5 θρίλερ με μπόλικο χρόνο ομιλίας!

 

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ!
Η τεχνολογία έχει κάνει αδιαμφισβήτητα καλύτερη τη ζωή μας, καθώς έχει βελτιώσει σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας: επικοινωνία, ψυχαγωγία, υγεία, διατροφή, μετακίνηση και πάει λέγοντας. Ένας από τους τομείς που έχει πάρει πολύ τα πάνω του χάρη στην τεχνολογική πρόοδο είναι ο κινηματογράφος -όχι μόνο όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι, αλλά και την έμπνευση που αντλούν οι σεναριογράφοι από αυτήν. Φυσικά, τα θρίλερ αγαπούσαν ανέκαθεν να παρουσιάζουν κυρίως τις αρνητικές πλευρές κάθε τεχνολογικού επιτεύγματος, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν θρίλερ, αλλά ντοκιμαντέρ του History Channel. Αυτό είναι καλό για εμάς τους φαν, ασφαλώς, αλλά από την άλλη δίνει και πάτημα σε όσους έχουν μετατρέψει την τεχνολογία σε αποδιοπομπαίο τράγο για ό,τι τραγικό συμβαίνει στην ανθρωπότητα και αναπολούν τις λαμπρές εποχές που κάναμε την ανάγκη μας σε μεταλλικά δοχεία, κυκλοφορούσαμε με κάρα και πεθαίναμε στα 30 από κοινό κρυολόγημα. (Αλλά βλαμένοι υπήρχαν πάντα –εδώ μπήκαμε στο 2018 κι ακόμα ορισμένοι πιστεύουν ότι η Γη είναι τηγανίτα!) Μια από τις αγαπημένες συσκευές των θρίλερ είναι το τηλέφωνο, το οποίο έχει την τιμητική του σε πάμπολλα θρίλερ, ως κομβικό σημείο της πλοκής. Πέντε από αυτά προτείνω σήμερα και, εντελώς συμπτωματικά, τα τρία έχουν γραφτεί από το ίδιο άτομο! Υποθέτω ότι έχει κάποιο περίεργο φετίχ με τις τηλεφωνικές συσκευές…


PHONE BOOTH (2003)

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Harry Gregson-Williams
Ηθοποιοί: Colin Farrell, Forest Whitaker, Katie Holmes κ.α.
Είδος: Neo-noir Thriller, Crime Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Stu είναι ένας Νεοϋορκέζος δημοσιοσχετίστας που έχει περάσει όλη του τη ζωή χειραγωγώντας τους πάντες γύρω του και λέγοντας κάθε είδους ψέμα, προσπαθώντας να αναρριχηθεί στην κοινωνία. Μέχρι τη μέρα που θα απαντήσει μια κλήση σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και θα έρθει αντιμέτωπος με έναν άγνωστο που δείχνει να γνωρίζει όλα του τα μυστικά. Ακόμη χειρότερα, ο άγνωστος δίνει στον Stu μια επιλογή: ή θα ομολογήσει στους πάντες τι είδους άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα ή θα πεθάνει από το τουφέκι με το οποίο τον σημαδεύει όλη την ώρα. Παγιδευμένος μέσα στον τηλεφωνικό θάλαμο, χωρίς δυνατότητα να εξηγήσει σε όσους βρίσκονται απ’ έξω τι πραγματικά συμβαίνει, ο Stu θα πρέπει να αποφασίσει αν το image και η αξιοπρέπειά του αξίζουν περισσότερο από την ίδια του τη ζωή…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα καλογραμμένο και αρκετά αγωνιώδες θρίλερ, με γρήγορο ρυθμό (το σενάριο εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο) και πολύ καλή ερμηνεία από τον Farrell. Η ατμόσφαιρα της ταινίας μπορεί να χαρακτηριστεί και χιτσκοκική –άλλωστε, ο σεναριογράφος είχε προτείνει στον ίδιο τον Χίτσκοκ, πίσω στα 60s, την ιδέα μια ταινίας που εκτυλίσσεται σε τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά δεν κατάφεραν τότε να σκεφτούν την κατάλληλη πλοκή. Όσο περιοριστική και αν ακούγεται η ιδέα μιας ταινίας που περιστρέφεται γύρω από ένα στενό κουτί στη μέση του δρόμου, έχει αρκετή δράση που θα καταφέρει να σε κρατήσει σε αναμμένα κάρβουνα μέχρι το τέλος. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από τα vintage τα μαύρα, με το καντράν!


CELLULAR (2004)

Σκηνοθεσία: David R. Ellis
Σενάριο: Chris Morgan, Larry Cohen
Μουσική: John Ottman
Ηθοποιοί: Kim Basinger, Chris Evans, Jason Statham κ.α.
Είδος: Action Thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Jessica , μια καθηγήτρια Βιολογίας, πέφτει θύμα απαγωγής από μια ομάδα εγκληματιών, οι οποίοι την κρατάνε φυλακισμένη στη σοφίτα του κρησφύγετου τους. Οι απαγωγείς προσπαθούν να μάθουν πληροφορίες για κάτι για το οποίο, όπως φαίνεται, η ίδια δεν έχει ιδέα. Χρησιμοποιώντας τα εξαρτήματα από μια κατεστραμμένη τηλεφωνική συσκευή, η Jessica θα καταφέρει να κάνει μία και μοναδική τυχαία κλήση, η οποία θα την οδηγήσει στον Ryan. Τώρα, πρέπει να τον πείσει ότι δεν πρόκειται για κάποια φάρσα και ότι η ζωή της βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο και το μόνο που έχει να κάνει εκείνος είναι να κρατήσει το τηλέφωνο ανοιχτό…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα ακόμη περιπετειώδες και γεμάτο ανατροπές θρίλερ, με εξίσου γρήγορο ρυθμό, μπόλικο σασπένς, αρκετή δράση και σποραδικές στιγμές χιούμορ, για να πάρεις και μια ανάσα! Το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει αρκετή χημεία, ασχέτως αν μοιράζονται απειροελάχιστο χρόνο μαζί στην οθόνη. Το σενάριο είναι, ομολογουμένως, κάπως αφελές εώς εξωφρενικά απίθανο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ταινία δεν πρόκειται να σε ψυχαγωγήσει. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν από εκείνες τις funky, ασύρματες συσκευές με τα παρδαλά χρώματα!


MESSAGES DELETED (2009)

Σκηνοθεσία: Rob Cowan
Σενάριο: Larry Cohen
Μουσική: Jim Guttridge
Ηθοποιοί: Matthew Lillard, Gina Holden κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Joel, ένας καθηγητής σεναριογραφίας που πασχίζει να γράψει ένα πετυχημένο σενάριο, αρχίζει να λαμβάνει τηλεφωνικά μηνύματα και κλήσεις από ανθρώπους που δεν γνωρίζει προσωπικά, ασχέτως αν εκείνοι ξέρουν ποιος είναι. Όταν ένα-ένα τα άτομα αυτά καταλήγουν νεκρά, η αστυνομία θα στρέψει προς εκείνον το ενδιαφέρον της, καθώς δείχνει να είναι ο μόνος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δολοφονημένους. Αποφασισμένος να αποδείξει την αθωότητά του, θα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου προσπαθώντας να ανακαλύψει την ταυτότητα του πραγματικού δολοφόνου, ο οποίος μοιάζει να έχει άμεση σχέση με ένα μυστικό από το παρελθόν του Joel…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία πασχίζει απεγνωσμένα ν’ αντιγράψει τη meta αισθητική του Scream, αλλά πάσχει σε όλους τους τομείς. Το σενάριο είναι τίγκα στα λογικά κενά και τις τρύπες, οι ερμηνείες είναι είτε αδιάφορες είτε απλώς κακές και το μόνο που τη σώζει κάπως είναι 1-2 σκηνές που καταφέρνουν να σε τρομάξουν (ή να σε ξυπνήσουν από τον λήθαργο). Ο Matthew Lillard, αφού πέρασε όλη την καριέρα του παίζοντας βαρεμένους τύπους που κάνουν γκριμάτσες και τσιρίζουν, αποφάσισε να μας πείσει ότι μπορεί να παίξει και σοβαρά, μόνο που το πλοίο έχει σαλπάρει πια οριστικά! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν payphone με τηλεκάρτα!


CELL (2016)

Σκηνοθεσία: Tod Williams
Σενάριο: Stephen King, Adam Alleca
Μουσική: Marcelo Zarvos
Ηθοποιοί: John Cusack, Samuel L. Jackson κ.α.
Είδος: Science Fiction Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Όταν ένα μυστηριώδες σήμα στέλνεται ταυτόχρονα σε όλες τις τηλεφωνικές συσκευές του πλανήτη, όλοι οι χρήστες που χρησιμοποιούν τα κινητά τους εκείνη τη στιγμή μετατρέπονται ακαριαία σε ψυχωτικούς δολοφόνους που προσπαθούν να σκοτώσουν όποιον βρούνε μπροστά τους. Μέσα στο χάος που θα ακολουθήσει, ο Clay, ο οποίος είναι από τους ελάχιστους τυχερούς που δεν έχουν επηρεαστεί ακόμη από τον ιό, θα ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι με σκοπό να εντοπίσει την οικογένειά του. Στην πορεία θα συναντήσει και άλλους επιζώντες, που έχουν σκοπό να λύσουν το μυστήριο πίσω από το φονικό σήμα -αν καταφέρουν να μείνουν ζωντανοί ως το τέλος…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, αν και η ταινία είναι βασισμένη σε ιστορία του Stephen King, δυστυχώς ανήκει στο ποσοστό των ταινιών του που δεν βλέπονται ούτε με ένεση ηρωίνης στο μάτι! Ενώ η αρχική σκηνή της ταινίας σου δίνει την ελπίδα ότι θα δεις κάτι καλό, το σενάριο καταρρέει αμέσως κάτω από το βάρος δεκάδων κλισέ και αμέτρητων ψευτοφιλοσοφικών αναζητήσεων που έχουμε φάει στη μάπα εδώ και χρόνια. Τα μεγάλα ονόματα στο καστ δεν σώζουν καθόλου την κατάσταση -αντιθέτως, μοιάζουν να συμμετέχουν στην ταινία υπό την απειλή όπλου! Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν μπάνιου!


NERVE (2016)

Σκηνοθεσία: Henry Joost, Ariel Schulman
Σενάριο: Jessica Sharzer
Μουσική: Rob Simonsen
Ηθοποιοί: Emma Roberts, Dave Franco, Juliette Lewis
Είδος: Techno-thriller
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η Vee, μια σχετικά ντροπαλή και συνεσταλμένη τελειόφοιτος του Λυκείου αποφασίζει να δηλώσει συμμετοχή σε ένα δημοφιλές online παιχνίδι ριάλιτι για να αποδείξει στους φίλους της ότι μπορεί να γίνει κι αυτή εξίσου περιπετειώδης. Το Nerve, όπως ονομάζεται το παιχνίδι, αποτελείται από παίκτες, αλλά και παρατηρητές και κάθε διαγωνιζόμενος πρέπει να φέρει σε πέρας διάφορες προκλήσεις με σκοπό να κερδίσει χρήματα, αναλόγως τη δημοτικότητα που θα έχει ανάμεσα στους παρατηρητές. Μόνο που όταν οι προκλήσεις αρχίζουν να γίνονται όλο και επικίνδυνες, η Vee αποφασίζει να παραβιάσει τον πιο σημαντικό, ίσως, κανόνα του παιχνιδιού και να ενημερώσει τις αρχές. Σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι έχει μπλέξει πολύ περισσότερο απ’ όσο νόμιζε…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πρόκειται για ένα έξυπνο θρίλερ που καυτηριάζει την κουλτούρα των social media και την υπερβολική ευκολία με την οποία μπορούν αυτά ν΄αποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής μας. Παρότι η πολυπλοκότητα του σεναρίου οδηγεί αναπόφευκτα σε αρκετά κενά και σφάλματα, αυτό δεν αφαιρεί κάτι από τη συνολική ενέργεια της ταινίας. Είναι γρήγορη, έχει αρκετές σκηνές όπου δράση και αγωνία χτυπάνε κόκκινο, είναι απολύτως διασκεδαστική μέχρι το τέλος και σε βάζει και σε σκέψεις. Εύκολα της συγχωρείς κάθε παράπτωμα, λοιπόν. Αν ήταν τηλέφωνο, θα ήταν smartphone!

Advertisements

Attack of the Killer Donuts: Φάε μπρόκολο.

Σκηνοθεσία: Scott Wheeler
Σενάριο: Nathan Dalton
Μουσική: Nik Olas
Ηθοποιοί: Justin Ray, Kayla Compton, Michael Swan κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

TΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★☆☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★☆☆☆☆
Αγωνία: ★☆☆☆☆

ATTACK OF THE KILLER DONUTS (2016)
Τη σημερινή ταινία την είχα πετύχει σε τρέιλερ και μου είχα φανεί αρκετά καμμένη –σε επίπεδα Sharknado και πάνω- οπότε μπήκε στη λίστα! Είναι σίγουρα b-movie –και όχι από τα καλά κιόλας, αλλά από εκείνα που είναι σκοπίμως κακά, για τον χαβαλέ και μόνο (κι επειδή μέχρι εκεί φτάνουν οι δυνατότητες των συντελεστών!) Αλλά ακόμα κι αυτές οι ταινίες χρειάζονται, ειδικά όταν ψάχνεις κάτι τραγικό να παρακολουθήσεις μαζί με την παρέα, για να το θάψετε γελώντας. Ή όταν θες να παίζει κάτι στο υπόβαθρο, όσο κάνεις τις δουλειές του σπιτιού –αν κι εκεί κάνουν ταιριάζουν μια χαρά και οι ταινίες του Adam Sandler! Το έχω δοκιμάσει, πίστεψέ με!

TI MAΣ ΛΕΣ;
Ο Johnny και η Michelle δουλεύουν σε ένα κατάστημα που πουλάει λουκουμάδες (κάτι σαν τα δικά μας Nanou, αλλά πιο παρακμιακό). Όταν μια χημική φόρμουλα του εφευρέτη θείου του Johnny καταλήγει κατά λάθος μέσα στη φριτέζα, τα ντόνατς που παράγονται στο εξής αποκτούν δική τους ζωή και αρχίζουν να επιτίθενται σε όποιον βρεθεί στον δρόμο τους, ξεκινώντας από τη νοημοσύνη όσων βλέπουν την ταινία!

Εντάξει, ήξερα από την αρχή ότι θα ήταν κακή (όταν το τρέιλερ σου δείχνει ντόνατ με δόντια να χοροπηδάνε κάνοντας «μπόινγκ-μπόινγκ», ξέρεις τι να περιμένεις!), αλλά ΤΟΣΟ κακή δεν την περίμενα! Αν δεν είχε σχετικά συμπαθητικά εφεδάκια (σε σχέση με άλλα b-movies, δηλαδή) θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γυριστεί και στην πλάκα από παρέα κολεγιόπαιδων που δεν είχαν τι να κάνουν το σαββατοκύριακο.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η ταινία πάσχει σεναριακά και σκηνοθετικά. Από το ξεκίνημα της, καταλαβαίνουμε ότι οι διάλογοι δεν πρόκειται να γίνουν καλύτεροι, ενώ οι ερμηνείες, όταν δεν είναι τελείως τραγικές, είναι απλώς εκνευριστικές, ενώ το overacting αγγίζει επίπεδα σειράς του Χάρη Ρώμα. Το πρώτο μισάωρο, γενικά (μπορεί και παραπάνω), μοιάζει σαν κάποιος να έχει συρράψει μια σειρά από κρύα σκετσάκια μεταξύ τους, καθώς βλέπουμε απλώς τον έναν στερεοτυπικό χαρακτήρα μετά τον άλλο να μπαίνει μέσα στο μαγαζί, να λέει την παπαριά του, να αλληλεπιδρά με τους πρωταγωνιστές και μετά να φεύγει.

Οι σκηνές θανάτων, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι το μόνο που θα έσωζε την ταινία, δεν έχουν τίποτε το αξιοσημείωτο να προσφέρουν, αφού το budget έπεσε μάλλον όλο στα εφέ για τα ντόνατς. Ο τρόμος είναι ανύπαρκτος, διότι το μόνο τρομαχτικό σε ένα ντόνατ –ακόμα κι αν έχει δόντια- είναι οι θερμίδες, ενώ το χιούμορ μοιάζει να βγήκε από πανέρι με αχρησιμοποίητα αστεία του Μάρκου Σεφερλή. Με λίγα λόγια, για horror comedy, αποτυγχάνει οικτρά και στο κομμάτι του horror και σε αυτό του comedy!

Ταυτόχρονα, έχουμε και κάμποσες αδιάφορες σκηνές που τραβάνε υπερβολικά πολύ χωρίς να προσθέτουν κάτι στην ιστορία, είτε επειδή προσπαθούν να εμβαθύνουν στους χαρακτήρες με τη χάρη νταλίκας που βουλιάζει σε παγωμένη λίμνη, είτε απλώς προσπαθούν να γεμίσουν τον χρόνο, τη στιγμή που θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο: να κόβουν σκηνές και διαλόγους, μπας και μικρύνει το μαρτύριό μας! Για την ακρίβεια, οι μόνοι τυχεροί ήταν αυτοί που παρακολούθησαν την ταινία στην τηλεόραση, αφού εκεί προβλήθηκε η κατά 13 λεπτά μικρότερη version της. Πράγμα πολύ σημαντικό, αν σκεφτείς ότι μόνο ο επίλογος της ταινίας διαρκεί ένα ανυπόφορο πεντάλεπτο, κατά το οποίο οι πρωταγωνιστές κάνουν απλώς χαλαρή και χαζοβιόλικη κουβεντούλα χωρίς λόγο!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, να τη δεις τρώγοντας ένα κουτί ντόνατς με γλάσο! Αν είσαι τυχερός, θα έχεις πέσει σε διαβητικό κώμα πολύ πριν τη μέση!

GEEKY TRIVIA
Ο πιο πρόσφατος θάνατος που οφείλεται σε ντόνατ συνέβη τον περασμένο Απρίλιο στο Denver των ΗΠΑ. Και δεν έφταιγε εκείνο –τουλάχιστον όχι συνειδητά. Ένας 42χρονος προσπάθησε να φάει ένα ντόνατ 200 γραμμαρίων σε 80 δευτερόλεπτα, στα πλαίσια Διαγωνισμού Ταχυφαγίας, μόνο που του έκατσε στο λαιμό. Ο θάνατος, μάλιστα, συνέβη την ίδια μέρα που μια φοιτήτρια πέθανε με τον ίδιο τρόπο, τρώγοντας τηγανίτες σε άλλον διαγωνισμό! Δεν μπορούν να φάνε πρωινό σαν άνθρωποι στην Αμερική;

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Χαχαχα, σοβαρολογείς τώρα;

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Re-Animator από τα Lidl…

Δεν το τρως, σε τρώει!

Μάλλον είχε γλουτένη…

Killing Ground: Η σιτρονέλα δεν θα σε σώσει!

Σκηνοθεσία: Damien Power
Σενάριο: Damien Power
Μουσική: Leah Curtis
Ηθοποιοί: Harriet Dyer, Ian Meadows, Aaron Pedersen κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★☆☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★★

KILLING GROUND (2016)
Ταξιδεύουμε προς Αυστραλία μεριά σήμερα, για να δούμε ένα αρκετά συμπαθές θριλεράκι, το οποίο μάλλον πέρασε απαρατήρητο από τους περισσότερους, διότι –προφανώς- αν δεν έχει γυριστεί κάτι στο Hollywood με budget οχτώ απιθανικομμύρια, με το ζόρι το παίρνουμε χαμπάρι εδώ χάμω! Η Αυστραλία, όμως, έχει δώσει πολύ καλές παραγωγές τα τελευταία χρόνια –όχι μόνο κινηματογραφικές, αλλά και τηλεοπτικές! Να τους εμπιστεύεστε τους αυστραλούς: ζούνε στην ήπειρο όπου οι μισοί ζωντανοί οργανισμοί μπορούν να σε σκοτώσουν για την πλάκα τους –ξέρουν από τρόμο!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Ian και η Samantha φεύγουν για ένα ρομαντικό ταξιδάκι στην αυστραλιανή ύπαιθρο, όπου σκοπεύουν να κατασκηνώσουν για το διήμερο. (Και όποιος γνωρίζει έστω τα ελάχιστα από Αυστραλία, καταλαβαίνει ότι αυτή η φράση από μόνη της είναι ένα θρίλερ!) Δεν γνωρίζουν, όμως, ότι το σημείο που επέλεξαν για να στήσουν τη σκηνή τους είναι το μέρος που συχνάζουν για κυνήγι και δυο ντόπιοι με αρκετά ένοχο παρελθόν. Και οι δυο φίλοι δεν κυνηγάνε μόνο ζώα…

«Εντάξει», θα μου πεις, «ταινία με κατασκήνωση, όπου όλοι αρχίζουν και ψοφάνε! Σιγά το νέο!» Και θα σε χαστουκίσω ηχηρά, διότι κρίνεις χωρίς να ξέρεις! Δεν μιλάμε για τον Jason και βλαμένους εφήβους που κάνουν σεξ καταμεσής του δάσους εδώ! Σίγουρα, η κεντρική ιδέα ακούγεται τετριμμένη, αλλά σημασία έχει πάντα η απόδοσή της. Και η ιστορία εδώ έχει αποδοθεί όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, χωρίς κινηματογραφικές σάλτσες και δραματικό overacting, πράγμα που κάνει το τελικό αποτέλεσμα πιο σκοτεινό και σκληρό. Κι αυτό παρά το ότι έχουν αφαιρεθεί σκόπιμα αρκετές άγριες σκηνές που θα τσίτωναν ακόμη περισσότερο τα νεύρα –απόδειξη ότι ο Power, αν και πρωτοεμφανιζόμενος, έχει ήδη την ωριμότητα να μη βασίζεται απλώς στη γραφική βία και το αίμα για να σοκάρει το κοινό.

Η πλοκή της ταινίας ίσως σε μπερδέψει στην αρχή, αλλά μην ανησυχείς, θα μπεις πολύ γρήγορα στο κλίμα! Ο δημιουργός επέλεξε τη μη γραμμική αφήγηση του σεναρίου, μπλέκοντας χρονικά τα γεγονότα που διαδραματίζονται, αλλά με τέτοιο τρόπο, που διαδέχονται ομαλά το ένα το άλλο, μέχρι να δεθούν μεταξύ τους στην πλήρη εικόνα.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια παραγωγή με υψηλή αισθητική, όμορφη φωτογραφία και αριστοτεχνικό μοντάζ που, σε συνδυασμό με τις δυνατές ερμηνείες, σε κρατά καθηλωμένο στην καρέκλα σου (ή κουκουλωμένο στο κρεβάτι σου –εξαρτάται πώς θα τη δεις!), ασχέτως αν η κεντρική ιδέα της είναι χιλιοχρησιμοποιημένη. Άλλωστε, έχουμε μιλήσει και στο παρελθόν για πολλές παραγωγές που πατάνε σε ένα κλισέ και το απογειώνουν με την προσεγμένη δουλειά τους.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, καλοκαιράκι πλησιάζει, δες την πριν κλείσεις για camping!

GEEKY TRIVIA
Η αυστραλιανή ύπαιθρος δεν φημίζεται για τις φιλόξενες συνθήκες της. Παρόλα αυτά, έχουν συμβεί και κάμποσα φρικαλέα γεγονότα που δεν έχουν να κάνουν με τον καιρό ή τη φύση και τα οποία μοιάζουν βγαλμένα από θρίλερ. Στο διάστημα ανάμεσα στο ’92 και το ’93, βρέθηκαν τα πτώματα επτά τουριστών στο δάσος Belanglo (έργο κατά συρροήν δολοφόνου), το 1997 μια γιαπωνέζα τουρίστρια δολοφονήθηκε από έναν 16χρονο (ο οποίος κλείδωσε το πτώμα σε ένα χρηματοκιβώτιο), το 2001 ένας βρετανός τουρίστας δολοφονήθηκε από έναν νταλικέρη σε μια ερημιά –και κάμποσα ακόμη! Φυσικά, τέτοια περιστατικά δεν αποτελούν τον κανόνα, μια και εκατομμύρια τυχεροί έχουν καταφέρει να ταξιδέψουν σώοι και αβλαβείς!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Κανένα -και δεν είναι αναγκαίο κιόλας.

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Λίγες στιγμές φαινομενικής ηρεμίας…

Φάτσα που δεν θες να πετύχεις στις διακοπές σου!

Ευτυχώς που δεν είναι ξύπνια…

The Belko Experiment: Θα σκοτωθείς στη δουλειά!

Σκηνοθεσία: Greg McLean
Σενάριο: James Gunn
Μουσική: Tyler Bates
Ηθοποιοί: John Gallagher Jr., Tony Goldwyn, Adria Arjona κ.α.
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★★★★☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα ★★★★☆
Φρίκη: ★★★★☆
Τρόμος: ★★☆☆☆
Αγωνία: ★★★★★

THE BELKO EXPERIMENT (2016)
Η σημερινή ταινία είναι εμπνευσμένη από τον μόχθο και τον ιδρώτα του μέσου βιοπαλαιστή εργαζόμενου που σκοτώνεται στη δουλειά καθημερινά. Με λίγο μεγαλύτερη έμφαση στο «σκοτώνεται», το οποίο αποκτά κάπως πιο κυριολεκτικό τόνο στην περίπτωση αυτή! Πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο έγραψε ο άνθρωπος που ευθύνεται ταυτόχρονα για την επικούρα που ακούει στο όνομα Guardians of the Galaxy και την μπαλαφάρα που ακούσει στο όνομα Scooby Doo! Εντάξει, όλοι έχουμε καλές και κακές μέρες –δεν του κρατάμε κακία!

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Το κολομβιανό παράρτημα της πολυεθνικής Belko Industries μοιάζει με απόρθητο φρούριο, γεμάτο ένοπλους φύλακες και συρματοπλέγματα, καθώς σε αυτό εργάζονται αρκετοί υπάλληλοι αμερικανικής υπηκοότητας, οι οποίοι αποτελούν και τον πιο πιθανό στόχο των απαγωγέων που μαστίζουν την περιοχή. Μόνο που σήμερα κάτι μοιάζει να έχει αλλάξει, καθώς οι φρουροί είναι όλοι νεοφερμένοι, ενώ απαγορεύεται η είσοδος στην εταιρεία σε όλους τους ντόπιους υπαλλήλους. Όσο παράξενο και αν φαίνεται αυτό στους εναπομείναντες εργαζόμενους, δεν θα τους εμποδίσει να συνεχίσουν τη μέρα τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μέχρι που κάτι θα συμβεί. Και θα ξεκινήσει με μια φωνή στα μεγάφωνα, που τους ενημερώνει ότι έχουν ελάχιστο χρόνο να αποφασίσουν ποιοι δύο από τους συναδέλφους τους θα πρέπει να πεθάνουν…

Λίγο κλασική η συνταγή: παγιδευμένα θύματα, τα οποία εξαναγκάζονται να αλληλοσκοτωθούν, ακολουθώντας τις εντολές κάποιου μυστηριώδους αγνώστου. Θα μπορούσε να έχει και κάτι από SAW, αλλά η αλήθεια είναι ότι μοιάζει να πατά περισσότερο στη φόρμουλα του ιαπωνικού Battle Royale, το οποίο έχει δώσει έμπνευση σε πολλούς δημιουργούς, ασχέτως αν ο ίδιος ο Gunn δηλώνει ότι την έμπνευση για το σενάριο τού την έδωσε ένα όνειρο που είδε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, παρότι πατά σε γνώριμα εδάφη, η ταινία καταφέρνει να μην είνια βαρετή ούτε λεπτό -όσοι είναι φαν παρόμοιων ταινιών, όπως εγώ, θα την απολαύσουν σίγουρα.

Η δράση ξεκινά από πολύ νωρίς, συνοδεύεται από αρκετές σκηνές φρίκης και χρησιμοποιεί ως συνδετικό κρίκο κάμποσες γερές δόσεις μαύρου χιούμορ, ενώ εκτυλίσσονται 2-3 σεκάνς μέσα στην ταινία, που αποτελούν σκέτη ποίηση! Το κυριότερο αρνητικό σημείο της, όμως, είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη πρωτοτυπίας στην ιστορία.

Όσο κι αν πρόκειται για καλογυρισμένη παραγωγή, δεν παύει να αποτελεί κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί: μάχη για την επιβίωση, φίλος εναντίον φίλου, φιλήσυχοι άνθρωποι που θα φτάσουν στα όριά τους και κρυμμένα τέρατα που θα ξυπνήσουν ξαφνικά. Μόνο που το κακό είναι ότι όλοι αυτοί οι χαρακτήρες αποτελούν τυπικά, κινηματογραφικά κλισέ που φροντίζουν να δώσουν το στίγμα τους από την αρχή. Ξέρουμε από πριν ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι είναι τα καθίκια –και σε κάποια σημεία, μάλιστα, η μετάβαση από «τυπικός υπάλληλος» σε «σαδιστικό γουρούνι» γίνεται κάπως χοντροκομμένα. Παρόλα αυτά, όπως προείπα, η δράση, η αγωνία και το χιούμορ –κατά διαστήματα- θα σε ανταμείψουν με το παραπάνω.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πάρε ρεπό και κάτσε να τη δεις!

GEEKY TRIVIA
Οι απαγωγές στην Κολομβία –είτε για λύτρα είτε ως μέσο τρομοκρατίας και εξαναγκασμού- είχαν αγγίξει από τη δεκαετία του ’70 διαστάσεις επιδημίας. Μόνο το 2000, σημειώθηκαν 3572 απαγωγές! Από τότε, το νούμερο άρχισε να μειώνεται σταδιακά –επειδή προφανώς δεν είχε μείνει πια κανείς με λεφτά στη χώρα πια ή είχαν αρχίσει να απαγάγουν πάλι τα ίδια άτομα εκ περιτροπής και είχε καταντήσει βαρετό! Το 2016, για παράδειγμα, ο αριθμός απαγωγών είχε πέσει μόλις στις 205. Όλα τα παλιά επαγγέλματα χάνονται σιγά σιγά!

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Έχει τα φόντα για συνέχεια, αλλά θα είναι μάλλον μια από τα ίδια, με διαφορετικό καστ, εκτός αν αποφασίσουν να ρίξουν λίγο φως παραπάνω στο μυστήριο…

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Το παν είναι να δουλεύεις σε όμορφο περιβάλλον…

Αυτό παθαίνει όποιος λουφάρει!

Ήρθε η ώρα για τη μεγάλη κλήρωση!

5 θρίλερ με ζόμπι… αλλιώς!

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΔΑΓΚΩΝΕΙ!
Τη Δευτέρα που πέρασε, μας αποχαιρέτησε ο άνθρωπος στον οποίο οφείλουμε ένα ολόκληρο sub-genre του κινηματογράφου τρόμου: ο George A. Romero. Και ενώ στις ταινίες του ο θάνατος δεν σημαίνει οπωσδήποτε και το τέλος, στην πραγματική ζωή, όταν κλείσει η κάσα, η αυλαία πέφτει οριστικά. (Από την άλλη, δεν νομίζω ότι υπάρχει και κανείς που θα τρελαινόταν με την ιδέα να επιστρέψει ως κουφάρι με τάσεις κανιβαλισμού!) Ο Romero ήταν χωρίς αμφισβήτηση ο «πατέρας των ζόμπι», μια και το Night of the Living Dead ξεκίνησε μια ολόκληρη τάση που αντέχει ως τις μέρες μας (νεκροζώντανη είναι, άλλωστε, δεν πεθαίνει και τόσο εύκολα!) Δεκάδες δημιουργοί ταινιών, σειρών, κόμικ και βιβλίων πάτησαν στο έργο του για να επεκτείνουν το σύμπαν των απέθαντων με τις δικές τους ιδέες. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, το ενδιαφέρον για ταινίες με ζόμπι έχει αναζωπυρωθεί, κυρίως χάρη στην επιτυχία του Walking Dead, που έφερε ξανά την υπέροχα φρικιαστική σαπίλα τους στο προσκήνιο. Επειδή, όμως, το πολύ το «κύριε ελέησον» το βαριέται κι ο παπάς και –στην περίπτωσή μας- και το κοινό, αρκετοί σεναριογράφοι και σκηνοθέτες προσθέτουν διάφορα καινούργια στοιχεία στον μύθο των ζωντανών-νεκρών, σε μια προσπάθεια να διαφοροποιηθούν από την κλασική συνταγή του Romero. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει διάφορες παραλλαγές πάνω στο θέμα κι έχουμε πια ταινίες (αλλά και σειρές) με κάθε είδους ζόμπι: γρήγορα, έξυπνα, ανθεκτικά, εξημερωμένα, μεταλλαγμένα, ερωτευμένα και πάει λέγοντας… Και μια και το έργο του Romero το έχουμε ήδη αναλύσει εδώ, σήμερα θα δούμε, τιμής ένεκεν, πέντε κάπως πιο “διαφορετικές” ταινίες με ζόμπι, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν.


BRAINDEAD aka DEAD ALIVE (1992)

Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Stephen Sinclair
Μουσική: Peter Dasent
Ηθοποιοί: Timothy Balme, Diana Peñalver, Elizabeth Moody κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★★☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lionel ζει με την αυταρχική και χειριστική μητέρα του, τη Vera, σε μια μικρή πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Όταν ερωτεύεται την Paquita, κόρη του παντοπώλη της γειτονιάς, η Vera προσπαθεί να σαμποτάρει το ειδύλλιο, αλλά στην πορεία δέχεται την επίθεση ενός σπάνιου, εξωτικού πιθήκου. Χωρίς να το γνωρίζει κανείς, η Vera έχει μολυνθεί από έναν ιό που τη μετατρέπει σιγά σιγά σε ένα επιθετικό, πεινασμένο ζόμπι. Ο Lionel αποφασίζει να κρύψει από τους πάντες την ασθένεια της μητέρας του και να τη φροντίσει ο ίδιος, όμως η κατάσταση ξεφεύγει πολύ γρήγορα από τον έλεγχό του και τα ζόμπι στο υπόγειο του σπιτιού του αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα!

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία αποτελεί μία από τις αρχικές δημιουργίες του Peter Jackson και ίσως και αυτή που έχει αποκτήσει το μεγαλύτερο cult status –ασχέτως αν εισπρακτικώς δεν τα πήγε τόσο καλά. Θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη λίστα αυτή, μια και γυρίστηκε πριν κορεστεί το genre των ζόμπι, αλλά ο τρόπος που προσεγγίζει τη θεματολογία είναι τελείως διαφορετικός. Επιλέγοντας την οδό της κωμωδίας τρόμου, προσφέρει μερικές από τις πιο εξωφρενικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία με ζόμπι και προσθέτει κάμποσα στοιχεία που αγγίζουν (και ξεπερνούν κιόλας) τα όρια του slapstick! Αν είσαι φαν του gore κιόλας, θα μείνεις απολύτως ικανοποιημένος, καθώς η ταινία αποτελεί τη μανούλα όλων των splatter και δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως η πιο φρικιαστική όλων των εποχών!


RE-KILL (2015)

Σκηνοθεσία: Valeri Milev, Mike Hurst
Σενάριο: Mike Hurst
Μουσική: Justin Burnett
Ηθοποιοί: Scott Adkins, Bruce Payne, Daniella Alonso
Είδος: Horror
Αξιολόγηση: ★☆☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα μια επιδημίας ζόμπι που οδήγησε στον αποδεκατισμό του μισού πληθυσμού της Γης, τα μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας R-Division καταδιώκουν και εξολοθρεύουν τους νεκροζώντανους που έχουν απομείνει, ενώ όλες οι αποστολές που αναλαμβάνουν προβάλλονται ζωντανά στην τηλεόραση, μέσω της εκπομπής Re-Kill. Μόνο που, καθώς προχωρά ο καιρός, συνειδητοποιούν ότι τα ζόμπι γίνονται όλο και πιο έξυπνα, πράγμα που σημαίνει ότι μια νέα, πιο καταστροφική επιδημία είναι στα πρόθυρα…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα, καθώς –παρά τις φιλότιμες προσπάθειες- η ταινία δεν καταφέρνει να προκαλέσει τόσο το ενδιαφέρον σου. Ο τρόπος που έχει γυριστεί είναι σίγουρα διαφορετικός και παραπέμπει σε στυλ σε παλιότερες ταινίες του Paul Verhoeven, όπως το Robocop ή το Starship Troopers, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει κάτι παραπάνω από ένα θορυβώδες, συνεχόμενο πιστολίδι στα σκοτάδια, με ζόμπια.


MAGGIE (2015)

Σκηνοθεσία: Henry Hobson
Σενάριο: John Scott 3
Μουσική: David Wingo
Ηθοποιοί: Arnold Schwarzenegger, Abigail Breslin
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★☆☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Η κοινωνία των ΗΠΑ προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά την εξάπλωση του ιού «Necroabulist», που μετατρέπει αργά τα θύματά του σε άβουλα πλάσματα με κανιβαλιστικές τάσεις. Παρότι η επιδημία αντιμετωπίστηκε επιτυχώς και οι επιστήμονες έχουν πλέον απομονώσει και μελετούν τον ιό, η έλλειψη θεραπείας και η ύπαρξη μολυσμένων στις πόλεις, έχει οδηγήσει στην απαγόρευση κυκλοφορίας, ώστε να αποφευχθεί νέο ξέσπασμα. Όταν η Maggie αψηφά την απαγόρευση και μολύνεται, αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα επακολουθήσει. Ο Wade, ο πατέρας της, όμως, την αναζητά αποφασιμένος να τη φροντίσει όσο χρειαστεί και να εξετάσουν όλες τις επολογές τους…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, η ταινία ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για δράμα, που δυστυχώς πήγε χαμένη. Ενώ βλέπουμε μια ταινία με ζόμπι, όπου το επίκεντρο για πρώτη φορά δεν είναι η φρίκη και το αίμα, αλλά ο κοινωνικός και ψυχολογικός αντίκτυπος που έχει η επιδημία -καθώς η ηρωίδα χάνει τον εαυτό της σταδιακά και το στενό της περιβάλλον προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα – η εκτέλεση γίνεται με τόσο άνευρο και άτονο τρόπο, που χάνεις σιγά σιγά το ενδιαφέρον. Οι λιγοστές εξάρσεις υποτυπώδους δράσης καταφέρνουν να σε βγάλουν πού και πού από τον λήθαργο, αλλά δεν αρκούν για να σώσει την κατάσταση. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι οι καλές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου -με τον Arnie, μάλιστα, να εισπράττει πολύ θετικές κριτικές για την πρώτη δραματική ερμηνεία του. Σε γενικές γραμμές, όμως, μαζί με τη Maggie γίνεσαι κι εσύ ζόμπι στον καναπέ…


PRIDE AND PREJUDICE AND ZOMBIES (2016)

Σκηνοθεσία: Burr Steers
Σενάριο: Burr Steers
Μουσική: Fernando Velázquez
Ηθοποιοί: Lily James, Sam Riley, Matt Smith, Lena Headey κ.α.
Είδος: Horror Comedy
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, οι πέντε αδελφές Bennet έχουν εκπαιδευτεί στη χρήση όπλων και στις πολεμικές τέχνες, ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντι στις επιθέσεις των ζόμπι που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και χρόνια. Η μητέρα τους, από την άλλη, επιθυμεί μόνο να τις παντρέψει καλά, μια και η δική τους περιουσία είναι δεσμευμένη και δεν έχουν πια ούτε πεντάρα στο όνομά τους. Σε έναν χορό, η Elizabeth, η μεγαλύτερη από τις αδελφές, τραβά την προσοχή του εύπορου, αλλά κυνικού συνταγματάρχη Darcy, ο οποίος θα προσπαθήσει να κλέψει την καρδιά της, υπερισχύοντας παράλληλα των αντίζηλών του. Η Elizabeth, όμως, είναι αφοσιωμένη στη μάχη κατά των ζόμπι -τα οποία πού και πού κάνουν και καμιά επίθεση για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους σε αυτό το περίεργο πάντρεμα κλασικής λογοτεχνίας και τρόμου…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, πολύ μέτριο το αποτέλεσμα -αν και η ταινία είναι καλογυρισμένη, με εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Seth Grahame-Smith, το οποίο με τη σειρά του αποτελεί παρωδία του γνωστού βιβλίου της Jane Austen. Δυστυχώς, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και παρά το πολύ ενδιαφέρον twist που έχουν προσθέσει στη μυθολογία τους (δεν κάνω σπόιλερ), τα ζόμπι εξακολουθούν να αποτελούν τελείως ξένο στοιχείο και να μη δένουν με το όλο ύφος της ταινίας, η οποία έχει ως κεντρικό κορμό της την πλοκή του αυθεντικού βιβλίου. Έτσι, νιώθεις σαν να βλέπεις ταινία εποχής με εμβόλιμες σκηνές από ταινία τρόμου, πράγμα που κάνει το «+zombies» του τίτλου απολύτως ταιριαστό!


THE GIRL WITH ALL THE GIFTS (2016)

Σκηνοθεσία: Colm McCarthy
Σενάριο: M. R. Carey
Μουσική: Cristobal Tapia de Veer
Ηθοποιοί: Gemma Arterton, Glenn Close, Paddy Considine κ.α.
Είδος: Post-Apocalyptic Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

 

 

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Στο κοντινό μέλλον, η ανθρωπότητα έχει αποδεκατιστεί από μια επιδημία μυκητιακής νόσου, που μετατρέπει τα θύματά της σε πεινασμένους ανθρωποφάγους. Μια ομάδα επιστημόνων, όμως, πειραματίζεται με παιδιά-υβρίδια που, παρά τη λαχτάρα τους για ανθρώπινη σάρκα, έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν και να εκπαιδευτούν. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και η Melanie, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πειραματόζωα, χάρη στο υψηλό IQ της και η οποία τραβά την προσοχή της γιατρού Caldwell, η οποία χρησιμοποιεί τα παιδιά προσπαθώντας να ανακαλύψει ένα αντίδοτο για την ασθένεια…

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, άλλη μια μεταφορά βιβλίου –του M.R. Carey αυτή τη φορά- με σχετικά μέτριο τελικό αποτέλεσμα. Αν και στο σύνολό της η ταινία είναι καλογυρισμένη, με προσεγμένα εφέ (μόνο όπου χρειάζεται) και σκοτεινή ατμόσφαιρα, δεν είναι από τις ταινίες που βλέπεις με ανοιχτό στόμα ή που θα θυμάσαι μερικές βδομάδες αργότερα. Ενώ ξεκινά δυνατά και με αρκετές δόσεις μυστηρίου, πολύ γρήγορα εξελίσσεται όπως όλες οι κλασικές ταινίες με ζόμπι, ενώ σε ορισμένα σημεία κάνει μικρή κοιλιά. Η βασική απορία μου ήταν πώς διάολο βρέθηκε η Glenn Close να συμμετέχει σε μια σχετικά άγνωστη παραγωγή, αλλά εδώ έπαιξε στο τραγικό Transformers 5 ο Hopkins, οπότε τίποτε δεν μου προκαλεί έκπληξη πλέον!

A Cure for Wellness: Διά πάσαν νόσον…

Σκηνοθεσία: Gore Verbinski
Σενάριο: Justin Haythe
Μουσική: Benjamin Wallfisch
Ηθοποιοί: Dane DeHaan, Jason Isaacs, Mia Goth
Είδος: Science Fiction Thriller, Psychological Horror
Αξιολόγηση: ★★★☆☆

ΤΡΟΜΕΤΡΗΤΗΣ
Αίμα: ★★☆☆☆
Φρίκη: ★★★☆☆
Τρόμος: ★★★☆☆
Αγωνία: ★★★★☆

A CURE FOR WELLNESS (2016)
Για σήμερα σου έχω φρέσκια ταινία –και μάλιστα μια παραγωγή που είναι τόσο εξαιρετικά καλογυρισμένη, που –πραγματικά- σου ραγίζει την καρδιά το γεγονός ότι πάτωσε στα ταμεία! Έχω αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στο ότι ένα σενάριο μπορεί είτε να σώσει μια κακή παραγωγή είτε να χαντακώσει μια καλή. Δυστυχώς, στη σημερινή περίπτωση, το σενάριο ήταν κάπως προβληματικό και το κοινό δεν το συγχωρεί εύκολα αυτό, όση δουλειά και αν έχεις ρίξει στο τεχνικό κομμάτι της ταινίας! Αλλά, περισσότερα πάνω στο θέμα θα πω παρακάτω…

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ;
Ο Lockhart, ένα νεαρό και φιλόδοξο στέλεχος χρηματοπιστωτικής εταιρείας, λαμβάνει εντολή από το διοικητικό συμβούλιο να ταξιδέψει μέχρι τις Ελβετικές Άλπεις και να εντοπίσει τον Roland Pembroke, Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας, ο οποίος έχει αποσυρθεί σε ένα ειδυλλιακό και απόμερο κέντρο ευεξίας. Απώτερος σκοπός του διοικητικού συμβουλίου είναι να αποσπάσουν την υπογραφή του Pemrboke για μια μεγάλη συγχώνευση, αλλά και να του φορτώσουν μια σειρά από παράνομες συναλλαγές, για τις οποίες ερευνάται η εταιρεία. Ο Lockhart, όμως, θα έρθει αντιμέτωπος με τη σθεναρή αντίσταση του Pembroke, ο οποίος δεν δείχνει τόσο πρόθυμος να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Όταν ένα ατύχημα κρατήσει και τον ίδιο προσωρινά εγκλωβισμένο στο σανατόριο, το ενδιαφέρον του για την ιστορία του μυστηριώδους ιδρύματος θα τον φέρει αντιμέτωπο με την αλήθεια πίσω από τις θεραπείες ευεξίας…

Η ταινία αποτελεί Αμερικανο-γερμανική παραγωγή και οι κριτικές ήταν αρκετά διχασμένες, πράγμα που οδήγησε τελικά στην απόσυρση της ταινίας από το 98% περίπου των κινηματογράφων στην τρίτη, μόλις, εβδομάδα προβολής της και σε τεράστια χασούρα, αφού με το ζόρι έβγαλε το μισό budget της. Και είναι μεγάλο κρίμα και άδικο το ότι δεν τα πήγε καθόλου καλά, διότι, πραγματικά –αν αφήσουμε τελείως στην άκρη την πλοκή- αποτελεί μια οπτικοακουστική πανδαισία. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, μουσική και ερμηνείες είναι σχεδόν εξαιρετικές και είναι και τα στοιχεία που απέσπασαν όλους τους επαίνους, ενώ η συνολική ατμόσφαιρα θυμίζει και κάτι από ιστορίες του Lovecraft.

Τι πήγε στραβά, λοιπόν; Όπως έγραψα και στην αρχή, το μεγαλύτερο κομμάτι της ευθύνης πέφτει στο σενάριο. Ενώ η ιστορία ξεκινά ομαλά και σε βάζει αμέσως στο κλίμα, στη συνέχεια τα πράγματα γίνονται τόσο πολύπλοκα και ανοίγουν τόσο πολλά μέτωπα, που κουράζεσαι προσπαθώντας να καταλάβεις πού θέλει να καταλήξει τελικά. Συμβαίνουν τόσα γεγονότα, που πραγματικά αποπροσανατολίζεσαι και μπερδεύεσαι. Και ενώ, γενικότερα, είναι καλό να μην ξέρεις πού θέλει να καταλήξει το σενάριο, το χειρότερο εδώ είναι πως όλες τις κεντρικές ανατροπές, που αποτελούν και τον κορμό της ιστορίας, τις έχεις ήδη μαντέψει μόνος σου, αφού δεν αποτελούν και κάτι που δεν έχεις ξανασυναντήσει σε ταινίες θρίλερ.

Σε γενικές γραμμές, η δομή του σεναρίου πάσχει αρκετά και αυτό ίσως οφείλεται και στο γεγονός ότι η ταινία έχει μεγάλη διάρκεια –τουλάχιστον αρκετά μεγαλύτερη από όσο χρειαζόταν για να αφηγηθεί την ιστορία. Εκ των πραγμάτων, σε κάποια σημεία πλατειάζει χωρίς λόγο, ενώ υπάρχουν και πολλές σκηνές που θα μπορούσαν να αφαιρεθούν άνετα, μια και δεν είχαν κάτι το ουσιαστικό να προσφέρουν (ναι, αναφέρομαι κυρίως σε όλες τις κλασικές, κοινότοπες, ονειρικές σκηνές!) Με λίγα λόγια: πρόκειται για μια πολύ διαφορετική ταινία, αριστουργηματική στο εικαστικό κομμάτι, αλλά αρκετά προβληματική στο διεκπεραιωτικό.

ΟΠΟΤΕ;
Οπότε, παρά τα προβλήματα του σεναρίου, αξίζει σίγουρα να τη δεις για όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της!

GEEKY TRIVIA
Αν και η ταινία διαδραματίζεται στην Ελβετία, τα γυρίσματα έγιναν ως επί το πλείστον στη Γερμανία. Οι τοποθεσίες είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πραγματικές. Οι εξωτερικοί χώροι και κάποια από τα δωμάτια του επιβλητικού «σανατορίου», ανήκουν στο κάστρο Hohenzoller, το οποίο έμεινε κλειστό για το κοινό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ενώ τα περισσότερα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στους διαδρόμους και τα υπόγεια ενός παλιού νοσοκομείου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο οποίο, μάλιστα, είχε νοσηλευτεί και ο Αδόλφος Χίτλερ! Ιδανικό σκηνικό για ταινία τρόμου…

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Όχι ότι σηκώνει σίκουελ η ιστορία, αλλά και να το σήκωνε, οι κριτικές και τα απογοητευτικά έσοδα θα το απαγόρευαν διά ροπάλου!

ΠΑΡΕ ΜΑΤΙ:

Δεν εμπνέει και πολλή εμπιστοσύνη αυτό το οικόσημο!

Η νεότερη ασθενής του σανατόριου…

Νομίζω ότι το παρατράβηξαν με την υδροθεραπεία!