy
Σενάριο: Steffen Schlachtenhaufen
Μουσική: Daniel Hunt, Bardi Jóhannsson
Ηθοποιοί: Brittany Snow, Jeffrey Combs, Enver Gjokaj, Jonny Coyne κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★
★
★

☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★
★☆☆
Φρίκη: ★★
★☆☆
Τρόμος: ★
★☆☆☆
Αγωνία: ★★
★★
★

WOULD YOU RATHER (2012)
Σήμερα, τρομολάγνε, σου έχω ακόμη μια ταινιούλα που κυκλοφόρησε απευθείας σε DVD. Προσωπικά, ενθουσιάστηκα μαζί της, κυρίως επειδή ήταν ευχάριστη έκπληξη. Αν και οι low budget παραγωγές δεν φημίζονται τόσο για την αρτιότητά τους, η συγκεκριμένη ταινία καταφέρνει να ξεχωρίσει από τον σωρό και με το πρωτότυπο σενάριό της και με τις σχετικά καλές ερμηνείες της και με την αγωνία που χτυπάει κόκκινο και σε κάνει να κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα. Έχει, φυσικά, κάποια θεματάκια που αφαιρούν από το σύνολο, αλλά αν καταφέρεις να τα ξεπεράσεις (=κάνεις τα στραβά μάτια), είναι σίγουρο ότι θα περάσεις αρκετά καλά παρακολουθώντας την. Όσο καλά μπορείς να περάσεις με ένα θρίλερ, δηλαδή –εμείς οι κοινωνιοπαθείς είμαστε πολύ βολικά παιδιά!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η άνεργη Iris αναλαμβάνει τη φροντίδα του αδελφού της, που πάσχει από λευχαιμία και έχει άμεση ανάγκη μεταμόσχευσης μυελού των οστών. Με τα ιατρικά έξοδα να συσσωρεύονται, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να αντεπεξέλθει. Ο γιατρός του αδελφού της την φέρνει σε επαφή με τον Shepard Lambrick, έναν μυστηριώδη αριστοκράτη που διευθύνει φιλανθρωπικό ίδρυμα, ο οποίος την προσκαλεί να λάβει μέρος σε ένα παιχνίδι με αντιπάλους άλλους ανθρώπους που χρειάζονται χρηματική ενίσχυση. Αν κερδίσει, το έπαθλό της θα είναι η κάλυψη όλων των εξόδων τους, καθώς και η άμεση εύρεση συμβατού δότη για τον αδελφό της. Η Iris αποφασίζει να δεχθεί και πηγαίνει στην έπαυλη του αριστοκράτη, όπου ήδη βρίσκονται άλλοι επτά «διαγωνιζόμενοι». Πολύ σύντομα, όμως, θα συνειδητοποιήσουν όλοι τους ότι το παιχνίδι στο οποίο λαμβάνουν μέρος μπορεί να είναι και το τελευταίο τους…

Το Would you Rather (το οποίο πήρε το όνομά του από ένα παιχνίδι συζήτησης, πάνω στο οποίο βασίζεται το παιχνίδι του αριστοκράτη) αποτελεί, ουσιαστικά, μια σπουδή στον ανθρώπινο χαρακτήρα, τις ανθρώπινες σχέσεις και το αίσθημα αυτοσυντήρησης. Το παιχνίδι δεν είναι παρά η αφορμή ενός σαδιστικού μυαλού για να παίξει με τα νεύρα, τις αρχές και τις αντοχές των θυμάτων του –αφήνοντας ουσιαστικά τους ίδιους να αποφασίσουν για την τύχη τους ή για την τύχη των άλλων, χωρίς να λερώσει ο ίδιος τα χέρια του. Φέρνει λίγο στο νου τον Jigsaw από τη σειρά ταινιών SAW, με τη διαφορά ότι εκείνος αποσκοπούσε στο να ξυπνήσει στα θύματά του τη θέληση για επιβίωση και όχι στο να διασκεδάσει με τον πόνο τους.
Από την πρώτη δοκιμασία κιόλας γίνεται εμφανές ποιοι θα κάνουν τα πάντα για να βγούνε νικητές εξαλείφοντας τον ανταγωνισμό και ποιοι θα κάνουν το παν για να διατηρήσουν την ανθρωπιά τους δείχνοντας συμπαράσταση προς τον διπλανό τους. Καθώς, όμως, το παιχνίδι εξελίσσεται, τα διλήμματα γίνονται πιο ζόρικα και πιο πιεστικά και το ερώτημα είναι πλέον μόνο ένα: πόσα είσαι διατεθιμένος να υπομείνεις για χάρη του άλλου και πόσο θα αντέξεις πριν αποφασίσεις ότι η επιβίωσή σου είναι το παν; Η ταινία δεν είναι, φυσικά, η πρώτη που παίζει με αυτούς τους προβληματισμούς και, σίγουρα, δεν είναι η καλύτερη, αλλά τα καταφέρνει μια χαρά.

Ας περάσουμε στα προβλήματα τώρα. Κατ’ αρχάς, η ιστορία δημιουργεί κάποιες απορίες που ο σεναριογράφος (με το περίεργο, σιδηροδρομικό όνομα) αμελεί να επιλύσει –χωρίς αυτές να επηρεάζουν μεν την πλοκή, αλλά ένα γαργαλητό στη λογική σου θα το προκαλέσουν. Για παράδειγμα, οχτώ άγνωστοι δέχονται να συμμετάσχουν σε ένα «παιχνίδι» για το οποίο δεν γνωρίζουν τίποτε απολύτως; Και πώς είναι τόσο σίγουρος ο οικοδεσπότης ότι οι διαγωνιζόμενοι δεν έχουν πει σε όλο τους το σόι πού ακριβώς θα βρίσκονται και ότι αν κάτι πάει στραβά θα είναι ο κύριος ύποπτος; Εντάξει, ας υποθέσουμε ότι αυτά έχουν προβλεφθεί, θεωρητικά, από τους κανόνες του παιχνιδιού (ασχέτως αν δεν είδαμε να εκτυλίσσεται κάτι τέτοιο εμείς) και ότι το χρηματικό έπαθλο είναι μεγάλος πειρασμός ώστε να καταπνίξει κάθε αμφιβολία –εδώ χειρότερες κουλαμάρες έχουν κάνουν άλλοι σε ριάλιτι του κώλου, για πολύ λιγότερα λεφτά!

Για μένα το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι δεν γίνεται ισοδύναμη ανάπτυξη του κάθε χαρακτήρα. Μαθαίνουμε όσα χρειάζεται να ξέρουμε για την ηρωίδα και στην πορεία αποκαλύπτονται κάποιες πτυχές από τις ζωές των υπολοίπων, αλλά δεν μαθαίνουμε το ιστορικό όλων των ηρώων, ώστε να καταλάβουμε και ποια είναι τα κίνητρα του καθενός για να κερδίσει το παιχνίδι. Σαφώς, είναι δύσκολο να εμβαθύνεις σε οχτώ διαφορετικούς χαρακτήρες (δέκα, αν προσθέσεις τον αριστοκράτη και τον ξινό γιο του), αλλά για ορισμένους δεν μαθαίνουμε τίποτε απολύτως, πέρα από το όνομά τους –σαν να υπάρχουν στο σενάριο μόνο για να σπρώξουν τις εξελίξεις για τα 3-4 άτομα που μας ενδιαφέρουν πραγματικά.
Επίσης, το τέλος μου φάνηκε κάπως δυσανάλογο της όλης ατμόσφαιρας. Περίμενα μια πιο ιδιαίτερη κλιμάκωση ή ανατροπή, ή έστω ένα αίσθημα δικαίωσης και κάθαρσης -διότι από τότε που είδα κατά λάθος μια σοβαρή, ευρωπαϊκή ταινία κι έμαθα τι σημαίνει «κάθαρση», δεν μπορώ χωρίς αυτή!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία είναι αρκετά καλή και τα μικροπροβλήματά της δεν επηρεάζουν ιδιαίτερα το σενάριο ούτε τη θέασή της.

GEEKY TRIVIA
Ο Jeffrey Combs είναι γνωστός για τη συμμετοχή του σε αρκετές ταινίες τρόμου, αλλά απέκτησε cult status και φανατικούς ακόλουθους με τη συμμετοχή του στο Re-Animator -που βασίστηκε σε ιστορία του H. P. Lovecraft- και στα σίκουελ αυτού.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Δεν υπάρχει σίκουελ στον ορίζοντα…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Τα μισώ κι εγώ τα λογιστικά...

Τα μισώ κι εγώ τα λογιστικά…

Έχει και μπάτλερ ο χλιδάτος, για κάναν παρακατιανό τον πέρασες;

Έχει και μπάτλερ ο χλιδάτος, για κάναν παρακατιανό τον πέρασες;

Λίγο πριν τους κοπούν τα γέλια κι οι χαρές!

Λίγο πριν τους κοπούν τα γέλια κι οι χαρές!

Advertisements

Re-Animator: Ο θάνατος είναι μόνο η αρχή…

classicsposterΣκηνοθεσία: Stuart Gordon
Σενάριο: Stuart Gordon, William J. Norris, Dennis Paoli
Μουσική: Richard Band
Ηθοποιοί: Jeffrey Combs, Bruce Abbott, Barbara Crampton, David Gale
Είδος: Science Fiction Horror, Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★
★
★
☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★
★
★
★
☆
Φρίκη: ★
★
★
★
★

Τρόμος: ★
★
★
☆☆
Αγωνία: ★
★
★
★
☆

RE-ANIMATOR (1985)
Η σημερινή ταινία είναι ελαφρώς βασισμένη σε μια ιστορία του Η. P. Lovecraft –χωρίς να την έχω διαβάσει, θα υποθέσω ότι το «ελαφρώς» σημαίνει ότι της άλλαξαν τα φώτα και κράτησαν μόνο την κεντρική ιδέα! Χωρίς να είναι κάτι εξαιρετικό από άποψη σεναρίου και υποκριτικής, κατάφερε να κερδίσει κριτικούς και κοινό και να χαρίσει cult status στον πρωταγωνιστή της, ο οποίος από εκείνη τη στιγμή έμεινε αποτυπωμένος στη μνήμη των φαν για τον εικονικό του αυτό ρόλο, με τον ίδιο τρόπο που όποτε ακούει κάποιος “Robert Englund”, το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι ο Freddy Krueger.

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Herbert West είναι ένας φοιτητής Ιατρικής που δεν μπορεί να κρύψει την ιδιαίτερη γοητεία που ασκούν πάνω του έννοιες όπως ο θάνατος και η αθανασία. Ερχόμενος στις ΗΠΑ για να συνεχίσει τις σπουδές του από τη Ζυρίχη, αποφασίζει να συγκατοικήσει με έναν συμφοιτητή του, τον Dan. Παράλληλα, μετατρέπει το υπόγειο του Dan σε προσωπικό του εργαστήριο και συνεχίζει εκεί τα ανατριχιαστικά πειράματά του πάνω σε ένα σκεύασμα που έχει την ικανότητα να επαναφέρει τους νεκρούς. Το πρόβλημα είναι ότι το σκεύασμα αυτό, παρότι λειτουργεί, έχει πολύ δυσάρεστες παρενέργειες -πράγμα το οποίο θ’ ανακαλύψει και ο περίγυρος του West με τον άσχημο τρόπο…

Κλασική σπλατεριά της εποχής εκείνης το Re-Animator, έμεινε στην ιστορία για τις φρικιαστικά γραφικές σκηνές του. Παρότι φλερτάρει ουκ ολίγες φορές με τη μαύρη κωμωδία, δεν αποτυγχάνει στο να δημιουργήσει από το ξεκίνημά της μια ατμόσφαιρα τρόμου και αβεβαιότητας. Πάντα με τον υπερβολικό, ωμό και σχεδόν ακραίο που συνήθιζαν να επιλέγουν οι ταινίες τρόμου της περιόδου εκείνης, φυσικά.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η ταινία πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να γίνει ταινία. Στην αρχή προοριζόταν για θεατρική παράσταση, αλλά μετά ο Gordon και οι συνεργάτες του κατέληξαν ότι θα ήταν καλύτερο να στοχεύσουν προς μια τηλεοπτική σειρά, οπότε έγραψαν, όχι μόνο τον πιλότο, αλλά και 12 επιπλέον επεισόδια. Τέλος, κάποιος έπεισε τον Gordon ότι το μέλλον του τρόμου βρισκόταν στον κινηματογράφο και αφού γνωρίστηκε με τον παραγωγό Brian Yuzna, στον οποίο έδειξε και τα 13 επεισόδια που είχε γράψει, το κερασάκι προσγειώθηκε στην τούρτα και η παραγωγή μετακόμισε για Χόλυγουντ!

Η ανατριχιαστική ερμηνεία του Combs ως κοινωνιοπαθούς West έμεινε στην ιστορία και απέσπασε επαίνους από πολλούς, ενώ συγκρίθηκε ακόμη και με αυτή του Perkins στο Psycho (αν και οι δύο ταινίες απέχουν έτη φωτός σε ύφος μεταξύ τους). Τα εφέ είναι πολύ προσεγμένα και καλοδουλεμένα –όλο το βάρος έπεσε εκεί, όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ το γεγονός ότι είναι -αναγκαστικά, λόγω εποχής- βασισμένα στο μακιγιάζ και την προσθετική τα κάνει ακόμη πιο ρεαλιστικά. Από εκεί και πέρα, σίγουρα η ταινία διαθέτει και κάμποσες υπερβολές (εντάξει, για νεκρούς που επιστρέφουν στη ζωή μιλάμε, άλλωστε!) ή κάποιες μικρές ασυνέχειες στην ιστορία, οι οποίες όμως δεν αφαιρούν κάτι από τη συνολική προσπάθεια.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, ποιος μπορεί να πει όχι σε μια θαυμάσια σπλατεριά από το παρελθόν;

GEEKY TRIVIA
Το πρώτο πτώμα που επαναφέρεται στη ζωή το υποδύεται ο Peter Kent, ο οποίος ήταν ο σωσίας που ντούμπλαρε τον Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ σε 14 ταινίες του, από το πρώτο Terminator, μέχρι το Jingle All the Way του 1996. Αν αναρωτιέσαι σε ποια σκηνή αναφέρομαι, μην ανησυχείς, θα τον καταλάβεις μόλις δεις το σώμα του!

MIA ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ
Η ταινία έδωσε δύο σίκουελ, αμφότερα με παρόμοιο σενάριο και το ίδιο ύφος.

  • Bride of Re-Animator (1990) ★
☆☆☆☆
    Το δίδυμο της πρώτης ταινίας συνεχίζει τα πειράματά του με το υγρό αναβίωσης. Η ίδια η ταινία μοιάζει απλώς με ένα κακέκτυπο της πρώτης, αφού είναι σαν να βλέπεις το ίδιο σενάριο με μικρές παραλλαγές.
  • Beyond Re-Animator (2003) ★
★
☆☆☆
    13 χρόνια μετά τη δεύτερη ταινία, ο Dr. West εκτίει την ποινή του στη φυλακή όπου βρέθηκε λόγω ενός φόνου που διέπραξε ένα από τα αναζωογονημένα πτώματά του. Δεν έχει σταματήσει, όμως, τα πειράματά του και αυτή τη φορά έχει βρει μια νέα μέθοδο για να βελτιώσει τη φόρμουλά του.
  • Επίσης, το 2006 κυκλοφόρησε το Army of Darkness Vs Re-Animator, ένα κόμικ crossover ανάμεσα στον ήρωα της ταινίας και τον κεντρικό ήρωα από το Evil Dead.
  • Τέλος, το 2011, η ταινία μεταφέρθηκε τελικά και σε σκηνή του Broadway ως… Re-Animator: The Musical!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ο Yuzna είχε στο μυαλό του και μια τέταρτη ταινία με τίτλο The Isle of Re-Animator, αλλά τελικά δεν προχώρησε στην παραγωγή της. Αν και δεν έχει ακουστεί κάτι εδώ και καιρό, δεν μου φαίνεται απίθανο να δοκιμάσουν κι άλλο ένα σίκουελ ή κάνα remake κάποια στιγμή. Ειδικά, μια και τα τελευταία χρόνια η μόδα θέλει όλα τα παλιά, πετυχημένα θρίλερ να διασκευάζονται.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Το φωσφορίζον υγρό που θα στοιχειώσει τους εφιάλτες σου!

Το φωσφορίζον υγρό που θα στοιχειώσει τους εφιάλτες σου!

Ήρθε κιόλας ώρα για μεσημεριανό;

Ήρθε κιόλας ώρα για μεσημεριανό;

Θα έχει έναν απίστευτο πονοκέφαλο όταν ξυπνήσει...

Θα έχει έναν απίστευτο πονοκέφαλο όταν ξυπνήσει…